II GSK 1314/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 lutego 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 2470/11 w sprawie ze skargi "R. A. S. P." Spółki z o.o. w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia dotyczące zakładu wzajemnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz "R. A. S. P." Spółki z o.o. w W. 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego I Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. rozpoznając sprawę ze skargi R. Axel S. Polska sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia 26 października 2011 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia dotyczącego zakładu wzajemnego, objętym skargą kasacyjną, wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 15 lipca 2011 r., stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz orzekł o kosztach postępowania. Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco: w dniu 25 lipca 2008 r. organ wszczął z urzędu postępowanie celem rozstrzygnięcia czy konkurs "Wytypuj mistrza z [...] i wygraj nagrody" zorganizowany przez skarżącą spółkę spełniał przesłanki do uznania go za zakład wzajemny w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. nr 4, poz. 27 ze zm.: dalej: ustawa o grach i zakładach wzajemnych).Konkurs polegał na wytypowaniu drużyny piłkarskiej, która zdobędzie mistrzostwo Europy. Udział w konkursie wiązał się z wypełnieniem formularza konkursowego zaś zawarcie umowy uprawniającej do udziału w konkursie wymagało zaakceptowania jego regulaminu. Nagrodami w konkursie były nagrody rzeczowe. Decyzją z dnia 29 sierpnia 2008 r. organ rozstrzygnął, że konkurs zorganizowany przez skarżącą zawiera cechy wymienione w definicji ustawowej zakładu wzajemnego. Konkurs należało uznać za zakład wzajemny niewymieniony w ustawie o grach i zakładach wzajemnych. Decyzją z dnia 29 października 2009 r. Minister Finansów utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 18 maja 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 33/09 uchylił obie decyzje Ministra Finansów, stwierdzając, że naruszają one prawo materialne, gdyż konkurs nie spełniał ustawowych przesłanek do uznania go za zakład wzajemny w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Nie było w nim bowiem wygranych pieniężnych jak i uczestnicy nie wpłacali stawek. Wywiedziona przez organ od tego wyroku skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II GSK 955/09. Rozpoznając ponownie sprawę Minister Finansów decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. rozstrzygnął, że konkurs zorganizowany przez skarżącą spółkę był zakładem wzajemnym o wygrane rzeczowe w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej: ustawa o grach hazardowych). Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, która wobec zmiany stanu pranego miała zastosowanie w sprawie na mocy art. 118 tej ustawy, zakłady wzajemne zdefiniowano jako zakłady o wygrane nie tylko pieniężne ale również i rzeczowe. Wobec tego organ wywiódł, że powołana ustawa wyróżnia zakłady o wygrane pieniężne takie jak totalizatory i bukmacherstwo oraz zakłady o wygrane rzeczowe, które nie zostały nazwane. Objęta skargą decyzją Minister Finansów utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie powtarzając w całości zawartą w niej argumentację. Sąd I instancji uwzględniając skargę stwierdził, że organ błędnie wyłożył art. 2 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. W ocenie Sądu I instancji wykładnia językowa powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że sformułowanie "lub rzeczowe", występujące w zdaniu pierwszym przed przecinkiem odnosi się do pozostałej części tego przepisu, w którym ustawodawca określa dalsze wymogi konieczne do uznania danego przedsięwzięcia za zakład wzajemny. Za błędny Sąd I instancji uznał również pogląd organu, że szczegółowe wymogi stawiane zakładowi wzajemnemu wynikające z art. 2 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy dotyczą wyłącznie zakładów o wygrane pieniężne, a nie dotyczą zakładów o wygrane rzeczowe. Sąd przyjął, że skoro w przedsięwzięciu skarżącej nie były wpłacane stawki pieniężne, to nie można było uznać tego konkursu za zakład wzajemny. W tym stanie sprawy Sąd I instancji uznał, że organ przekroczył kompetencje wynikające z art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych. Stwierdził ponadto, że doszło do naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), gdyż pogląd prawny wyrażony przez sądy administracyjne przestał być aktualny jedynie w zakresie, w jakim ustawodawca objął reglamentacją zakłady wzajemne o wygrane rzeczowe, natomiast pozostał aktualny w zakresie, w jakim przesądził, że warunkiem koniecznym każdego zakładu wzajemnego jest wpłacenie stawki. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 152 i art. 200 p.p.s.a.. II Skargą kasacyjną Minister Finansów zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie: I. prawa materialnego: 1. art. 2 ust. 5 w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, co doprowadziło Sąd do niezasadnego przyjęcia, że Minister Finansów błędnie rozstrzygnął, że planowane przez skarżącą spółkę przedsięwzięcie pn. "Wypatruj mistrza z [...] i wygrywaj nagrody" jest zakładem wzajemnym w rozumieniu ustawy o grach hazardowych; 2. art. 2 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji zamkniętego katalogu zakładów wzajemnych w postaci zdefiniowanych przez ustawę o grach hazardowych zakładów wzajemnych jako totalizatory i bukmacherstwo, w przypadku gdy Minister Finansów może rozstrzygnąć w drodze decyzji, czy organizowany zakład jest zakładem wzajemnym na podstawie wystąpienia niezbędnych przesłanek zakładu wzajemnego: wygranych pieniężnych lub rzeczowych oraz odgadywania poza katalogiem zdefiniowanych zakładów wzajemnych jako totalizatory i bukmacherstwo; 3. przez uznanie, że na podstawie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych, kompetencje Ministra Finansów w zakresie rozstrzygania charakteru gry ogranicza się jedynie do zajęcia stanowiska, co do charakteru przedsięwzięcia, a zatem potwierdzenia, że dane przedsięwzięcie zalicza się do katalogu gier losowych lub zakładów wzajemnych, co de facto prowadzi do pozbawienia Ministra Finansów przyznanego mu mocą ustawy uprawnienia w powyższym zakresie, jak również marginalizuje rolę organu w nadzorze i kontroli nad rynkiem gier, czego konsekwencją może być niekontrolowany rozwój gier hazardowych pozostających poza kontrolą i urządzanych wbrew ustawie; 4. art. 2 ust. 6 w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy o grach hazardowych poprzez przyjęcie rozszerzającej interpretacji pojęcia cechy gry lub zakładu wzajemnego, o których mowa w powołanym przepisie oraz uznanie, że pojęcie cech gry lub zakładu wzajemnego w rozumieniu ustawy odnosi się do szczegółowych przesłanek cechujących poszczególne gry lub zakłady wzajemne określone w katalogu gier losowych i zakładów wzajemnych zawartych w art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o grach hazardowych w sytuacji, gdy celem stworzenia katalogu gier losowych i zakładów wzajemnych nie było tymczasem określenie ich cech. Wymienienie konkretnych gier i zakładów oraz ewentualnie ich zasad nie może być zatem utożsamiane ze wskazaniem cech gier i zakładów wzajemnych w rozumieniu art. 2 ust. 6 w zw. z art. 2 ust. 1 i 2 zdanie pierwsze; 5. art. 2 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych poprzez błędne przyjęcie, że stawka jest elementem niezbędnym zakładów wzajemnych zarówno o wygrane pieniężne jak i o wygrane rzeczowe, w sytuacji gdy z regulacji art. 2 ust. 2 ustawy, wynika, że stawka stanowi element konieczny zakładów wzajemnych zdefiniowanych – bukmacherstwa i totalizatorów; 6. przez uznanie, że Minister Finansów dopuścił się naruszenia art. 153 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że pogląd prawny wyrażony przez sądy administracyjne przestał być aktualny jedynie w zakresie, w jakim ustawodawca objął reglamentacją zakłady wzajemne o wygrane rzeczowe, natomiast pozostał aktualny w zakresie, w jakim sądy te twierdziły, że warunkiem koniecznym każdego zakładu wzajemnego jest opłacenie stawek w sytuacji, gdy ocena dotycząca tego elementu odbywała się na gruncie ustawy o grach i zakładach wzajemnych dopuszczającej tylko zakłady wzajemne o wygrane pieniężne, a tym samym nie może swoim zakresem obejmować zakładów wzajemnych o wygrane rzeczowe; II. przepisów postępowania: 1. art. 120 i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej: Ordynacja podatkowa) w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych poprzez nieuwzględnienie konieczności ich zastosowania w postępowaniu przez Ministrem Finansów; 2. art. 151 p.p.s.a. poprzez nieoddanie skargi spółki w sytuacji, gdy, wyżej wskazano, brak było podstaw do jej uwzględnienia; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie z uwagi na brak naruszenia przepisów prawa materialnego w postępowaniu przed Ministrem Finansów. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez oddalenie skargi R. A. S. Polska sp. z o.o. z uwagi na jej niezasadność. Organ wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. III R. A. S. Polska sp. z o.o. w W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż objęte nią orzeczenie Sądu I instancji, mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zgodnie, bowiem z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, nie tylko wtedy, gdy nie ma usprawiedliwionych podstaw, ale także wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu, sentencja nie uległaby zmianie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2004 r., FSK 207/04, ONSAiWSA 2005, Nr 5, poz. 101; B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009). Taka sytuacja ma miejsce w tej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja zapadły z naruszeniem prawa w stopniu obligującym ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Obie bowiem decyzje zapadły z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. i art. 190 p.p.s.a., a także z naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych poprzez ich zastosowanie. W sprawie nie jest sporne, że uczestnik postępowania zorganizował w dniach 24 – 25 czerwca 2008 r. konkurs na stronie internetowej, adresowany do użytkowników Internetu polegający na wytypowaniu drużyny piłkarskiej, która w mistrzostwach Europy organizowanych w 2008 r. w Austrii i Szwajcarii zdobędzie piłkarskie mistrzostwo Europy. Nagrodami w konkursie były nagrody rzeczowe – 1 odtwarzacz MP3, 2 ładowarki oraz 20 Leksykonów Historii Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej. Wygrywającymi było 20 osób, które jako pierwsze udzieliły prawidłowej odpowiedzi. Zarówno z regulaminu konkursu jak i jego tematyki ściśle związanej z EURO 2008 r. wynika oczywisty wniosek, że konkurs był wydarzeniem jednorazowym. Zorganizowano go i przeprowadzonym pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Wszczynając w lipcu 2008 r. z urzędu postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia, czy konkurs ten spełnia przesłanki do uznania go za zakład wzajemny Minister Finansów, co również oczywiste, w ramach przysługujących mu kompetencji miał rozstrzygnąć w drodze decyzji, czy konkurs posiadający cechy wymienione w art.2 ust. 2 jest zakładem wzajemnym w rozumieniu ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Wskazuje na to wprost treść art. 2 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych stanowiąca, że minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra losowa, zakład wzajemny, gra na automacie lub gra na automacie o niskich wygranych posiadająca cechy wymienione w ust. 1, 2, 2a i 2b jest grą losową, zakładem wzajemnym, grą na automacie albo grą na automacie o niskich wygranych w rozumieniu ustawy. Jest rzeczą niewymagającą głębszego wywodu pogląd, iż określenie w "rozumieniu ustawy" użyte w zacytowanym przepisie odnosi się do ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Minister Finansów w oparciu właśnie o przepisy tej ustawy rozstrzygnął, że konkurs zorganizowany przez spółkę zawiera elementy definicji ustawowej zakładu wzajemnego. Obie decyzje w tej sprawie zostały wydane pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych i sprawa w czasie obowiązywania art. 2 tej ustawy została zakończona ostateczną decyzją. Z treści uzasadnień wyroków zapadłych w wyniku najpierw kontroli legalności decyzji a następnie zgodności z prawem wyroku Sądu I instancji, wynika, że zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyroku z dnia 18 maja 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 33/09 jak i Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II GSK 955/09 przesądził, że organ naruszył art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "w niniejszej sprawie jest bezsporne, iż konkurs "Wytypuj mistrza ..." nie przewidywał wygranych pieniężnych ani też uczestnicy nie wpłacali stawek, a zatem Sąd I instancji trafnie uznał, iż Minister Finansów nie miał podstaw do uznania tego konkursu za zakład wzajemny w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych". Z dniem 1 stycznia 2010 r. stan prawny uległ zmianie. W życie weszła ustawa o grach hazardowych. Zgodnie z jej art. 2 ust 2 pkt 1 zakładami wzajemnymi są zakłady o wygrane pieniężne lub rzeczowe, polegające na odgadywaniu: 1) wyników sportowego współzawodnictwa ludzi lub zwierząt, w których uczestnicy wpłacają stawki, a wysokość wygranej zależy od łącznej kwoty wpłaconych stawek - totalizatory; 2) zaistnienia różnych zdarzeń, w których uczestnicy wpłacają stawki, a wysokość wygranych zależy od umówionego, pomiędzy przyjmującym zakład a wpłacającym stawkę, stosunku wpłaty do wygranej - bukmacherstwo. Jednocześnie, tak jak pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych, ustawodawca w ustawie o grach hazardowych pozostawił ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych uprawnienie do rozstrzygania w drodze decyzji czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1 - 5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy (art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych). W dacie rozpoznania ponownie sprawy przez Ministra Finansów obowiązywał już art. 2 ust. 7 (wszedł w życie 14 lipca 2011 r.) określający, jakie dokumenty należy załączyć do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 6, a dotyczących planowanego lub realizowanego przedsięwzięcie. Przepis ten uprawnia także organ do żądania określonych w nim dokumentów, w przypadku prowadzenia postępowania z urzędu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z jasnej treści art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych stanowiącej, o posiadaniu przez grę lub zakład cech wymienionych w ust.1 – 5 stanowiących, iż są one grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy, wynika, że przepisem tym objęte są te gry i zakłady, które mają być zrealizowane, są realizowane lub zostały zrealizowane pod rządami ustawy o grach hazardowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw prawnych, aby w stosunku do konkursów zrealizowanych pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych rozstrzygać, czy stanowiły one zakład wzajemnym w rozumieniu ustawy o grach hazardowych i badać, czy posiadały cechy wymienione w art. 2 ust. 1 – 5 ustawy o grach hazardowych. Przyjęcie poglądu przeciwnego pozostawałoby w niezgodzie zarówno z treścią art. 2 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych jak i z art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych. Naruszałoby także wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadę zaufania obywatela do państwa i stanowionego przezeń prawa oraz zasadę zakazu retroakcji. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez organ i zaaprobowanemu przez Sąd I instancji nakazu stosowania ustawy o grach hazardowych w stosunku do konkursów zrealizowanych pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie można wyprowadzić z treści art. 118 ustawy o grach hazardowych. Przepis ten stanowi, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że dla dokonania prawidłowej wykładni tego przepisu niewystarczające jest oparcie się na jego literalnym brzmieniu. Zauważa także, że przy jego interpretacji niezbędne jest odwołanie się do standardów prawidłowej legislacji. Zasady prawidłowej legislacji są sformułowane w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr 100, poz.908). Zasady te, choć nie mogą stanowić wzorca kontroli legalności aktów normatywnych, wyznaczają standardy prawidłowej legislacji i w tym zakresie mogą stanowić jedną z podstaw wykładni art. 118 ustawy o grach hazardowych. Nakaz prawidłowej legislacji jest ściśle funkcjonalnie powiązany z zasadami pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Działanie zgodne z zasadami prawidłowej legislacji nakłada na ustawodawcę obowiązek określenia w nowej ustawie zakresu jej obowiązywania do spraw będących w toku, do spraw niezakończonych w dacie wejścia w życie nowej ustawy, a także do spraw załatwianych po tej dacie, ale dotyczących zdarzeń wcześniejszych zaistniałych w czasie obowiązywania poprzednio obowiązującej ustawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 118 ustawy o grach hazardowych nie reguluje zakresu obowiązywania ustawy o grach hazardowych w stosunku do zdarzeń zrealizowanych pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Nie wydaje się też, aby było konieczne uregulowanie tej kwestii w stosunku do przedsięwzięć zrealizowanych w oparciu o przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych i w czasie obowiązywania tej ustawy, w stosunku, do których minister właściwy do spraw finansów publicznych ma rozstrzygnąć w drodze decyzji, czy nosi ono cechy gry lub zakładu określone w ustawie i jest (było) grą losową lub zakładem wzajemnym w rozumieniu ustawy. Z niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych treści art. 2 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych i art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych wynika dość oczywista konstatacja, że ocena cech zakładu czy gry odnosi się do cech zdefiniowanych w określonej ustawie i te cechy mogą stanowić, iż jest grą losową lub zakładem wzajemnym w rozumieniu ustawy obowiązującej w czasie realizacji danego przedsięwzięcia (gry lub zakładu). Przeciwny wniosek, jak już wskazano, byłby niezgodny z zasadami określonymi w art. 2 Konstytucji RP. W rozpoznawanej sprawie Minister Finansów uznał, że w związku ze zmianą stanu prawnego mają zastosowanie przepisy ustawy o grach hazardowych i do jednodniowego konkursu zorganizowanego w czerwcu 2008 r. zastosował przepisy ustawy, która weszła w życie 1 stycznia 2010 r. Przyjął także, że zmiana stanu prawnego zwalnia go z obowiązków wynikających z treści art. 153 p.p.s.a i art. 190 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela żadnego z tych poglądów. Z tych samych powodów za błędne uznał te wywody Sądu I instancji, które obejmowały prawidłowość zastosowania w tej sprawie art. 118 ustawy o grach hazardowych i w konsekwencji stosowanie przepisów tej ustawy do konkursu zorganizowanego przez spółkę w 2008 r. w czasie trwania EURO 2008. Ten błędny wywód Sądu I instancji w omówionym zakresie nie uprawnia do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdyż po usunięciu błędów zawartych w jego uzasadnieniu, sentencja nie uległaby zmianie. Zaistniała zatem sytuacja określona w art. 184 in fine p.p.s.a.. Podkreślenie wymaga, że jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną w trybie tego przepisu, ale wyraża w uzasadnieniu wyroku inną oceną prawną niż sąd pierwszej instancji, ocena ta jest wiążąca dla organów administracyjnych oraz wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 153 w zw. z art. 193 (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2004 r., FSK 207/04, ONSAi WSA 2005, Nr 5, poz. 101, z aprobującą glosą Z. Kmieciaka, OSP 2005, z. 2, poz. 18). Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oraz 204 pkt 2 p.p.s.a i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z §18 ust.1 pkt 2 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. 2013r. poz. 461) orzekł jak w sentencji.