II OZ 510/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.P. i W.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 198/12 w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego w sprawie ze skarg A.P. i W.L. na uchwalę Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r., nr XXI/234/11 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Świętej Bronisławy II" postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 198/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe ze skarg A.P. i W.L. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r., nr XXI/234/11 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Świętej Bronisławy II". Uzasadniając powyższe Sąd wskazał, że po wniesieniu skarg przez skarżące na przedmiotową uchwałę z dnia 6 lipca 2012 r., ale przed rozpoznaniem tych skarg, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1644/11, oddalił skargę innych skarżących na tę samą uchwałę. Powyższy wyrok jest nieprawomocny. Jako, że zgodność z prawem uchwały, która jest przedmiotem skarg A.P. i W.L., była już badana przez sąd administracyjny, w ocenie Sądu pierwszej instancji celowe było zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1644/11. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1644/11 determinuje rozstrzygnięcie w sprawie ze skarg A.P. i W.L., bowiem w wypadku prawomocnego wyeliminowania zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego postępowanie w sprawie ww. skarg stanie się bezprzedmiotowe, zaś okoliczność prawomocnego oddalenia skargi ma znaczenie z punktu widzenia art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. Tym samym, w ocenie Sądu, występuje przesłanka określona w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie A.P. i W.L. wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciły: 1) naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji braku podstaw do zawieszenia postępowania, ponieważ rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowego, 2) art. 46 ust. 1 i art. 176 ust. 1 Konstytucji poprzez pozbawienie skarżących prawa do sądu i dwuinstancyjnego postępowania, w skutek uzależnienia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie od poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w tej samej sprawie, ale ze skargi innego podmiotu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie wskazuje, że podziela poglądy zarówno orzecznictwa jak i doktryny, w myśl których zastosowanie przez sąd instytucji zawieszenia postępowania nie może mieć skutku w postaci naruszenia zasady szybkości postępowania oraz, że nie ma podstaw do formułowania poglądu o związaniu stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wojewódzkiego sądu administracyjnego orzekającego w innej - aczkolwiek analogicznej rodzajowo - sprawie, a nadto, że związanie wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny nie rozciąga się na inną sprawę rozpoznawaną przez wojewódzki sąd administracyjny, choćby była ona podobna. Należy jednakże mieć na uwadze, że z treści art. 125 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. - zgodnie z którym sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym - wynika, że celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego pozostawiona została ocenie i uznaniu sądu administracyjnego, jakkolwiek uznanie to nie może być dowolne i wykraczać poza ramy zakreślone ustawą. Oznacza to, że każdy przypadek zawieszenia postępowania należy analizować ad casum, czyli w realiach określonej sprawy. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należało stwierdzić, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania sądowego wywołanego skargami A.P. i W.L.. Podkreślenia bowiem wymaga, że zarzuty tożsame do podniesionych przez skarżące w skardze z dnia 9 stycznia 2012 r. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r., nr XXI/234/11 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Świętej Bronisławy II", dotyczące naruszenia procedury planistycznej oraz braku zgodności pomiędzy uchwalonym planem miejscowym a obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, były poddane dogłębnej analizie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Krakowie, w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1644/11. Sąd pierwszej instancji w ww. sprawie wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie tych zarzutów. Zatem, w wypadku nieuwzględnia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1644/11, rozstrzygnięcie dotyczące procedury planistycznej i zgodności planu ze studium będzie wiążące dla WSA w Krakowie przy rozpoznawaniu skarg A.P. i W.L., z tej przyczyny, że Sąd pierwszej instancji w procesie rozstrzygania tych skarg będzie miał do czynienia z tożsamym przedmiotem zaskarżenia. Należało również uznać za chybione twierdzenia skarżących, że zostały one pozbawione prawa do sądu i dwuinstancyjnego postępowania, bowiem Sąd pierwszej instancji rozstrzygając ich skargi będzie związany wyłącznie prawomocną oceną dotyczącą zgodności z prawem przeprowadzonej przez organ procedury planistycznej w trakcie uchwalania uchwały z dnia 6 lipca 2011 r., nr XXI/234/11 oraz zgodności uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Świętej Bronisławy II" ze studium, co oznacza, że wszystkie pozostałe zarzuty podniesione przez skarżące muszą być poddane odrębnej ocenie Sądu pierwszej instancji i ewentualnie – w zależności od woli stron – ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Nie rozstrzygnięto wniosku stron o zasądzenie kosztów postępowania, bowiem niniejsze postanowienie nie mieści się w katalogu orzeczeń z art. 209 powyższej ustawy.