I SA/Po 885/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 marca 2012r. sprawy ze skargi "D" Sp. z o.o. w J. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając jako organ upoważniony do wydania interpretacji w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p."), stwierdził w interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług z dnia [...] września 2011 r., nr [...], że stanowisko D. Spółki z o.o., przedstawione we wniosku, jest nieprawidłowe. Z uzasadnienia interpretacji wynika, że podatniczka złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT nieodpłatnego świadczenia usług. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawczyni jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT czynnym (Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością), rozliczającą się w okresach miesięcznych. Jest producentem profili i stolarki okiennej. Spółka zawarła umowę z podmiotem zajmującym się profesjonalną organizacją konferencji i szkoleń (zwanym dalej Organizatorem). Przedmiotem wspomnianej umowy jest zorganizowanie trzydniowego wyjazdu do D., z elementami szkoleniowo-marketingowymi na temat produktów Spółki. Uczestnikami wyjazdu będą jej klienci, a mianowicie osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą oraz osoby fizyczne pracownicy/wspólnicy/przedstawiciele itp. osobowych oraz kapitałowych spółek handlowych. Warunkiem możliwości uczestnictwa w wyjeździe jest spełnienie przez klienta z góry określonych warunków, tj. określonego wzajemnego obrotu. Program wyjazdu przewiduje: pierwszego dnia - wylot z Polski, zwiedzanie, kolacja; dzień drugi - śniadanie, konferencja dotycząca produktów Spółki, lunch, zwiedzanie, kolacja oraz trzeciego dnia - śniadanie, wylot do Polski. Organizator odpowiada za wszelkie kwestie związane z zorganizowaniem wyjazdu oraz przeprowadzeniem konferencji. Obowiązki wnioskodawczyni, zgodnie z zawartą umową ograniczają się do wskazania uczestników wyjazdu oraz zapłaty na rzecz Organizatora należnego mu wynagrodzenia, w którym uwzględnione są także koszty zorganizowania wyjazdu. Z tego tytułu Organizator wystawi na jej rzecz faktury VAT. Spółka podkreśliła w opisie zdarzenia przyszłego, że wyjazd ma charakter nagrody za dobrą współpracę, gdyż oferuje on możliwość uczestnictwa w wyjeździe najlepszym swoim klientom, którzy osiągnęli określony poziom obrotów. Z powyższego wynika, że organizacja wyjazdu ma na celu umocnienie relacji z obecnymi klientami, poszerzenie wiedzy klientów na temat produktów oferowanych przez Spółkę oraz zwiększenie poziomu sprzedaży jej towarów. W związku z powyższym zadano następujące pytanie, czy po stronie Spółki powstanie obowiązek w VAT z tytułu nieodpłatnego świadczenia usług na rzecz uczestników wyjazdu do D.? Zdaniem Wnioskodawczyni, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. - dalej w skrócie: "u.p.t.u."), opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatne świadczenie usług. W myśl art. 8 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u., opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatne świadczenie usług, podlega wszelkie świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Z przytoczonego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem VAT podlega nieodpłatne świadczenie usług (inne niż wskazane w art. 8 ust. 2 pkt 1 oraz w pierwszym zdaniu art. 8 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u.), jeżeli usługi te świadczone są do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. W opinii Spółki w przedmiotowej sprawie nie został spełniony powyższy warunek, na podstawie którego u zainteresowanej powstałby obowiązek podatkowy w VAT z tytułu świadczeń na rzecz uczestników, ponieważ świadczone przez nią usługi związane są z jej działalnością gospodarczą. Spółka wskazała, że oferuje ona możliwość wyjazdu tym klientom, którzy spełnili wcześniej określone, obiektywne kryterium, a więc wielkość wzajemnych obrotów. Zorganizowanie przedmiotowego wyjazdu na rzecz klientów ma związek z działalnością gospodarczą Spółki, gdyż umacnia relacje z jej obecnymi klientami, ma na celu zwiększenie wiedzy klientów o produktach oferowanych przez wnioskodawczynię i promowanie tych produktów (konferencja, która zostanie zorganizowana w drugim dniu wyjazdu) oraz ma na celu zwiększenie poziomu sprzedaży oferowanych przez nią produktów. Z uwagi na powyższe, zdaniem strony, wskazane w opisie sprawy nieodpłatne świadczenie usług na rzecz jej klientów, nie powoduje u niej powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług (VAT), ze względu na fakt, że usługi te świadczone są na cele związane z jej działalnością gospodarczą. We wspomnianej na wstępie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z dnia [...]Δ września 2011 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, stwierdził, że stanowisko Spółka D., przedstawione we wniosku, jest nieprawidłowe. W motywach rozstrzygnięcia organ przytoczył brzmienie przepisów art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i 2 u.p.t.u. i stwierdził, iż ustawodawca przyjął, że jako odpłatne świadczenie usług należy traktować nie tylko wszelkie nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, lecz także użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż jego działalność gospodarcza, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych towarów. Organ interpretacyjny podniósł, że zgodnie z pkt 2 powołanego artykułu, opodatkowaniu podlegać będzie każde nieodpłatne świadczenie usług przez podatnika na cele inne niż działalność gospodarcza podatnika, nawet wówczas, gdy z tytułu tych usług nie przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego (co pozostaje w zgodności z art. 26 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 ze zm.). Nie jest natomiast opodatkowane, mające charakter usługi, użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika i nieodpłatne świadczenie usług przez podatnika na cele działalności gospodarczej podatnika. Reasumując wykładnię przepisów u.p.t.u. organ wskazał, że podlega opodatkowaniu: - użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż jego działalność gospodarcza - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych towarów; - nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika Natomiast nie podlega opodatkowaniu: - użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż jego działalność gospodarcza - jeżeli podatnikowi nie przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych towarów; - użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów działalności gospodarczej podatnika - niezależnie od tego, czy podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych towarów; - nieodpłatne świadczenie usług do celów działalności gospodarczej podatnika, niezależnie od tego, czy podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych towarów. Odnosząc powołane przez organ przepisy do opisanego przez Spółkę zdarzenia przyszłego stwierdzono, że ufundowanie (nieodpłatne przekazanie) klientom Spółki wyjazdu do D. podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u., albowiem spełnione zostaną warunki określone tym przepisem. W ocenie organu podatkowego świadczenie tej czynności służyć będzie do celów innych niż działalność gospodarcza zainteresowanej. Przez usługi służące do celów działalności gospodarczej podatnika, należy rozumieć bowiem usługi wykonywane nieodpłatnie w związku z potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej podmiotu, potrzebami związanymi z funkcjonowaniem prowadzonego przedsiębiorstwa. Według organu trudno uznać, iż ufundowanie przez Spółkę trzydniowego wyjazdu do D., jako nagrody dla swoich klientów, stanowić będzie czynność mającą wpływ na jej bieżącą działalność oraz funkcjonowanie. Dokonując analizy charakteru wyjazdu oraz jego harmonogramu, organ stwierdził, że konferencja dotycząca produktów zainteresowanej, w porównaniu z pozostałymi zaplanowanymi czynnościami (zwiedzanie D., posiłki), nie będzie stanowiła elementu głównego tego wyjazdu, lecz jedynie element szkoleniowo-marketingowy w całym trzydniowym wyjeździe. Z tych też względów, organ interpretacyjny uznał, że przedstawione w opisie sprawy nieodpłatne świadczenie usług na rzecz klientów Spółki spowoduje po jej stronie powstanie obowiązku podatkowego, ponieważ usług tych nie można uznać za usługi świadczone do celów prowadzonej przez nią działalności. Kwestionując stanowisko organu podatkowego Spółka D. wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na błędnej wykładni przepisów prawa materialnego w wydanej interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, w wyniku ponownej analizy, stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu D. Spółki z o.o. wniosła o uchylenie indywidualnej interpretacji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez nieprawidłową interpretację przepisów art. 8 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u. poprzez błędne przyjęcie, że ufundowanie (nieodpłatne przekazanie) przez skarżącą Spółkę swoim klientom wyjazdu do D. jako nagrody dla klientów, którzy spełnią z góry określony warunek, tj. określony poziom wzajemnego obrotu, zgodnie z opisem przedstawionym we wniosku, nie jest usługą świadczoną do celów prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, a w konsekwencji podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako nieodpłatne świadczenie usług. Nadto sformułowano zarzut naruszenia przepisów prawa formalnego, a mianowicie art. 14c § 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., z uwagi na fakt, że zaskarżonej interpretacji indywidualnej organ podatkowy nie zawarł pełnego uzasadnienia prawnego swojego stanowiska, z którego wynikałoby dlaczego, zdaniem organu, ufundowanie (nieodpłatne przekazanie) przez Spółkę swoim klientom wyjazdu do D., zgodnie ze stanem faktycznym przedstawionym we wniosku, nie jest usługą świadczoną do celów prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, działający przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, nie uznał zarzutów podniesionych przez stronę za zasadne i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a.") poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, a także pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na podstawie art. 134 P.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które związane są z materią zaskarżonych aktów, które mogą skutkować uchyleniem interpretacji na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. Rozpatrzenie skargi należy rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem kwestie merytoryczne winny być rozpoznane przez organy podatkowe w zgodzie z wymogami formalnymi, co daje dopiero podstawy do rozpatrzenia prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego w interpretacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo w ocenie Sądu, zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W punkcie wyjścia podkreślić należy, że zgodnie z regułami postępowania w przedmiocie wydania interpretacji podatkowej stan faktyczny sprawy nie mógł być sporny. W art. 14b § 3 O.p. ustawodawca określił bowiem warunki formalne wniosku o udzielenie interpretacji. Zgodnie z tym przepisem składający wniosek jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub opisu zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie. Organ podatkowy dokonuje natomiast oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie tego typu opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego wyrażana jest jego ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Organ podatkowy dokonuje interpretacji indywidualnej, przyjmując za podatnikiem ściśle określony stan faktyczny. Z merytorycznego punktu widzenia wniosek o udzielenie interpretacji musi zatem wyczerpująco opisywać stan faktyczny sprawy, gdyż przedstawiony przez stronę opis wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne. Zakres i przedmiot sprawy administracyjnej o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego konstytuuje treść wniosku wszczynającego postępowanie. W świetle powyższego niedopuszczalna jest sytuacja, w której organ podatkowy kwestionuje lub pomija pewne elementy z opisanego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przy ocenie prawnej. Odnosząc powyższe uwagi do badanej sprawy, Sąd stwierdza, organ pominął pewne ważkie okoliczności, które wynikają z opisu zawartego we wniosku i nie odniósł się do nich w swojej ocenie, choć miały one istotny wpływ na rozstrzygnięcie spornej kwestii. Chodzi tu o fakt podany przez wnioskodawczynię, a mianowicie, że organizacja wyjazdu ma na celu umocnienie relacji z obecnymi klientami, poszerzenie wiedzy klientów na temat produktów oferowanych przez Spółkę, ale w szczególności zwiększenie poziomu sprzedaży jej towarów. Na skutek powyższego uchybienia organ interpretacyjny stwierdził, że trudno uznać, iż ufundowanie przez Spółkę trzydniowego wyjazdu do D., jako nagrody dla swoich klientów, stanowić będzie czynność mającą wpływ na jej bieżącą działalność oraz funkcjonowanie. Następnie organ uznał, w oparciu o analizę charakteru wyjazdu oraz jego harmonogramu, że konferencja dotycząca produktów zainteresowanej, w porównaniu z pozostałymi zaplanowanymi czynnościami (zwiedzanie D., posiłki), nie będzie stanowiła elementu głównego tego wyjazdu, lecz jedynie element szkoleniowo-marketingowy w całym trzydniowym wyjeździe. Powyższa teza jest nie tylko sprzeczna z danymi zawartymi we wniosku, ale dodatkowo nie została poparta żadną argumentacją. Skoro skarżąca oświadcza, że celem wyjazdu jest poszerzenie wiedzy klientów na temat produktów oferowanych przez Spółkę oraz zwiększenie poziomu sprzedaży jej towarów, to całkowicie bezpodstawne są twierdzenia organu, że usługa ta nie jest świadczona do celów prowadzonej działalności gospodarczej. W tym też zakresie organ dopuścił się naruszenia wspomnianej normy prawa procesowego. Organ nie był bowiem uprawniony do jakiejkolwiek polemiki w tym zakresie. Przechodząc z kolei do oceny zgodności z prawem materialnym zaskarżonej interpretacji zważyć należy, że spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do kwestii czy opisana przez stronę skarżącą nieodpłatna usługa (konferencja w D.) jest świadczona do celów prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. W sporze tym rację należy przyznać stronie skarżącej, ponieważ Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w zaskarżonym akcie dokonał błędnej wykładni pojęcia "usługa świadczona do celów prowadzonej działalności gospodarczej", które jest kluczowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terenie kraju. Z przepisu tego wynika, że co do zasady opodatkowaniu podlega jedynie odpłatne świadczenie usług, a usługi świadczone nieodpłatnie - co do zasady - nie podlegają opodatkowaniu, niezależnie od tego, czy nieodpłatność jest istotą danej usługi, czy też usługa została wykonana bez wynagrodzenia. Równocześnie, niektóre czynności wykonywane nieodpłatnie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT jako czynności zrównane z odpłatnym świadczeniem usług. Należy jednak pamiętać, że opodatkowanie czynności świadczonych nieodpłatnie stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 5 u.p.t.u. i jest dopuszczalne jedynie w przypadkach wyraźnie wymienionych w ustawie. Dokonując wykładni takich przepisów pamiętać natomiast należy o zasadzie, zgodnie z którą wyjątki nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Za taki wyjątek uznać należy unormowanie przyjęte w przepisie art. 8 ust. 2 u.p.t.u., gdzie ustawodawca przyjął fikcję prawną, uznając, że nieodpłatne świadczenia, o których mowa w tym przepisie, stanowi odpłatne świadczenie usług. Rezultatem takiego unormowania jest objęcie tych usług zakresem opodatkowania. W myśl powołanego przepisu art. 8 ust. 2 u.p.t.u. za czynność zrównaną z odpłatnym świadczeniem usług uznaje się także wszelkie nieodpłatne świadczenia usług, jeżeli nie są one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych następnie z wyświadczeniem tego rodzaju usługi. W ocenie Sądu, powołany przepis wskazuje na możliwość opodatkowania usług świadczonych nieodpłatnie w jednej sytuacji, której pojawienie się wymaga zaistnienia dwóch warunków w tym przepisie wskazanych. Usługi świadczone nieodpłatnie należy traktować jako usługi odpłatne, o ile nie są one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Tylko łączne zaistnienie powołanych przesłanek umożliwia zastosowanie fikcji prawnej i objęcie zakresem opodatkowania usług nieodpłatnych. W konsekwencji, brak przynajmniej jednej przesłanki opodatkowanie wyłącza. Z powyższych regulacji prawnych wynika zatem wprost, że w niektórych sytuacjach prawodawca poprzez fikcję prawną, "zrównał" nieodpłatne świadczenie usług z odpłatnym ich świadczeniem, a tym samym uczynił je przedmiotem opodatkowania mieszczącym się w zakresie dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Za jeden z takich przypadków uznał nieodpłatne świadczenie usług niebędące dostawą towarów na cele osobiste pracowników podatnika, pod warunkiem, że nie jest ono związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa a podatnik miał prawo do uwzględnienia (w całości lub w części) podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi nieodpłatnymi usługami w ramach obliczenia (rozliczenia) podatku należnego. Podkreślić przy tym trzeba, że wymóg nie związania z prowadzeniem przedsiębiorstwa, zawarty w art. 8 ust. 2 u.p.t.u., dotyczy każdego nieodpłatnego świadczenia usług. Nie podlegają zatem opodatkowaniu nieodpłatne usługi realizowane przez podatnika w związku z jego działalnością gospodarczą (prowadzeniem przedsiębiorstwa). W tym miejscu podkreślenia wymaga, że nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika może posiadać dwojakiego rodzaju charakter: może być nie związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, czyli działalnością gospodarczą podatnika albo wiązać się z tą działalnością. W samej bowiem konstrukcji art. 8 ust. 2 u.p.t.u. tkwi takie założenie. Nadto konieczne jest odróżnianie celu nieodpłatnego świadczenia usług od związku tego świadczenia z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Opodatkowaniu w ramach art. 8 ust. 2 u.p.t.u. podlega tylko takie nieodpłatne świadczenie usług przez podatnika, które służąc celom osobistym uczestników szkolenia (ich celom bezpośrednio konsumpcyjnym), nie ma jednocześnie żadnego związku z działalnością przedsiębiorstwa podatnika, nie służąc mu w jakikolwiek sposób lub służąc mu jedynie w sposób niezamierzony, znikomy lub wtórny (pośredni). Jeśli natomiast usługa taka realizowana jest w związku z tą działalnością, stanowiąc fragment zadań przedsiębiorstwa, wówczas wyłączona jest z opodatkowania. Odnosząc wskazane rozważania prawne do przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że organy podatkowe bezzasadnie i wbrew temu stanowi uznały, że spotkanie szkoleniowe w D. realizujące wskazane przez Spółkę cele (wyżej już przez Sąd nakreślone) nie jest związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Taka konkluzja organów podatkowych jest nieuprawniona. Wprawdzie Spółka nie wskazała precyzyjnie szczegółów organizowanego przez nią wyjazdu uczestników, zwłaszcza jakimi metodami dąży ona do otrzymania zakładanego rezultatu i czy w świetle reguł logiki i doświadczenia życiowego jest on możliwy do osiągnięcia przy pomocy zastosowanej formy spotkania. Niemniej jednak w postępowaniu o udzielenie interpretacji nie było to niezbędne. Spółka nakreśliła bowiem jednoznacznie, że przedmiotowy wyjazd, co do którego złożyła wniosek przedstawiając własne stanowisko, daje możliwość uzyskania rezultatów oczekiwanych przez Spółkę, przekładających się na jej otoczenie gospodarcze (umocnienie relacji z obecnymi klientami, poszerzenie wiedzy klientów na temat produktów oferowanych przez Spółkę oraz zwiększenie poziomu sprzedaży jej towarów). Nie można zatem przyjąć a priori, jak uczyniły to organy podatkowe, abstrahując od okoliczności podanych we wniosku, że z istoty swojej spotkanie w D., organizowane przez Spółkę dla osób współpracujących, nie jest związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Zdaniem Sądu każde, zgodne z prawem, działanie zmierzające do osiągnięcia zysku jest działaniem zgodnym z celem gospodarczym przedsiębiorstwa. Skoro zatem Spółka jednoznacznie podaje, że celem przedmiotowego wyjazdu jest m.in. zwiększenie poziomu sprzedaży jej towarów, to trudno znaleźć inny racjonalny cel działalności gospodarczej w branży, w której działa skarżąca Spółka. Jeśli podatnik - jak twierdzi - organizuje tego rodzaju spotkania w taki sposób, że uzyskuje ich przełożenie na bezpośrednie efekty swojej działalności gospodarczej, to tym samym - w opisywanym przez niego stanie - nie sposób uznać inaczej, niż, że wiążą się one z prowadzeniem przedsiębiorstwa. W takiej sytuacji korzyść osobista, jaką uzyskuje uczestnik spotkania, ma charakter wtórny (niejako uboczny patrząc od strony podatnika) i w żaden sposób nie może niweczyć ich skutków osiąganych przede wszystkim przez Spółkę. Taki układ korzyści powoduje, że nieodpłatne świadczenie usług w postaci wyżej opisanego wyjazdu do D. jest w istocie związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, a tym samym na zasadzie rozumowania a contrario nie jest objęte - jak słusznie wywodziła Spółka - dyspozycją art. 8 ust. 2 u.p.t.u., a więc nie podlega opodatkowaniu. Ubocznie jedynie należy zaznaczyć, że u podstaw rozstrzygnięcia Sądu legło założenie, które w istocie sama Spółka przyjęła, że przedmiotowe spotkanie pozwala osiągnąć zakładane przez nią cele prowadzonej działalności gospodarczej. Nie sposób bowiem pominąć, że rzeczywiście zrealizowany wyjazd opisany we wniosku będzie podlegać ocenie organów podatkowych, indywidualnie według okoliczności konkretnego przypadku. Organy podatkowe, w ramach prowadzonego postępowania podatkowego, będą miały wówczas prawo do prowadzenia postępowania dowodowego i oceny na tej podstawie, czy dany wyjazd wiąże się rzeczywiście z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością gospodarczą. Mając na uwadze powyższe rzeczą organu przy ponownym rozpoznaniu wniosku będzie wydanie interpretacji w granicach opisanego zdarzenia przyszłego, odnosząc się do wszystkich wskazanych celów wyjazdu oraz uwzględniając wykładnię prawa materialnego wyrażoną w niniejszym orzeczeniu. Reasumując Sąd stwierdza, że zaskarżona interpretacja nie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., orzekł o jej uchyleniu. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o treść art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a., w kwocie równej uiszczonemu wpisowi i kosztów zastępstwa procesowego doradcy podatkowego oraz niezbędnych wydatków w postaci opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.