II SAB/Bk 86/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Stanisław Prutis, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Rektora Politechniki B. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje Rektora Politechniki B. do załatwienia wniosku M. K. z dnia [...] października 2011 r. w punktach: 7, 10 i 12 – w terminie 7 dni od daty zwrotu akt organowi, 2. oddala skargę w pozostałej części, 3. zasądza od Rektora Politechniki B. na rzecz M. K. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu [...] września 2011 r. M. K. (zwana dalej Skarżącą) zwróciła się do Rektora P. B. o udostępnienie jej w ramach ustawy z dnia 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001r. Nr 112, poz. 1198), kserokopii następujących dokumentów: schematu zatrudnienia wraz z ilością przewidywanych etatów R. A., liczby osób zatrudnionych w R. A. w miesiącu lipca, sierpniu i wrześniu 2011 r., liczby osób odbywających w miesiącach podanych w pkt 2 praktyki studenckie oraz staże absolwenckie, trybu naboru stażystów, zasad wynagrodzeń za przygotowanie materiałów reporterskich w ramach umów cywilnoprawnych, wyjaśnienia różnic w kwotach wyceny materiałów dla osób zatrudnionych w ramach stosunku pracy i osób pracujących w oparciu o umowę cywilnoprawną, regulaminu praktyk studenckich w R. A. obowiązującego w roku 2009 i 2010. Jednocześnie strona skarżąca poinformowała, że od marca 2010 r. do sierpnia 2011 r. pracowała w rozgłośni radiowej A. bez jakiejkolwiek umowy. Podniosła również, że od kwietnia do lipca 2010 oraz od czerwca do sierpnia 2011 podpisywano z nią miesięczne umowy o dzieło. W odpowiedzi na ww. pismo Rektor P. B. poinformował Skarżącą, że radiem kieruje kierownik, który decyduje o trybie i zasadach odbywania zajęć praktycznych i staży w R. A. Ponadto zatrudnione są trzy osoby na etatach oraz, że w najbliższym czasie nie przewiduje się zwiększenia etatów. Wskazał również, że w miesiącach: lipcu, sierpniu i wrześniu 2011 r. w R. A. praktykę absolwencką odbywało w sumie 5 studentów, natomiast staży absolwenckich nie było. Wyjaśnił również, że osoba chcąca odbyć staż zgłasza się do kierownika R. A., który wyraża zgodę na odbycie stażu. Od czerwca 2011 r. dodatkowo osoba zainteresowana odbyciem praktyk składa do kierownika jednostki organizacyjnej pisemny wniosek. Rektor wyjaśnił również, że osoby pozostające w stosunku pracy z R. A. są zatrudnione na stanowiskach administracyjnych i nie wykonują materiałów reporterskich, nie ma zatem mowy o różnicy w wycenie dla osób zatrudnionych w ramach stosunku pracy i osób pracujących w oparciu o umowę cywilno-prawną. Organ podniósł także, że w latach 2009-2010 nie obowiązywał pisemny regulamin praktyk studenckich, o ich przebiegu i formie decydował kierownik R. A. W załączeniu organ dołączył kserokopię wyceny działalności programowej w R. A. P.B. Pismem z dnia [...].10.2011 r. Skarżąca ustosunkowując się do ww. pisma Rektora P. B., działając na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwróciła się o ponownie z wnioskiem o przekazanie informacji oraz kopii następujących dokumentów: Kserokopii zakresu obowiązków osób zatrudnionych obecnie na podstawie stosunku pracy w R. A. Informacji - czy osoby zatrudnione na podstawie stosunku pracy oprócz wynagrodzenia w ciągu ostatnich 24 miesięcy otrzymały również wynagrodzenie w ramach umów o dzieło? Jeśli tak-to co składało się na dzieło (opis karty pracy)? Czy wszystkie osoby, które otrzymują wynagrodzenie w ramach umów o dzieło w R. A. są wyceniane zgodnie z cennikiem obowiązującym od 2009 roku? Dlaczego cennik z 2009 roku nie uwzględnia minimalnych przedziałów wyceny, a tylko wartość najwyższą? Kto decyduje o wycenie dzieła i wg jakiego kryterium ta wycena się odbywa? Dlaczego cennik obowiązujący w R. A. nie jest podpisany przez obecną kierownik Biura Rektora P. B.? Czym różni się praktyka absolwencka od stażu absolwenckiego w R. A.? Jakiego rodzaju praktyki i staże można odbywać w R. A. od 2009 roku do chwili obecnej? Ile było naborów otwartych na praktyki absolwenckie i staże absolwenckie w latach 2009-2011? Kiedy regulamin staży i praktyk w R. A. został podpisany przez Pana Rektora? Czy w latach 2009-2010 praktykanci i stażyści odbywali szkolenia bhp i ppoż.? Czy w latach 2009-2011 studenci U. w B. odbywali praktyki dyplomowe w R. A.? 12. Czy w latach 2009-2010 praktykanci i stażyści mogli oficjalnie reprezentować R. A. jako dziennikarze akredytowani? Jeśli tak - to na jakiej podstawie formalnej byli zgłaszani do akredytacji? 13. Czy audycje emitowane w 2010 roku w R. A. - "Kariera inżyniera", "Drzwi do kariery"', "Maxi sprawy w nimi wydaniu", "Poradnik maturzysty", "Poradnik karierowicza", "Zostań Rockefellerem" były dofinansowane ze środków Unii Europejskiej? Jeśli tak to w ramach jakiego programu? 14. Dlaczego w odpowiedzi z dnia [...].10.2011 stwierdzono, że R. A. nie jest beneficjentem środków unijnych, skoro w R. używa się np. sprzętu z oznaczeniem - "sfinansowane ze środków Unii Europejskiej"? (zdjęcie w załączeniu) 15 Jaka była słuchalność R. A. w B. w pierwszym kwartale (styczeń-marzec) 2011 roku? Które to było miejsce w rankingu wszystkich radiostacji nadających w mieście? 16 Kserokopii kart pracy od lutego 2011 do września 2011 roku następujących osób: M. K., K. S., A. G.,U. W., J. R., R.S. 17. Kserokopii moich kart pracy z: kwietnia, maja, czerwca, lipca 2010 oraz czerwca, lipca i sierpnia 2011. Pismem z dnia [...].11.2011 r. organ odpowiedział na pytanie 7,8,11,13,15 i 17 zawarte we wniosku Skarżącej z dnia [...].10.2011 r. Odpowiadając m.in. na pytanie 7 Rektor oświadczył, że w R. A. od 2009 r. do chwili obecnej odbywają się praktyki i staże cyt:" Nauka zawodu dziennikarza i prezentera radiowego". Organ odmówił udzielenia informacji w pozostałym zakresie z uwagi na to, że brak jest interesu publicznego. Są one natomiast informacjami prywatnymi. Rektor wskazał , że z uwagi na to, że żądane informacje nie są informacjami publicznymi odstąpiono od wydania decyzji w części odmawiającej ich udzielenia. Pismem z dnia [...].11.2011 r. Skarżąca ponownie zwróciła się z wnioskiem o przekazanie informacji, formułując przy tym 17 pytań. W odpowiedzi na powyższe, Rektor P. B. poinformował stronę skarżącą, że żądane we wniosku informacje nie mogą być udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie stanowią one informacji publicznej. Dodał również, ze nie mają charakteru informacji publicznej wnioski w sprawach indywidualnych. Wskazał także, że wniosek nie może być próbą polemiki. W tym stanie rzeczy Skarżąca w dniu [...].11.2011 r. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na bezczynność Rektora P. B. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez stwierdzenie, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i brak jest podstaw ich udzielenia. Jednocześnie strona skarżąca wniosła o zobowiązanie Rektora P. B. do udostępnienia żądanych informacji w piśmie z dnia [...].10.2011 r. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przytoczyła dotychczasowy przebieg sprawy oraz wyjaśniła, że P. B. jest osobą prawną, a reprezentujące je osoby zobowiązane są stosować przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 4). Zdaniem strony skarżącej informacje o zakresie obowiązków pracowników etatowych radia A., o sposobie wyceny współpracowników rozgłośni, o zasadach podpisywania umów cywilnoprawnych, o zasadach prowadzenia praktyk i staży oraz warunkach korzystania ze środków finansowych Unii Europejskiej mieszczą się w kategorii "informacji publicznych", w rozumieniu art. 1 ust. 1 ww. ustawy. Poza tym strona skarżąca podniosła, że Rektor nie podał uzasadnienia faktycznego do objęcia danych materiałów tajemnicą. Zdaniem Skarżącej żądane informacje, nie są informacjami prywatnymi, lecz dotyczą sposobu działania państwowych osób prawnych w zakresie wykonywania zadań publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy). W odpowiedzi na skargę Rektor P. B. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, że nie zawiera żadnego podpisu, ewentualnie o jej oddalenie. Zdaniem organu Skarżąca nie wyczerpała przesłanki do wniesienia skargi na bezczynność organu z uwagi na to, że nie wezwała Rektora do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto organ stwierdził, że żądane przez Skarżącą informacje w punktach 1-6, 12, 14, 16 wniosku z dnia [...].10.2011 r. nie są informacjami publicznymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej: p.p.s.a. obejmuje również bezczynność organów. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną skargi. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa – art. 149 p.p.s.a. Natomiast skarga nieuzasadniona podlega oddaleniu – 151 p.p.s.a, bowiem Sąd stwierdza brak merytorycznych podstaw do wydania wyroku przewidzianego w art. 149 p.p.s.a W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (vide: pogląd wyrażony w Komentarzu do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa T. Wosia, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańskiej, Wydawnictwo Prawnicze "Lexis-Nexis", Warszawa 2005, str. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (tak: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo "LexisNexis", Warszawa 2004, str. 28). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Na wstępie zaznaczyć należy, iż postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej cechuje pewna specyfika, gdyż do skutecznego wniesienia skargi nie jest wymagane wcześniejsze wezwanie danego organu do usunięcia naruszenia prawa, w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. W przypadku bowiem, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie jest wymagane wcześniejsze wezwanie danego organu do usunięcia naruszenia prawa lub wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie kpa (tak: wyroku WSA w Warszawie z 8 września 2006 r. II SAB/Wa 40/2006, Lex 265495). Uznając zatem skargę za dopuszczalną, w pierwszej kolejności należało wyjaśnić czy żądane przez Skarżącą informacje zawarte w piśmie z dnia [...].10.2011r. stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy. Powyższa kwestia nabiera szczególnego znaczenia w razie sporu – jak w sprawie niniejszej – między stroną wnioskującą o udostępnienie informacji a podmiotem, od którego żąda ona tej informacji. Należy bowiem podkreślić, iż sąd administracyjny, do którego strona zwróciła się o ochronę przed bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udostępniania żądanej informacji może stwierdzić bezczynność i zobowiązać podmiot obowiązany do udostępnienia informacji do określonego działania, tylko wówczas, gdy dotyczy to informacji publicznej. Powyższe oznacza, że Sąd aby móc stwierdzić, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności musi rozstrzygnąć czy żądana informacja mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej (tak: wyrok NSA z 10 stycznia 2007 r., I OSK 50/06, Lex 291197). Przechodząc do rozważań natury merytorycznej wskazać należy, iż pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle powyższych regulacji informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, w orzecznictwie sądoadministracyjnym wskazuje się, iż przy ich wykładni należy kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie. Należy, zatem uznać, że informację publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy strefy faktów. Informację publiczną stanowi, więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem bądź w jakikolwiek sposób dotyczący organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań także te, które tylko w części dotyczą organu, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Charakteru informacji publicznej nie mają natomiast wnioski w sprawach indywidualnych, wnioski będące postulatem wszczęcia postępowania w innej sprawie, a także wnioski dotyczące przyszłych działań organów w sprawach indywidualnych, jak również polemika z dokonanymi ustaleniami w sprawie. (vide: wyrok WSA w Warszawie z 22 czerwca 2007 r. II SAB/Wa 175/06, Lex 340013 oraz wyrok WSA w Warszawie z 24 marca 2006 r. II SAB/Wa 1/06, Lex 197599, wyrok WSA w Olsztynie z 28 sierpnia 2008 r. II SAB/Ol 1/08, Lex nr 510199). Wskazać należy, iż P. B. jest uczelnią publiczną utworzoną z dniem 1 grudnia 1949 r. jako Wieczorowa Szkoła Inżynierska na podstawie art. 98 ust. 1 dekretu z dnia 29 października 1947 roku o organizacji nauki i szkolnictwa wyższego, Dz. U. R. P. nr 66 poz. 415), przekształcona w 1964 roku na Wyższą Szkołę Inżynierską (Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 września 1964 roku Dz. U. nr 35, poz. 230) i następnie w 1974 roku w Politechnikę Białostocką (Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 września 1974 roku – Dz. U. nr 34, poz. 199). Tym samym szkoła ta stanowi integralną część narodowego systemu edukacji i nauki. Organy tej uczelni wykonują władztwo administracyjne na zasadzie i w granicach określonych ustawą z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.). Nie ulega zatem wątpliwości, iż organy tej uczelni wykonują zadania publiczne oraz dysponują majątkiem publicznym (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 5 w związku z ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej). Jednocześnie należy zaznaczyć , że złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy przepisy komentowanej ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji, a następnie w przypadku pozytywnej odpowiedzi powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Mając na uwadze ograniczenie badania merytorycznego sprawy, jakim niewątpliwie jest bezczynność organu, należy wyjaśnić, czy informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący stanowi informację publiczną w rozumieniu omawianej ustawy. Jest to niezbędne, aby stwierdzić, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt. I OSK 50/06, Lex 291197). Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż charakter informacji, o udzielenie, której wystąpiła Skarżąca w piśmie z dnia [...].10.2011 r. odpowiada przedstawionej wyżej definicji informacji publicznej w punktach 7, 10 i 12. Nie są natomiast informacją publiczną pozostałe informacje, o udostępnienie których wystąpiła strona skarżąca ze względu na to, że dotyczą jej spraw indywidualnych oraz nie odnoszą się do sfery faktów, a jedynie są polemiką z dokonanymi ustaleniami w sprawie. Inną natomiast kwestią jest dostęp do niektórych danych w niej zawartych. Zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 11 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 812/05, Lex 236465, jeżeli jakaś informacja nie może zostać udostępniona, to organ musi ustalić, jakie informacje podlegają ochronie ze względu na to, że są objęte tajemnicą bądź podlegają ochronie ze względu na prywatność. Organ musi zatem wskazać, czy dane te objęte są tajemnicą ze względu na ochronę danych osobowych w nich zawartych, czy też ze względu na prawo do prywatności lub tajemnicę państwową, służbową, skarbową, czy też statystykę. W tym miejscu podkreślić również należy, iż prawo do informacji publicznej ma charakter powszechny, ustawa w art. 2 ust. 1 przyznaje je każdemu, nie wymagając przy tym od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego. W myśl art. 61 ust. 3 Konstytucji, ograniczenie prawa do uzyskania informacji może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę interesu publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Takim przepisem jest art. 5 ustawy, który jako wyjątek od zasady udostępniania informacji każdemu, wskazuje na konkretne tajemnice jako podstawę prawną odmowy. Mając na względzie powyższe uznać należy, iż w konkretnej sprawie wniosek skarżącej z dnia [...].10.2011 r. powinien być rozpoznany na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tych uwarunkowaniach stwierdzić należy, iż organ pozostawał w bezczynności w załatwieniu ww. wniosku Skarżącej w punktach: 7, 10, 12 albowiem poprzez dokonanie błędnej jego kwalifikacji uznał, iż żądanie Skarżącej polegające na udostępnieniu żądanych informacji nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Pismo Rektora P. B. z dnia [...].11. 2011 r. skierowane do Skarżącej nie mogło być - z wyżej wskazanych powodów, uznane za podjęcie czynności do jakich zobowiązany był organ. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje klika sposobów załatwienia wniosku. Możliwe jest udostępnienie informacji publicznej w drodze czynności materialno – technicznej (art. 7 ust. 1 ustawy), jak również odmowy udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1). Forma decyzji administracyjnej wymagana jest wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Pod pojęciem "odmowy udostępnienia informacji publicznej" należy rozumieć sytuację, w której organ posiada informację o charakterze publicznym, ale jej nie udostępnia z uwagi na ochronę danych osobowych, tajemnicę zawodową, służbową, państwową, skarbową, statystyczną czy inną tajemnicę ustawowo chronioną bądź prawo do prywatności (vide: wyrok NSA z 19 grudnia 2002 r. II SA 3301/02, Monitor Prawniczy z 2003 r. Nr 5, poz. 195). W sytuacji natomiast, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej z tego powodu, że nie dysponuje żądanymi informacjami, wówczas forma decyzji administracyjnej przewidziana dla odmowy udzielenia informacji nie jest wymagana. Podobnie stwierdzenie przez organ, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, skutkują jedynie koniecznością powiadomienia wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (tak: NSA w Warszawie w wyroku z 25 marca 2003 r. II SA 4059/02 niepubl., wyrok WSA w Warszawie z 26 kwietnia 2007 r. II SA/Wa 162/07, niepubl.). Ta ostatnia sytuacja, co wykazano wyżej - nie miała jednak miejsca w konkretnej sprawie. Z wyżej wymienionych przyczyn zobowiązano Rektora P. B. do rozstrzygnięcia wniosku Skarżącej z dnia [...].10.2011 r.- w punktach: 7,10 i 12 w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej, przy rozważeniu ograniczeń w prawie do informacji publicznej przewidzianych w art. 5 ustawy, w terminie 7 dni od zwrotu akt organowi - art. 149 w zw. z art. 286 § 2 p.p.s.a. Należy też zaznaczyć, że żądania, zawarte we wniosku Skarżącej z dnia [...].10.2011 r. różnią się od żądań przywołanych przez ww. w skardze do tutejszego Sądu. Organ powinien wziąć pod uwagę, jak wyżej wskazano, wniosek Skarżącej z dnia [...].10.2011 r. W pozostałym zakresie Sąd postanowił skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O zwrocie kosztów postępowania sądowego od organu na rzecz Skarżącej orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 i 3 tej ustawy oraz § 2 ust. 1 i 2, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).