III SA/Po 757/11

Dnia 7 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska ( spr.) Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Szymon Widłak Protokolant: stażysta Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi A. Spółki Akcyjnej w P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 sierpnia 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania podatkowego oddala skargę Postanowieniem z dnia 3 listopada 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego, działając na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 oraz art. 216 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu wniosku z dnia 8 października 2010 r. "A." S.A. w P., odmówił zawieszenia postępowania podatkowego wszczętego z urzędu postanowieniem z dnia 24 maja 2010 r. w sprawie konkursu pod nazwą "[...]" zorganizowanego w okresie od 27 grudnia 2009 r. do 26 marca 2010 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż postanowieniem z dnia 24.05.2010 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie zorganizowania przedmiotowego konkursu. Konkurs, o którym mowa, wykazywał znamiona gry losowej. Następnie postanowieniem z dnia 22.07.2010 r. postępowanie zostało zawieszone na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej z uwagi na uznanie, że w sprawie występuje zagadnienie wstępne. To zagadnienie wstępne miało dotyczyć ustalenia, czy konkurs jest grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Przy czym właściwym organem do rozstrzygnięcia ww. zagadnienia wstępnego w drodze decyzji jest Minister Finansów (art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych). Organ I instancji wskazał ponadto, że w piśmie z dnia 06.09.2010 r. Departament Służby Celnej Ministerstwa Finansów zajął stanowisko dotyczące w/w kwestii stwierdzając, iż w niniejszej sprawie tryb określony w art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) nie znajduje zastosowania, gdyż jedynie wątpliwości co do charakteru gry rozstrzyga Minister Finansów w drodze decyzji administracyjnej (zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez NSA w wyroku z dnia 31 stycznia 1994r., sygn. akt II SA 2338/93). Po przeanalizowaniu mechanizmu przedmiotowego konkursu, Departament Służby Celnej Ministerstwa Finansów wskazał, że wątpliwości co do charakteru powyższego konkursu nie występują. Oceniając bowiem zastosowane warunki udziału oraz mechanizm przydziału wygranych w świetle przepisów, obowiązującej w chwili rozpoczęcia konkursu ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz obowiązującej w chwili zakończenia ustawy o grach hazardowych (obowiązującej od 1 stycznia 2010r.), stwierdził, że przedmiotowa działalność wypełnia łącznie przesłanki w zakresie uznania jej za grę losową - loterię audioteksową. W związku z powyższym pismem postanowieniem z dnia 27.09.2010r. Naczelnik Urzędu Celnego podjął z urzędu zawieszone postępowanie podatkowe. Następnie pismem z dnia 8 października 2010 r. Strona wniosła o wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania z urzędu, albowiem nie ustąpiły przyczyny uprawniające do podjęcia zawieszonego w sprawie postępowania, gdyż Minister Finansów nie rozstrzygnął w drodze decyzji, czy w/w konkurs jest grą losową w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Ponadto Spółka wniosła o wystąpienie przez Naczelnika Urzędu Celnego do Ministra właściwego do spraw finansów publicznych z wnioskiem o wydanie decyzji, o której mowa w art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych. Uzasadniając odmowę zawieszenia postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, że przedmiotowy konkurs spełnia łącznie w/w cechy gry losowej, w szczególności jego wynik zależy od przypadku, zatem występuje element losowości, którego istnienie decyduje o kwalifikacji urządzanej gry do gier losowych w rozumieniu w/w ustaw. Ponadto powołał się na stanowisko Ministra właściwego do spraw finansów publicznych, zgodnie z którym w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji, w której znajdzie rozstrzygnięcie kwestia, czy zorganizowany konkurs pod nazwą "[...]" jest grą losową w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowym. W tym stanie sprawy organ celny stwierdził, że w niniejszej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, gdyż nie występują wątpliwości co do istoty przedmiotowego konkursu. W związku z powyższym za niezasadny uznał wniosek Strony o zawieszenie prowadzonego postępowania podatkowego. W zażaleniu Spółka, reprezentowana przez adwokata, wniosła o uchylenie i zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uznanie, iż w sprawie występuje zagadnienie wstępne, które powinno zostać rozstrzygnięte w drodze decyzji przez Ministra właściwego do spraw finansów publicznych, a co za tym idzie, że zachodzi konieczność zawieszenia postępowania i wystąpienia przez Naczelnika Urzędu Celnego do Ministra właściwego do spraw finansów publicznych z wnioskiem o wydanie decyzji, której przedmiotem ma być rozstrzygnięcie, czy konkurs pod nazwą "[...]" jest grą losową w rozumieniu ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.). Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 6 oraz art. 89 ustawy o grach hazardowych, poprzez wydanie postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania pomimo wystąpienia przesłanek do jego zawieszenia oraz uznanie, iż w rozpatrywanej sprawie, w której wystąpiło zagadnienie wstępne, które powinno zostać rozstrzygnięte przez inny organ, możliwe jest jego samodzielne rozstrzyganie przez Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu; 2) art. 89 w związku z art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych w związku z art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 144, art. 165, art. 180, art. 181, art. 187, art. 188, art. 190, art. 191, art. 192, art. 207, art. 210 i art. 211 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego może zostać dokonane przez Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu, a co za tym idzie uniemożliwienie Skarżącemu udziału w postępowaniu przed Ministrem właściwym do spraw finansów publicznych. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia organ zaznaczył, że rozstrzygając w niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na dwie kwestie. Po pierwsze, czy faktycznie występuje element zagadnienia wstępnego, które nie było wcześniej prawomocnie przesądzone. Po drugie, czy rozstrzygnięcie Ministerstwa Finansów w formie pisma, a nie decyzji daje podstawę do dalszego zawieszenia postępowania. Powołując treść art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, organ odwoławczy wyjaśnił, iż pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Stwierdził zatem, iż orzekając o zawieszeniu należy ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym, którego ocena, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2003 r., sygn. akt V SA 2826/02). Wobec powyższego, to na organie podatkowym w pierwszej kolejności spoczywa ocena, czy w danej spawie będzie faktycznie występowała potrzeba zawieszenia postępowania. Dyrektor Izby Celnej podzielił stanowisko Ministra Finansów zawarte w piśmie z dnia 6 września 2010 r., że przedsięwzięcia oparte na zasadach tożsamych z zasadami konkursu pod nazwą "[...]" bły już niejednokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć dokonywanych przez Ministra Finansów. Również sądy administracyjne wypowiadały się już niejednokrotnie w tej kwestii. Za bezzasadne organ uznał z kolei twierdzenia Spółki, aby każdorazowo przy prowadzeniu postępowania podatkowego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gry hazardowej bez koncesji lub zezwolenia, organ celny kierował zapytanie do Ministra Finansów, czy zorganizowane przedsięwzięcie podlega pod ustawę. W takiej sytuacji, zdaniem organu, zbędne byłoby zawieranie w art. 2 ustawy definicji poszczególnych gier losowych, skoro tylko Minister Finansów miałby kompetencje do rozstrzygania, czy przedsięwzięcie podlega pod ustawę, czy też nie. Za słuszny zatem organ uznał pogląd, iż Minister Finansów rozstrzyga jedynie istotne wątpliwości, choć wprost nie zostało to wyartykułowane w art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych. Skoro bowiem na mocy przepisów tej samej ustawy, organy celne zostały upoważnione do sprawowania nadzoru i kontroli, wymierzania kar, udzielania, bądź odmowy udzielenia zezwolenia na daną grę losową, to tym samym mają upoważnienie do decyzyjności w tym zakresie, bez konieczności każdorazowego występowania o stanowisko Ministra Finansów. Odnosząc się z kolei do kwestii wydania przez Ministra Finansów rozstrzygnięcia w formie pisma, a nie decyzji administracyjnej w trybie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że podniesione w zażaleniu zarzuty dotyczące rozstrzygnięcia dokonanego przez Ministra Finansów, nie mają znaczenia dla niniejszego postępowania. Zaznaczył, że jako organ celny nie ma uprawnień ani kompetencji do kwestionowania formy rozstrzygnięć dokonywanych przez inne organy, w tym przypadku Ministra Finansów, a zwłaszcza oceny, czy zostały one dokonane zgodnie z przepisami prawa. Zarzuty w tej kwestii mogą być kierowane jedynie do tego organu, który dokonał rozstrzygnięcia. Organ stwierdził również, że kwestionowanie przez pełnomocnika Strony formy rozstrzygnięcia, nie stanowi przesłanki do ponownego zawieszenia postępowania w trybie art. 201 § 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ stanowisko Ministra Finansów zostało w sposób jednoznaczny wyrażone w piśmie z dnia 06 września 2010 r. Skoro w niniejszy piśmie stwierdzono, że w niniejszej sprawie tryb określony w art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych nie ma zastosowania (...)", to organ celny nie może kwestionować tego stanowiska, a zwłaszcza występować z żądaniem, czego chce pełnomocnik Spółki, o wydanie decyzji administracyjnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. Spółka Akcyjna uclenie w całości postanowień organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów sądowych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych poprzez przyjęcie, iż rozstrzygnięcie przez Ministra Finansów w formie decyzji administracyjnej, czy "[...]" jest grą losową w rozumieniu ustawy o grach hazardowych nie stanowi zagadnienia wstępnego, a w konsekwencji uznanie, iż brak jest przesłanek do zwieszenia postępowania podatkowego wszczętego przez Naczelnika Urzędu Celnego w dniu 24.05.2010 r. W uzasadnieniu skargi Spółka zakwestionowała stwierdzenie organu odwoławczego, iż Minister Finansów rozstrzyga jedynie istotne wątpliwości, choć wprost nie zostało to wyartykułowane w art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych. Jej zdaniem powołany przepis jest jednoznaczny i niebudzący wątpliwości. Skarżąca zauważa, że nie podnosiła kwestii konieczności każdorazowego występowania przez organ celny do Ministra Finansów o zajęcie stanowiska w trybie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych. Wskazała jednak, że w niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego zwrócił się o takie rozstrzygnięcie do Ministra Finansów. W konsekwencji, w jej ocenie, przed wydaniem decyzji przez Ministra Finansów, nie było podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania. To, że Minister Finansów nie miał wątpliwości, co do charakteru konkursu organizowanego przez Skarżącą, nie może być miarodajne dla kwestii formy rozstrzygnięcia o tym, czy dane przedsięwzięcie jest grą losową, czy nie. Zdaniem Skarżącej rozstrzygnięcie w drodze decyzji, czy przedmiotowy konkurs, jest grą losową podlegającą pod ustawę stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Problem, czy zorganizowany przez Spółkę konkurs spełnia kryteria gry losowej, pojawił się w toku postępowania prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Celnego, czego dowodem jest argumentacja zawarta przez organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia 22 lipca 2010 r. o zawieszeniu postępowania. Skarżąca stwierdziła, że skoro art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych wymaga formy decyzji administracyjnej, to do czasu jej wydania za nierozstrzygniętą należy uznać kwestię prejudycjalną. Bez znaczenia natomiast pozostaje stopień szczegółowości udzielonej przez Ministra Finansów odpowiedzi w innej formie, niż decyzja administracyjna. Spółka zakwestionowała także argumentację Dyrektora Izby Celnej, że organ celny nie ma uprawnień ani kompetencji do kwestionowania formy rozstrzygnięć dokonanych przez inne organy. Stwierdziła dodatkowo, że jeżeli organ celny nie mógł wystąpić do Ministra Finansów o wydanie decyzji, to powinien po zawieszeniu postępowania wezwać Skarżącą do wystąpienia w oznaczonym terminie do właściwego organu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone w szczególności przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kierując się wskazanymi wyżej przepisami oraz mając na uwadze podniesione w skardze zarzuty, Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowanie podatkowe jest nałożenie na Skarżącą kary pieniężnej za zorganizowanie bez koncesji lub zezwolenia konkursu pod nazwą "[...]" przeprowadzonego w okresie od 27 grudnia 2009 r. do 26 marca 2010 r. Podstawę prawną działania organów podatkowych stanowi art. 89 i art. 90 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540). Zgodnie z ust. 1 pkt 1 powołanego przepisu karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry. Dodatkowo art. 90 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. Kwestia sporna w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w niniejszym postępowaniu podatkowym w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzenie gry hazardowej bez koncesji lub zezwolenia wystąpiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej uzasadniające zawieszenie postępowania. Zdaniem Strony spornym zagadnieniem wstępnym jest rozstrzygnięcie przez Ministra właściwego do spraw finansów publicznych w formie decyzji wydanej na podstawie art. 2 ust. 6 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201. poz. 1540 ze zm.), czy konkurs pod nazwą "[...]" zorganizowany przez skarżącą Spółkę w okresie od 27 grudnia 2009 r. do 26 marca 2010 r. jest grą losową w rozumieniu powołanej ustawy. Z kolei organy podatkowe obu instancji stoją na stanowisku, iż w niniejszej sprawie nie ma zagadnienia wstępnego, od którego zależałoby rozstrzygnięcie przedmiotowego postępowania. W ich ocenie bowiem przeprowadzony przez Spółkę konkurs wypełnia znamiona gry losowej (loterii audiotekstowej) odpowiadającej definicji zawartej zarówno w ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz.U. Dz 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), jak i w obowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r. ustawie o grach hazardowych. Na poparcie swojego stanowiska organy powołały pismo Ministerstwa Finansów Departament Służby Celnej z dnia 6 września 2010 r., w którym stwierdzono, że przedsięwzięcia oparte na zasadach tożsamych z zasadami konkursu przeprowadzonego przez Spółkę były już niejednokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć dokonywanych przez Ministra Finansów, jak i sądy administracyjne. Zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r Nr 8, poz. 60 ze zm.) organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia, gdy: 1) wyłania się ono w toku postępowania, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (vide R. Dowgier, L Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LEX 2009). Przez określenie zagadnienia wstępnego należy rozumieć pewną kwestię o charakterze otwartym (tzn. jeszcze nie przesądzoną), której treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne (...). Jest to zatem zagadnienie, które nie było przedmiotem prawomocnie przesądzonym w innej sprawie (wyroki NSA z dnia 28.11.1997 r., sygn. akt I S.A./LU 1199/96, Lex 32663 i z dnia 16.04.2010 r., sygn. akt I FSK 536/09). Jeżeli "zagadnienie" wykazuje jedynie pośredni, luźny związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego "zagadnienia" nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego." (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18.09.2009.r., sygn. akt lII SA/Gl 798/09. LEX nr 524650). Stosownie z kolei do art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych Minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Również na gruncie obowiązującej uprzednio ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27) – art. 2 ust. 3 – Minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzygał, w drodze decyzji, czy gra losowa, zakład wzajemny, gra na automacie lub gra na automacie o niskich wygranych posiadająca cechy wymienione w ust. 1, 2, 2a, 2b jest grą losową, zakładem wzajemnym, grą na automacie albo grą na automacie o niskich wygranych w rozumieniu ustawy. Dodatkowo ust. 7 art. 2 ustawy o grach hazardowych stanowi, że do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 6, należy załączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz, w przypadku gry na automatach, badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zażądać przedłożenia takich dokumentów przez stronę także w postępowaniu prowadzonym z urzędu. Literalna wykładnia art. 2 ust. 6 w związku z ust. 7 ustawy o grach hazardowych prowadzi do wniosku, iż Minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji o charakterze gry lub zakładu na wniosek lub z urzędu. Przy czym rozstrzygnięcie to wydaje tylko w sytuacji, gdy przedsięwzięcie w postaci gry lub zakładu nie zostało jeszcze zrealizowane lub jest w toku realizacji. O takim rozumieniu omawianego przepisu art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych świadczy niewątpliwie, sformułowany w ust. 7 art. 2 powołanej ustawy wymóg załączenia do wniosku o wydanie wskazanej decyzji opisu planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia. Zasadnie zatem organy obu instancji przyjęły, iż rozstrzygnięcie niniejszego postępowania podatkowego w przedmiocie nałożenia na Spółkę kary za przeprowadzenie konkursu bez wymaganego zezwolenia nie jest uzależnione od rozstrzygnięcia o charakterze tego konkursu przez Ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Bezsporny jest fakt, iż przedmiotowe postępowanie podatkowe dotyczy przedsięwzięcia już zakończonego, a nie planowanego lub realizowanego. Konkurs został bowiem przeprowadzony w okresie od 27 grudnia 2009 r. do 26 marca 2010 r., natomiast postępowanie wszczęto postanowieniem z dnia 24 maja 2010 r. W konsekwencji przepis art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych nie może znaleźć zastosowania do rozstrzygnięcia o charakterze konkursu, który zastał już zrealizowany. Stwierdzić zatem należy, iż organy w postępowaniu podatkowym prowadzonym na podstawie art. 89 i art. 90 ustawy o grach hazardowych, posiadają autonomiczne uprawnienie do poczynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w danej sprawie przesłanek do wymierzenia Spółce kary za urządzenie gry hazardowej bez zezwolenia. W ramach tych ustaleń mają zatem prawo dokonać samodzielnej oceny charakteru zorganizowanego przez Skarżącą konkursu, uwzględniając art. 4 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o grach hazardowych, rozumie się przez to gry losowe, zakłady wzajemne i gry na automatach, o których mowa w art. 2. Wobec treści zarzutów Strony, wymaga wyjaśnić, iż pismo Ministerstwa Finansów z dnia 6 września 2010 r. nie należy traktować jako rozstrzygnięcie zagadnienie wstępnego na podstawie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych. Jest to bowiem jedynie pismo informujące o braku w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego, z uwagi na fakt uprzedniego prawomocnego rozstrzygnięcia tego zagadnienia przez Ministra Finansów, jak i przez sądy administracyjne. Powyższe potwierdza niewątpliwie stwierdzenie zawarte w piśmie, iż w niniejszej sprawie tryb określony w art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych nie ma zastosowania. Za zasadną Sąd uznał również argumentację organu odwoławczego, iż nie ma on uprawnień ani kompetencji do kwestionowania formy rozstrzygnięć dokonywanych przez inne organy, w tym przypadku Ministra Finansów, a zwłaszcza, czy zostały one wydane zgodnie z przepisami prawa. Jeżeli zatem organ właściwy do rozstrzygania kwestii, czy dane przedsięwzięcie jest grą losową podlegającą pod ustawę o grach hazardowych stwierdził w piśmie z dnia 6 września 2010 r., że w niniejszej sprawie tryb określony w art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych nie ma zastosowania, to trafnie organy celne przyjęły, iż nie są upoważnione do kwestionowania tego stanowiska, a co więcej żądania wydania takiej decyzji. W świetle powyższych rozważań o braku w rozpatrywanej sprawie zagadnienia wstępnego, za bezzasadne Sąd uznał również twierdzenie strony, że organ celny powinien był po zawieszeniu postępowania wezwać ją do wystąpienia w wyznaczonym terminie do właściwego organu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.