VIII SA/Wa 353/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi E.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2010 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2010 r. stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] znak [...] w sprawie ustalenia sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej zmianę istniejącego budynku mieszkalnego na ośrodek wypoczynkowo – szkoleniowy z bazą noclegową i gastronomiczną /organizacja imprez i spotkań okolicznościowych/ oraz jego rozbudowę wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...], położonej w R. przy ul. W. [...]. Powyższa decyzja została poprzedzona następującym postępowaniem: Pismem z dnia [...] maja 2005 r. J. i H.J. wnieśli do Prezydenta Miasta R. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej zmianę istniejącego budynku mieszkalnego na ośrodek wypoczynkowo – szkoleniowy z bazą noclegową i gastronomiczną /organizacja imprez i spotkań okolicznościowych/ oraz jego rozbudowę wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...], położonej w R. przy ul. W. [...]. Decyzją z dnia [...] września 2005 r. Prezydenta Miasta R. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej zmianę istniejącego budynku mieszkalnego na ośrodek wypoczynkowo – szkoleniowy z bazą noclegową i gastronomiczną /organizacja imprez i spotkań okolicznościowych/ oraz jego rozbudowę wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...], położonej w R. przy ul. W. [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., po rozpatrzeniu wniosku A.W. – S. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] września 2005 roku ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Powodem stwierdzenia przez organ nieważności decyzji było wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa – art. 52 ust. 2 pkt 1) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717), bowiem wniosek inwestorów nie zawierał załącznika graficznego. Poza tym analiza funkcji oraz cech zabudowy stanowiąca istotny element decyzji została opracowana wadliwie i nie mogła stanowić podstawy do ustalenia, czy spełnione zostały łączne warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ww. ustawy. Wniosek o powtórne rozpoznanie sprawy złożyła E.G. (dalej jako skarżąca) na którą uprawnienia z decyzji z dnia [...] września 2005 roku zostały przeniesione decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lutego 2008 roku. W uzasadnieniu wniosku podnosiła, że zawarte w uzasadnieniu decyzji ustalenia poczynione przez Prezydenta Miasta R. są prawidłowe, żadna ze stron postępowania nie odwołała się od niej, w tym wnosząca wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji A.W. – S.. Skarżąca nie zgadzała się z oceną zawartą w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta R., iż wydana ona została z naruszeniem przepisów art. 52 ust.2 ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717 ze zm.). Jej zdaniem nie było podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia przepisów prawa przy wydawaniu decyzji z [...] września 2005 roku. W dalszej części wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wskazywała na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące rozumienia pojęcia ,,rażące naruszenie prawa’’. Podnosiła też, że organ wydając decyzję o warunkach zabudowy prawidłowo zastosował przepis art. 52, art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust 1 i art. 61 ust. 1 - 5 ww. ustawy oraz § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz.1588). Wymagania dotyczące wysokości zamierzonej inwestycji, geometrii dachu oraz intensywności wykorzystania terenu zostały określone przez organ w oparciu o istniejącą zabudowę na działkach sąsiednich, a realizacja zamierzonej inwestycji stanowiłaby uzupełnienie istniejącej funkcji mieszkalnej. Ponadto, w ustaleniach nie obowiązującego już planu miejscowego, działka nr [...] znajdowała się w strefie mieszkaniowo- rekreacyjnej. Na obszarze tej strefy jednym z podstawowych rodzajów użytkowania, poza mieszkalnictwem w zabudowie jednorodzinnej i pensjonatowej były obiekty rekreacji, sportu i turystyki. Uchwalone w dniu [...] grudnia 1999 roku studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy R. przewidywało kontynuację dotychczasowych ustaleń. Dodatkowo powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 238/09, którym Sąd uchylił wcześniej wydane w sprawie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. w tym samym przedmiocie z powodu naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego – art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 11 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. ponownie rozpoznając sprawę zważyło, że w rozpoznawanej sprawie wbrew wymogom przepisu art. 52 ust. 2 ww. ustawy nie uzupełniono wniosku. Braki wniosku dotyczyły określenia na mapie przyjętej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego granic terenu objętego tym wnioskiem. Nadto nie określono we wniosku w sposób graficzny planowanego sposobu zagospodarowania i zabudowy terenu, w tym nie wskazano przeznaczenia i gabarytów budynku. Wady wniosku będącego podstawą do prowadzenia postępowania i wydania decyzji stanowią o rażącym naruszeniu art. 52 ust. 2 ww. ustawy. Następnie organ podnosił, że podstawowym dowodem na którym opierała się decyzja ustalająca warunki zabudowy dla zamierzonej inwestycji była analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie spełniania warunków określonych 61 ust.1- 5 ustawy. Zdaniem organu, opracowana w niniejszej sprawie analiza w sposób ogólny podaje rodzaj zabudowy bez wskazania jej cech i parametrów, przez co rażąco narusza art. 61 ust. 1 ww. ustawy oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). O naruszeniu art. 61 ust. 1 ww. ustawy świadczy również nieudowodownienie, że inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej, tj. ul. K. (drogi krajowej). Mając na względzie ww. okoliczności organ stwierdził, że istniała podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Organ wydając swą wcześniejszą decyzję w sposób prawidłowy dokonał oceny materiału dowodowego, zaś zarzuty w zakresie objętym tym postępowaniem są bezzasadne. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła E.G.. Skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła wcześniej prezentowaną argumentację. Dodatkowo podniosła, że organ nie wypowiedział się co do przesłanki braku podstawy prawnej, tym samym rozstrzygnięcie sprawy zależy od ustalenia czy w sprawie nastąpiło rażące naruszenie przepisów prawa i wystąpiła sprzeczność między treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. W związku z tym podniesione przez organ odwoławczy zarzuty dotyczące: - braku określenia na mapie granic terenu objętego wnioskiem; - nieokreślenie we wniosku w sposób graficzny planowanego sposobu zagospodarowania i zabudowy terenu, w tym niewskazanie przeznaczenia i gabarytów budynku; - nieodniesienie się w tekście analizy do sposobu wyznaczenia analizowanego obszaru oraz podanie w sposób ogólny rodzaju zabudowy bez wskazania cech i parametrów; - brak wskazania na załącznikach graficznych do decyzji drogi publicznej – ul. K. – drogi krajowej, naruszające według organu odwoławczego art. 52 ust.2, art. 61 ust 1 - 5, art. 64 ust.1 ww. ustawy oraz § 3 ww. rozporządzenia, nie stanowią rażącego naruszenia prawa. Ponadto skarżąca stwierdziła, że organ dokonał własnych ustaleń faktycznych, do czego jej zdaniem nie miał prawa. Dodatkowo powołując się na treść wyroku WSA w Warszawie zapadłego w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 238/09 podniosła, że wskazywanie tylko na uchybienia postępowania dowodowego w zakresie oceny zgromadzonego materiału i błędnych ustaleń faktycznych, nie może zostać uznane jako wystarczająca podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na wstępie zauważyć należy, że organ zastosował się do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2009 r., zapadłego w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 238/09 i usunął stwierdzone naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie organ w zaskarżonej decyzji stwierdził rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa przy wydaniu decyzji przez Prezydenta Miasta R. w dniu [...] września 2005 r. polegające na: 1) niezałączeniu do wniosku o warunki zabudowy załącznika graficznego (naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym); 2) braku określenia planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych przedstawionych w formie opisowej i graficznej (naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b ww. ustawy); 3) wadliwym opracowaniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (naruszenie art. 53 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 ww. ustawy). Ponieważ braki w przedłożonym wniosku o wydanie warunków zabudowy nie mogły skutkować poprawnym przeprowadzeniem analizy obligatoryjnej dla stwierdzenia spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 ww. ustawy, dlatego zasadnie organ stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] września 2005 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd przywołany przez skarżącą będący cytatem wyroku WSA w Warszawie zapadłego dnia 23 września 2009 r. w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 238/09, że wskazywanie tylko na uchybienia postępowania dowodowego w zakresie oceny zgromadzonego materiału i błędnych ustaleń faktycznych, nie może zostać uznane jako wystarczająca podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji. W rozpoznawanej sprawie organ wskazał na konkretne braki wniosku o ustalenie warunków zabudowy, które skutkują stwierdzeniem, że decyzja poprzedzona takimi brakami postępowania jest wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a skarga na tą decyzję jako niezasadna, na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. ----------------------- 5