IV SA/Po 50/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Donata Starosta (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2012 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w J. na uchwałę Rady Miejskiej Ż. z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...] zmienioną uchwałą Rady Miejskiej Ż. z dnia [...] listopada [...] r. nr [...] w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku dla Miasta i Gminy Ż. 1. stwierdza nieważność uchwały Rady Miejskiej Ż. z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...] zmienionej uchwałą Rady Miejskiej Ż. z dnia [...] listopada [...] r. nr [...] w sprawie określenia regulaminu utrzymania czystości i porządku dla Miasta i Gminy Ż. w części obejmującej jej załącznik, stanowiący regulamin utrzymania czystości i porządku dla Miasta i Gminy Ż. w następujących jego paragrafach: §3 pkt 3, 4, 6, 8, 12, 15, 16, 19, 20, 22, 23, 24; § 4 pkt 1, 2, 3; § 7 ust. 3 pkt 3; §9 i §21; 2. określa, że uchwała w zakresie opisanym w punkcie 1 wyroku nie może być wykonana. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], Prokurator Rejonowy w J. (dalej Prokurator) złożył skargę na uchwałę Rady Miejskiej Ż. z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w sprawie określenia regulaminu utrzymania czystości i porządku dla Miasta i Gminy Ż. (dalej uchwała z dnia [...] czerwca 2007 r.). Wskazanej powyżej uchwale Prokurator zarzucił: 1) naruszenie przepisów § 137 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. 2002 r., nr 100, poz. 908, dalej rozporządzenie z 2002 r.) w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (Dz. U. 2005 r., nr 236, poz. 2008 ze zm., dalej ustawa z 1996 r.) przez powtórzenie definicji pojęć zawartych w samej ustawie z 1996 r.: - w § 3.3 Regulaminu utrzymania czystości i porządku dla miasta i gminy Ż. (dalej Regulamin) definicji właścicieli nieruchomości - zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z 1996 r., - w § 3.6 Regulaminu definicji odpadów komunalnych - zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1996 r. w zw. z art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz. U. 2010 r., nr 185, poz. 1243 ze zm., dalej ustawa o odpadach) z pominięciem stwierdzenia "z wyłączeniem wycofanych z eksploatacji", - w § 3.8 Regulaminu i powtórzenie definicji zamieszczonej w art. 3 ust. 3 pkt 7 ustawy o odpadach oraz wskazanie przykładów tego typu odpadów, które nie znajdowały się w w/w ustawie, - w § 3.12 Regulaminu definicji odpadów niebezpiecznych - zdefiniowanych w art. 3 ust 2 pkt 1 i 2 Ustawy o odpadach i wybiórcze podanie przykładów takich odpadów, - w § 3.15 Regulaminu definicji i składowiska odpadów z art. 3 ust. 2 pkt 16 ustawy o odpadach, - w § 3.22 Regulaminu definicji nieczystości ciekłych - zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1996 r., - w § 3.23 Regulaminu definicji zbiorników bezodpływowych - która została już zawarta w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z 1996 r., - w § 3.24 Regulaminu definicji stacji zlewnych z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z 1996 r., 2) Wprowadzenie w Regulaminie własnych definicji pojęć: - odpady budowlane w § 3.3, - selektywna zbiórka odpadów 3.4, - odpady opakowaniowe w § 3.6, - odpady zielone w § 3.9, - podmioty uprawnione § 3.16, - zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny § 3.19, - zbierający zużyty sprzęt § 3.20, 3) Bezpodstawne zawarcie treści przepisów unormowanych w ustawie z 1996 r.: - powtórzenie zapisu z art. 5 ust. 1 ustawy z 1996 r. w § 4.1 Regulaminu, że właściciele nieruchomości są zobowiązani do utrzymania porządku i czystości, - powtórzenie zapisu z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z 1996 r. w § 4.2 Regulaminu, że właściciele nieruchomości mają obowiązek niezwłocznego oczyszczania ze śniegu i lodu oraz usuwania błota i zanieczyszczeń z chodnika swojej posesji. 4) Naruszenie przepisów § 135 w zw. z § 143 rozporządzenia z 2002 roku w zw. z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z 1996 roku przez zamieszczenie w niżej wskazanych postanowieniach Regulaminu przepisów regulujących materię wykraczającą poza upoważnienia ustawowe przez: - nałożenie na właścicieli nieruchomości obowiązku niezwłocznego usuwania sopli i nawisów śniegu z dachów i gzymsów budynków pod chodnikami, ciągami komunikacyjnymi w §4 pkt 3 Regulaminu, - zobowiązanie w §21 Regulaminu właścicieli nieruchomości do przeprowadzania na własny koszt podczas gdy art. 4 ust. 2 pkt 8 ustawy z 1996 r. daje radzie gminy upoważnienie wyłącznie do wyznaczania regulaminem obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania, samo zaś wykonanie deratyzacji nakłada na gminę, - zawarcie w §9 zobowiązania właścicieli lub użytkowników nieruchomości do udokumentowania wywozu nieczystości ciekłych przez okazanie umowy i dowodów wpłat, które to dokumenty mają być przechowywane przez okres 2 lat - nałożenia w §7 ust. 3 pkt 3 Regulaminu na organizatorów imprez masowych obowiązku ustawienia i przygotowania urządzeń do utrzymywania czystości, podczas gdy na mocy art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z 1996 r. podmiot ten nie może być uznany za właściciela nieruchomości. Mając na uwadze powyższe uchybienia Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały z dnia [...] czerwca 2007 r. we wskazanej części. W uzasadnieniu Prokurator wyjaśnił, że jako podstawę prawną uchwały z dnia [...] czerwca 2007 r. wskazano art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z 1996 r. Przepis ten nakazuje każdej gminie wydanie odrębnej uchwały, która ma ustalać szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Regulamin jest aktem prawa miejscowego, stanowionym na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Rada Gminy nie jest umocowana do regulowania pojęć, którymi posługuje się ustawodawca. Dopuszcza się jedynie przytoczenie w uchwale rady gminy przepisów prawnych wyższego rzędu z powołaniem się na konkretny przepis tego aktu, gdy czyni to akt prawa miejscowego w pełni czytelny i zrozumiały. Warunki te nie zostały spełnione w zaskarżonej uchwale z dnia [...] czerwca 2007 r. (k. 4-8 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej Ż. oświadczył, że nie kwestionuje zasadności podniesionych zarzutów. Zaskarżona uchwała była podejmowana w 2007 r., a intencją radnych było kompleksowe ujęcie zawartych w niej postanowień. Jednocześnie Przewodniczący Rady Miejskiej wyjaśnił, że w 2012 r. sporządzony zostanie nowy regulamin utrzymania czystości i porządku w gminie Ż. w związku z nowelizacją ustawy (k. 10 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie natomiast do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Wynikający z przywołanych regulacji zakres kognicji sądów administracyjnych ograniczony został do kontroli sfery prawnej zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w uchwalonym przez organ jednostki samorządu terytorialnego akcie prawa miejscowego obliguje sąd, zgodnie z art. 147 § 1 ppsa do stwierdzenia nieważności aktu w całości lub w części albo do stwierdzenia, że został on wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jego nieważności. Natomiast doprecyzowanie przesłanek określających kompetencję sądu administracyjnego do podjęcia jednego ze wskazanych rozstrzygnięć zostało dokonane w ustawach samorządowych. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm., zwaną w uzasadnieniu usg), uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 usg. Z kolei w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 usg). Natomiast zgodnie z art. 93 ust. 1 usg, po upływie 30-dniowego terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 usg, organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny kontrolując działalność administracji publicznej pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 ppsa związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Nie będąc związany granicami skargi, sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa oraz wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. W rozpoznawanej sprawie Sąd podzielił ustalenia oraz argumentację przedstawioną przez Prokuratora w złożonej skardze. Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, zgodnie z art. 4 ust. 1 in fine ustawy o utrzymaniu czystości stanowi akt prawa miejscowego. Zgodnie z regulacją konstytucyjną, akty prawa miejscowego to ustanowione na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie powszechnie obowiązujące źródła prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Są one stanowione zarówno przez organy jednostek samorządu terytorialnego, jak i terenowe organy administracji rządowej (art. 94 Konstytucji). Akty prawa miejscowego jako akty podustawowe, muszą być wydane na podstawie wyraźnego, a nie opartego jedynie na domniemaniu, czy wykładni celowościowej upoważnienia ustawowego, w granicach w tym upoważnieniu określonych. Upoważnienie to nie może opierać się na domniemaniu objęcia swoim zakresem materii w nim niewymienionych (D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2007 r., str. 72). Jak jednak zauważa się w orzecznictwie, związek między upoważnieniem zawartym w ustawie a aktem prawa miejscowego, wydanym na jego podstawie, w świetle art. 94 Konstytucji RP może być luźniejszy niż związek między upoważnieniem ustawowym a aktem podustawowym, w świetle art. 92 Konstytucji, zatem swoboda organu samorządu terytorialnego w przyjętej regulacji aktem prawa miejscowego jest większa, niż organu administracji publicznej przy stanowieniu aktu pod ustawowego (wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 519/09, lex nr 569963). Przepisy Konstytucji oraz ustaw nie określają szczegółowo treści upoważnienia na wzór tego, jak czynią to w odniesieniu do rozporządzeń. Formalnie rzecz biorąc wystarczy, aby upoważnienie do ustanowienia aktów prawa miejscowego spełniało minimalne wymagania co do jego treści, a wiec określało materię będącą przedmiotem regulacji oraz organ do niej upoważniony. Należy mieć jednak na względzie, że regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy należy do aktów prawa miejscowego o charakterze wykonawczym, stanowionym na podstawie upoważnień zawartych w ustawach szczególnych. Lokalne organy prawodawcze, stanowiąc prawo powszechnie obowiązujące na określonym terytorium państwa muszą zachować pomiędzy ustawą, a stanowionym aktem dwojakiego rodzaju więź: formalną i materialną. Akt prawa miejscowego ma bowiem w swojej treści pozostawać zgodny z upoważnieniem, na podstawie którego został wydany (P. Chmielnicki, w: K. Bandarzewski, P. Chmielnicki, B. Dziadkiewicz, Komentarz do ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, Warszawa 2007 r., str. 138-139). Dlatego w orzecznictwie sądowym podkreśla się, że rada gminy nie może zamieścić w regulaminie utrzymania czystości i porządku w gminie, pod rygorem dopuszczenia się istotnego naruszenia prawa, regulacji wykraczających poza katalog zagadnień określonych w art. 4 ust. 2 pkt 1-8 ustawy z 1996 r., czy nie znajdujących uzasadnienia w przedmiotowej delegacji ustawowej (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 627/09, lex nr 566006. Zob. też wyrok NSA z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1256/09, baza orzeczeń NSA, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 994/08, lex nr 557043, wyrok WSA w Opolu z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Op 62/09, lex nr 509623, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 6 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 611/08, lex nr 509625). W przedmiotowej sprawie upoważnienie do stanowienia przez organ jednostki samorządu terytorialnego przepisów prawa miejscowego w materii utrzymania czystości i porządku na terenie gminy zostało określone w art. 4 ust. 2 ustawy z 1996 r. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z 1996 r., regulamin powinien określać szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących: a) prowadzenie we wskazanym zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych, w tym powstających w gospodarstwach domowych odpadów niebezpiecznych, odpadów wielkogabarytowych, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, zużytych baterii i zużytych akumulatorów oraz odpadów z remontów, b) uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, c) mycie i naprawa pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi. Z kolei szczegółowe obowiązki właścicieli nieruchomości, celem zapewnienia utrzymania czystości i porządku zostały określone w art. 5 ust. 1 ustawy z 1996 r. Rada gminy uchwalając przepisy prawa miejscowego powinna to czynić w zgodzie z postanowieniami rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 2002 r., do których to aktów zgodnie z § 143 załącznika do tego rozporządzenia stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale II oraz w dziale I rozdziału 2 – 7, chyba, że odrębne przepisy stanowią inaczej. Zgodnie z §137 załącznika rozporządzenia z 2002 r., który ma zastosowanie zgodnie z cyt. wyżej § 143 także do aktów prawa miejscowego w uchwale nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Niedopuszczalne jest zatem, tak jak uczyniono to we wskazanych przez Prokuratora przepisach Regulaminu, powtarzanie w nim przepisów oraz definicji unormowanych uprzednio w ustawie. W kontrolowanym Regulaminie bezsprzecznie powtórzone zostały definicje zamieszczone w aktach prawnych rangi ustawowej. W §3 pkt 3 Regulaminu zdefiniowane zostało pojęcie "właścicieli nieruchomości" o którym stanowi art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z 1996 r. W §3 pkt 6 Regulaminu określona została definicja "odpadów komunalnych" o której stanowił art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1996 r. W §3 pkt 8 Regulaminu powielona została definicja "odpadów ulegających biodegradacji" o której stanowi art. 3 ust. 3 pkt 7 ustawy o odpadach. W §3 pkt 12 Regulaminu określone zostało pojęcie "odpadów niebezpiecznych" o którym stanowi art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o odpadach. W §3 pkt 15 Regulaminu zamieszczono definicję "składowiska odpadów" o której stanowi art. 3 ust. 2 pkt 16 ustawy o odpadach. W §3 pkt 22 Regulaminu zawarta została definicja "nieczystości ciekłych" uregulowana już w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1996 r. W §3 pkt 23 Regulaminu sformułowana została definicja "zbiorników bezodpływowych" o której stanowi art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z 1996 r., natomiast w §3 pkt 24 Regulaminu określono definicję "stacji zlewnych" o której stanowi art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z 1996 r. Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, naruszenie delegacji ustawowej art. 4 ust. 2 ustawy z 1996 r. w powyższym zakresie jest o tyle istotne, o ile te same pojęcia zdefiniowane w Regulaminie, mogą być inaczej odczytane niż w kontekście normatywnym ustawy z 1996 r., czy też ustawy o odpadach. Założenie racjonalności prawodawcy skutkuje uznaniem, że przez sam fakt zdefiniowania w akcie prawnym określonych pojęć prawodawca daje wyraz temu, że zamierza przypisać definiowanym zwrotom nie tylko inne znaczenie niż w języku potocznym, ale też inne znaczenie niż powszechnie przyjmuje się to w innych aktach prawnych. W konsekwencji zatem przepisy Regulaminu odwołujące się do powtórnie zdefiniowanych pojęć mogłyby być odczytane inaczej, niż by to nastąpiło przy zastosowaniu rozumienia tych pojęć odczytanych przez pryzmat przepisów ustawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszczono możliwość powtórzenia w akcie prawa miejscowego zapisów ustawowych, ale musi być to powtórzenie dosłowne, z jednoczesnym powołaniem się na konkretny, przytoczony przepis ustawy (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 września 2008 r., II SA/Lu 485/08, Lex nr 475237). Wymogów tych kwestionowane przepisy regulaminu nie spełniają. Dalszym uchybieniem, którego dopuściła się Rada Miejska Ż. podejmując uchwałę z dnia [...] listopada 2006 r. było wprowadzenie własnej definicji pojęć z pominięciem delegacji ustawowej. Tymczasem postanowienia regulaminu mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów rangi ustawowej kształtujących prawa i obowiązki wymienionych w nich podmiotów, w związku z czym również i z tego powodu nie jest dopuszczalne dokonywanie w nich powtórzeń przepisów zawartych w innych aktach normatywnych takich jak ustawa z 1996 r., czy też ustawa o odpadach. Zatem bezspornym jest, że Rada uchwalając przepisy prawa miejscowego powinna to czynić w zgodzie z upoważnieniem oraz postanowieniami powoływanego wyżej rozporządzenia z 2002 r. Za niezgodne z prawem należało wobec tego uznać wprowadzenie w Regulaminie własnych definicji w §3 pkt 3, §3 pkt 4, §3 pkt 6, §3 pkt 16, §3 pkt 19 oraz w §3 pkt 20 Regulaminu. W §4 ust. 1 Regulaminu powtórzony został zapis art. 5 ust. 1 ustawy z 1996 r. w zakresie zobowiązania właścicieli nieruchomości do utrzymania porządku, czystości oraz należytego stanu sanitarno-higienicznego na terenie nieruchomości. Modyfikacją art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z 1996 r. jest §4 ust. 2 Regulaminu zobowiązujący właścicieli nieruchomości do utrzymania czystości i porządku na chodniku przylegającym do nieruchomości oraz na części nieruchomości udostępnionej do użytku publicznego. W poddanym sądowej kontroli Regulaminie zamieszczone zostały zagadnienia wykraczające ponad zakres upoważnienia ustawowego o którym stanowi art. 4 ust. 2 ustawy z 1996 r. W §4 ust. 3 Regulaminu nałożono na właścicieli nieruchomości obowiązek usunięcia sopli i nawisów śniegu z okapów, rynien i dachu, stwarzających zagrożenie dla przechodniów. W §7 ust. 3 pkt 3 Regulaminu organizatorzy imprezy masowej zostali zobowiązani do wyposażenia miejsca, na którym się ona odbywa, w pojemniki w ilości zapewniającej utrzymanie czystości i porządku oraz zapewnienie odpowiedniej liczby toalet, podczas gdy zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z 1996 r. podmiot ten nie może zostać uznany za właściciela nieruchomości na którego można nałożyć wyżej wskazane obowiązki. W §9 Regulaminu nałożonych zostało na właścicieli nieruchomości szereg obowiązków związanych z wywozem odpadów, które to powinności nie znajdują umocowania w art. 4 ust. 2 ustawy z 1996 r. W §21 Regulaminu na właścicieli nieruchomości nałożony został obowiązek przeprowadzenia deratyzacji, podczas gdy art. 4 ust. 2 pkt 8 ustawy z 1996 r. regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy powinien określać jedynie obszary podlegające obowiązkowej deratyzacji i terminy jej przeprowadzenia. Poprzez powyższe zapisy uchwały rozszerzono jednoznacznie katalog obowiązków właścicieli nieruchomości zawarty w rozdziale 3 ustawy z 1996 r. Nałożone obowiązki, wykraczają tym samym poza normę kompetencyjną zawartą w art. 4 ust. 2 pkt 1-8 ustawy z 1996 r. Mając na uwadze powyższe uchybienia Sąd w pkt 1 działając na podstawie art. 147 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) stwierdził nieważność uchwały z dnia 27 czerwca 2007 r. w części obejmującej jej załącznik, stanowiący Regulamin w zakresie paragrafów określonych przez Prokuratora w skardze ,która to w całości została uwzględniona przez Radę Gminy. W pkt 2 wyroku Sąd działając na podstawie art. 152 ppsa określił, że uchwała w zakresie opisanym w punkcie 1 wyroku nie może być wykonana.