I SA/Kr 52/10

Sygn. akt I SA/Kr 52/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 marca 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz, WSA Ewa Michna, Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2010r., sprawy ze skargi "T" S.A. w W., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 23 paździenika 2009 r. Nr [...], w przedmiocie nałożenia kary porządkowej;, skargę oddala. Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2009r. nr [...], Wójt Gminy C., działając na podstawie art. 216 § 1 w związku z art. 262 § 1 pkt 2 i § 5 Ordynacji podatkowej nałożył na "T" S.A. w W. karę porządkową w wysokości 2.600,00 zł. W uzasadnieniu organ l instancji podał, że postanowieniem z dnia 21 maja 2009 r. Nr [...] organ wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008r. W celu przeprowadzenia weryfikacji złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości organ podatkowy, na podstawie art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej wezwał podatnika do złożenia wyjaśnień dotyczących zmiany wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma. Jak wskazał organ l instancji pismo zostało prawidłowo doręczone w dniu 20 lipca 2009r. Pomimo to do dnia 10 sierpnia 2009 r. organ l instancji nie otrzymał odpowiedzi na zadane pytania. Z powodu niezastosowania się do w/w wezwania, organ nałożył karę porządkową. Na powyższe postanowienie zażalenie w terminie złożyła ukarana spółka, wnosząc o jego uchylenie. Zdaniem strony skarżącej nieudzielanie żądanych przez organ informacji nie stanowi żadnego z wymienionych w art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej zdarzeń skutkujących nałożeniem kary porządkowej, w szczególności nie stanowi czynu, o którym mowa w art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Ponadto nieudzielanie żądanych informacji nie jest odmową udzielenia wyjaśnień, o której mowa w art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Odmowa udzielenia informacji nie była również "bezzasadna", a tylko wykazanie bezzasadności jest warunkiem nałożenia kary porządkowej. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono także, że zgodnie z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej to na organie podatkowym ciąży obowiązek zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego oraz ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, a organ nie może żądać, aby zastąpił go sam podatnik. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono również naruszenie art. 121 § 1, art. 124 oraz art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej, gdyż w ocenie strony skarżącej postanowienie nie zawiera uzasadnienia prawnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 23 października 2009r. Nr [...] działając na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 i § 5, art. 216, art. 217 oraz art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, przedstawiając w sposób obszerny przebieg postępowania, wskazał, iż przedmiotowe wezwanie do złożenia wyjaśnień, czy zgodnie z zapisami wynikającymi z ksiąg rachunkowych wartość linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, ustalona zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych na dzień 1 stycznia 2008r. uległa zmianie w porównaniu z wartością ustaloną w powyższy sposób na dzień 1 stycznia 2007r. oraz do podania wartości linii kablowej ustalonej w oparciu o podane wyżej uregulowania na dzień 1 stycznia 2008 r., było niezbędne do prawidłowego ustalenia podatku od nieruchomości na 2008r. Skoro zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2006 r., Nr 121, póz. 844 ze zm.), dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6, podstawę opodatkowania stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, nie pomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego, to dla prawidłowego ustalenia Stronie podatku od nieruchomości na 2008 r., niezbędne było udzielenie przez Podatnika informacji pozwalających na ustalenie, czy nastąpiła zmiana wartości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. W ocenie organu odwoławczego odmienne stanowisko spółki w kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej nie uprawniało podatnika do niezastosowania się do wezwania organu podatkowego i nieudzielania żądanych przez organ wyjaśnień. Skarżąca spółka została prawidłowo wezwana do podania informacji niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2008 rok. W sytuacji, gdy zawarte w deklaracji informacje budzą wątpliwości, organ podatkowy ma obowiązek je wyjaśnić. Jednym ze sposobów usunięcia wszelkich wątpliwości co do złożonej deklaracji podatkowej jest wezwanie podatnika do złożenia wyjaśnień, co zastosował organ w przedmiotowej sprawie. Treść wezwania jest jednoznaczna i wskazuje, że organ podatkowy nie żądał dowodów, ale wyjaśnień. W powyższym wezwaniu strona została prawidłowo pouczona o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania - zgodnie z art. 159 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła "T" S.A. w W., zarzucając naruszenie art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej polegające na nałożeniu kary porządkowej w związku z zaistnieniem zdarzenia, które nie zostało wskazane w tym przepisie jako przesłanka nałożenia kary porządkowej. Nie przedstawienie dowodu na żądanie organu podatkowego nie może w świetle w/w przepisu skutkować nałożeniem kary. Również wezwanie do udzielenia wyjaśnień w świetle art. 155 Ordynacji podatkowej nie może stanowić środka, za pomocą którego organ uzyskuje wiedzę o okolicznościach, które mają świadczyć o nieprawidłowości złożonej przez podatnika deklaracji podatkowej. W ocenie strony skarżącej odmowa udzielenia informacji żądanych przez organ podatkowy nie była "bezzasadna", a tylko wykazanie bezzasadności jest warunkiem nałożenia kary porządkowej. W uzasadnieniu skargi podniesiono także, że zgodnie z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej to na organie podatkowym ciąży obowiązek zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego oraz ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, a organ nie może żądać, aby w tej kwestii zastąpił go sam podatnik. W oparciu o powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie jest dotknięte takimi naruszeniami prawa, które mogłyby skutkować jego uchyleniem. W pierwszej kolejności, należy wskazać, że art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej wprowadza uprawnienie organu podatkowego do wezwania strony lub innej osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotowe wezwanie z dnia 13 lipca 2009r. znajduje oparcie w przepisie art. 155 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie wezwanie dotyczyło przekazania danych posiadanych przez spółkę i zawartych w jej księgach rachunkowych. W związku z tym Sąd podziela na gruncie niniejszej sprawy ugruntowany w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że nałożone na organy podatkowe obowiązki w zakresie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie (art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), nie oznaczają, że ciężar dowodu czy dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego spoczywa wyłącznie na organie podatkowym. Z obowiązków nałożonych wskazanymi przepisami wynika, że na organie podatkowym spoczywa inicjatywa w zbieraniu dowodów i wyjaśnianiu stanu faktycznego, a temu celowi służy m. in. instytucja wezwania strony lub innej osoby do złożenia wyjaśnień niezbędnych dla wyjaśniena stanu faktycznego (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 2.04.2008r. sygn. akt I SA/Lu 7/08, utrzymany w mocy wyrokiem NSA z dnia 8.01.2010r. sygn. akt II FSK 1208/08 oraz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 20.11.2008r. sygn. akt I SA/Sz 479/08, utrzymany w mocy wyrokiem NSA z dnia 8.01.2010r. sygn. akt II FSK 346/09 opubl. Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach - www.nsa.gov.pl). W związku z tym twierdzenia strony skarżącej, iż nie miała obowiązku w zakresie zebrania materiału dowodowego nie zasługuje na uwzględnienie. Nie może budzić wątpliwości, że szereg informacji dotyczących stanu faktycznego sprawy znajduje się w posiadaniu podatnika i nie może być tak, by on decydował, które dane przekazać organowi podatkowemu, a które nie mają znaczenia w sprawie. Ponadto obowiązek przekazywania informacji przez samego podatnika umożliwia w niniejszej sprawie realizacje postulatu szybkości i ekonomii postępowania podatkowego, ponieważ w innym przypadku konieczne byłoby osobiste sprawdzenie ksiąg rachunkowych w siedzibie strony skarżącej. Zatem w ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie, odmawiając wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności mających znaczenie dla ustalenia podstawy opodatkowania, strona skarżąca uniemożliwiła organowi podatkowemu przeprowadzenie postępowania podatkowego, a w związku z tym odmowa przekazania informacji (złożenia wyjaśnień) była nieuprawniona. Wobec tego nałożenie kary porządkowej było zasadne. Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.