VI SA/Wa 2323/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2012 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. cofającą licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia R. K. (skarżący). Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia był przepis art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r., nr 145, poz. 1221). Podstawą faktyczną było ustalenie, iż prawomocnym wyrokiem z dnia 18. [...].2011 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] uznał skarżącego za winnego tego, że w dniu [...].02.2011 r. ok. godz. 14.55 w [...] przy ul. [...] na terenie firmy "[...]" wbrew obowiązkowi zachowania trzeźwości wykonywał obowiązki pracownika ochrony znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, tj. wykroczenia z art. 70 § 2 kw. i skazał go za ten czyn na karę grzywny w wysokości [...] zł. Skarżący wniósł od powyższej decyzji odwołanie, w którym żądał jej zmiany i umorzenia postępowania, ewentualnie – uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Podniósł, iż fakt skazania go przez Sąd Rejonowy w [...] za wykroczenie określone w art. 70 § 2 k.w. nie stanowi przesłanki cofnięcia licencji, gdyż powołany w treści decyzji art. 31 ust. 2 pkt 3 stanowi, że licencję cofa się jeżeli "pracownik ochrony (...) wykonuje zadania pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa stwierdzone w trybie odrębnych przepisów." Jednocześnie art. 26 ust. 2 i 3 zawierają w swojej treści negatywne przesłanki przyznania licencji (ich zaistnienie skutkuje cofnięciem licencji). Art. 26 ust. 2 pkt 5 stanowi, że licencji nie może uzyskać osoba, która została skazana za przestępstwo umyślne. Zdaniem skarżącego oznacza to, że tylko w przypadku czynów stanowiących zbrodnię lub występek popełnionych umyślnie można mówić o spełnieniu tej przesłanki, nie stanowi jej zaś wykroczenie. Skarżący wyraził pogląd, iż w świetle powołanych przepisów nie ma podstaw do cofnięcia licencji z powodu skazania strony za popełnienie wykroczenia. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2011 r. odnosząc się do zarzutu postawionego przez skarżącego stwierdził, iż podstawą prawną decyzji cofającej licencję skarżącemu był przepis art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia, a nie art. 31 ust. 2 pkt 1 przewidujący przesłankę niekaralności za przestępstwo popełnione umyślnie jako warunek uzyskania licencji. Wskazał, iż w niniejszej sprawie przesłanką cofnięcia licencji nie był fakt popełnienia wykroczenia z art. 70 § 2 k.w. lecz fakt wykonywania zadań pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa, które to naruszenie winno być stwierdzone w trybie odrębnych przepisów. Organ zaznaczył, iż użycie przez ustawodawcę zwrotu "cofa" wskazuje na obligatoryjny charakter przedmiotowego rozstrzygnięcia. R. K. wniósł od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyraził w niej pogląd o niezasadnym oparciu rozstrygnięcia na wyroku z dnia [...] r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] skazującym skarżącego za wykroczenie z art. 70 § 2 k.w. Takie działanie stoi bowiem w sprzeczności z przepisem art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia, stanowiącym, iż przesłanką cofnięcia licencji jest wykonywanie zadań pracownika ochrony z naruszeniem prawa stwierdzonym w trybie odrębnych przepisów. Skarżący wskazał na treść przepisu art. 26 ust. 2 i 3 ww. ustawy, zgodnie z którym decyzję o cofnięciu licencji uzasadnia karalność za przestępstwo umyślne. Przestępstwami są zbrodnie i występki. Karalność za wykroczenie nie uzasadnia zatem, zdaniem skarżącego, cofnięcia licencji pracownika ochrony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie podzielając poglądów prawnych skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o cofnięciu stronie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Komendanta Głównego Policji. Rozstrzygnięcia zapadły w oparciu o przepis art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia. Dyspozycja tego przepisu stanowi, iż komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony wykonuje swoje zadania z naruszeniem przepisów prawa stwierdzone w trybie odrębnych przepisów. Ustalony w sprawie stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję wskazanego wyżej przepisu prawa. Argumenty strony zawarte w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zostały uznane przez Sąd za mogące mieć wpływ na zmianę lub uchylenie rozstrzygnięcia organu I instancji. Nie ulega wątpliwości, że istotny dla zastosowania przepisu art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy fakt wykonywania obowiązków z naruszeniem przepisów prawa został stwierdzony w trybie przepisów kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia przez Sąd Rejonowy w [...] w przywołanym wyżej wyroku. Wyjaśnić przy tym należy, iż cofnięcie licencji nie jest karą dodatkową za popełnienie wykroczenia, lecz skutkiem administracyjnoprawnym ustalenia, iż osoba posiadająca licencję pracownika ochrony wykonywała zadania pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa stwierdzonym w trybie odrębnych przepisów. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, iż podstawą prawną decyzji cofającej licencję skarżącemu był przepis art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia, a nie art. 31 ust. 2 pkt 1 przewidujący przesłankę niekaralności za przestępstwo popełnione umyślnie jako warunek uzyskania licencji. Przesłanką cofnięcia licencji skarżącemu na mocy kwestionowanego rozstrzygnięcia nie był fakt popełnienia wykroczenia z art. 70 § 2 k.w. lecz fakt wykonywania zadań pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa, które to naruszenie było stwierdzone w trybie odrębnych przepisów - wyrokiem z dnia [...] w sprawie sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w [...]. W rozpatrywanej sprawie przesłanki obligujące organy Policji do cofnięcia licencji pracownika ochrony bezsprzecznie zaszły. Mianowicie - skarżący popełnił wykroczenie związane z wykonywaniem zadań pracownika ochrony, a okoliczność ta wyczerpuje określoną w art. 31 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie osób i mienia przesłankę cofnięcia licencji. Strona, wykonując odpowiedzialny zawód pracownika ochrony, powinna zdawać sobie sprawę z konsekwencji, jakie wiążą się z wykonywaniem obowiązków służbowych z naruszeniem prawa. Za takie bowiem należy uznać wykonywanie pracy w stanie po użyciu alkoholu. Przepis ustawy o ochronie osób i mienia, będący materialnoprawną podstawą decyzji w rozpatrywanej sprawie, ma charakter obligatoryjny. Oznacza to, że ustawodawca nie przewidział innej możliwości rozstrzygnięcia, niż cofnięcie licencji, przyznając tym samym pierwszeństwo nie interesowi strony postępowania, a społecznemu. Podnoszona przez stronę argumentacja jest nietrafna i nie eliminuje faktu, iż strona wykonywała zadania pracownika ochrony z naruszeniem przepisów prawa, co potwierdza wyrok Sądu Rejonowego w [...]. Z uwagi na powyższe, w myśl art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.