III SA/Po 73/12

Dnia 14 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak ( spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska – Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 31 maja 2011r. nr [...] w przedmiocie kary za samowolne zajęcie pasa drogowego i obowiązek przywrócenia pasa drogowego do stanu pierwotnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu z dnia 23 listopada 2009r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę [...],- zł ( [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Zarząd Dróg Miejskich w Poznaniu, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Poznania decyzją z dnia 23 listopada 2009 r. na podstawie art. 36 i art. 40 ust. 1, ust. 12 i ust. 13 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115, ze zm.) oraz uchwały nr XLV/469/IV/2004 Rady Miasta Poznania z dnia 25.05.2004 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2004 r. Nr 101) nałożył na stronę, R. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A w Poznaniu obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego pasa drogowego ulicy [...], tj. drogi powiatowej poprzez usunięcie umieszczonej bez zezwolenia zarządu drogi reklamy dwustronnej o łącznej powierzchni [...] m2 oraz karę pieniężną w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 29.07.2009 r. w wyniku kontroli pasa drogowego ul. [...] w Poznaniu przeprowadzonej przez pracowników ZDM stwierdzono zajęcie pasa drogowego przez nośnik reklamowy o łącznej powierzchni [...] m2 usytuowany na granicy działki nr 82/1, ark. 21, obręb W., w części ½ w liniach rozgraniczających pasa drogowego ul. [...], będącej w administracji Zarządu Dróg Miejskich. ZDM wystąpił do spółki B z prośbą o podanie informacji na temat przedmiotowego nośnika reklamowego oraz sposobu jego zasilania w energię elektryczną oraz do Administracji Osiedla [...] w Poznaniu o informację na temat pobierania opłat za umieszczenie nośnika reklamowego przy ul. [...]. Na podstawie informacji udzielonych przez firmę A oraz PSM [...] Poznaniu potwierdzono, że przedmiotowy nośnik reklamowy znajduje się poza terenem należącym do Spółdzielni i ustalono, że stanowi własność firmy A. W związku z powyższym w dniu 03.09.2009 r. wszczęto postępowanie w sprawie, o czym została zawiadomiona firma A. W dniu 01.10 2009 r. odbyła się wizja w terenie, na której obecni byli tylko przedstawiciele ZDM, a która potwierdziła zajęcie pasa drogowego przez nośnik reklamowy. Organ powiadomił stronę o zakończeniu postępowania, informując o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Strona z tej możliwości do dnia wydania decyzji nie skorzystała. Organ wydał decyzję o wymierzeniu kary pieniężnej, biorąc pod uwagę przepisy ustawy o drogach publicznych. Wskazał, że zgodnie z art. 40 ust. 12 tejże ustawy zarządca drogi za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 6 tegoż przepisu. Natomiast w myśl art. 40 ust. 6 ustawy opłata za zajęcie pasa drogowego stanowi iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego oraz stawki opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. W sprawie zastosowano stawkę wynikającą z § 4 uchwały nr XLV/469/IV/2004 Rady Miasta Poznania z dnia 25.05.2004 r. w wysokości 1,00 zł za m2/1 dzień - w przypadku zajęcia pasa drogi powiatowej, a taką jest ul. [...]. W rezultacie, za umieszczenie na okres 29 dni reklamy o łącznej powierzchni [...] m2, strona jako właściciel reklamy została zobowiązana do zapłaty 10-krotnej opłaty liczonej według stawki przewidzianej dla drogi powiatowej – 1,00 zł. Kara pieniężna została naliczona za okres od wszczęcia postępowania tj. od 03.09.2009 r. do dnia wizji w terenie, podczas której ustalono obecność nośnika reklamowego, tj. do dnia 01.10.2009 r. Organ I instancji nałożył również obowiązek przywrócenia pasa drogi do stanu poprzedniego poprzez usunięcie reklamy, ponieważ strona w trakcie trwania postępowania nie usunęła przedmiotowego nośnika reklamowego. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołujący zakwestionował ustalenie organu, że nośnik reklamowy jest jego własnością i podniósł, że organ nie przedstawił żadnych dowodów tym zakresie. Jednocześnie wskazał, że jedynym dowodem w tym zakresie jest oświadczenie odwołującego oraz zaewidencjonowanie nośnika reklamowego w ewidencji środków trwałych odwołującego. Ponadto odwołujący podniósł, że w toku postępowania organ nie przedstawił mapy geodezyjnej z zaznaczeniem, gdzie ów nośnik jest umieszczony. Skarżący zarzucił także, iż organ nie ustalił rzetelnie powierzchni reklamy. Wskazane przez skarżącego uchybienia świadczą jego zdaniem o naruszeniu art. 7, art. 9 i art. 75 § 1 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia 31 maja 2011 r., nr [...], utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż zajęcie pasa drogowego ul. [...] na potrzeby reklamy nastąpiło bez zezwolenia zarządcy drogi. W obowiązującym porządku prawnym zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej - art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Konsekwencją zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia jest kara pieniężna nakładana przez zarządcę drogi w trybie art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Nie budzi wątpliwości Kolegium fakt, że w dacie przeprowadzenia kontroli pasa drogowego w dniu 29.07.2009 r. stwierdzono w pasie drogowym ul. [...] istnienie reklamy, na której umieszczenie firma A nie posiadała zezwolenia. Z akt sprawy wynika, że właścicielem reklamy jest firma A. Pismem z dnia 03.09.2009 r. firma B poinformowała, że ma podpisaną umowę z firmą A na usługę oświetlenia i że nośnik reklamowy usytuowany przy ul. [...] (strona północna, za kładką dla pieszych, na wysokości osiedla [...]) jest własnością firmy A i został podłączony do sieci oświetlenia drogowego 31.10.2007 r. Poza sporem jest to, że przedmiotowy nośnik reklamowy znajdował się przy ul. [...] w Poznaniu i że został w tym miejscu zamieszczony przez firmę A. W ocenie Kolegium fakt pozostawania reklamy w pasie drogowym jest również oczywisty, świadczy o tym chociażby dokumentacja fotograficzna dołączona do akt sprawy. W takich okolicznościach, skoro nastąpiło zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy, obowiązkiem zarządcy drogi było wymierzenie kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że wymierzenie kary pieniężnej w niniejszej sprawie jest w pełni uzasadnione. W ocenie Kolegium organ I instancji dokonał też prawidłowych wyliczeń kary za zajęcie pasa drogowego. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji zawiadamiając stronę o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, nie miał obowiązku przesyłania stronie dokumentów sprawy. Strona miała możliwość zapoznania się z całością akt sprawy, o czym dwukrotnie została poinformowana, jednakże nie skorzystała z tej możliwości. R. G. wniósł skargę na powyższą decyzję, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia bądź o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie: 1) art. 34 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z art. 7 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a. i art. 140 k.p.a. poprzez błędne ustalenie przebiegu pasa drogowego ulicy [...]; 2) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za posadowienie nośnika reklamowego poza pasem drogowym ulicy [...]; 3) art. 8 i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji w szczególności do zarzutu zlokalizowania nośnika reklamowego poza pasem drogowym. Ponadto, skarżący wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu - mapy zasadniczej z naniesionym przez geodetę z uprawnieniami H. C. pasem drogowym ulicy [...] oraz lokalizacją nośnika reklamowego, wypisu z rejestru gruntów, na okoliczność posadowienia nośnika reklamowego poza pasem drogowym ulicy [...], na działce znajdującej się w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni, wskazując, że przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest konieczne i uzasadnione, ponieważ jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organy administracji nie poczyniły w niniejszej sprawie kluczowych ustaleń faktycznych, a mianowicie dotyczących przebiegu pasa drogowego, a następnie – sprawdzenia, czy nośnik reklamowy znajduje się w pasie drogowym. Ustaleń tych organ powinien dokonać na podstawie dokumentów geodezyjnych z formalnie naniesionymi liniami granicznymi pasa drogowego, tymczasem taki dokument nie znajduje się w aktach sprawy. Skarżący podniósł, że w przedmiotowej sprawie pas drogowy przebiega przez działki nr 82/1, 79/3, 70/1, 67/1 oraz 66/1, natomiast nośnik reklamowy znajduje się na działce nr 85/7 pozostającej w użytkowaniu wieczystym Poznańskiej Spółdzielni Mieszkaniowej [...], a zatem poza pasem drogowym. Przeprowadzenie dowodu z dokumentów: pomiarów geodety uprawnionego, mapy zasadniczej oraz wypisu z rejestru gruntów jest konieczny dla stwierdzenia, że nośnik reklamowy znajduje się poza pasem drogowym ulicy [...], czyli okoliczności kluczowej w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Zdaniem skarżącego nośnik reklamowy zlokalizowany jest wzdłuż granicy pasa drogowego, a nie tak jak wskazał organ administracji "w ½ w liniach rozgraniczających pasa drogowego ulicy [...]". Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż faktycznie organ administracji dokonywał ustaleń faktycznych "na oko" na podstawie dokumentacji fotograficznej. Tymczasem podstawą ustaleń winien być dokument geodezyjny, natomiast dokumentacja fotograficzna ma charakter jedynie pomocniczy. W przypadku, gdy położenie i posadowienie nośnika reklamowego w pasie drogowym jest sporne, nie jest wystarczające powołanie się na dokumentację fotograficzną. Ponadto skarżący zarzucił, że organ odwoławczy zlekceważył twierdzenia podnoszone przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji dotyczące zlokalizowania reklamy poza pasem drogowym i w żaden sposób się do tych zarzutów nie odniósł. Nie potwierdził przy tym stwierdzenia naruszenia pasa drogowego przez wykonanie pomiarów geodezyjnych wykonanych przez uprawnionych geodetów. W dokumentacji sprawy nie istnieją żadne dowody stwierdzające zajęcie pasa drogi potwierdzone przez osoby posiadające niezbędną wiedzę geodezyjną i uprawnienia państwowe. Z uwagi na powyższe, zdaniem skarżącego, konieczne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji jako rażąco naruszającej prawo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. skarżący wnosząc i wywodząc jak w skardze, podniósł dodatkowo, że jego zdaniem zarówno organ I, jak i II instancji nie mają uprawnień geodezyjnych i budowlanych i w każdej tego typu sprawie powinni korzystać z opinii biegłych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skargę należało uwzględnić. Podstawę materialnoprawną wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego stanowił art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) w zw. z ust. 1 tego przepisu. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ww. ustawy zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną drogi wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast w myśl art. 40 ust. 12 ww. ustawy za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10 – krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4 – 6. W art. 4 pkt 10 ustawy zdefiniowano pojęcie pasa drogowego jako wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się przy tym, że istotą powyższej definicji pasa drogowego jest wydzielenie liniami granicznymi gruntu, który stanowi pas drogowy. Zatem w celu wykazania granic pasa drogowego niezbędnym jest przedłożenie planu gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego gruntu. W tym względzie miarodajne są szczegółowe plany geodezyjne dróg z wyraźnym wskazaniem linii granicznych ich pasów drogowych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 171/08). Podkreślenia wymaga także, iż wymierzanie kar pieniężnych należy postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara jest skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 stycznia 2007 r., sygn. akt P 19/06). W świetle tak zdefiniowanej istoty kary administracyjnej przyjąć należy, że okoliczności faktyczne, które mają uzasadniać wymierzenie stosownej kary administracyjnej, muszą zostać ustalone w sposób nie budzący wątpliwości (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 786/11). W niniejszej sprawie faktyczną podstawą wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej było ustalenie organów zajęcia pasa drogowego ulicy [...] w Poznaniu nośnik reklamowy usytuowany na granicy działki nr 82/1, ark. 21, obręb [...], w części ½ w liniach rozgraniczających pasa drogowego. Organ I instancji w ogóle nie odniósł tak określonej lokalizacji nośnika reklamowego do dokumentacji zgromadzonej w sprawie. Natomiast organ odwoławczy, podzielając powyższe ustalenie, stwierdził jedynie, że fakt pozostawania reklamy w pasie drogowym jest oczywisty, o czym świadczy chociażby dokumentacja fotograficzna dołączona do akt sprawy. Tymczasem w ocenie Sądu same wydruki fotografii zgromadzone w sprawie nie są miarodajne dla stwierdzenia, że przedmiotowy nośnik reklamowy pozostawał w pasie drogowym, ponieważ owe fotografie nie obrazują linii granicznych pasa drogowego. Jak wskazano powyżej ustalenie w tym zakresie winno być dokonane na podstawie dokumentu geodezyjnego, którym w pierwszym rzędzie jest mapa zasadnicza, ze szczegółowo naniesionymi liniami rozgraniczającymi drogę. Załączona do akt niniejszej sprawy mapa geodezyjna nie może być jednak uznana za miarodajny dokument w tym względzie. W wyniku analizy tego dokumentu należy bowiem stwierdzić, że jest to dokument o niewiadomym statusie, nie zawierający danych odnośnie jej skali i aktualności, na którym oznaczona jest jedynie – zielonym kolorem – "linia graniczna ul. [...]". Brak jest opisu (legendy) dotyczącego przebiegu linii granicznej działek istotnych w sprawie i usytuowania reklamy. Dokument w takim kształcie, bez dokładnego oznaczenia linii rozgraniczających pas drogowy i sąsiadujące działki, nie pozwala na weryfikację ustaleń organów odnośnie usytuowania przedmiotowego nośnika reklamowego w spornym okresie w pasie drogowym ulicy [...] w Poznaniu. Ponadto należy zauważyć, że z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika również, na jakiej podstawie organy ustaliły wymiary (powierzchnię) przedmiotowego nośnika reklamowego przyjętą do obliczenia wysokosci kary pieniężnej – 18 m2. W szczególności brak jakiejkolwiek wzmianki o dokonanych pomiarach w protokole z wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 1 października 2009 r., w którym to protokole stwierdzono jedynie fakt zajęcia pasa drogowego przez nośnik reklamowy. Sąd zwraca również uwagę na konieczność wyjaśnienia rozbieżności w zakresie powierzchni reklamy, która pojawia się w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, w którym podano, że w wyniku kontroli stwierdzono nośnik reklamowy o łącznej powierzchni 36 m2. Powyższe uchybienia w ocenie Sądu świadczą o naruszeniu przez organy w niniejszej sprawie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Dopiero bowiem zgromadzenie rzetelnego materiału dowodowego i jego wszechstronna analiza pozwoli na prawidłowe ustalenie, czy przedmiotowy nośnik reklamowy (i ewentualnie o jakich wymiarach) rzeczywiście znajdował się w pasie drogowym, a w konsekwencji czy zasadne było wymierzenie kary pieniężnej za jego zajęcie i to wysokości wskazanej przez organy. W konsekwencji dopiero wówczas będzie również możliwa pełna kontrola sądowoadministracyjna rozstrzygnięcia w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. To bowiem na organach administracji – stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 kpa – spoczywa obowiązek wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego celem prawidłowego ustalenia okoliczności sprawy istotnych z punktu widzenia przepisów przewidujących wymierzenie kary pieniężnej za umieszczenie reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi, a dokonana ocena materiału dowodowego i poczynione na jego podstawie ustalenia oraz ich ocena prawna winny znajdować pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 kpa). Organy winny również szczegółowo odnieść się do zarzutów i twierdzeń podnoszonych przez stronę w toku postępowania administracyjnego, co jest istotne nie tylko z punktu widzenia zasady prawdy obiektywnej, mającej na celu wszechstronne wyjaśnienie okoliczności sprawy (art. 7 kpa), ale także zasady przekonywania, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu (art. 11 kpa). W związku z powyższym – wobec konieczności dokonania wyczerpujących ustaleń faktycznych przez organy administracji – Sąd nie znalazł podstaw do przeprowadzenia dowodu z wnioskowanego przez skarżącego dokumenty – kopii mapy zasadniczej, mając na uwadze, że stosownie do art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z powyższej regulacji wynika, że przeprowadzenie przed sądem dowodów z dokumentów jest dopuszczalne jedynie w zakresie uzupełniającym. Sąd nie jest natomiast uprawniony do przeprowadzania postępowania dowodowego za organ, co miałoby miejsce w rozpatrywanej sprawie gdyby Sąd uwzględnił wniosek dowodowy skarżącego. W tym miejscu należy zaznaczyć, że Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego odnośnie zasadności stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa. O rażącym naruszeniu prawa jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z art. 156 § 1 pkt 2 kpa można mówić wówczas, gdy naruszenie prawa jest oczywiste, tj. możliwe do stwierdzenia poprzez proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prawnego stanowiącego jej podstawę prawną, którego wykładnia jest jednoznaczna i nie nasuwa wątpliwości, a jednocześnie waga naruszenia tego przepisu jest tego rodzaju, że skutków decyzji nie można zaakceptować z punktu widzenia wymagań praworządności (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, Lex nr 165717). W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że stwierdzone wyżej naruszenia prawa polegające na braku wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego nie stanowią wad kwalifikowanych, a adekwatnym rozstrzygnięciem jest uchylenie decyzji obu instancji celem ponownego rozpatrzenia sprawy przez organy administracji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji będą zobowiązane zastosować się do wskazań wynikających z powyższych rozważań, w szczególności poprzez udokumentowanie na aktualnej mapie (ze wskazaniem jej rodzaju i skali) przebiegu linii rozgraniczającej pas drogowy ulicy [...] i dokładne oznaczenie lokalizacji przedmiotowego nośnika reklamowego, tj. jednoznaczne wykazanie faktu zajęcia pasa drogowego przez przedmiotowy nośnik reklamowy, a także udokumentowanie wymiarów nośnika reklamowego. Organy winny przy tym uwzględnić całokształt materiału dowodowego i odnieść się szczegółowo do twierdzeń skarżącego dotyczących istotnych okoliczności sprawy i przedłożonych przez niego dokumentów, w tym również do załączonej do skargi kopii mapy zasadniczej i podnoszonej przez skarżącego okoliczności, że w przedmiotowej sprawie pas drogowy przebiega przez działki nr 82/1, 79/3, 70/1, 67/1 oraz 66/1, natomiast nośnik reklamowy znajduje się na działce nr 85/7 pozostającej w użytkowaniu wieczystym Poznańskiej Spółdzielni Mieszkaniowej [...], a więc poza pasem drogowym. Ponadto Sąd zwraca uwagę na konieczność prawidłowego oznaczenia strony postępowania – R. G. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A, a nie jak wskazano w decyzji pierwszoinstancyjnej – firma A. Podmiotowość prawna przysługuje bowiem osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, a nie firmie, pod którą działa przedsiębiorca. Należy przy tym wyjaśnić, że powyższe uchybienie Sąd potraktował jedynie jako nieprecyzyjne oznaczenie strony postępowania, które nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, biorąc pod uwagę, że właściwy podmiot faktycznie był stroną postępowania i czynnie w nim uczestniczył. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach oraz o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji orzeczono zgodnie z art. 200 i art. 152 tejże ustawy.