II OZ 139/12

Dnia 6 marca 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Powiatowego Zespołu Nr 11 Szkół Ogólnokształcących w Kętach na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2012 roku, sygn. akt VII SA/Wa 2664/11 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Powiatowego Zespołu Nr 11 Szkół Ogólnokształcących w Kętach na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 28 września 2011 roku znak GIS-PZ-026-22/MB/11 w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Powiatowemu Zespołowi Nr 11 Szkół Ogólnokształcących w Kętach wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 28 września 2011 r. w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 22 sierpnia 2011 r., którą zmieniono ostateczną decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Oświęcimiu z dnia 2 kwietnia 2009 r. w ten sposób, że przedłużono termin wykonania obowiązku określonego w decyzji w pkt 1, dotyczący dostosowania budynku szkolnego do potrzeb wynikających z niepełnosprawności uczniów do dnia 31 grudnia 2011 r. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania strona skarżąca wskazała, że kwota 150.000,00 złotych została ujęta w projekcie planu wydatków, a Dyrektor otrzymał informację z organu prowadzącego sprawę o zabezpieczeniu środków w budżecie szkoły na zrealizowanie przedmiotowego zadania w 2012 r. Skarżący oświadczył, że powodami niewywiązania się szkoły w 2011 r. z wydanego zalecenia był mniejszy budżet organu prowadzącego tj. Starostwa Powiatowego w Oświęcimiu w 2011 r. oraz zbyt krótki termin przeprowadzenia procedur przetargowych. Oddalając wniosek Sąd I instancji wskazał, że fakt wydania decyzji nakazującej dostosować budynek szkoły do potrzeb wynikających z niepełnosprawności uczniów w terminie do dnia 31 grudnia 2011 r. nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ze swej natury decyzje nakazujące wykonanie określonych czynności mają na celu usunięcie stwierdzonych przez organ nieprawidłowości bądź niezgodności obiektu czy urządzenia z przepisami prawa. Sąd I instancji podkreślił ponadto, że zarówno pojęcie "znacznej szkody", jak i "trudnych do odwrócenia skutków" nie odnosi się jedynie do strony wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ale również do interesu innych uczestników postępowania oraz interesu publicznego. W ocenie Sądu I instancji, w niniejszej sprawie należy mieć na względzie to, że ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może naruszyć interes uczniów niepełnosprawnych uczęszczających bądź zamierzających uczęszczać do tej szkoły i posiadających ze względu na nie dostosowanie budynku do ich potrzeb problemy komunikacyjne. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła strona skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Strona skarżąca wskazała na trudności z uzyskaniem środków na wykonanie nałożonego obowiązku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wniosek taki jest jednym ze środków procesowych dla obrony interesów wnoszącego skargę. Przede wszystkim należy odnieść się do treści zaskarżonej decyzji i skutków, jakie wywołałoby wstrzymanie jej wykonania. Jak już wyżej wskazano, zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 22 sierpnia 2011 r., którą zmieniono ostateczną decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Oświęcimiu z dnia 2 kwietnia 2009 r. w ten sposób, że przedłużono termin wykonania obowiązku określonego w decyzji w pkt 1, dotyczący dostosowania budynku szkolnego do potrzeb wynikających z niepełnosprawności uczniów do dnia 31 grudnia 2011 r. Zaskarżona decyzja nie dotyczy więc nałożenia określonego obowiązku, a jedynie zmienia uprzednią decyzję w zakresie określenia terminu wykonania nakazanych czynności. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oznaczałoby w istocie, że wstrzymany pozostawałby jej skutek – a więc zmiana terminu wykonania obowiązku. Tymczasem należy przyjąć, że strona skarżąca zmierza do przesunięcia w czasie konieczności dostosowania budynku szkolnego do potrzeb wynikających z niepełnosprawności uczniów. W drugiej więc kolejności odnieść się należało do dopuszczalności wstrzymania wykonania decyzji zmienionej mocą decyzji zaskarżonej, a więc decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Oświęcimiu z dnia 2 kwietnia 2009 r. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kluczowe dla zakresu stosowania przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. będzie mieć zatem znaczenie jakie przyjmie się dla pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu bądź czynności. Należy przyjąć, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Tak szerokie rozumienie sprawy administracyjnej, nie umożliwia jednak, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wstrzymania wykonania decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Oświęcimiu z dnia 2 kwietnia 2009 r., bowiem dotyczy ona tylko i wyłącznie zmiany terminu wykonania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją, a nie samej istoty tego obowiązku. Inny jest więc przedmiot obu postępowań, bowiem zmieniając decyzję ostateczną w zakresie terminu jej wykonania organ nie był uprawniony do merytorycznego badania zasadności nałożonego obowiązku. Z tych też przyczyn nie jest zasadny wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.