II OSK 1431/12

Dnia 11 września 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 11 września 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. akt VII SAB/Wa 206/11 w sprawie ze skargi A.J. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt VII SAB/Wa 206/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.J. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. Orzeczenie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 20 sierpnia 2009 r. A.J. i J.J. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. o przeprowadzenie kontroli i nakazanie zdemontowania bramy ogrodzeniowej w Z. przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy i budowy przedmiotowej bramy ogrodzeniowej. Na skutek złożonego odwołania Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] uchylił ww. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu [...] lipca 2010 r. decyzją nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. ponownie umorzył postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej bramy ogrodzeniowej. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] uchylił decyzję organu powiatowego z dnia [...] lipca 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. zawiadomił strony o zaistnieniu zwłoki w rozpatrzeniu sprawy i przedłużył termin jej załatwienia do dnia 30 grudnia 2010 r. W dniu 3 listopada 2010 r. J.J. złożyła zażalenie na przewlekłe działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w sprawie przebudowy i budowy przedmiotowej bramy. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. uznał zażalenie za bezzasadne. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 31 marca 2011 r. Pismem z dnia 10 stycznia 2011 r. A.J. złożył skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w sprawie dotyczącej ogrodzenia zrealizowanego na nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...], wnosząc o zobowiązanie organu do wydania decyzji w przedmiocie rozbiórki spornego ogrodzenia, zwłaszcza w części, w której ogrodzenie zostało wybudowane na drodze koniecznej. W uzasadnieniu wskazano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nie podjął żadnych działań po wydaniu przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [...] września 2010 r. Przewlekłość postępowania przez brak właściwych działań organu powiatowego jest, zdaniem skarżącego, oczywista. Skarżący podniósł także, że niniejsza sprawa nie wymaga obecnie prowadzenia postępowania dowodowego, konieczne jest jedynie dokonanie przez organ prowadzący postępowanie oceny prawnej stanu faktycznego występującego w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że strony postępowania zostały zgodnie z art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie k.p.a., powiadomione o niemożności załatwienia sprawy w terminach określonych w art. 35 k.p.a., a także o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, który jeszcze nie upłynął. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, kiedy mamy do czynienia z bezczynnością organu administracji publicznej oraz podniósł, że przy rozpatrywaniu skargi na bezczynność organu sąd orzeka biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny istniejący w chwili zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia, a nie w chwili złożenia skargi. Zdaniem Sądu I instancji wywiedziona skarga na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nie mogła zostać uwzględniona, albowiem przekazanie przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego sprawy dotyczącej spornej bramy ogrodzeniowej do rozpoznania innemu organowi (tutaj: Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w M.) wyłącza możliwość uwzględnienia skargi wniesionej na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. Nadto Sąd wskazał, że przekazanie sprawy dotyczącej spornej bramy Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w M. zostało dokonane postanowieniem Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r., wydanym na wniosek skarżącego i J.J., a więc już po wniesieniu skargi na bezczynność oraz wyjaśnił, że aby skarga mogła zostać uznana za zasadną bezczynność organu musi istnieć w dacie rozpoznawania skargi przez sąd. W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy na dzień rozpoznawania skargi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nie był już właściwy do załatwienia sprawy dotyczącej spornej bramy, a zatem Sąd – mając na uwadze przepis art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – nie mógłby zobowiązać Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. do załatwienia sprawy, która została przekazana do załatwienia innemu organowi. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł skarżący, zaskarżając zakwestionowany wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 26 § 1 i § 2 i § 3 k.p.a. (w zw. z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 184 Konstytucji), 2. art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 128 § 1 pkt 1 p.p.s.a., także ewentualnie w zw. z art. 192 pkt 3 k.p.c. (w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a.) w zw. z art. 26 § 1 i § 2 i § 3 k.p.a. (w zw. z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 184 Konstytucji), 3. art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 26 § 1 i § 2 i § 3 k.p.a. (w zw. z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 184 Konstytucji), 4. art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 26 § 1 i § 2 i § 3 k.p.a. (w zw. z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 184 Konstytucji), 5. art. 151 p.p.s.a. Jednocześnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Uzasadniając pierwszy zarzut skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji wadliwie nie uwzględnił stanu bezczynności organu. Zdaniem autora skargi kasacyjnej przekazanie sprawy do załatwienia innemu organowi na podstawie art. 26 k.p.a. powoduje, że mamy do czynienia z następstwem prawnym. W związku z tym Sąd winien uwzględnić bezczynność "starego i nowego organu łącznie". Brak powyższego skutkuje nieprzeprowadzeniem rzetelnej kontroli i naruszeniem przepisów wymienionych w tym zarzucie. Motywując zaś drugi z zarzutów skargi kasacyjnej zauważono, że przy prawidłowym zastosowaniu art. 26 k.p.a. w zw. z art. 192 pkt 3 k.p.c. kwestią następczą jest określenie adresata orzeczenia sądu zobowiązującego organ do wydania aktu w terminie. Zdaniem pełnomocnika skarżącego w przypadku przyjęcia następstwa prawnego po stronie "nowego" organu, wyrok wydany na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. będzie wskazywał ten "nowy" organ, zaś w przypadku przyjęcia braku następstwa prawnego, wyrok winien dotyczyć "starego" organu, chociaż będzie miał zastosowanie w stosunku do "nowego". Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd naruszył przepis art. 135 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, albowiem po pierwsze: pominął bezczynność "starego" organu i kontynuację tej bezczynność przed "nowym" oraz po wtóre: nie stwierdził bezczynności "starego" i "nowego" organu. Natomiast przepisy zawarte w czwartym zarzucie skargi kasacyjnej zostały naruszone, albowiem zdaniem jego autora Sąd I instancji uwzględniając, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. był organem właściwym na datę wniesienia skargi, winien był umorzyć postępowanie, co choć częściowo potwierdzałoby bezczynność organu, a nie skargę oddalać. Sąd naruszył także przepis art. 151 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, albowiem oddalił skargę, zamiast orzec właściwie z uwagi na brak zastosowania zwłaszcza art. 149 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w § 2 tego artykułu przesłanka nieważności nie zaistniała, zatem wniesioną skargę kasacyjną należało rozpoznać w ramach podniesionych w jej treści zarzutów. Zaś tak rozpatrywana skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 26 § 1, 2 i 3 k.p.a. (w zw. z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 8 w zw. z art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 184 Konstytucji) jest nieuzasadniony. Naruszenia tych przepisów autor skargi kasacyjnej upatruje w tym, że Sąd I instancji pominął okoliczność, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. wstąpił w całość praw i obowiązków Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w związku z czym stan bezczynności "starego" podlegał zaliczeniu z bezczynnością "nowego" organu. Z takim stanowiskiem, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, nie sposób się zgodzić. W przedmiotowej sprawie skarga na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. została wniesiona w dniu 11 stycznia 2011 r. (data stempla pocztowego). Zaś po wniesieniu tej skargi, a przed wydaniem orzeczenia przez Sąd I instancji, na skutek wniosku skarżących, E.R. pełniący funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. został, postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. wydanym przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wyłączony od udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie dotyczącej bramy ogrodzeniowej w Z. przy ul. [...], a sprawa została przekazana Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w M. Zatem skoro przedmiotowa skarga została wniesiona na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W., to zasadnie Sąd I instancji rozpoznawał ten środek zaskarżenia tylko w stosunku do tego organu. Wyłączenie pracownika organu od udziału w sprawie administracyjnej dotyczącej przedmiotowej bramy, będącego jednocześnie jego piastunem spowodowało utratę zdolności dalszego prowadzenia postępowania przez ten organ, czego konsekwencją było przekazanie sprawy administracyjnej do rozstrzygnięcia innemu organowi. Z tą chwilą dotychczasowy organ utracił swoją właściwość do rozpoznania i załatwienia sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przekazanie sprawy innemu organowi w trybie art. 24 § 3 w zw. z art. 26 § 1 i 3 k.p.a. nie powoduje, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, klasycznego wstąpienia w prawa i obowiązki dotychczasowego podmiotu, albowiem nie mamy tutaj do czynienia z sukcesją (wstąpienie w całość (sukcesja uniwersalna) lub część (sukcesja singularna) praw i obowiązków poprzednika prawnego), a jedynie wyznaczony organ staje się właściwy do załatwienia konkretnej sprawy. Wprawdzie w sytuacji wyłączenia pracownika organu będącego jednocześnie organem i przekazaniem sprawy innemu organowi do rozpoznania mamy do czynienia z ciągłością terminów do załatwienia sprawy (z tym, że do terminów tych nie wlicza się np. czasu niezbędnego na czynności związane z rozpatrzeniem wniosku strony o wyłączenie pracownika organu i czasu niezbędnego na przejęcie akt przez organ wyznaczony – art. 35 § 5 k.p.a.), to nie można przyjąć, jak domaga się tego autor skargi kasacyjnej, że stan bezczynności organu wyłączonego niejako automatycznie powoduje, że organ wyznaczony w zasadzie od daty wyznaczenia pozostaje już w bezczynności, jak zdaje się sugerować skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego (pkt II) i zastosować przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. w stosunku do tego organu wyznaczonego. Przyjęcie takiego rozwiązania miałoby daleko idące konsekwencje, m.in. w postaci przypisania organowi wyznaczonemu stanu bezczynności organu wyłączonego czy też możliwości wymierzenia temu organowi grzywny w związku z bezczynnością innego organu. Tymczasem takiej konstrukcji ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje (art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a.). Zatem w okolicznościach rozpoznawanej sprawy niespornym jest, że nie można skutecznie wskazywać, że doszło do następstwa prawnego o jakim mowa we wniesionej skardze kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe argumenty nie można także podzielić zarzutu naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 128 § 1 pkt 1 p.p.s.a., także ewentualnie w zw. z art. 192 pkt 3 k.p.c. (w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a.) w zw. z art. 26 § 1 i § 2 i § 3 k.p.a. (w zw. z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 184 Konstytucji). Przy czym dodać należy, że z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że przepisy kodeksu postępowania cywilnego można stosować w postępowaniu sądowoadministracyjnym tylko wówczas, gdy konkretny przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tak stanowi i w zakresie wskazanym przez ten przepis (porównaj art. 106 § 5, 296 § 2 czy 300 p.p.s.a.). Jednakże żaden przepis prawa ww. ustawy (p.p.s.a.) nie zawiera odesłania do art. 192 pkt 3 k.p.c. dotyczącego kwestii zbycia w toku sprawy rzeczy lub prawa, objętych sporem i wpływu tych czynności na dalszy tok postępowania. Tym samym przepis ten nie może być w postępowaniu sądowoadministracyjnym stosowany odpowiednio. Nie można również podzielić zarzutu zawartego w punkcie 3 skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 26 § 1 i § 2 i § 3 k.p.a. (w zw. z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 184 Konstytucji), którego autor skargi kasacyjnej upatruje w niezastosowaniu art. 135 p.p.s.a. – sąd nie uwzględnił następstwa prawnego organu wyznaczonego w stosunku do organu wyłączonego, co spowodowało pominięcie bezczynności przed "starym" organem i jej kontynuację przed "nowym", przez co naruszone zostały pozostałe podniesione w tym zarzucie przepisy prawa. Zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zatem, przepis ten nakłada na sąd administracyjny obowiązek wyjścia poza granice skargi i zajęcia się wszystkimi postępowaniami w granicach konkretnej sprawy. Obowiązek ten dotyczy aktów lub czynności podjętych w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (porównaj: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. J.P. Tarno, LexisNexis Warszawa 2010, str. 317). Zatem przepis ten nie będzie miał zastosowania do sprawy bezczynności organu, albowiem rozpoznając skargę na bezczynność sąd nie może oceniać ewentualnych aktów lub czynności, gdyż będzie to oznaczało wyjście poza granice sprawy w rozumieniu tego przepisu. Nadto wskazać należy, że Sąd nie podziela stanowiska skarżącego kasacyjnie, że bezczynność jest "czynnością zaniechania", do której to czynności można zastosować ten przepis. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że przepis art. 135 p.p.s.a. nie został naruszony, a tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, że również pozostałe przepisy wymienione w pkt 3 podstaw kasacyjnych zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się także naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 26 § 1 i § 2 i § 3 k.p.a. (w zw. z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 184 Konstytucji) w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując na naruszenie tych przepisów autor skargi kasacyjnej podniósł, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. był organem właściwym na datę wniesienia skargi, a zatem w takiej sytuacji sąd winien umorzyć postępowanie, które to umorzenie choć częściowo potwierdzałoby bezczynność organu, a nie skargę oddalać. W orzecznictwie niespornym jest, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność należy uwzględniać stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania. Inaczej jest w sytuacji, gdy sąd rozpoznaje skargę na dany akt lub czynność. Wówczas, co do zasady, sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę stanu faktycznego i prawnego właściwego na datę wydania decyzji ostatecznej. Przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn (niż w pkt 1 i 2 – przyp. Sądu) stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania w rozumieniu tego przepisu mamy między innymi do czynienia wówczas, gdy po złożeniu skargi na bezczynność organu, organ ten wyda w sprawie decyzję, bądź podejmie inne rozstrzygnięcie wstrzymujące bieg postępowania w sprawie, co wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi nawet wówczas, gdy decyzja ta lub inne rozstrzygnięcie zostało podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. W tej sytuacji postępowanie winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe (patrz: uchwała składu 7 sędziów NSA z dn. 26.11.2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, opubl. ONSAiWSA z 2009r., nr 4, poz. 63, wyrok NSA z dn. 29.11.2007 r., sygn. akt II OSK 1380/07, zamieszczony w bazie LEX pod nr 437951). Natomiast skarga na bezczynność winna zostać oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a. w sytuacji gdy wprawdzie decyzja nie została wydana, ale na datę orzekania brak jest możliwości zobowiązania organu do podjęcia stosownych działań. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podnieść należy, że w toku postępowania wywołanego skargą na bezczynność Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyłączył E.R. pełniącego funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. od udziału w postępowaniu administracyjnym dot. spornej bramy i przekazał sprawę innemu równorzędnemu organowi, czego skutkiem była utrata właściwości dotychczasowego organu do rozpoznania sprawy. W tej sytuacji zasadnie wskazano w zakwestionowanym orzeczeniu, że brak możliwości uwzględnienia skargi z powodu niepozostawania w bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. na datę wydania orzeczenia skutkuje oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Tym samym także zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z powyższymi przepisami nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe argumenty, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę kasacyjną jako niezasadną.