II SO/Kr 4/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z.N. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta R. z powodu nie przekazania skargi w terminie postanawia: I. odrzucić wniosek, II. zwrócić skarżącej Z.N. kwotę 100 złotych (słownie: sto) tytułem nienależnie uiszczonego wpisu. postanowienia z dnia 27 lutego 2012r. Pismem z dnia 20 stycznia 2012r. Z.N. złożyła wniosek o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta R. z tytułu uporczywego niewywiązywania się przez ten organ z obowiązku przekazania sądowi skargi, jaką złożyła w dniu 1 lipca 2011 r. na bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wnioskowanej w dniu 22 kwietnia 2011r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie określonym w art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Dodatkowo skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowoadministarcyjnego w sprawie wymierzenia grzywny według norm przepisanych. We wniosku wskazała, iż Burmistrz Miasta R. nie wywiązał się z obowiązku przekazania do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia żądanej przez Z.N. informacji publicznej, wobec czego w dniu 20 sierpnia 2011r. złożyła ona wniosek o ukaranie organu grzywną z tytułu niewywiązywania się z w/w obowiązku. W wyniku rozpoznania wniosku, WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 17 listopada 2011r. sygn. akt II SO/Kr 16/11 wymierzył Burmistrzowi Miasta R. grzywnę w wysokości 5.000 zł podkreślając przy tym, iż wysokość grzywny znajduje uzasadnienie w notorycznym ignorowaniu przez Burmistrza Miasta R. obowiązku terminowego przekazywania skarg do sądu administracyjnego. Z..N. wskazała następnie, że pomimo upływu 2 miesięcy od daty wymierzenia grzywny Burmistrz Miasta R. w dalszym ciągu nie przekazał jej skargi z dnia 1 lipca 2011r. do WSA w Krakowie. Ponadto skarżąca podniosła, że jej interwencje w Urzędzie Miasta R. mające na celu zmuszenie organu do przekazania skargi nie przynoszą oczekiwanych skutków. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 stycznia 2012r. Burmistrzowi Miasta R. przesłano odpis wniosku skarżącej z dnia 20 stycznia 2012r. i równocześnie wezwano do złożenia odpowiedzi na ten wniosek. Burmistrz Miasta R. reprezentowany przez radcę prawnego P.K. w udzielonej na w/w wniosek odpowiedzi wskazał, że organ nie jest winny przedstawionej sytuacji, a zwłoka w przekazaniu skargi zbiegła się z bardzo intensywnymi działaniami pełnomocnika organu związanymi z ochroną najważniejszej dla Gminy R. instytucji, jaką jest Szpital Miejski w Rabce-Zdroju sp. z o.o. Dodatkowo w przedmiotowym okresie, w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy R. wpływały do Rady Miejskiej w R. liczne skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co dodatkowo uniemożliwiło przekazanie skarg w terminie. Radca prawny P.K. podniósł również z ostrożności, iż treść art. 55 p.p.s.a. nie przewiduje możliwości ponownego ukarania organu grzywną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje. Wniosek podlega odrzuceniu. Na wstępie rozważań zaznaczyć należy, że wniosek Z.N. dotyczy ponownego wymierzenia grzywny z uwagi na nieprzekazanie skargi z dnia 1 lipca 2011r. w przedmiocie udostępnienia wnioskującej informacji publicznej, o którą wniosła do Burmistrza Miasta R. w dniu 22 kwietnia 2011r. Podobnie jak w sprawie o sygn. akt II SO/Kr 16/11 wniosek dotyczy nieprzekazania skargi z dnia 1 lipca 2011r. wniesionej bezpośrednio do Sądu, a następnie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 sierpnia 2011r. przekazanej Burmistrzowi Miasta R. Zgodnie z art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", w razie niezastosowania się do obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. (tj. nieprzekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia), sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż wniosek Z.N. podlega odrzuceniu. Z treści uzasadnienia wniosku wynika bowiem, iż skarżąca domaga się ponownego wymierzenia grzywny Burmistrzowi Miasta R. Sąd wskazuje, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie toczyło się już postępowanie z wniosku Z.N. o wymierzenie Burmistrzowi Miasta R. grzywny. Wniosek ten został zarejestrowany i był prowadzony pod sygn. akt II SO/Kr 16/11. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2011r., (sygn. akt j. w.) wymierzona została już Burmistrzowi Miasta R. grzywna w wysokości 5 000 zł. Zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie wniosek dotyczy tego samego przedmiotu postępowania, co w sprawie o sygn. akt II SO/Kr 16/11. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Z powyższego wynika, że z uwagi na zaistnienie "powagi rzeczy osądzonej" wykluczone jest ponowne rozstrzyganie tej samej sprawy. Z sytuacją naruszenia powagi rzeczy osądzonej (res iudicata) mamy do czynienia wtedy, gdy skarga zostanie wniesiona na akt lub czynność w sprawie, w której postępowanie jest w toku lub zostało zakończone prawomocnym wyrokiem i zachodzi tożsamość podmiotów i przedmiotu postępowania - (por. J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" - Komentarz, wyd. LexisNexis, str. 176). Sąd biorąc pod uwagę fakt, iż sprawy o sygn. akt II SO/Kr 4/12 oraz II SO/Kr 16/11 objęte są skargą pomiędzy tymi samymi stronami (tożsamość podmiotowa) oraz dotyczą tego samego przedmiotu (tożsamość przedmiotowa), niemożliwym z mocy prawa jest prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego pomiędzy tymi samymi stronami, a ponowny wniosek o wymierzenie grzywny jako niedopuszczalny podlegać będzie odrzuceniu. Taki sam pogląd zaprezentowany został w postanowieniu WSA a Warszawie z 25.01.2011 roku wydanym do sygn. VII SO/Wa 25/10, LEX nr 936728. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.