VII SA/Wa 2896/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zamiaru zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. Sp. z o.o. w W. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych)) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Prezydent [...] na podstawie art. 71 ust. 3 i 5 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., wniósł sprzeciw do zgłoszenia złożonego w dniu [...] września 2009 r. przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w sprawie zamiaru zmiany sposobu użytkowania (z funkcji biurowo-socjalnej na obiekt zamieszkania zbiorowego) budynku położonego przy ul. [...] w [...] na działce nr ewid. [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Prezydent [...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku biurowego na cele zamieszkania zbiorowego. Organ zauważył, iż decyzja ta w punkcie 1.5 ustala warunek zapewnienia niezbędnej ilości miejsc parkingowych (od 49 do 65) oraz zawiera informację, że według wniosku inwestora na terenie inwestycji znajduje się 67 istniejących miejsc postojowych. Organ stwierdził, iż aktualizowany w 1990 r. plan realizacyjny zagospodarowania terenu przewiduje parking dla budynku biurowo-magazynowego na 10 miejsc postojowych, natomiast nie wyznacza miejsc parkingowych dla przedmiotowego obiektu. Ponadto, w dokumentacji archiwalnej na rysunkach rzutów parteru i piętra nie przewiduje się pomieszczeń kuchennych oraz natrysków, które wykazano w inwentaryzacji załączonej do zgłoszenia. Z uwagi na powyższe różnice, Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. nałożył na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, w szczególności dostarczenia: - dokumentów potwierdzających przyjęcie do użytkowania wskazanych w projekcie 67 istniejących miejsc parkingowych lub w przypadku ich braku okazania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla projektowanego parkingu, - dokumentacji zatwierdzającej roboty budowlane związane m.in. z wydzieleniem nowych pomieszczeń sanitarno-higienicznych. Wnioskodawca nie uzupełnił wymaganych dokumentów, natomiast w dniu 7 października 2009 r. złożył pismo wyjaśniające, w którym odniósł się do nałożonych obowiązków w szczególności powołał się na decyzje nr [...] i nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie wybudowanego w latach 1999-2001 budynku biurowo magazynowego wraz z miejscami parkingowymi, natomiast odnośnie pkt 2 wyjaśnił, że zmiany dotyczące pomieszczeń sanitarno-higienicznych zostały przeprowadzone przez pierwszego właściciela na początku lat 90-tych w ramach dostosowania projektu do własnych potrzeb. W związku z tym, że nie przedłożono wymaganych postanowieniem dokumentów niezbędne jest uzyskanie przez wnioskodawcę decyzji o warunkach zabudowy i pozwolenia na budowę dla wymaganych m.in. 49 miejsc parkingowych dla przedmiotowego obiektu oraz uzyskania pozwolenia na roboty budowlane zw. z adaptacją projektu dla potrzeb osób niepełnosprawnych. Organ zacytował treść art. 71 ust. 5 i 6 Prawa budowlanego i wskazał, że wniosek strony zawierający zgłoszenie w trybie art. 30 Prawa budowlanego jest bezzasadny w sytuacji, gdy sprawa wymaga rozstrzygnięcia poprzez wydanie decyzji, o której mowa w art. 28. [...] Spółka z o.o. w [...] wniosła odwołanie od w/w decyzji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Wojewoda [...] - po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...].10.2009 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ drugiej instancji stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z punktem 1.5 decyzji Prezydenta [...]o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2009 r., zgodnie z którym inwestor ma obowiązek zapewnić od 49 do 65 miejsc parkingowych. W ocenie organu odwoławczego, w związku z faktem, iż planowane miejsca parkingowe znacząco zmieniają zagospodarowanie działki inwestycyjnej, wymagane jest uzyskanie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda wskazał również, że przedmiotowe roboty budowlane nie mieszczą się w katalogu obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, określonym w art. 29 Prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła spółka [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] Kwestionowanej decyzji skarżąca spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: - art. 71 ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przez nieprawidłowe przyjęcie, 11 zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego narusza ustaleniu decyzji Prezydenta [...]z dnia 6 lipca 2009 r. ustalającej warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania przedmiotowego budynku biurowego, - art. 71 ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlanego przez nieprawidłowe ustalenie, iż w celu dokonania zmiany sposobu użytkowania budynku wymagane jest wykonanie robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, - art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane przez bezpodstawne przyjęcie przez organy administracji, iż inwestor nie złożył wymaganych do wniosku o zmianę sposobu użytkowania dokumentów, - art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przez bezpodstawne przyjęcie, iż przepis ten uprawnia organy administracji architektoniczno-budowlanej do nałożenia na inwestora obowiązku uzupełnienia wniosku (zawierającego zgłoszenie zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku) przez dołączenie dokumentów potwierdzających przyjęcie do użytkowania wskazanych w projekcie 67 istniejących stanowisk parkingowych oraz dokumentacji zatwierdzającej roboty budowlane związane z pomieszczeniami sanitarno-higienicznymi. Ponadto, skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: art. 6 k.p.a. przez bezpodstawne nałożenie na inwestora obowiązku złożenia dodatkowej dokumentacji, art. 7, 9, 11, 77 § 1 i 4, 80 oraz 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., polegające na nierozpatrzeniu wszystkich zarzutów odwołania a także zarzutu niezebrania przez organ I instancji w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie oraz niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonania jego oceny na podstawie wybranych dowodów bez uwzględnienia wskazanych przez skarżącego decyzji Burmistrza Gminy [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. zezwalającej na użytkowanie budynku drukarni oraz 67 miejsc parkingowych mieszczących się na tej samej nieruchomości co budynek objęty zgłoszeniem, które to decyzje wskazują, że budynek drukarni został wybudowany na podstawie decyzji nr [...] Prezydenta [...]z dnia [...].08.1999 r. zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej pozwolenie na budowę tegoż budynku oraz parkingu. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] października 2009 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na jej rzecz. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 20 kwietnia 2010 r. wydał wyrok oddalający skargę. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 października 2011 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuję: Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma treść art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niniejsza sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 25 października 2011 r. uchylił kontrolowany wyrok tutejszego Sądu z dnia 20 kwietnia 2010 r. i sprawę przekazał temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w niniejszej sprawie problem sprowadza się do okoliczności powstania na należącej do skarżącej spółki nieruchomości miejsc parkingowych, a także ilości tych miejsc. Niewątpliwie decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2009 r. o warunkach zabudowy i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku biurowego na cele zamieszkania zbiorowego nakładała w pkt 1.5 na inwestora warunek zapewniania niezbędnej ilości miejsc parkingowych w liczbie minimum 49. NSA wskazał także, że katalog dokumentów, jakie musi złożyć inwestor do zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, określony w art. 71 ust. 2 pkt 1-6, jest zamknięty. Innych dokumentów, niż wymienione w tym przepisie, organ nie ma prawa żądać. Dlatego też art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane należy rozumieć w ten sposób, że organ może jedynie żądać uzupełnienia zgłoszenia o dokumenty określone w art. 71 ust. 2 pkt 1-6. Tym niemniej przepisu tego nie można rozumieć w zaproponowany przez inwestora sposób, sprowadzający się do tego, że jeśli złoży wszystkie wymagane przez wskazany przepis dokumenty - organ musi wyrazić zgodę na zmianę sposobu użytkowania obiektu, poprzez niewniesienie sprzeciwu. W sytuacji, bowiem, gdy organ poweźmie wątpliwości, co do treści dokumentów złożonych przez zgłaszającego - może prowadzić postępowanie wyjaśniające. Zgłoszenie zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego uruchamia postępowanie administracyjne w tym zakresie a organ, oceniając zgłoszenie, kieruje się zasadami postępowania administracyjnego, w tym zasadami określonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Ponadto art. 71 ust. 3 w związku z art. 71 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane uprawnia właściwy organ do nałożenia na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia złożonych dokumentów m.in. o wymagane pozwolenia, uzgodnienia czy opinie. Jeśli zatem organ uznał, że złożona wraz ze zgłoszeniem decyzja o warunkach zabudowy wymaga dla zapewniania prawidłowej obsługi obiektu budowlanego (po planowanej zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego) odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, a ze złożonych dokumentów nie wynika jednoznacznie, by obsługa taka został zapewniona, może żądać dodatkowych wyjaśnień i dokumentów, pozwalających na wyjaśnienie sprawy i jej załatwienie poprzez brak reakcji (niewniesienie sprzeciwu), bądź poprzez wydanie decyzji o sprzeciwie. Również w sytuacji, gdy organ powziął wątpliwość, czy istniejące na terenie nieruchomości miejsca postojowe zrealizowane zostały zgodnie z prawem, a to one przecież stanowić mają obsługę w zakresie miejsc parkingowych przedmiotowego obiektu, mógł zobowiązać inwestora do przedłożenia dokumentów potwierdzających uzyskanie pozwolenia na użytkowanie tychże miejsc. Nie do zaakceptowania byłaby, bowiem sytuacja, w której organ architektoniczno-budowlany zezwala na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego, do którego obsługi, zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, wykorzystywane byłyby miejsca parkingowe zrealizowane w ramach samowoli budowlanej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał natomiast, że w skardze skierowanej do Sądu I instancji zawarte były zarzuty dotyczące zarówno niewyjaśnienia przez organy orzekające stanu faktycznego sprawy, jak i zarzuty sprowadzające się do zaniechania ustosunkowania się przez organ II instancji do treści odwołania, natomiast z treści uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie wynika, by Sąd ten przeanalizował wszystkie zarzuty podniesione w skardze, konfrontując je nie tylko z ustaleniami organu, ale i z materiałem dowodowym sprawy. W konsekwencji w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalenia sądu I instancji nie pozwalały na oddalenia skargi, w szczególności jeżeli weźmie się pod uwagę zarzuty czynione przez stronę skarżącą. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] sierpnia 1999 r. wynika, że miejsc parkingowych miało być 47. Skoro jednak miejsc tych, według oświadczenia inwestora, jest w rzeczywistości dużo więcej, to nie można wykluczyć, że fakt przystąpienia do użytkowania wzniesionego na podstawie tej decyzji budynku drukarni, wraz z zrealizowanymi w liczbie 97 miejscami postojowymi, został zaakceptowany "milczącą" zgodą organu, co z kolei przesądzałoby, że wybudowanie stanowisk postojowych w liczbie wyższej, niż wynikająca z zatwierdzonego projektu budowlanego, nie zostało uznane za istotne odstępstwo od projektu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także na konieczność ustalenia czy istniejące na nieruchomości miejsca parkingowe przeznaczone są do obsługi obiektu, o którego zmianę sposobu użytkowania ubiega się inwestor, czy też może do obsługi budynku istniejącej drukarni. Możliwe jest również, że część z nich obsługiwać będzie drukarnię, a część sporny obiekt - wówczas niezbędne jest ustalenie, w jakich proporcjach stanowiska postojowe obsługiwać będą drukarnię, a w jakich obiekt zbiorowego zamieszkania. Dopiero wówczas będzie można uznać, czy zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu spełnia warunek właściwej obsługi komunikacyjnej, zawarty w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Mając na uwadze wskazaną wyżej ocenę prawna należało uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji jednakże nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są słuszne. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, a tym stanowiskiem związany jest Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej spółki naruszenia art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez bezpodstawne przyjęcie, że przepis ten uprawnia organy administracji architektoniczno - budowlanej do nałożenia na inwestora obowiązku uzupełnienia wniosku zawierającego zgłoszenie poprzez dołączenie dokumentów potwierdzających przyjęcie do użytkowania wskazanych miejsc parkingowych, a w konsekwencji naruszenia również art. 6 kpa polegającym na bezpodstawnym nałożeniu na inwestora obowiązku złożenia dodatkowej dokumentacji. NSA ocenił, że jeśli organ uzna, iż złożona wraz ze zgłoszeniem decyzja o warunkach zabudowy wymaga dla zapewniania prawidłowej obsługi obiektu budowlanego (po planowanej zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego) odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, a ze złożonych dokumentów nie wynika jednoznacznie, by obsługa taka został zapewniona, może żądać dodatkowych wyjaśnień i dokumentów, pozwalających na wyjaśnienie sprawy i jej załatwienie poprzez brak reakcji (niewniesienie sprzeciwu), bądź poprzez wydanie decyzji o sprzeciwie. Powyższą oceną związany jest Sąd w niniejszej sprawie. Natomiast kwestia, która legła u podstaw złożenia sprzeciwu to jest ilości i legalności miejsc parkingowych służących do obsługi w/w inwestycji nie została przez organ administracji należycie wyjaśniona. Tym samym zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa. W szczególności zasadny jest zarzut niezebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w części dotyczącej przedmiotowych miejsc parkingowych. Jak trafnie podnosi skarżący w skardze już w odwołaniu podniesiony został zarzut, że organy administracji są w posiadaniu dokumentów potwierdzających przyjęcie do użytkowania 67 miejsc parkingowych, które fizycznie istnieją i są użytkowane od 2001 r. Wskazał również na dowody, które mogą o tym świadczyć to jest decyzje z [...] stycznia 2001 r. oraz z [...] września 2001 r. Organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazał, że z dokumentacji archiwalnej dołączonej do powyższych decyzji wynika, iż plan zagospodarowania terenu dla przedmiotowego budynku biurowo magazynowego przewidywał jedynie 10 miejsc postojowych. Jednocześnie nie wyjaśnił jednak, w oparciu o które dokumenty ustalił w/w liczbę miejsc parkingowych. W aktach sprawy znajduje się wszak m.in. mapa dla celów projektowych jako załącznik do opinii ZUD nr [...], na której naniesione są kolorem żółtym miejsca parkingowe. Należy jednak zwrócić uwagę, że z mapy tej nie wynika ilość tych miejsc. W aktach znajduje się także mapa - plan realizacji miejsc parkingowych sporządzona w 06.2007 roku przez mgr inż. B. K., z której wynika, że miejsc tych jest co najmniej 88. W konsekwencji należało uznać, ze organ nie odniósł w należyty sposób do twierdzeń skarżącej spółki, co do tego, że przedmiotowa inwestycja ma zapewnioną odpowiednią (zgodną z warunkami zabudowy) ilość miejsc parkingowych zrealizowanych w 2000 roku i zalegalizowanych decyzjami wskazanymi przez Spółkę. Powyższe stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 i 138 kpa. Istota dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy przez organy administracji, organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu i instancji, winien sprawę ponownie rozpoznać. W tej sytuacji obowiązkiem organu jest przede wszystkim odnieść się do zarzutów odwołującego i ewentualnie w tym zakresie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. I wreszcie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jeżeli faktycznie miejsc parkingowych jest więcej aniżeli wynikałoby to z zatwierdzonego projektu budowlanego z [...].08.1999r. a fakt przystąpienia do użytkowania wzniesionego obiektu wraz z tymi miejscami został zaakceptowany milczącą zgodą to przesądziłoby to, iż wybudowanie większej ilości miejsc parkingowych nie zostało uznane za istotne odstępstwo. A zatem przed zgłoszeniem sprzeciwu obowiązkiem organu było wyjaśnienie, jaka ilość miejsc parkingowych jest użytkowana i na jakiej podstawie. Dalej - jak wskazał NSA - dla prawidłowej oceny zgodności zgłoszenia z decyzją o warunkach zabudowy w omawianej części niezbędne jest ustalenie czy istniejące na nieruchomości miejsca parkingowe (o ile w sposób legalny użytkowanych jest co najmniej 49) przeznaczone są do obsługi obiektu budowlanego objętego wnioskiem o zmianę sposobu użytkowania biorąc pod uwagę, że na nieruchomości tej zlokalizowane są również inne obiekty. Jeśli ustalenia organu doprowadzą do wniosku, że część miejsc parkingowych obsługuje przedmiotowy obiekt a część drukarnię to niezbędne będzie ustalenie, w jakich proporcjach stanowiska te obsługiwać będą obiekt zbiorowego zamieszkiwania. Dopiero taka szczegółowa analiza pozwoli jednoznacznie ocenić czy przedmiotowa zmiana sposobu użytkowania obiektu zgodna jest z warunkami ustalonymi w decyzji z dnia [...] lipca 2009r. Odnosząc się do pozostałych zarzutów wskazać należy co następuje: Jako przedwczesny należało uznać zarzut naruszenia art. 71 ust. 5 pkt. 1 prawa budowlanego poprzez nieprawidłowe ustalenie ze w celu dokonania zmiany sposobu użytkowania wymagane jest wykonanie robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia budowlanego. Dopiero należyte wyjaśnienie okoliczności sprawy we wskazanej wyżej części to jest, co do faktycznej ilości legalnie użytkowanych miejsc parkingowych obsługujących przedmiotowy obiekt pozwoli jednoznacznie ocenić czy dla zmiany sposobu użytkowania obiektu niezbędne będzie wykonanie robót budowlanych, na które inwestor będzie zobligowany uzyskać pozwolenie na budowę. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia art. 71 ust. 1 pkt. 5 Prawa budowlanego poprzez nieprawidłowe ustalenie, że zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego narusza ustalenia decyzji o warunkach zabudowy. Należy w tym miejscu raz jeszcze podkreślić, że postępowanie wyjaśniające nie doprowadziło do ustalenia faktycznej ilości legalnie użytkowanych miejsc parkingowych. Wg oświadczenia inwestora miejsc tych jest 67, natomiast ze wskazanych wyżej dokumentów wynikają inne liczby, co oczywiście nie oznacza, że wszystkie te miejsca parkingowe użytkowane są w sposób legalny i że przeznaczone są do obsługi obiektu objętego zgłoszeniem. Z tych wszystkich wzglądów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania: art. 7, 77 §1, 80, 107 § 3 oraz 15 i 138 §1 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę wskazaną wyżej ocenę prawną oraz ocenę zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.10.2011 r. w sprawie II OSK 1510/10. Z tych wszystkich względów Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 152 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 i 205 tej ustawy.