II SA/Wa 2627/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Waldemar Śledzik (spr.), Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2012 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe – oddala skargę – Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm. – zwanej dalej "k.p.a."), uchylił rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. w części dotyczącej terminu mianowania [...] D. K. na stanowisko służbowe eksperta [...] Komendy Głównej Policji ustalając, że mianowanie na to stanowisko służbowe nastąpi od dnia [...] września 2011 r. – w pozostałej części utrzymując decyzję w mocy. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. [...] D. K. – ekspert [...] KGP o stopniu etatowym [...], w 9 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2.05 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym w kwocie 910 zł, została rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. zwolniona z dniem [...] maja 2010 r. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] czerwca 2010 r. przeniesiona z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Od powyższego rozkazu ww. wniosła odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwanego dalej także "MSWiA"), który decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...]. W następstwie powyższego Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. mianował D. K. na stanowisko eksperta [...] Komendy Rejonowej Policji [...] o stopniu etatowym [...], w 9 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej, a także ustalił dodatek służbowy w kwocie 637 zł oraz przyznał z racji miejsca pełnienia służby dodatek [...] w wysokości 20 % kwoty bazowej. Na decyzję nr [...] i poprzedzający ją rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji pełnomocnik D. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r. (sygn. akt II SA/Wa 1486/10) uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny nr [...]. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd w szczególności wskazał, że odwołanie skarżącej nie zostało przez organ odwoławczy rozpoznane, a wydana decyzja narusza prawo i dlatego należało obie decyzje organów uchylić. Jednocześnie Sąd zobowiązał organ do dokonania ponownej analizy sprawy, zapewnić skarżącej czynny udział w toczącym się postępowaniu oraz rozważyć "czy ze względu na wiek, przebieg dotychczasowej służby oraz kwalifikacje zawodowe" zasadnym jest przeniesienie jej do innej jednostki organizacyjnej policji, a zwłaszcza na tzw. "pierwszą linię frontu", jaką jest bez wątpienia wydział [...]. W ocenie Sądu, organ winien także ocenić czy wieloletnie doświadczenie skarżącej w służbie, w szczególności w Biurze [...] KGP, a później w Biurze [...] KGP, powinno być wykorzystane na szczeblu centralnym czy też rejonowym. Po uprawomocnieniu się powyższego wyroku Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. mianował [...] D. K. z dniem [...] lipca 2011 r. na stanowisko eksperta [...] Komendy Głównej Policji o stopniu etatowym [...], w 9 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej i ustalił dodatek służbowy w kwocie 718,90 zł. W dniu [...] lipca 2011 r. D. K. złożyła odwołanie od powyższej decyzji do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zarzucając, iż mianowanie na stanowisko wskazane w ww. rozkazie personalnym stanowi przejaw dyskryminacji, bowiem nowe stanowisko nie jest równorzędne w stosunku do stanowiska, które zajmowała przed przeniesieniem do Komendy Rejonowej Policji [...] – pod względem celu, zakresu zadań i obowiązków służbowych, uprawnień i odpowiedzialności, a także warunków służby. Ponadto podniosła, że zaskarżony rozkaz narusza przepisy postępowania administracyjnego, o których mowa w art. 7, 8, 20 i 107 k.p.a., a także przepisy prawa materialnego określone w art. 32 ust. 1 i art. 38 ustawy o Policji. Zarzuciła też, że decyzja narusza również w istotny sposób jej prawa i nie realizuje wytycznych zawartych w wyroku WSA w Warszawie, z dnia 12 stycznia 2011 r. (sygn. akt II SA/Wa 1486/10). W konkluzji zainteresowana podniosła, że po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji o jej przeniesieniu do Komendy Rejonowej Policji [...], powinna zostać wydana decyzja o mianowaniu jej na równorzędne stanowisko służbowe w Komendzie Głównej Policji "wraz z przywróconym etatem". Tymczasem, w ocenie odwołującej, rozkaz personalny nr [...] "stanowi obejście przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o Policji i przekracza granice uznaniowości". Rozpoznając powyższe odwołanie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, że wydana w sprawie decyzja organu I instancji jest w zasadniczej części prawidłowa i orzekł jedynie o zmianie daty mianowania na stanowisko służbowe z dniem [...] września 2011 r., utrzymując w pozostałym zakresie decyzję w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy w szczególności podniósł, że zgodnie z art. 32 ustawy o Policji, właściwy komendant jest uprawniony do zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 k.p.a., tj. interes społeczny (w tym przypadku interes służby) oraz słuszny interes policjanta. Właśnie w takim trybie Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. zwolnił [...] D. K. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego eksperta [...] KGP oraz przeniósł z urzędu i mianował na równorzędne stanowisko eksperta [...] Komendy Głównej Policji. Organ podkreślił przy tym, że stanowisko to jest równorzędne z dotychczas zajmowanym pod względem hierarchii i uprawnień, a także należnego uposażenia i nie stanowi pogorszenia warunków służby albowiem sytuuje funkcjonariusza na stanowisku o takim samym stopniu etatowym ([...]), odzwierciedlającym jego rangę w strukturze Policji (o zbliżonej specyfice w ramach tego samego biura i w tej samej miejscowości). Funkcjonariuszowi przyznano taką samą grupę zaszeregowania (grupa 9) i z tym samym mnożnikiem kwoty bazowej (2,05), co poprzednio. Przeniesienie odwołującej na wymienione stanowisko uwzględnia także słuszny interes strony, bowiem zapewnia jej możliwość dalszej służby, nie pogarsza warunków i uwzględnia dotychczasowy dorobek funkcjonariusza. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się [...] D. K. (zwana dalej także jako "skarżąca"), wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzuciła naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10 k.p.a. oraz art. 38 ustawy o Policji a nadto naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na "sprowadzeniu roli organu II instancji jedynie do kontroli organu I, co stoi w rażącej sprzeczności z istotą toku postępowania administracyjnego polegającego na dwukrotnym badaniu i rozstrzyganiu tej samej sprawy". Podnosząc powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji obu instancji i "przydzielenia takiego samego stanowiska, jakie obejmowała przed zwolnieniem". W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że "została przywrócona do służby z dniem uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2011 r., tj. z dniem [...] marca 2011 r.". Wypełniła warunek "zgłoszenia gotowości do podjęcia służby wynikający z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji" i w związku z tym "powinna zostać mianowana na stanowisko równorzędne do zajmowanego przed zwolnieniem ze służby – eksperta [...] Komendy Głównej Policji", którego to wymogu nie spełnia mianowanie jej na stanowisko eksperta [...] Komendy Głównej Policji" – pomimo tożsamości stopnia etatowego i zaszeregowania do tej samej grupy uposażenia zasadniczego. Wskazała, że "nowe" stanowisko ma charakter, jak sama nazwa wskazuje, służby całodobowej, czyli służby pełnionej w systemie zmianowym. Zarzuciła też, że nie przedstawiono jej zakresu obowiązków, gdyż "nie został on określony w zaskarżonych decyzjach" i dlatego "tego typu działania mogą być ocenione jedynie jako forma represji związana z rozstrzygnięciami sądów administracyjnych, uchylającymi decyzje o obniżeniu dodatku służbowego oraz przeniesienia na inne stanowisko służbowe". Podkreśliła też, że "to organ bezprawnie zwolnił ją z zajmowanego stanowiska i teraz nadal nie przywraca jej na poprzednie stanowisko" oraz, że "nie może ponosić konsekwencji niewłaściwej obsady czy w ogóle ruchów kadrowych w Komendzie Głównej Policji". Odnosząc się do uzasadnienia organu II instancji zarzuciła, że "prawie dwie trzecie swojej decyzji poświęca analizie przepisów ustawy o policji" zamiast dokonać analizy przedmiotowej sprawy "odnośnie rodzaju poprzednio pełnionej służby, specyfiki wykonywanych zadań", co powinno doprowadzić organ do wniosku o "nierównorzędności starego i nowego stanowiska". O tym, że organ odwoławczy w ogóle nie zapoznał się ze sprawą świadczy fakt, że niepoprawnie nazwał nowe stanowisko skarżącej oraz błędnie zacytował wskazaną przez nią podstawę naruszenia jako "art. 20 k.p.a.", gdy tymczasem skarżąca podnosiła naruszenie art. 10 k.p.a. Niezależnie od powyższego zwróciła też uwagę, że przyznany jej dodatek służbowy jest niższy, niż otrzymywała w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę z dnia [...] listopada 2011 r. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w treści decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2012 r. skarżąca podjęła polemikę z twierdzeniami zawartymi w odpowiedzi na skargę organu, podnosząc, że użyte w nim sformułowania o nienaruszeniu zasad wynikających z art. 6, 8 i 9 k.p.a. "dowodzą lekceważenia jej sprawy i osoby, Sądu i całego postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym". Podkreśliła też, że stanowiska zajęte przez organy I i II instancji nie są jednolite, gdyż KGP w zaskarżonej decyzji twierdzi, że "nowe stanowisko jest równorzędne z poprzednio zajmowanym (...)", zaś MSWiA twierdzi, że doszło do przeniesienia jej na równorzędne stanowisko "o zbliżonej specyfice w ramach tego samego biura (...)". Uważając zaskarżone decyzje za niesłuszne i krzywdzące oraz powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 1976 r. podniosła, że "pracownik po przywróceniu do pracy ma prawo domagać się zatrudnienia na tym samym stanowisku, jakie zajmował wcześniej – dosłownej restytucji zatrudnienia". Ponieważ w jej sytuacji nie został spełniony powyższy warunek, "uważa, że jest dyskryminowana w zakresie zatrudnienia i pracy" i w związku z tym podtrzymała wniosek skargi o uchylenie zaskarżonych decyzji obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji. Dokonując oceny zasadności skargi wniesionej przez D. K. od decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2011 r., Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Na wstępie Sąd zauważa, że skarżąca, zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze z dnia [...] października 2011 r. skierowanej do Sądu, naruszenie swoich praw wywodzi z tytułu nierespektowania przez organy obu instancji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2011 r. na mocy którego "została przywrócona do służby z dniem uprawomocnienia się tego wyroku, czyli z dniem [...] marca 2011 r.". Skarżąca podkreśla przy tym, że "wypełniła warunek zgłoszenia gotowości do podjęcia służby wynikający z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji", a w związku z tym "powinna zostać mianowana na stanowisko równorzędne do zajmowanego przed zwolnieniem ze służby – eksperta [...] Komendy Głównej Policji", którego to wymogu "nie spełnia mianowanie jej na stanowisko eksperta [...] Komendy Głównej Policji". Co również wymaga podkreślenia, przyjęcie przez skarżącą powyższego założenia i podstaw skargi wyraźnie zdeterminowało treść i zakres jej żądań, tj. - jak to ujęła w ostatnim fragmencie skargi z dnia [...] października 2011 r. - "przydzielenia takiego samego stanowiska, jakie obejmowała przed zwolnieniem". Także w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2012 r. skarżąca podniosła, że "pracownik po przywróceniu do pracy ma prawo domagać się zatrudnienia na tym samym stanowisku, jakie zajmował wcześniej – dosłownej restytucji zatrudnienia". Powyższe spowodowało, że podniesione przez skarżącą zarzuty oraz przytoczone na ich poparcie argumenty dotyczą – generalnie biorąc – instytucji, o której mowa w art. 42 ustawy z dnia 6 Kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43. poz. 277, z późn. zm. – zwaną dalej "ustawą o Policji"), a więc przywrócenia funkcjonariusza do służby na stanowisko równorzędne, jakie zajmował przed zwolnieniem ze służby w Policji, w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu z powodu jej wadliwości. Dopiero podczas rozprawy w dniu 5 marca 2012 r. wobec stwierdzonych rozbieżności co do podstaw prawnych żądania, na pytanie Sądu skarżąca wyjaśniła, że pod pojęciem "zwolnienia ze służby" rozumie "zwolnienie z konkretnego stanowiska" (k. [...] akt sądowych sprawy). W tym miejscu Sąd wskazuje i podkreśla, że niezależnie od wymienionych wyżej niekonsekwencji w twierdzeniach i wywodach skarżącej, Sąd zgodnie z dyspozycją art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej jako "p.p.s.a."), nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rozstrzygnął ją pod kątem legalności zaskarżonych decyzji, a więc przeniesienia i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe, a także wykonania wytycznych wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2011 r. (sygn. akt II SA/Wa 1486/10). Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 153 p.p.s.a., organy Policji związane były w przedmiotowej sprawie oceną prawną i wskazaniami zawartymi w powyższym wyroku który – w szczególności – zobowiązał je do dokonania ponownej analizy sprawy, w tym rozważenia czy ze względu na wiek, przebieg dotychczasowej służby oraz nabyte przez skarżącą kwalifikacje zawodowe (w Biurze [...] KGP, a później w Biurze [...] KGP), zasadnym jest przeniesienie jej do innej jednostki organizacyjnej policji, zwłaszcza zaś na tzw. "pierwszą linię frontu" czy też należy je wykorzystać na szczeblu centralnym. W ocenie Sądu, zaskarżone organy wywiązały się z tego obowiązku w sposób właściwy, dokonując zarówno wszechstronnej analizy wskazanych wyżej okoliczności i przymiotów zawodowych skarżącej, jak i uzasadnionych potrzeb służby oraz słusznego interesu strony. Organy prawidłowo wywiodły także przepisy materialnoprawne mające zastosowanie w sprawie ustalając, że podstawę prawną decyzji o mianowaniu [...] D. K. na stanowisko służbowe eksperta [...] Komendy Głównej Policji stanowi, w szczególności, art. 32 ustawy o Policji, który mimo, iż jest przepisem o charakterze kompetencyjnym, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nich wymienionych, to jednak – stosując reguły wykładni systemowej i celowościowej – na jego podstawie może nastąpić zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowanie na stanowisko równorzędne z poprzednio zajmowanym. Wynika to a contrario z przepisu art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, wymieniającego w sposób taksatywny obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe. Dlatego też zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że właściwy komendant jest uprawniony na podstawie wymienionego art. 32 ust. 1 ustawy do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, której ramy uznania wyznacza proceduralna norma wyrażona w art. 7 k.p.a. Podkreślić należy, że dla oceny legalności takiej decyzji niezwykle ważne jest uzasadnienie decyzji, w którym organ powinien w sposób właściwy wykazać równorzędność nowego stanowiska służbowego (por. - dla przykładu: wyrok NSA z 6 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 436/07; wyrok NSA z 14 listopada 2002 r., sygn. akt II SA 3411/01; wyrok NSA z 22 września 2009 r., sygn. akt I OSK 77/09). W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób przekonywujący i w zgodzie z przywołanymi standardami odniosły się w uzasadnieniach swych decyzji do zagadnienia równorzędności stanowisk. Podkreślenia wymaga, że zwłaszcza organ odwoławczy, oprócz kontroli instancyjnej co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, dodatkowo wyjaśnił skarżącej niemalże wszystkie aspekty prawne związane z istotą stosunku służbowego policjanta, w tym w szczególności związane z problematyką zwalniania ze stanowiska służbowego, przeniesienia z urzędu i mianowania skarżącej na równorzędne stanowisko służbowe w rozumieniu art. 32 ustawy o Policji. W tym kontekście zarzut skarżącej, że organ II instancji zbyt dużo poświęcił uwagi w uzasadnieniu swojej decyzji "analizie przepisów prawnych o policji" jest co najmniej chybiony, albowiem właśnie ze względu na to, iż domaga się przywrócenia jej na poprzednio zajmowane stanowisko służbowe ze względu "przywrócenia jej do służby" z dniem uprawomocnienia się wyroku WSA w Warszawie "wraz z przywróconym etatem", organ odwoławczy w pierwszej kolejności był zobowiązany do wszechstronnego wyjaśnienia zastosowanych w sprawie przepisów materialnoprawnych. Jak już podkreślono wcześniej, organ z tego obowiązku wywiązał się wskazując, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 32 ustawy o Policji, a nie, jak wywodzi w skardze skarżąca, art. 42 ustawy o Policji, który ma zastosowanie w przypadkach przywrócenia do służby funkcjonariusza policji. W ocenie Sądu, decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. zwalniająca skarżącą ze stanowiska służbowego eksperta [...] Komendy Głównej Policji" oraz przeniesienia z urzędu i mianowania skarżącej na równorzędne stanowisko eksperta [...] Komendy Głównej Policji ma cechy równorzędności. Za taką oceną przemawia nie tylko brzmienie dokonanego rozstrzygnięcia, ale także analiza jego skutków. Powyższe rozstrzygnięcie sytuuje bowiem skarżącą na stanowisku o takim samym stopniu etatowym ([...]), odzwierciedlającym jego rangę w strukturze Policji, a także takiej samej grupie zaszeregowania (grupa 9), z tym samym mnożnikiem kwoty bazowej (2,05). Jeśli zważy się, że rozstrzygnięcie to zostało wydane w następstwie redukcji zatrudnienia w Biurze [...] KGP, skutkującej likwidacją stanowiska eksperta [...], to uznać również trzeba, że miało charakter celowy i – jak to podkreśla organ – zgodny z interesem służby. Sąd zauważa, że nie jest uprawniony do rozstrzygania za organ lub w jego imieniu o potrzebach kadrowych, organizacji pracy (służby) lub polityce kadrowej, gdyż kompetencja ta jest zastrzeżona wyłącznie do organów administracji. Może natomiast i powinien badać czy w sprawie nie doszło do przekroczenia granic uznania. W przypadku organów Policji ma to szczególne znaczenie, gdyż przypomnieć trzeba, że administracyjnoprawny charakter stosunku służbowego funkcjonariuszy Policji (w odróżnieniu od stosunku pracy, którego istotną cechą jest równorzędność stron) daje przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych możliwość władczego i jednostronnego kształtowania istotnych składników tego stosunku (oczywiście w granicach przewidzianych pragmatyką służbową). Odnosząc się na powyższą okoliczność do zarzutów skargi, Sąd nie dopatrzył się przekroczenia takich granic, gdyż zaskarżone decyzje uwzględniają zarówno uzasadniony interes społeczny (w tym przypadku interes służby) oraz słuszny interes skarżącej. Dlatego też przeniesienie skarżącej oraz mianowanie na równorzędne wakujące stanowisko [...] w tym samym biurze było racjonalne i prawidłowe. Tym samym, Sąd podzielił pogląd organu, że w opisanym stanie faktycznym sprawy, tj. zaistniałych zmianach kadrowych w funkcjonowaniu Biura [...] Komendy Głównej Policji domaganie się przez skarżącą "przywrócenia jej wraz z etatem" do tejże komórki organizacyjnej jest oczywiście bezzasadne. Przeniesienie skarżącej na równorzędne stanowisko o zbliżonej specyfice, w ramach tego samego biura i w tej samej miejscowości, zdaniem Sądu, spełnia także kryteria, jakie wskazał Sąd w wytycznych wyroku WSA z dnia 12 stycznia 2011 r., bowiem zapewnia skarżącej możliwość dalszej służby, nie pogarsza jej warunków i uwzględnia dotychczasowy dorobek w służbie, a przy tym uwzględnia interes formacji policji, polegający na konieczności zapewnienia prawidłowego toku służby w [...] KGP. W tym miejscu godzi się podkreślić, że każdy policjant winien jest podporządkować się szczególnej dyscyplinie służbowej, wyrażającej się w potrzebie pełnienia służby w tej jednostce, w której - w ocenie przełożonych - jego umiejętności i osiągnięcia zawodowe zostaną najlepiej wykorzystane dla potrzeb służby. Skarżąca podniosła dodatkowo w trakcie rozprawy, że stanowisko to nie odpowiada jej pod względem zdrowotnym, ze względu na wielomianowy system służby. W ocenie Sądu twierdzenie to nie ma jednak oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, gdyż w aktach sprawy nie ma jakiejkolwiek wzmianki o przeciwwskazaniach zdrowotnych do wykonywania obowiązków służbowych na tym stanowisku służbowym. Ponadto stwierdzić należy, że mianowanie na to stanowisko może się wiązać co najwyżej ze zwiększoną dyspozycyjnością, co jednak – jak już podkreślono wcześniej – stanowi cechę konstytutywną stosunku służbowego. Zauważyć przy tym trzeba także i to, że skarżąca faktycznie nie podjęła służby na stanowisku [...] KGP albowiem przebywa na długotrwałym zwolnieniu chorobowym, a więc jej twierdzenia o ewentualnym negatywnym wpływie na stan zdrowia są nieweryfikowalne. Odnosząc się do kwestii przyznanego skarżącej dodatku służbowego w wysokości 718,90 zł miesięcznie, w czym upatruje nie tylko "nierównorzędności starego i nowego stanowiska służbowego", ale i przejaw dyskryminacji, Sąd uznał, że organ także i w tym przypadku nie przekroczył granic swobody uznania administracyjnego. Przyznając dodatek w wymienionej wysokości organ szczegółowo wyjaśnił i uzasadnił wysokość tego dodatku, zwracając uwagę na nowy zakres zadań, odpowiedzialności i specyfikę służby w [...] KGP. Jednocześnie organ wskazał, że skarżąca musiała zostać pozbawiona dodatku [...], który pobierała na stanowisku [...] Komendy Rejonowej Policji [...], gdyż dodatek ten - stosownie do § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. nr 152, poz. 1732, z późn. zm.) – przysługuje policjantowi pełniącemu służbę na stanowisku etatowym w Komendzie [...] Policji, bądź w innej jednostce organizacyjnej Policji, której terytorialny zasięg działania objęty jest obszarem działania Komendanta [...] Policji. Brzmienie powyższego przepisu jednoznacznie wyklucza możliwość otrzymywania dodatku [...] przez funkcjonariusza pełniącego służbę w Komendzie Głównej Policji i dlatego też Sąd podziela stanowisko organu, że utrata tego prawa nie może być odbierana przez skarżącą, jako pogorszenie warunków służby, a tym bardziej jako przejaw dyskryminacji. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie zostały także naruszone prawa strony wynikające z art. 10 k.p.a. Organy prowadząc postępowanie oparły się bowiem na materiale dowodowym dotychczas zebranym i znanym stronie. Sąd podziela stanowisko organu, że prowadzone postępowanie nie doprowadziło do oparcia decyzji na dowodach nie istniejących wcześniej, co do których skarżąca nie mogła się odnieść czy wypowiedzieć. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wymienionych przez skarżącą pozostałych zasad postępowania, wynikających z art. 6,7,8,9 k.p.a. Zwrócić należy uwagę na fakt, że skarżąca nie wyjaśniła na czym miałyby one polegać, dlatego trudno się do nich merytorycznie odnieść. Także zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 138 k.p.a. przez organ II instancji a polegające na braku merytorycznego rozpoznania sprawy stoją w wyraźnej opozycji do zgromadzonego materiału dowodowego. Wręcz odwrotnie, w ocenie Sądu, organ II instancji wszechstronnie i ponownie merytorycznie rozpoznał sprawę w jej całokształcie, czego najlepszym dowodem jest treść uzasadnienia, w którym odniósł się nie tylko do wszystkich okoliczności sprawy i zarzutów skarżącej, ale zmienił w niezbędnym zakresie zaskarżoną decyzję w zakresie terminu wyznaczenia na równorzędne stanowisko służbowe. Sąd dodatkowo wyjaśnia, że jeśli przeprowadzone ponownie przez organ odwoławczy postępowanie prowadzi do analogicznych wniosków, jak zaskarżonej decyzji I instancji, to nie może być to poczytane za naruszenie treści art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i przyjęcie, że w sprawie organ II instancji dokonał jedynie oceny dowodów, a nie przeprowadził postępowania. Reasumując, w ocenie Sądu, rozstrzygnięcia organów obu instancji odpowiadają wszelkim wymogom wynikającym zarówno z przepisów ustawy o policji, jak i Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy te w żadnym stopniu nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego wskazanych w skardze. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia – skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a, należało oddalić.