II SA/Kr 1644/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r. sprawy ze skarg W.H. s. J.W.H. s. W.J.L. , K.B.-L. i B.B. na uchwalę Rady Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r., Nr XXI/234/11 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Wzgórze Świętej Bronisławy II" skargi oddala Rada Miasta Krakowa uchwałą z dnia 6 lipca 2011 r. Nr XXI/234/11 uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Wzgórze Świętej Bronisławy II". Skargi na tą uchwałę, poprzedzając je bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, wnieśli W.H. syn J. , W.H. syn W. , K.B.-L. , J.L. oraz B.B. . Skarżący W.H. s. J. i W.H. s. W. podnieśli, że zaskarżony plan miejscowy narusza przysługujące im prawo do zabudowy działki nr [...]. Działka ta dotychczas miała status działki zurbanizowanej niezabudowanej i była oznaczona w ewidencji gruntów jako Bp, potocznie określana mianem działki budowlanej niezabudowanej, czyli z prawem do zabudowy. Plan miejscowy zakwalifikował tą działkę do obszaru bez możliwości zabudowy. Takie postanowienia planu miejscowego znacznie ograniczają wartość tej działki, którą skarżący określili na ok. 440 000 zł jako kwotę zmniejszenia jej wartości. W uzupełnieniu skargi podnieśli, że uzyskali w 2011 r. decyzję o ustaleniu warunków zabudowy pozwalającą na budowę domu jednorodzinnego o powierzchni 174 m2. Podnieśli, że lepszy efekt zagospodarowania byłby zapewniony, gdyby pozwolić na zabudowę całej ul. [...], ponadto plan miejscowy obejmuje tylko część działki nr [...] . W obszernej skardze skarżący K.B.-L. i J.L. wnieśli o unieważnienie całego planu miejscowego wskazując, że są właścicielami działki nr [...], a plan miejscowy ogranicza możliwość zagospodarowania tej działki. Wskazali, że Rada Miasta Krakowa rażąco naruszyła statut Miasta Krakowa poprzez brak sporządzenia i dostarczenia radnym przed pierwszym czytaniem opinii komisji planowania przestrzennego i ochrony środowiska. Opinia ta została sporządzona i doręczona radnym dopiero przed drugim czytaniem (II sesją Rady Miasta). Rada Miasta Krakowa nie przeprowadziła w istocie żadnej dyskusji nad zgłoszonymi uwagami i nie dyskutowała nad przyjmowanym planem miejscowym. Przyjęto listę uwag nieuwzględnionych bez ich oceny. Nie procedowano oddzielnie co do każdej uwagi. Zarzucono niezgodność planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zarzucono naruszenie przepisów określających treść planu miejscowego w tym w szczególności w zakresie objęcia planem części działek i to pomimo tego, że dla części z tych działek sporządzane są dwa odrębne plany miejscowe. Zarzucono brak uzasadnienia przyjętych alternatywnych rozwiązań planistycznych, brak uwzględnienia ustaleń zawartych w prognozie oddziaływania na środowisko, opinii właściwych organów i zgłoszonych uwag. Nie dostrzeżono braku map glebowo-rolniczych. Część zarzutów dotyczy nieprawidłowego procedowania przy sporządzaniu studiu uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w zakresie braku opracowania fizjograficznego na potrzeby tego studium. Nie realizowany jest obowiązek aktualizacji studium. Ponieważ większość działek przy ul. [...] (w tym działka skarżących) stanowi nieużytek rolny, to ustalenie tych działek jako działek rolnych jest niezgodne ze studium. W sprawie zaskarżonego planu w pierwszej kolejności należało zmienić studium a potem uchwalać plan miejscowy. Zarzucono naruszenie konstytucyjnej zasady równego traktowania podmiotów przez organy planistyczne. Z tej zasady wynika obowiązek poszukiwania optymalnych rozwiązań zapewniających tak przestrzeganie interesów prywatnych, jak i publicznych. Wskazano, że chociaż w procedurze sporządzania planu miejscowego sporządzono opracowanie ekofizjograficzne, to opracowanie to nie jest zgodne z treścią studium, które straciło merytoryczną aktualność. Zarzucono że niektóre rozwiązania planu pociągają za sobą skutki finansowe o których nie informowano podczas publicznego wyłożenia i które pociągają za sobą trudne do rozwiązania problemy. Przykładowo wyznaczona w planie miejscowym aleja Waszyngtona częściowo przebiega po drodze publicznej, a częściowo drodze wewnętrznej stanowiącej tereny własności prywatnej. Zarzucono nieprawidłowe sporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego i braku powiązania jej treści z Wieloletnią Prognozą Finansową Miasta Krakowa. Tym samym przyjmując przyszłe wydatki na inwestycyjne zadania własne Gminy Miasto Kraków należało również zmienić Wieloletnią Prognozę Finansową. Sama prognoza skutków finansowych powinna być jawna i udostępniona do publicznego wglądu i nie ma jedynie charakteru wewnętrznego jako element projektu planu wewnętrznego. Zarzucono również ogólnikowe określenie wysokości renty planistycznej i niewłaściwe zastosowanie do obszarów, w szczególności obszaru ZPp i R. W uzupełnieniu zarzutów podnieśli, że jako dostęp do drogi publicznej plan miejscowy przyjął również dostęp przez drogi wewnętrzne, a milczy w zakresie dostępu poprzez służebności. Plan miejscowy określa linie rozgraniczające pasy drogowe ale już nie szerokość dróg. Zarzucono, że plan miejscowy winien szczegółowo określać ciągi uzbrojenia, a nie jedynie orientacyjnie. Zarzucono brak uzgodnienia z dyrektorem Regionalnym Zarządu Gospodarki Wodnej, a plan miejscowy obejmuje zbiornik wodociągowy, który ma być rozbudowywany. Zarzucono również, że we wcześniej sporządzonych planach miejscowych unieważnianych przez sądy administracyjne znalazły się tereny zamknięte, a plan miejscowy ich nie zawiera (obszar ZP 25). Skarżący B.B. w swojej skardze dodatkowo podniósł, że niedopuszczalnym było wprowadzanie zakazu zabudowy jego działki nr [...] i zakwalifikowanie jej do obszaru ZPo.9. Zarzucił, że Rada Miasta Krakowa nie przeprowadziła analizy wpływu zasady zrównoważonego rozwoju i ładu przestrzennego i dowolnie skorzystała z przysługującego jej władztwa planistycznego. Działka skarżącego przylega do obszaru za budowy kompleksem domów jednorodzinnych, który wprawdzie nie jest objęty planem miejscowym, ale zabudowa działki nr[...] harmonijnie uzupełniałaby zabudowę. Na poparcie swojej tezy dołączono do skargi Studium Widokowe zagospodarowania działki skarżącego. Działka ta bowiem wyraźnie "ciąży" do obszaru zabudowy i taki kontekst urbanistyczny winien być uwzględniony. Działka ta jest już całkowicie ogrodzona i pozostawienie tego ogrodzenia będzie elementem obcym na terenie zieleni. Skarżący podniósł, że dokonał przed uchwaleniem planu miejscowego zgłoszenia budowy czterech budynków gospodarczych, miejsc postojowych i kortu tenisowego i właściwe organy nie wniosły od tego zgłoszenia sprzeciwu. Podniesiono, że część innej działki nr [...] została jednak przeznaczona w planie miejscowym jako obszar MN.1 mimo że te działki są w identycznej sytuacji przestrzennej. W odpowiedzi na skargi Rada Miasta Krakowa wniosła o ich oddalenie. Przedstawiono przebieg procedury uchwalenia planu miejscowego i stanowisko odnośnie zarzutów zawartych w skargach. Co do zarzutów ze skargi W.H. syna J. i W.H. syna W. podniesiono, że plan miejscowy musiał być zgodny z treścią studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa i tą zgodność zachowuje przeznaczenie działki nr [...] w planie miejscowym jako obszaru ZPo.20. Studium określiło przeznaczenie tego obszaru jako ZO- tereny otwarte z zakazem zabudowy. Wskazano że obszary ZPo pozwalają na zabudowę obiektami małej architektury i w tym zakresie treść planu miejscowego nie narusza istoty prawa własności. Określając planistyczne przeznaczenie działki nr [...] wyważono interes prywatny i interes publiczny przyjmując prymat interesu publicznego w szczególności w związku z ochroną środowiska. Prawo zabudowy nie jest immamentnie związane z prawem własności. W odpowiedzi na skargę K.B.-L i J.L. Rada Miasta Krakowa również wniosła o oddalenie i ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów wskazała, że są one bezzasadne i bezpodstawne. W szczególności do zarzutu naruszenia Statutu Miasta Krakowa wskazano, że opinia właściwej komisji została jednak sporządzona i doręczona radnych przed uchwaleniem planu miejscowego a w myśl Statutu można było nawet pominąć taką opinię. Objęto obszar planu miejscowego w tym zakresie, że zachowuje on ciągłość planistyczną a w poprzednim obowiązującym planie miejscowym był w całości wyłączony spod zabudowy. Wszystkie nieuwzględnione uwagi zostały rozstrzygnięte przez Radę Miasta Krakowa wraz z uzasadnieniem stanowiska. Podniesiono, że chociaż Rada Miasta Krakowa tylko wobec jednej nieuwzględnionej przez Prezydenta Miasta uwagi orzekła o jej uwzględnieniu, to jednak ponowiono czynności planistyczne i to w dość dużym zakresie. Wskazano na zgodność planu miejscowego z treścią studium, które musiało być podstawą do jego sporządzenia. Uznano, że prognoza skutków finansowych spełnia wymogi prawa a transpozycja treści tej prognozy do Wieloletniej Prognozy Finansowej w ogóle nie może być badana w tej sprawie. Uznano również, że stawki opłaty planistycznej zostały wyznaczone w granicach dopuszczalnych przez prawo. Ustosunkowując się do skargi B.B. , Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie i dodatkowo podniosła, że zagospodarowanie działki nr [...] jest zgodne ze studium. Wskazano, że uwzględniono kontekst urbanistyczny i zasady sporządzania planu miejscowego. Ład przestrzenny nie polega zaś jedynie na prostej kontynuacji zabudowy na działkach sąsiednich. Wskazano, że jednak Prezydent Miasta Krakowa odmówił skarżącemu ustalenia warunków zabudowy na budowę domów jednorodzinnych na działce nr [...], a z dokonanego skutecznie zgłoszenia i braku sprzeciwu skarżący może zrealizować obiekty objęte zgłoszeniem. Istnienie ogrodzenia działki nie może przesądzać o zakwalifikowaniu do określonego obszaru. Przedłożone Studium Widokowe jest sprzeczne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a ponadto jako element kontekstu przestrzennego mającego uzasadniać zabudowę działki nr [...] wskazuje Studium Widokowe zabytkowy zespół zasuwy wodociągowej, który jednak w żadnej mierze nie może uzasadniać zabudowę mieszkaniową. Wskazano na wyjątkowy charakter obszaru w otoczeniu Kopca Kościuszki oraz okoliczność, że autor tego Studium Widokowego poprzednio był współautorem Planu Ochrony Parku Kulturowego w którym przyjęto zupełnie inny kierunek ładu przestrzennego, wręcz nakazując objęcie ochroną przed zabudową tego obszaru. W ocenie Rady Miasta Krakowa właściciel działki nr [...] nie został pozbawiony uprawnień właścicielskich ponad dopuszczalną miarę uzasadnioną w przypadku tego planu miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), po ustaleniu, że zaskarżona uchwała lub jej część narusza prawnie chronione interesy prawne skarżących, uprawniony jest do badania, po czy przy wydaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). W tej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rada Miasta Krakowa z dnia 6 lipca 2011 r. Nr XXI/234/11, mocą której uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Wzgórze Świętej Bronisławy II, zwana dalej w skrócie "planem miejscowym". Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że jedną z pierwszych czynności w rozpoznaniu skarg jest zbadanie, czy wniesione skargi spełniają wymogi formalne jak wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz zachowanie terminów do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z akt sprawy wnika, że każda ze skarg została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia i skargi zostały wniesione z zachowaniem ustawowego terminu, zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.z.p.", istotne naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego oraz naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Badając zachowanie przesłanki właściwości organów w procedurze uchwalania planu miejscowego Sąd doszedł do wniosku, że właściwe organy (Rada Miasta Krakowa i Prezydent Miasta Krakowa) brały udział w procesie uchwalania planu miejscowego, są to właściwe organy w tym zakresie. Analizując zachowanie procedury planistycznej Sąd uznał, że również w tym zakresie nie naruszono przepisów postępowania w stopniu istotnym. Uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 11 października 2006 r. Nr CXVIII/1268/06 przystąpiono – zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.z.p. - do sporządzenia projektu planu miejscowego w granicach analogicznych jak uchwalony plan miejscowy. Prezydent Miasta Krakowa ogłosił w drodze obwieszczenia (10 lipca 2009 r.) o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Zawiadomił pismem z dnia 26 czerwca 2009 r. właściwe organy do uzgadniania i opiniowania planu miejscowego o przystąpieniu do jego sporządzania. Zgodnie z art. 17 pkt 4 u.p.z.p. sporządzony został projekt planu miejscowego. Zgodnie z art. 17 pkt 4 u.p.z.p. sporządzona została – po ustaleniu zakresu tej prognozy z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym i Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska - prognoza oddziaływania na środowisko dla projektowanego planu miejscowego. Stosownie do art. 17 pkt 5 u.p.z.p. sporządzono prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego. Stosownie do art. 17 pkt 6 lit. a u.p.z.p. uzyskano opinię o projekcie planu miejscowego od Miejskiej Komisji Architektoniczno-Urbanistycznej (opinia z 6 lipca 2010 r.). Stosownie do art. 17 pkt 6 lit. c u.p.z.p. uzyskano opinię od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (opinie z 16 czerwca 2010 r., 19 czerwca 2010 r. i 22 czerwca 2010 r.) i zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. d u.p.z.p. uzyskano opinię Prezesa Komunikacji Elektronicznej (opinia z 13 sierpnia 2010 r.). Uzyskano opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (opinia z 20 czerwca 2010 r.) Zgodnie z art. 17 pkt 7 lit. a u.p.z.p. Prezydent Miasta Krakowa uzyskał uzgodnienia projektu planu miejscowego z Wojewodą Małopolskim (uzgodnienie z dnia 16 czerwca 2010 r.), Zarządem Województwa Małopolskiego (uzgodnienie z dnia 17 czerwca 2010 r.). Stosownie do art. 17 pkt 7 lit. b u.p.z.p. uzgodniono projekt planu miejscowego z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków (uzgodnienie z 24 czerwca 2010 r.). Projekt planu miejscowego – zgodnie z art. 17 pkt 7 lit. c u.p.z.p. uzgodniono z Małopolskim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych (przyjęto za uzgodniony zgodnie z art. 25 ust. 2 u.p.z.p.) oraz z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. Dokonano uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego (uzgodnienie z 17 czerwca 2010 r.). Stosownie do art. 17 pkt 7 lit. d u.p.z.p. uzgodniono z zarządem drogi (uzgodnienie z 17 czerwca 2010 r.). Zgodnie z art. 17 pkt 7 lit. e u.p.z.p. uzgodniono projekt planu miejscowego z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym (uzgodnienie z 21 czerwca 2010 r.), z Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego (przyjęto za uzgodniony plan miejscowy w trybie art. 25 ust. 2 u.p.z.p.) oraz z Agencją Wywiadu (przyjęto za uzgodniony w trybie art. 25 ust. 2 u.p.z.p.). Prezydent Miasta Krakowa zwrócił się również do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej o dokonanie uzgodnienia, jednakże organ ten pismem z dnia 18 czerwca 2010 r. poinformował, że projekt planu miejscowego nie podlega uzgodnieniu (tom II akt administracyjnych). Sąd badając zakres postępowania uzgodnieniowego uznał, opierając się na opracowaniu ekofizjograficznym i prognozie oddziaływania na środowisko, że istotnie obszar objęty planem miejscowy nie spełnia przesłanek zawartych w art. 4a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.) i zasadnie przyjął organ administrujący zasobem wód o braku podstaw do uzgodnienia. Zgodnie z art. 17 pkt 7 lit. h u.p.z.p. uzgodniono projekt planu miejscowego z geologiem powiatowym (uzgodnienie z 17 czerwca 2010 r. i 23 czerwca 2010 r.). Następnie, zgodnie z art. 17 pkt 8 u.p.z.p., Prezydent Miasta Krakowa uzyskał zgodę Marszałka Województwa Małopolskiego na zmianę gruntów leśnych na cele nieleśne (zgoda Marszałka z 24 czerwca 2010 r.). Po dokonaniu uzgodnień i uzyskaniu opinii wprowadzono zmiany do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie, zgodnie z art. 17 pkt 10 u.p.z.p. ogłoszono o wyłożeniu planu miejscowego do publicznego wglądu w okresie od 28 czerwca 2010 r. do 26 lipca 2010 r. Publiczna dyskusja została przeprowadzona w dniu 30 czerwca 2010 r. Po złożeniu uwag, część z nich została uwzględniona. Uwzględnienie tych uwag skutkowało sporządzeniem kolejnej wersji planu miejscowego oraz zaktualizowano prognozę oddziaływania na środowisko (grudzień 2010 r.). Zgodnie z art. 17 pkt 13 u.p.z.p. Prezydent Miasta Krakowa ponowił uzgodnienia projektu planu miejscowego z wszystkimi organami, biorącymi dotychczasowy udział w uzgadnianiu. Zgodnie z art. 17 pkt 7 lit. a u.p.z.p. Prezydent Miasta Krakowa uzyskał ponowne uzgodnienie projektu planu miejscowego z Wojewodą Małopolskim (uzgodnienie z dnia 19 stycznia 2011 r.), Zarządem Województwa Małopolskiego (uzgodnienie z dnia 20 stycznia 2011 r.). Stosownie do art. 17 pkt 7 lit. b u.p.z.p. uzgodniono projekt planu miejscowego z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków (uzgodnienie z dnia 2 czerwca 2011 r. i z dnia 6 lipca 2011 r.). Projekt planu miejscowego – zgodnie z art. 17 pkt 7 lit. c u.p.z.p. uzgodniono z Małopolskim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych (przyjęto za uzgodniony zgodnie z art. 25 ust. 2 u.p.z.p.) oraz z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym. (uzgodnienie z 17 stycznia 2011 r.). Dokonano uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego (uzgodnienie z 28 stycznia 2011 r.). Zgodnie z art. 17 pkt 7 lit. e u.p.z.p. uzgodniono projekt planu miejscowego z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym (uzgodnienie z 28 stycznia 2011 r.), z Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego (przyjęto za uzgodniony plan miejscowy w trybie art. 25 ust. 2 u.p.z.p.) oraz z Agencją Wywiadu (przyjęto za uzgodniony w trybie art. 25 ust. 2 u.p.z.p.). uzgodniono projekt planu miejscowego z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (uzgodnienie z 19 stycznia 2011 r.) Zgodnie z art. 17 pkt 7 lit. h u.p.z.p. uzgodniono projekt planu miejscowego z geologiem powiatowym (ostateczne uzgodnienie z 15 lutego 2011 r.) (uzgodnienia - akta administracyjne, tom IV). Po dokonaniu pełnego ponownego powtórzenia etapu uzgodnień i naniesieniu ewentualnie zgłaszanych stanowisk organów uzgadniających do projektu planu miejscowego (uwagi geologa powiatowego, uwagi wojewódzkiego konserwatora zabytków), ponownie wyłożono projekt planu miejscowego do publicznego wglądu w okresie od 25 lutego 2011 r. do 25 marca 2011 r. Po złożeniu ponownym uwag, nie zostały one uwzględnione przez Prezydenta Miasta Krakowa, po czym skierowano projekt planu miejscowego wraz z nieuwzględnionymi uwagami tak z I. jak i II. publicznego wyłożenia do uchwalenia przez Radę Miasta Krakowa. Uchwalony plan miejscowy obejmuje, między innymi, stanowisko Rady Miasta co do nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag. Rada Miasta nie uwzględniła żadnej z uwag, których wcześniej nie uwzględnił organ wykonawczy Gminy Miasto Kraków. Zgodnie z § 30 Statutu Miasta Krakowa, projekt uchwały przedkładany Radzie Miasta Krakowa przez Prezydenta Miasta Krakowa do uchwalenia, wymaga opinii właściwej komisji. Taką właściwą komisją jest Komisja Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska Rady Miasta Krakowa. Zgodnie z § 31 ust. 1 Statutu Miasta Krakowa opinia właściwej komisji powinna być przedstawiona Radzie Miasta Krakowa najpóźniej w trakcie pierwszego czytania pod rygorem jej pominięcia, a brak przedłożenia opinii nie wstrzymuje prac nad projektem. W tej sprawie taką opinię przedstawiła właściwa Komisja Rady Miasta Krakowa przed drugim czytaniem. Wymóg uzyskania opinii wynika jedynie z treści Statutu Rady Miasta Krakowa, a tym samym Statut mógł ustalić skutki związane z brakiem jej wyrażenia. Jeżeli więc to Statut określił, że brak wyrażenia takiej opinii nie powoduje nieważności podejmowanej uchwały, a jedynie skutkuje tym, że nie wstrzymuje dalszej procedury prac nad daną uchwałą, to należy przyjąć, że taka opinia ma charakter fakultatywny i jej brak nie stanowił przesłanki unieważnienia podjętej – bez niej – uchwały. Dodatkowo należy wskazać, że opinia właściwej komisji została jednak sporządzona i radni podejmując zaskarżona uchwałę mogli się z nią zapoznać. W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że procedura uchwalania planu miejscowego została dochowana i nie naruszono jej. W szczególności należy stwierdzić, że nie miały miejsca istotne uchybienia w procedurze przygotowywania i uchwalania planu miejscowego. Tym samym zarzucone w skargach uchybienia w zakresie procedury nie znajdują uzasadnienia, w szczególności nie może być uznane za istotne naruszenie procedury brak wyrażenia przed pierwszym czytaniem opinii przez Komisję Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska Rady Miasta Krakowa z tego powodu, że sam Statut Miasta Krakowa nie określił skutków braku wyrażenia opinii, a wręcz wprost wskazał, że jej brak nie wstrzymuje prac nad uchwałami. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut braku uzgodnienia z dyrektorem Regionalnym Zarządu Gospodarki Wodnej. Plan miejscowy nie obejmuje obszarów, które wymagałyby uzgodnień z tym organem administracji. Kolejnym zagadnieniem podlegającym badaniu przez Sąd jest ocena, czy zachowane zostały zasady sporządzania planu miejscowego. Zasady sporządzania planu miejscowego to treść merytoryczna planu miejscowego, którą kształtuje przede wszystkim treść uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r. Nr XIII/87/03 Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (zwanej dalej w skrócie studium), stanowiska zawarte przez organy uzgadniające i opiniujące oraz wyważanie interesu publicznego w przypadkach konfrontacji tego interesu z interesami indywidualnymi (prywatnymi). Sąd oceniając zgodność zaskarżonego planu miejscowego z treścią studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa stwierdził, że ta zgodność została zachowana. Kierunki zagospodarowania wyznaczone w studium zostały uwzględnione w planie miejscowym. Tym samym niezasadne są zarzuty skarżących o braku zgodności między planem miejscowym a studium. Tam, gdzie studium przewiduje obszary ZO (tereny otwarte), ZP (tereny zieleni publicznej, ZL (tereny zieleni leśnej i ZF (tereny zieleni fortecznej) – tam uchwalony plan miejscowy przewiduje obszary ZPp (tereny zieleni), ZPo (ogrody i zieleń towarzysząca obiektom budowlanym), R (tereny rolnicze), L (lasy), ZN (rezerwat przyrody), ZD (ogrody działkowe), ZPf (tereny zieleni fortecznej) oraz ZC (teren zieleni przeznaczony pod cmentarz). Zgodne są ze studium obszary przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową willową (MNw.1, MNw.2, MNw.3 i MNw.4), określone zostały w studium jako obszary MN – tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności. Również zgodne są ze studium obszary oznaczone w planie miejscowym jako obszary Ur.1 (obiekty sakralne), Ur.2 (obiekty sakralne) i MU (zabudowa mieszkaniowo-usługowa). Studium dla tych obszarów przewiduje przeznaczenie MN - tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności. Również i w tym zakresie występuje pełna zgodność między przeznaczenie w planie miejscowym, a kierunkiem zagospodarowania w studium. Studium bowiem dla obszaru MN przewiduje, jako podstawowe kierunki zagospodarowania, uzupełnienie funkcji mieszkalnych zabudową usługową komercyjną z wykluczeniem obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz inwestycji powodujących zagrożenie dla jakości środowiska i warunków życia, a także sprzecznych z charakterem lokalnym istniejącej zabudowy. Obszar MU opisany w planie miejscowym w § 15 spełnia główny kierunek zagospodarowania określony w studium jako MN. W ocenie Sądu również obszary Ur.1-Ur.2 oraz Ur.3 i Ur.4 stanowiące w planie miejscowym obszary obiektów sakralnych, zostały prawidłowo wyznaczone w planie miejscowym. Wprawdzie studium nie wyróżniło tych obszarów, ale należy stwierdzić, że całość tych obszarów Ur.1-Ur.4 stanowi zaledwie 0,77 ha, co odpowiada tylko 0,22 % obszaru planu miejscowego. Tak mały teren, który dodatkowo składa się z czterech odrębnych od siebie obszarów (Ur.1, Ur.2, Ur.3 i Ur.4) znajduje się częściowo w obszarze studium oznaczonym jako MN, a częściowo w obszarze oznaczonym w studium jako ZP. Studium w obszarze MN pozwala na zabudowę usługową. Wprawdzie studium w obszarze ZP przewiduje go jako ogólnodostępne tereny otwarte, ale w ocenie Sądu nie można uznać, że narusza zasady sporządzania planu miejscowego ujęcie w tym planie istniejących obiektów sakralnych. Są to obszary (Ur. 3 i Ur. 4) niewielkie i mając na uwadze skalę rysunku objętego studium (1:25000), bardzo trudno byłoby taki obszar obejmujący kilkanaście arów wyznaczyć na rysunku studium. Również obszar MN.1 objęty planem miejscowym (teren zabudowy mieszkaniowej - § 14 planu miejscowego), jest zgodny z treścią studium obejmującym obszar MN (teren o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności). Obszar objęty w planie miejscowym jako U.1 (usługi) studium określa jako UP – tereny o przeważającej funkcji usług publicznych. Plan miejscowy określa teren W.1 – obiekty i urządzenia służące zaopatrzeniu w wodę. Studium określa ten obszar jako tereny przeznaczone do zabudowy i zagospodarowania (MN), w którym jako jedną z głównych funkcji jest zabudowa obiektami i urządzeniami usług komercyjnych, służących zaspokojeniu potrzeb mieszkańców na poziomie lokalnym. Tym samym w ocenie Sądu między obszarem MN określonym w studium, a obszarem W.1 planu miejscowego, istnieje zgodność. Następnie obszar MN.2 przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (§ 14 planu miejscowego) jest zgodny ze studium przewidującym dla tego obszaru jako kierunek zagospodarowania - MN - teren o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności. Kolejne obszary określone w studium jako U.3 i U.2. (tereny usług), określone są w studium jako obszary UP – tereny o przeważającej funkcji usług publicznych. Tym samym i w tym zakresie występuje zgodność. Ostatnie obszary przeznaczone w planie pod zainwestowanie to Urk (obiekty sakralne oraz zespół budownictwa zabytkowego - § 19 planu miejscowego) znajduje się w studium w obszarze MN – tereny przeznaczone do zabudowy i zainwestowania (tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności). Jak wynika z treści planu miejscowego, obszar Urk to teren budowy kościoła parafialnego lub odbudowy spalonego kościoła oraz rozbudowy istniejącego obiektu sanitarno-gospodarczego z przeznaczeniem pod plebanię albo budowy nowego budynku plebanii (§ 19 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego). Ustalenia studium dla obszaru MN dopuszczają również lokalizowanie obiektów realizujących cele publiczne, a za taki należy uznać kościół wraz z obiektami służącymi do pełnienia posługi. Niewielki obszar U.4 (usługi) znajduje się także na terenie określonym w studium jako MN. Także w tym przypadku Sąd przyjął, że istnieje zgodność między treścią studium, a planem miejscowy, bo wprawdzie podstawowym kierunkiem zagospodarowania MN w studium jest budownictwo mieszkaniowej niskiej intensywności, to jednak dopuszczalne jest również budownictwo usługowe. Jednym z zarzutów skargi było wskazanie, że obszar działki nr [...] znajduje się na terenie ZPo.9, który z kolei w studium objęty jest kierunkiem zagospodarowania jako ZP i ZO. Zgodnie z planem miejscowym (§ 25) tereny ZPo to obszary ogrodów i zieleni towarzyszącej obiektom budowlanym, na którym obowiązuje zakaz lokalizowania obiektów budowlanych, z wyjątkiem dojść i dojazdów niewydzielonych, miejsc postojowych dla samochodów osobowych, obiektów małej architektury oraz urządzeń budowlanych zapewniających możliwość użytkowania obiektów budowlanych zgodnie z ich przeznaczeniem. Na obszarze ZPo dopuszcza się budowę i przebudowę urządzenia i sieci infrastruktury technicznej. Sąd uznał, że zarzut niezgodności terenu działki nr [...] objętego obszarem ZPo.9 ze studium jest nietrafny i to z kilku powodów. Po pierwsze, nie można stanowczo stwierdzić, że działka nr [...] objęta jest innym kierunkiem zagospodarowania określonym w studium niż ZP. Fragmentem działki nr [...] ma przebiegać podziemna trasa komunikacyjna i zaznaczony w studium przebieg tej trasy utrudnia precyzyjne dokonanie ustaleń granicy działki nr [...] na studium. Po drugie, granice obszarów określone w studium mogą minimalnie różnić się od granic obszarów wyznaczanych w planach miejscowych, co wynika przede wszystkim z konieczności nanoszenia przeznaczenia danych obszarów z map o różnej skali i to radykalnie od siebie różniących się (skala 1:25 000 i skala 1: 2000). Po trzecie, teren ZPo jest zgodny z przeznaczeniem określonym w studium jako ZP, ale także zgodny z przeznaczeniem w studium określonym jako ZO. Tereny ZO – tereny otwarte zostały w studium określone jako tereny pod łąki, pola uprawne, sady, ogrody, zadrzewienia, zarośla nadrzeczne, bulwary, cieki i zbiorniki wodne. Jako warunki i standardy wykorzystania terenu ZO studium określa, że jest to zakaz zabudowy oraz budowa ciągów infrastruktury technicznej. W tym przypadku taka treść ZO oraz ZP jest zgodna z przeznaczenie obszaru ZPo. Nie są również zasadne i pozostałe zarzuty zawarte w skargach, a dotyczące niezgodności między treścią studium, a treścią planu miejscowego. Skarżący W.H. S. J. i W.H. s. W. podnoszą, że działka nr [...] powinna być przeznaczona pod zabudowę, ponieważ posiada ona status działki zurbanizowanej niezabudowanej i taki status wynika z ewidencji gruntów, a plan miejscowy zakwalifikował ją do obszaru ZPo. 20, czyli obszaru z zakazem lokalizacji obiektów budowlanych. W ocenie Sądu taka kwalifikacja była zgodna ze studium. Studium dla tego terenu przewidywało kierunek zagospodarowania jako ZO – tereny otwarte z zakazem zabudowy. Kolejni skarżący (K.B.-L. , J.L. podnieśli, że działka nr [...] została znacznie ograniczona w planie miejscowym pod zabudowę. Rzeczywiście plan miejscowy przeznacza działkę nr [...] na tereny oznaczone jako obszar R - tereny rolny z zakazem lokalizacji obiektów budowlanych (§ 20 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego), ale w tym zakresie studium w całości obejmowało ten teren jako ZO – tereny otwarte również z zakazem zabudowy. Niezasadny jest zarzuty, że wprawdzie większość działek przy ul. [...] stanowi nieużytek rolny, a mimo to plan miejscowy przeznacza je na działki rolne. Przede wszystkim należy wskazać, że plan miejscowy przewiduje zagospodarowanie danego terenu zgodnie z ustaleniami kierunkowymi zawartymi w studium. Dla obszaru R takie zagospodarowanie to grunty orne, sady, łąki, pastwiska trwałe. Okoliczność, że dany obszar stanowił do chwili uchwalenia planu miejscowego nieużytek rolny nie oznacza, że jest to istotna przeszkoda przed zakwalifikowaniem go jako teren rolny. Podstawowe znaczenie ma w tym przypadku okoliczność, że studium kwalifikowało ten obszar również jako tereny zagospodarowania rolniczego. Niezasadny jest zarzut, zgodnie z którym plan miejscowy "milczy" (nie określa) zakresu dostępu do dróg publicznych poprzez służebności. Plan miejscowy nie określa zakresu wykonywania praw rzeczowych i nie wyznacza zakresu służebności. Ewentualny dostęp nieruchomości do drogi publicznej poprzez ustanowienie prawa służebności może nastąpić na drodze czynności prawa cywilnego. § 11 ust. 3 planu miejscowego reguluje dostęp do dróg publicznych właśnie w zakresie niewydzielonych na rysunku planu dojazdów. Kolejne zarzuty dotyczą braku określenia w planie miejscowym szerokości dróg oraz jedynie orientacyjnie przebieg ciągów uzbrojenia. W ocenie Sądu i te zarzuty nie mogą skutkować unieważnieniem planu miejscowego. Zgodnie z § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587), zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem", standardem przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego są ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, które powinny zawierać: a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. § 30 planu miejscowego określa tereny komunikacji symbolami KD/L – droga publiczna klasy lokalnej i KD/D – drogi publiczne klasy dojazdowej. Rysunek planu miejscowego wyznacza dla tych dróg rezerwy terenu wyznaczając je liniami rozgraniczającymi. Oznaczenia przyjęte w planie miejscowym nawiązują do oznaczeń klas dróg wymaganych przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.). Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 6 i 7 ww. rozporządzenia, w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadza się następujące klasy dróg: lokalne, oznaczone dalej symbolem "L" oraz dojazdowe, oznaczone dalej symbolem "D". § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie określa zaś, że najmniejsza szerokość ulicy w liniach rozgraniczających wynosi 12 metrów dla drogi jednojezdniowej klasy L oraz 10 metrów dla drogi jednojezdniowej klasy D. To wszystko oznacza, że wprawdzie plan miejscowy nie określa szczegółowo szerokości dróg publicznych, to jednak szerokość tych dróg musi mieścić się w liniach rozgraniczających tereny komunikacji. Linie to są wiążące i na tej podstawie należy uznać, że szerokość tych dróg została wyznaczona. Sąd uwzględnił i taką okoliczność, że wyznaczone na rysunku planu rezerwy terenu wyznaczone pod drogi publiczne nie charakteryzują jednolitym przebiegiem samych linii rozgraniczających. Linie te zostały wyznaczone na rysunku planu niesymetrycznie względem siebie – co jest dopuszczalne – ale co zarazem niezwykle utrudnia wskazanie szerokości terenów komunikacji. Rekapitulując ten zakres treści planu Sąd uznał, że dopuszczalnym było wskazanie na rysunku planu linii rozgraniczających tereny komunikacji KD/L i KD/D (KD/D.1, KD/D.2, KD/D.3, KD/D.4, KD/D.5, KD/D.6, KD/D.7, KD/D.8, KD/D.9, KD/D.10 i KD/D.11). Tereny te obejmują całość infrastruktury drogowej - § 30 ust. 3 planu miejscowego, a poprzez wyraźne nawiązanie do klasy dróg publicznych ("L" i "D") można ustalić minimalne szerokości tych dróg. Dodatkowo należy wskazać, że § 11 planu miejscowego określa szczegółowo usytuowanie każdej z dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych precyzyjnie opisując ich przebieg. Przebieg ten może obejmować także tereny "prywatne". Sąd uznał, że zarzut zawarty w jednej ze skarg, zgodnie z którym zaskarżony plan miejscowy objął teren wyznaczony we wcześniej sporządzanych projektach planu miejscowego dla tego obszaru jak teren zamknięty – nie jest zasadny. Wcześniej sporządzane projekty planu miejscowego nie mogą być traktowane jako kryterium ustalania zgodności z prawem zaskarżonego planu miejscowego. Skoro właściwe do uzgadniania organy zaakceptowały treść planu miejscowego, to pozostaje poza kognicją Sądu badanie, dlaczego te organy (np. organy wojskowe) wyraziły zgodę na proponowaną treść planu miejscowego. Nie może być uznany za zasadny i ten zarzut, stosownie do którego objęcie planem miejscowym jedynie części działek, winno uzasadniać uznanie go za nieważny. Sądowi znane jest w tym zakresie niejednolite stanowisko orzecznictwa sądowoadministracyjnego, ale w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że nie jest to naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Jak bowiem wynika to z akt sprawy, co przyznała również strona skarżąca i podnosząca ten zarzut – dotyczy to niektórych działek objętych częściowo zaskarżonym planem miejscowym oraz w pozostałej części sporządzanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Piastowska". Tym samym może to doprowadzić do sytuacji, w której teren jednej działki będzie objęty np. obszarami o różnym przeznaczeniu jak i sytuacji, w której teren jednej działki będzie objęty obszarami o tym samym przeznaczeniu, ale wynikającym z dwóch miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ objęcie jednej działki obszarami o różnym przeznaczeniu jest powszechnie przyjmowane za dopuszczalne (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1044/10, opub. w LEX nr 753391), to tym samym również objęcie jednej działki dwoma różnymi planami zagospodarowania przestrzennego (pod warunkiem, że granice tych planów nie będą na siebie zachodziły), nie może prowadzić do nieważności jednego z tych planów miejscowych. Sąd nie może oceniać dopuszczalności objęcia danego obszaru procedurą planistyczną – jest to bowiem kompetencja organu stanowiącego gminy. Byłoby to bowiem nie tyle ocena legalności zaskarżonego planu miejscowego, ile ocena celowości lub zasadności objęcia danego terenu takim planem. Sąd administracyjny nie może stosować kryteriów innych niż legalność nawet rozpoznając skargi na plan miejscowy. W skardze K.B.-L. J.L. podniesiono kwestię parku kulturowego "Zwierzyniecki Park Kulturowy" (uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 5 lipca 2006 r. Nr CXIV/1174/06) podnosząc, że obszar sporządzanego planu miejscowego dostosowano do granic obowiązującego w 2006 r. ww. parku kulturowego. Sąd stwierdza, tak jak przyznali to skarżący, że uchwała tworząca ten parku kulturowy została unieważniona (prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 55/07). Nie było więc żadnych podstaw do oceny planu miejscowego pod kątem treści ww. parku kulturowego. Jednocześnie należy stwierdzić, że skoro w dacie przystąpienia do procedury uchwalania planu miejscowego Rada Miasta Krakowa mogła ograniczyć plan miejscowy do granic obowiązującego parku kulturowego, to takie wyznaczenie obszaru było wiążące dla dalszych etapów procedury planistycznej. To bowiem uchwała o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego nie tylko wyznacza granice (obszar) tego planu, ale i wiąże organy planistyczne, w tym wiąże co do obszaru sporządzenia projektu planu miejscowego. Również uchwała o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego jest podstawą do zgłaszania wniosków przez mieszkańców (właścicieli nieruchomości objętych granicami nowo projektowanego planu miejscowego), jak i organów uzgadniających i opiniujących, które również na początkowym etapie mogą składać wnioski. Wyznaczony uchwałą o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego obszar jest bezwzględnie wiążący w dalszej procedurze planistycznej, chyba że organ stanowiący gminy podejmie kolejną uchwałę wyznaczającą nowe granice projektowanego planu miejscowego – co musi się wiązać z koniecznością ponowienia całej procedury planistycznej. Sąd nie może zarzucić Radzie Miasta Krakowa naruszenia prawa w tym zakresie, że podejmując uchwałę o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego w granicach, który w tym czasie (2006 r.) podlegał odrębnej regulacji prawnej, a w dalszych etapach tej procedury konsekwentnie "trzymała się" tak wyznaczonego obszaru i nie dokonywała jego zmiany. Właśnie gdyby na którym etapie procedury planistycznej Rada Miasta Krakowa (lub Prezydent Miasta Krakowa) odmiennie określiły obszar sporządzanego planu miejscowego, to wówczas naruszyłyby prawo. To kolejny argument uzasadniający nie uwzględnienie zarzutu co do błędnego wyznaczenia granic sporządzonego projektu planu miejscowego. Niezasadny jest zarzut skargi skarżących W.H. s. J. i W.H. s. W. wskazujący na konieczność przeznaczenia działki nr [...] pod zabudowę mieszkaniową. Okoliczność określonego zakwalifikowania danej działki w ewidencji gruntów nie może przesądzać i określać sposobu zagospodarowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Określenie w ewidencji gruntów danego terenu jako Bp nie oznacza przyznania prawa do zabudowy rozumianego jako uprawnienie właściciela takiego terenu do jego zabudowy niezależnie od treści planu miejscowego. To nie ewidencja gruntów, ale plan miejscowy wiążąco określa sposób zagospodarowania obszarów objętych takim planem. Określając przeznaczenie terenu w planie miejscowym Rada Miasta Krakowa musiała przestrzegać zasady zgodności planu miejscowego ze studium. Okoliczność zaś, że – jak podnoszą skarżący – ich działka nr [...] straciła na wartości na skutek takiej a nie innej treści planu miejscowego może być podstawą do wszczęcia odrębnego postępowania zmierzającego do ustalenia odszkodowania od Gminy Miasto Kraków. To pozostaje poza oceną Sądu. Nawet uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie przyznaje żadnego prawa do zagospodarowania danej nieruchomości zgodnie z tak wydaną decyzją. Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Jest to obowiązek właściwego organu, co zarazem oznacza, że ustawodawca przyjął bezwzględny prymat ustaleń planu miejscowego. Tylko wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i na jej podstawie pozwolenia na budowę uniemożliwia wygaszanie decyzji ustalającej warunki zabudowy (art. 65 ust. 2 u.p.z.p.). Sąd nie może oceniać trafności lub celowości takiego a nie innego zagospodarowania danego terenu. Niezasadne są również pozostałe zarzuty zawarte w skardze skarżących K.B.-L. i J.L. . Zaskarżony plan miejscowy zawiera w załączniku listę nieuwzględnionych uwag i każda uwaga została oceniona oddzielnie. Okoliczność, zaś, że Rada Miasta Krakowa w całości zaakceptowała stanowisko zajęte przez Prezydenta Miasta Krakowa co do poszczególnych uwag oznacza tylko tyle, że organ stanowiący uznał za zasadna argumentację organu wykonawczego i przyjął ją za swoją argumentację. Zarzut dotyczący braku map glebowo-rolniczych nie może być uznany za powodujący nieważność całości lub części planu miejscowego. Przede wszystkim należy wskazać, że mapy te nie są podstawą do sporządzania rysunku planu miejscowego. Analiza gleb występujących na obszarze planu miejscowego została uwzględniona w opracowaniu ekofizjograficznym (strony 13-14), a także w prognozach oddziaływana na środowisko, wliczając w to podstawową prognozę i jej aktualizacje. Sąd w tej sprawie, której przedmiotem jest ocena zgodności z prawem planu miejscowego, nie może rozważać zgodności z prawem studium, ani też badać prawidłowości uchwalenia studium. Również zarzut braku aktualizacji studium nie można uznać za uzasadniający unieważnienie planu miejscowego. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w procedurze uchwalania zaskarżonego planu miejscowego, obowiązkiem rady gminy była ocena, czy uchwalany plan miejscowy jest zgodny z treścią studium. Przepisy nie nakazują organom planistycznym uchwalania planów miejscowych tylko dla tych obszarów, dla których obowiązuje aktualne studium. To organy gminy decydują, czy należy uchwalić plan miejscowy i Sąd nie może tego oceniać. Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczące braku zapewnienia odpowiednich środków finansowych na realizację zamierzeń publicznych (np. budowy dróg) i braku powiązań tych wydatków z wieloletnią prognozą finansową Miasta Krakowa. Te zagadnienia pozostają poza oceną planu miejscowego opartego o kryterium legalności. Plan miejscowy określa tylko przeznaczenie danych obszarów, a ich zagospodarowanie zgodnie z tym przeznaczeniem pozostawia właścicielom nieruchomości. Prognoza skutków finansowych uchwalenia planu finansowego spełnia warunki objęte § 11 rozporządzenia, tzn. obejmuje prognozę wpływu ustaleń planu miejscowego na dochody własne i wydatki gminy, w tym na wpływy z podatku od nieruchomości i inne dochody związane z obrotem nieruchomościami gminy oraz na opłaty i odszkodowania, o których mowa w art. 36 u.p.z.p.; prognozę wpływu ustaleń planu miejscowego na wydatki związane z realizacją inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz wnioski i zalecenia dotyczące przyjęcia proponowanych rozwiązań projektu planu miejscowego, wynikające z uwzględnienia ich skutków finansowych. Nie znajduje uzasadnienia zarzut niezgodnego z prawem ustalenia wysokości tzw. opłaty planistycznej. Zgodnie z § 33 planu miejscowego dla obszaru ZPp wysokość opłaty planistycznej wyznacza wskaźnik 10 %, a dla wszystkich innych obszarów – 30 %. Takie wskaźniki są zgodne z art. 15 ust. 2 pkt 12 u.p.z.p. i nie przekraczają stawki 30 %. Nie ma przeszkód, aby stawki te były stosowane również do obszarów oznaczonych jako R (tereny rolne). Opłata planistyczna będzie bowiem wymierzana tylko wtedy, gdy wartość danego obszaru wzrosła na skutek jego przeznaczenia w planie miejscowym w porównaniu z poprzednim przeznaczeniem lub sposobem zagospodarowania. Sąd nie uznał za zasadny zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady równego traktowania podmiotów przez organy planistyczne. Zarzut ten nie został sprecyzowany w skardze i nie zostały podniesione żadne argumenty wskazujące na naruszenie przez Radę Miasta Krakowa konstytucyjnej zasady równości. Sąd badając sprawę z urzędu nie dostrzegł, aby zasada ta została naruszona. Kolejnym zakresem rozważań zachowania zasad sporządzania planu miejscowego jest ocena, czy Rada Miasta Krakowa wyważyła interesy prywatne z interesem publicznych określając przeznaczenie obszarów objętych planem miejscowym, a tym samym zasadnie skorzystała z przysługującej jej władztwa planistycznego. Z uwagi na specyfikę dokonania takiej oceny, Sąd mógł ją zbadać tylko wobec skarżących, a to dlatego, że nie można abstrakcyjnie ustalić, czy inni jeszcze właściciele nieruchomości znajdujących się w planie miejscowym czują się naruszeni w zakresie przysługujących im praw i czy też negują ustalenia planu miejscowego co do ich nieruchomości. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. – kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Jest to jedna z podstawowych cech tego planu i w związku z tym z samej istoty planowania wynika, że prawo własności (sposób zagospodarowania nieruchomości) musi być określony w planie miejscowym. Skarżący podnoszą, że organy planistyczne nie uwzględniły ich interesów sprowadzających się do przyznania im prawa do zabudowy ich działek. Przede wszystkim należy stwierdzić, że dotychczasowe ustalenia planistyczne nie przewidywały możliwości zabudowy działek skarżących. Wprawdzie plan miejscowy na tym terenie wygasł z końcem 2002 r., a później podejmowane próby uchwalenia nowych planów miejscowych (a także parku kulturowego) kończyły się dla organów planistycznych niepowodzeniem, to jednak i ta okoliczność nie może być całkowicie pominięta. Tylko w sytuacji braku planu miejscowego i oparcia ustalania zasad zabudowy na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (lokalizacji inwestycji celu publicznego) dopuszczalne byłoby określanie nowych warunków zainwestowania. W ocenie Sądu nie można uznać za zasadnej tezy, że w sytuacji braku planu miejscowego właściciel nieruchomości ma prawo zabudowy swojej działki. Właśnie brak objęcia ochroną tego obszaru planem miejscowym determinował czynności planistyczne celem ochrony przed jego zabudową. Sąd wyważając interesy skarżących w dążeniu do zabudowy ich nieruchomości z interesami publicznymi doszedł do wniosku, że w tym zakresie prymat należy przyznać interesowi publicznemu. Niewątpliwie działki skarżących znajdują się w jednym z najbardziej atrakcyjnych obszarów Miasta Krakowa, a ich zabudowa byłaby niewątpliwie bardzo korzystna dla samych właścicieli. Stąd właściciele zamierzają swoje działki zabudować. Z drugiej zaś strony obszar ten jest również obszarem o szczególnym znaczeniu w zakresie ochrony środowiska naturalnego. Na tym terenie znajduje się rezerwat przyrody, a cały obszar objęty jest parkiem krajobrazowym. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Nr 81/06 Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 r. w sprawie Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urzęd. Woj. Małop. z 2006 r. Nr 654, poz. 3997), ustalono następujące szczególne cele ochrony parku: 1) ochrona wartości przyrodniczych, 2) ochrona wartości historycznych i kulturowych, 3) ochrona walorów krajobrazowych oraz 4) społeczne cele ochrony. Tylko w tym ostatnim zakresie wśród celów ochronnych parku (społeczne cele ochrony) wymieniono racjonalną gospodarkę przestrzenią oraz hamowanie presji urbanizacyjnej. Tym samym rozporządzenie w sprawie utworzenia tego parku wyraźnie ogranicza (hamuje) dopuszczalność umiejscawiania na jego obszarze nowych terenów pod zabudowę. Wśród zakazów obowiązujących na terenie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego ww. rozporządzenie wskazuje, między innymi, wykonywanie prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, dopuszczając prace związane z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych oraz ziemne prace konieczne w zakresie bezpośrednio związanym z realizacją dopuszczalnych w Parku robót budowlanych (§ 3 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 ww. rozporządzenia). Tym samym niewątpliwie cele społeczne (interes publiczny) w postaci ochrony tego obszaru (i działek skarżących) przed dopuszczeniem nowej zabudowy istnieje i – poprze wyrażenie go w ww. rozporządzeniu - zyskał rangę przepisu prawa miejscowego. Z opracowania oceny oddziaływania na środowisko wyraźnie wynika, że tylko powstrzymanie dalszej zabudowy ochroni bardzo cenny przyrodniczo teren. Mimo, że jest to teren znajdujący się w bliskiej odległości (ok. 2-3 kilometrów) od centrum dużego miasta jakim jest Kraków (ok. 750.000 mieszkańców), to zachowały się na tym obszarze gady i płazy bardzo rzadkie na terenie Polski (np. żmija zygzakowata, gniewosz plamisty), ponad 400 (404 gatunki) gatunków motyli, dziki, inni przedstawiciele świata zwierząt i roślin. Na tym obszarze występuje ponad 1000 stanowisk roślin chronionych (opracowanie ekofizjograficzne, strony 62-63). Na terenie tego planu znajduje się również rezerwat przyrody "Panieńskie Skały", co niewątpliwie dodatkowo determinuje konieczność zapewnienia ochrony wartości przyrodniczych. Zdecydowana większość terenu objętego planem miejscowym to tereny bądź o najwyższych walorach środowiska przyrodniczego, bądź tereny cenne pod względem przyrodniczym i to wprost wynika z wszystkich opracowań sporządzanych na potrzeby planu miejscowego obejmujących analizę stanu środowiska. W sytuacji w której obszary, które dotychczas nie były przeznaczane pod zabudowę, nadal są wyłączone z zabudowy, a podstawy do wyłączenia z takiego zagospodarowania nadal istnieją lub są nadal uzasadnione - nie można przyznać, że właściciel takich obszarów ma prawo do dowolnego ich zagospodarowania zgodnie ze swoim celem. Sposób i zakres wykonywania prawa własności musi uwzględniać społeczno-gospodarcze przeznaczenie, a pod tym pojęciem należy rozumieć również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie przychyla się do argumentacji skarżącego B.B. , zgodnie z którą działka nr [...] jako przylegająca do obszaru zabudowy kompleksem domów jednorodzinnych nie objętych planem miejscowym, pozwala na harmonijne uzupełnienie zabudowy i to ma potwierdzać Studium Widokowe zagospodarowania działki skarżącego. Przede wszystkim należy stwierdzić, że twierdzenie o harmonijnej zabudowie czy też "ciążeniu" do zabudowy sąsiedniej nie może być podstawowym argumentem przemawiającym za poszerzeniem obszaru zabudowy. Gdyby tak było, to każdy teren winien być przeznaczony pod zabudowę, ponieważ każdy teren niezabudowany sąsiaduje z terenem zabudowanym. Rada Gminy mogła rozważać ewentualną zmianę studium, która dla działki skarżącego przewidywałaby odmienny od obecnego kierunek zagospodarowania i wówczas zgodnie z tym studium ustalić przeznaczenie tej działki w planie miejscowym. Nie można jednak uznać naruszenia prawa przez Radę Miasta Krakowa, że takiej zmiany studium nie dokonała. Również okoliczność ogrodzenia działki przez skarżącego, a także zgłoszenia budowy czterech budynków gospodarczych, miejsc postojowych i kortu tenisowego nie stanowi podstawy do zmiany przeznaczenia na obszar przeznaczony pod zabudowę. Sąd uznał, że nie stanowiło naruszenia prawa przyjęcie w zakresie nieruchomości skarżących ustaleń zawartych w zaskarżonych przez nich planie miejscowym. Tereny tych nieruchomości znajdują się w strefie terenów cennych pod względem przyrodniczym i krajobrazowym ze wskazaniem do pełnienia funkcji przyrodniczych i rekreacyjnych (synteza uwarunkowań przyrodniczych zawarta w prognozie oddziaływania na środowisko). W sytuacjach szczególnych, w których przyznanie prymatu prawo własności doprowadziłoby do zaspokojenia interesu właściciela, ale z drugiej strony do naruszania stanu środowiska naturalnego, który – co istotne – dla całego obszaru planu miejscowego, a więc także i obszaru działek skarżących - przewiduje ochronę w postaci parku krajobrazowego, nie można stwierdzić aby również istniał prymat prawa własności. Władztwo planistyczne gminy pozwala na kształtowanie sposobu wykonywania prawa własności i musi dokonać wywarzenia tak interesu prywatnego jak i publicznego. Interes publiczny przede wszystkim ogniskuje się w tej sprawie na zapewnieniu ochrony najcenniejszych przyrodniczo terenów na terenie Miasta Krakowa. Może więc uzasadniać przyznanie prymatu właśnie tak rozumianego interesu publicznego. Należy również podnieść i to, że ani dotychczas obowiązujące na tym terenie planu miejscowe, ani treść studium, ani też jakikolwiek obowiązujący akt prawa miejscowego nie przyznawał skarżącym prawa do zabudowy ich działek. To skarżący na etapie sporządzanego planu miejscowego i wnosząc skargi, domagają się przyznania im prawa do zabudowy, którego wcześniej nie posiadali. Sąd z urzędu ustalił, czy na obszarze planu miejscowego są tereny objęte planami urządzenia lasu, a sto stosownie do oceny zastosowania art. 20 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 z późn. zm.). Z przedłożonej przez pełnomocnika Rady Miasta Krakowa dokumentacji wynika, że na tym obszarze są tereny objęte uproszczonymi planami urządzenia lasu, a takie nie są wiążące przy ich wprowadzaniu do planu miejscowego. Tym niemniej granice obszarów lasu objęte uproszczonymi planami urządzenia lasu są zasadniczo przestrzegane w projekcie polanu miejscowego. Sądowi z urzędu znane są wyroki wydawane poprzednio w zakresie tego obszaru (m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 757/06, którym Sąd unieważnił plan miejscowy przygotowany poprzednio dla tego obszaru). Analizując uzasadnienie do tego wyroku Sąd w tej sprawie doszedł do przekonania, że podnoszone tam uchybienia zostały zauważone przez organy planistyczne i wyeliminowane, w szczególności dotyczyło to braku zgody właściwego organu na zmianę terenów leśnych na cele nieleśne, nieprecyzyjnego określenia obszarów rozgraniczających tereny przeznaczenia w planie miejscowym oraz zbyt ogólnego i pozwalającego na różnorodną interpretację ustaleń w poszczególnych obszarach przeznaczenia. W związku z powyższym na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. należało stwierdzić, że zaskarżony plan miejscowy nie narusza ani zasad jego sporządzenia w analizowanym zakresie, ani też procedury jego uchwalenia w istotnym zakresie. Mając powyższe na uwadze Sąd skargi, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a – oddalił.