II SA/Gd 516/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłożenia analizy zmian nasłonecznienia w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę. Decyzją z dnia 7 stycznia 2003 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 51 ust.1 pkt 2 w zw. z ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nałożył na J. i I. H. obowiązek przedłożenia, w terminie do 30 kwietnia 2003 r.: inwentaryzacji robót budowlanych polegających na nadbudowie części budynku mieszkalnego - tarasu przy ul. D. [...] w G., wraz z orzeczeniem technicznym, oświadczenia osoby uprawnionej o prawidłowości wykonania instalacji elektrycznej w ww. części obiektu oraz analizy zmian nasłonecznienia budynku przy ul. D. [...] w G. w związku ze zrealizowaną nadbudową, uzupełnionej o rzeczywiste wymiary i sytuację w terenie. Powyższą decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzją z dnia 14 lutego 2003 r. nr [...]. Prawomocnym wyrokiem z dnia 30 marca 2006 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 408/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę W. Ł. na wskazane wyżej decyzje. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 80/07, uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2006 r., Nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 października 2006 r., Nr [...], stwierdzającą wykonanie ww. obowiązku. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że oceny spełnienia obowiązku przedłożenia analizy nasłonecznienia należy dokonać w oparciu o zasady wynikające z k.p.a., z uwzględnieniem wymogu sporządzenia analizy w oparciu o rzeczywiste wymiary i sytuację w terenie. Sąd podkreślił, że czynność przedłożenia analizy nasłonecznienia nie może być powtórzona w dalszym postępowaniu, a zatem ocena jej prawidłowości winna nastąpić przez organ z uwzględnieniem uwarunkowań przewidzianych dla postępowania dowodowego. Sąd stanął na stanowisku, że fakt złożenia przedmiotowej analizy po terminie nie obligował organu administracji do zastosowania sankcji rozbiórki. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1228/08, oddalił skargę kasacyjną W. Ł. od wskazanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przychylając się do argumentacji sformułowanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w szczególności popierając stanowisko w zakresie skutków nieterminowego wykonania nałożonych na inwestorów obowiązków. Sąd ten wskazał, iż pomimo upływu terminu do przedłożenia żądanej dokumentacji, gdy inwestorzy dokumentację przedłożyli to tym samym konwalidowali "nieterminowość", aktualizując obowiązek oceny przez organ wykonania obowiązków. Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia 25 stycznia 2010 r., Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, w oparciu o art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane, stwierdził wykonanie przez inwestorów nałożonego obowiązku, wynikającego z decyzji z dnia 7 stycznia 2003 r., Nr [...], nakazującej J. i I. H. dostarczenie inwentaryzacji robót budowlanych, wykonanych przy nadbudowie budynku mieszkalnego - tarasu przy ul. D. [...] w G., wraz z orzeczeniem technicznym, oceny prawidłowości wykonania instalacji elektrycznej i uzupełnionej analizy zmian nasłonecznienia budynku, po wykonaniu nadbudowy, o rzeczywiste wymiary i sytuację w terenie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 8 marca 2010 r., Nr [...], utrzymał w mocy ww. decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 284/10, uchylił decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji. W uzasadnieniu wskazano, że powrót sprawy do pierwszej instancji otworzył organom możliwość przeprowadzenia całokształtu czynności dowodowych, zmierzających do wyjaśniania sprawy w zakresie analizy. Tymczasem organy takich czynności nie przeprowadziły, poprzestając na uznaniu za prawidłowy dowód zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami warunków technicznych - analizy, w której stwierdzone zostało, że wymiary budynku zacienianego przyjęto, ze względu na niedostępność posesji, przez analogię do budynku zacieniającego. Sąd stanął na stanowisku, że powinna zostać ponownie sporządzona analiza nasłonecznienia, z uwzględnieniem rzeczywistych wymiarów i sytuacji w terenie, w celu sprawdzenia zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami warunków technicznych. Zdaniem Sądu, precyzyjnej oceny w tym zakresie można dokonać jedynie w oparciu o wymiary rzeczywiste, o które w ramach postępowania dowodowego należałoby uzupełnić analizę nasłonecznienia. Ponownie rozpoznając sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 15 kwietnia 2011 r., Nr [...], podjętą na podstawie art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nałożył na I. H. i J. H. obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 29 lipca 2011 r., analizy zmian nasłonecznienia budynku przy ul. D. [...] w G. w związku z wykonaną nadbudową części budynku mieszkalnego - tarasu przy ul. D. [...] w G.- z uwzględnieniem rzeczywistych wymiarów i sytuacji w terenie. W uzasadnieniu organ I instancji powołał się na następujący fragment uzasadnienia do przywołanego już wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 284/10, "w okolicznościach (tej) sprawy powinna zostać ponownie sporządzona analiza nasłonecznienia, z uwzględnieniem rzeczywistych wymiarów i sytuacji w terenie, w celu sprawdzenia zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami warunków technicznych". Organ wyjaśnił, że pozostałe dokumenty, tj. inwentaryzacja robót budowlanych z orzeczeniem technicznym oraz oświadczenie osoby uprawnionej o prawidłowości wykonania instalacji elektrycznej w nadbudowanej części budynku mieszkalnego - tarasu przy ul. D. [...] w G. zostały złożone w Inspektoracie przy piśmie z dnia 9.10.2006 r." W odwołaniu od powyższej decyzji W. Ł. wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji. Wskazał on, że w świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 284/10, bezspornym jest, że J. i I. H. nie wykonali obowiązku nałożonego decyzją nr [...] z dnia 7 stycznia 2003 r., a niewykonanie obowiązku może wyłącznie rodzić skutek ustanowiony w art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane". Pozostawianie w obrocie prawnym zakwestionowanego rozstrzygnięcia stworzyłoby precedens czyniący martwymi przepisy prawa materialnego zawarte w art. 51 ust.1 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Rozpoznając odwołanie, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 6 maja 2011 r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył w całości postępowanie organu pierwszej instancji w sprawie nałożenia, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, obowiązku przedłożenia, w określonym terminie, analizy zmian nasłonecznienia budynku przy ul. D. [...] w G. w związku z nadbudową części budynku mieszkalnego - tarasu przy ul. D. [...] w G., uwzględniającej rzeczywiste wymiary i sytuację w terenie - w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie robót budowlanych, polegających na nadbudowaniu części budynku mieszkalnego - tarasu przy ul. D. [...] w G., obowiązek przedłożenia, w oznaczonym terminie: inwentaryzacji wraz z orzeczeniem technicznym; oświadczenia osoby uprawnionej o prawidłowości wykonania instalacji elektrycznej w tej części obiektu oraz analizy zmian nasłonecznienia budynku przy ul. D. [...] w związku ze zrealizowaną nadbudową, uzupełnionej o rzeczywiste wymiary i sytuację w terenie - został już, w oparciu o powołaną podstawę prawną nałożony decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 stycznia 2003 r., nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14.02.2003 r. nr [...], od których skargę W. Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 408/03, oddalił. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zaktualizowała się zatem przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Organ I instancji, ponownie rozpatrując sprawę w przedmiocie sprawdzenia wykonania obowiązku (art. 51 ust. 3), błędnie odczytał ocenę wyrażoną w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 stycznia 2011 r., która jakoby zalecała ponowne nałożenie obowiązku sporządzenia analizy nasłonecznienia. Według bowiem organu odwoławczego z uzasadnienia wskazanego wyroku wynika, że analiza ta musi opierać się o rzeczywiste wymiary i sytuację w terenie. Sami inwestorzy, po zapoznaniu się z tezą uzasadnienia wyroku, powinni byli dążyć do sporządzenia ww. dokumentu we wskazanych rygorach. Skoro tego nie uczynili, organ nadzoru budowlanego mógł mieć uzasadnione wątpliwości co do jakości wykonanych robót budowlanych i w tej sytuacji rozważyć celowość nałożenia, postanowieniem w trybie art. 81c ust. 2, obowiązku dostarczenia w określonym terminie odpowiedniej ekspertyzy. Skargę na powyższą decyzję złożył W. Ł. wnosząc o jej uchylenie, jako naruszajacej prawo. Skarżący podkreślił w uzasadnieniu, że inwestorzy nie wykonali nałożonego na nich ostateczną i prawomocną decyzją z dnia 7 stycznia 2003 r. obowiązku przedłożenia m.in. analizy nasłonecznienia. Umorzenie postępowania w sprawie doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem jako bezprzedmiotowego jest naruszeniem prawa nie dającym się pogodzić z panującym porządkiem prawnym. Dla skarżącego umorzenie postępowania, o którym orzekł organ odwoławczy zniweczy skutki prawne wywołane decyzją Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 7 stycznia 2003 r., nr [...], oraz utrzymującą ją w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 lutego 2003 r. nr [...], a także wyrokami sądów administracyjnych zapadłych w sprawach o sygn. akt II SA/Gd 1172/99, II SA/Gd 80/07, II SA/Gd 284/10. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylono decyzję organu pierwszej instancji w całości i umorzono postępowanie tego organu w sprawie nałożenia, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U z 2010 Nr 243 poz. 1623 ze zm.), obowiązku przedłożenia, w określonym terminie, analizy zmian nasłonecznienia, uwzględniającej rzeczywiste wymiary i sytuację w terenie - w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Podkreślić należy, iż orzekając w przedmiotowej sprawie Sąd, zgodnie z dyspozycją art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi zarówno w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2008 r. sygn. II SA/Gd 80/07, jak i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. II SA/Gd 284/10. W prowadzonym przez organy w sprawie przedmiotowej samowoli budowlanej postępowaniu, określenie obowiązków w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zmierzających do doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, m.in. obowiązku przedłożenia analizy nasłonecznienia budynku przy ul. D. [...] w G. w związku ze zrealizowaną nadbudową części budynku przy ul. D. [...] – tarasu, nastąpiło decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 stycznia 2003 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 30 marca 2006 r. utrzymał w mocy te decyzję, a wyrokiem z dnia 30 marca 2006 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 408/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę W. Ł. na wskazane wyżej decyzje. W sprawie wydano zatem ostateczną decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nakładającą obowiązek w tym przedmiocie. Wydanie kolejnej decyzji w tym samym przedmiocie, w jakim orzeczono decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 stycznia 2003 r. było niedopuszczalne. W toku oceny wykonania nałożonych uprzednio w sposób ostateczny i prawomocny obowiązków, nie można było bowiem ponownie nakładać obowiązku przedłożenia analizy nasłonecznienia sporządzonej w oparciu o rzeczywiste wymiary i sytuację w terenie. Dodatkowo wskazać należy, iż obecne dominuje w orzecznictwie i doktrynie stanowisko, zgodnie z którym nałożenie obowiązków legalizacyjnych na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie może polegać na nałożeniu obowiązku dostarczenia dokumentów, ekspertyz i ocen, ponieważ poprzez zobowiązanie strony do sporządzenia i dostarczenia odpowiedniej dokumentacji nie można doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. Brzmienie wskazanego przepisu wskazuje, że na jego podstawie można nałożyć obowiązek wykonania czynności faktycznych naprawiających ewentualne odstępstwa od przepisów technicznych w sposób pozwalający na wznowienie robót budowlanych bądź na ubieganie się o pozwolenie na użytkowanie obiektu już wykończonego (vide: Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2011, s. 569-570 i tam wskazane orzecznictwo). Powyższa interpretacja dodatkowo wskazuje na prawidłowość podjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia, w którym zakwestionowano możliwość zobowiązania inwestora w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego do przedłożenia analizy nasłonecznienia budynku. Organ odwoławczy, słusznie zatem uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o umorzeniu postępowania organu pierwszej instancji w sprawie nałożenia, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, obowiązku przedłożenia, w określonym terminie, analizy zmian nasłonecznienia budynku przy ul. D. [...] w G. w związku z nadbudową części budynku mieszkalnego - tarasu przy ul. D. [...] w G., uwzględniającej rzeczywiste wymiary i sytuację w terenie - w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Niewątpliwie, kwestionowana przez skarżącego decyzja nie dotyczy umorzenia całego postępowania organu pierwszej instancji w przedmiocie doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, ale odnosi się wyłącznie do jego fragmentu, związanego z nałożeniem na inwestorów obowiązków w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, co w sposób wyraźny wynika z tej decyzji. Zarzut skargi w tym zakresie jest zatem bezzasadny. Decyzja organu odwoławczego, wbrew stanowisku skarżącego, nie kończy postępowania legalizacyjnego w sprawie budowy przedmiotowego obiektu. Organ I instancji ma obowiązek dalszego prowadzenia postępowania, w tym zbadania kwestii nasłonecznienia budynku. Zarzut skarżącego, iż nieprzedłożenie przez inwestora w terminie prawidłowej analizy nasłonecznienia budynku winno uzasadniać orzeczenie nakazu rozbiórki nie jest uzasadniony. Podkreślić należy, że w zakresie konsekwencji nieterminowego przedłożenia analizy nasłonecznienia wiążąco wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 2008 r., w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gd 80/07, stwierdzając, że nieterminowe przedłożenie analizy nasłonecznienia przez inwestorów nie powinno skutkować automatycznym zastosowaniem sankcji rozbiórki. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 sierpnia 2009 r., w sprawie o sygnaturze akt II OSK 1228/08, oddalając skargę kasacyjną W. Ł. na wskazany wyrok sądu I instancji, wyjaśnił, że przedłożenie po terminie analizy nasłonecznienia konwalidowało tą czynność i umożliwiło organowi kontrolę wykonania obowiązków przez inwestorów. W uzasadnieniu wyroku z dnia 23 kwietnia 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że złożona przez inwestora analiza nasłonecznienia podlega ocenie organu, jako materiał dowodowy. W razie jej wadliwości, czynność ta winna być ponowiona, z możliwością zażądania zaliczki na koszty postępowania w trybie art. 262 § 2 k.p.a. Jednocześnie Sąd ten zaznaczył, iż zobowiązanie inwestora do dokonania tej czynności zostało już nałożone i nie może być powtórzone w następnym postępowaniu. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. II SA/Gd 284/10, z powodu niewykonania wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 23 kwietnia 2008 r., ponowił wskazania w zakresie konieczności podjęcia czynności dowodowych w odniesieniu do przedłożonej analizy nasłonecznienia w celu oceny jej rzetelności, weryfikacji oraz ewentualnego uzupełnienia o rzeczywiste wymiary i sytuację w terenie. Wskazania Sądu takiej treści nie obligowały organów nadzoru budowlanego do ponownego nałożenia na inwestorów obowiązku przedłożenia analizy nasłonecznienia, ale do przeprowadzenia oceny dowodowej analizy już przedłożonej na podstawie ostatecznej i prawomocnej decyzji administracyjnej. Utrzymanie w mocy decyzji powtórnie nakładającej obowiązek przedłożenia analizy nasłonecznienia doprowadziłby do funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch decyzji administracyjnych rozstrzygających tą samą kwestię. Druga z tych decyzji dotknięta byłaby sankcją nieważności, albowiem zaistniałe okoliczności wypełniłyby hipotezę przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., który stanowi że organ administracji stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Wskazać należy, iż zarzuty skarżącego odnośnie nieprawidłowości decyzji organu II instancji z uwagi na brak orzeczenia o nieważności decyzji organu I instancji, nie zasługują na uwzględnienie. Organ odwoławczy podjął właściwe rozstrzygnięcie, z przewidzianego dla niego katalogu rozstrzygnięć określonego w art. 138 k.p.a. Na etapie postępowania odwoławczego organ administracji orzekający w sprawie nie ma kompetencji do stwierdzenia nieważności decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji następuje bowiem w trybie postępowania nadzwyczajnego przewidzianego w art. 156 – 159 k.p.a. W przypadku, gdy organ odwoławczy ustali, że decyzja organu pierwszej instancji jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., może jedynie uchylić i zmienić decyzję (np. w razie rażącego naruszenia prawa) lub uchylić decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji (np. wydanie decyzji bez podstawy prawnej, z naruszeniem przepisów o właściwości, res iudicata, czy gdy decyzję skierowano do osoby niebędącej stroną w sprawie; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 520-521). Niedopuszczalne jest w takim przypadku stosowanie art. 156 § 1 k.p.a., normującego sytuacje, w których organ wyższego stopnia działa nie jako organ odwoławczy, ale jako organ nadzoru. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 1981 r., SA 472/81, OSNA 1981, Nr 1, poz. 21). W wyroku z dnia 12 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przesądził konieczność ponownego sporządzenia analizy nasłonecznienia, lub jej uzupełnienia, w celu uwzględnienia rzeczywistych wymiarów i sytuacji w terenie. Organy nadzoru budowlanego mogą dopuścić, jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem tym mogą być opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.). Organ może w niniejszej sprawie skorzystać z możliwości dokonania oględzin w celu uwzględnienia rzeczywistych wymiarów i sytuacji w terenie. W celu uzupełnienia złożonej analizy lub jej ponownego sporządzenia organ może dopuścić w dowód z opinii biegłego. Organ może przy tym uzależnić przeprowadzenie tego dowodu od zabezpieczenia kosztów postępowania poprzez uiszczenie zaliczki w trybie art. 262 k.p.a. Nadto, dyspozycja art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane pozwala organowi nadzoru budowlanego nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1 (właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego), obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz w razie powstania uzasadnionych wątpliwości, co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Wobec zarzutów skarżącego, co do rzetelności danych stanowiących podstawę sporządzenia analizy nasłonecznienia organ powinien rozważyć zasadność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, która mogłaby stanowić forum dla konfrontacji stanowisk skarżącego, inwestorów oraz autorów analizy nasłonecznienia. Po uchyleniu decyzji przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia nowej analizy nasłonecznienia postępowanie w przedmiocie sprawdzenia wykonania obowiązku przedłożenia analizy dalej toczyć się będzie przed organem I instancji, który winien procedować zgodnie z wytycznymi określonymi przez Sąd w niniejszym wyroku oraz w wyrokach WSA z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 80/07 oraz z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 284/10. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę, jako niezasadną.