II OSK 1329/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Protokolant asystent sędziego Anna Dziosa-Płudowska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 29/12 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] listopada 2011 r. znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach na rzecz J. W. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 29/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w sprawie ze skargi J.W., uchylił zaskarżoną decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] listopada 2011 r. znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia wyroku. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach, po rozpoznaniu odwołania J.W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] września 2011 r. udzielającą R.A. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego o wymiarach 7,11 x 10,10 m - kategoria obiektu budowlanego I - zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości M., gm. J.. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, co następuje: W dniu 31 grudnia 2007 r. wpłynął do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. wniosek R.A. o wydanie, w oparciu o art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665) decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na przedmiotowej działce. W wyniku podjętych w toku postępowania czynności, w tym po analizie ekspertyzy technicznej oraz po wykonaniu nałożonych na inwestora zaleceń, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., na podstawie art. 3 ust. 4 ww. ustawy z dnia 10 maja 2007 r., udzielił R.A. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego. W wyniku rozpatrzenia wniosku J.W. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J., nie stwierdzając przesłanek o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a., jednak w wyniku rozpoznania odwołania J. W. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., uchylił w całości decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lutego 2011 r. i stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] czerwca 2008 r. Organ odwoławczy wskazał także, że przed stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. Starosta Powiatowy w J. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił R.A. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przebudową dachu na istniejącej części oraz rozbudową przyłączy. Decyzja ta, zaskarżona przez J.W., została utrzymana w mocy rozstrzygnięciem Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] października 2010 r. jako zgodna z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, wyrokiem z dnia 31 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 759/10, uznał zarzuty J.W. za nieuzasadnione i oddalił skargę. Dalej wskazano, że Starosta Jędrzejowski postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. udzielił inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), umożliwiające wykonanie na działce nr ew. [...] ściany bez otworów okiennych w projektowanej nadbudowie budynku mieszkalnego w odległości od 0,5 m do 0,7 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ew. [...]. Zatem organy architektoniczno-budowlane uznały usytuowanie istniejącego przedmiotowego budynku mieszkalnego przy granicy działki sąsiedniej nr ew. [...] za dopuszczalne. W następstwie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. o pozwoleniu na użytkowanie, w wyniku wznowienia, na żądanie J.W., postępowania w sprawie udzielenia R.A. decyzją Starosty Jędrzejowskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przebudową dachu na istniejącej części oraz rozbudową przyłączy, Wojewoda Świętokrzyski decyzją z dnia [...] września 2011 r. uchylił swoją decyzję z dnia [...] października 2010 r. oraz decyzję Starosty Jędrzejowskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przebudową dachu na istniejącej części oraz rozbudową przyłączy. Rozpoznając ponownie wniosek inwestora z dnia 31 grudnia 2007 r. o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. rozpatrywał przedmiotową sprawę w świetle przepisów art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym do 11 lipca 2003 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126), stwierdzając, że od dnia zakończenia budowy przedmiotowego budynku (czerwiec 1996 r.) do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r., zmieniającej przepis art. 49 ustawy Prawo budowlane minęło 5 lat. Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo zastosował w rozpatrywanym przypadku przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym do dnia 11 lipca 2003 r. Nadto zwrócił uwagę na wyrok TK z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt P 27/05 oraz przepis art. 49 ust. 1 ustawy i podniósł, że z materiału dowodowego wynika, iż budowa przedmiotowego budynku mieszkalnego z poddaszem nieużytkowym, została zakończona w czerwcu 1996 r., a więc upłynęło 5 lat od daty zakończenia budowy do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r., tj. do dnia 11 lipca 2003 r. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo wziął pod uwagę zaświadczenie Burmistrza Miasta J. z dnia 30 listopada 2007 r., które określa, że zgodnie z uchwałą Nr XVII/56/80 Rady Narodowej Miasta i Gminy w J. z dnia 2 kwietnia 1980 r. (opubl. w Dz. Urz. Województwa Kieleckiego Nr 6, poz. 35 z dnia 31 maja 1980 r.) w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy J., który to plan obowiązywał w dacie zakończenia budowy i przewidywał zabudowę zagrodową z dopuszczeniem jednorodzinnej. Dalej organ wskazał, że inwestor przedłożył wszystkie wymagane treścią art. 58 ustawy Prawo budowlane dokumenty, a kontrola organu I instancji dokonana w dniu 12 czerwca 2008 r. potwierdziła zgodność inwentaryzacji powykonawczej ze stanem faktycznym oraz wykonanie zaleceń wymienionych w ekspertyzie technicznej budynku, nałożonych postanowieniem organu I instancji z dnia 22 kwietnia 2008 r. Wg przedłożonej ekspertyzy przedmiotowy budynek mieszkalny jest to obiekt parterowy, niepodpiwniczony, z poddaszem nieużytkowym, który nadaje się do użytkowania na cele mieszkalne, nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania. Został on usytuowany na działce nr [...] w linii zabudowy około 24 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej przebiegającej przez wieś M. Ściana wschodnia znajdująca się w odległości około 1,0 m od strony granicy z sąsiednią działką nr ew. [...], jest ścianą pełną bez otworów spełniającą rolę ogniomuru. Zastosowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego (tak jak w przypadku budowy budynku przy granicy) powoduje, że nie są wymagane odległości między budynkami określone ze względu na konieczność zachowania bezpieczeństwa przeciwpożarowego, ściana taka rozdziela strefy pożarowe. Nadto wskazano, że przedmiotowy budynek mieszkalny o wysokości do kalenicy 4,98 m nie powodował zacieniania budynku mieszkalnego usytuowanego na działce sąsiedniej, znajdującego się w znacznej odległości od przedmiotowego budynku wynoszącej około 10 m, gdyż odległość od obiektu przesłaniającego jest nie mniejsza niż jego wysokość. Obecnie oba budynki, tj. przedmiotowy budynek mieszkalny na działce nr ew. [...] i budynek mieszkalny J.W. na działce nr ew. [...], są przesunięte względem siebie w linii północ-południe. Odległość między nimi wynosi około 7,0 m, zaś z materiału dowodowego wynika, że realizowany obecnie budynek mieszkalny na podstawie zatwierdzonego projektu jego nadbudowy i rozbudowy nie powoduje zacieniania, zasłaniania i zakłócania ciągów kominowych oraz spełnione będą wymogi, wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, dotyczące poszanowania występujących w obszarze oddziaływania inwestycji interesów osób trzecich. Ponadto organ odwoławczy wskazał także na postanowienie Starosty Jędrzejowskiego z dnia [...] stycznia 2010 r., udzielające inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie umożliwiające wykonanie na działce oznaczonej nr ew. [...] ściany bez otworów okiennych w projektowanej nadbudowie budynku mieszkalnego w odległości od 0,5 m do 0,7 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. W świetle zastosowanych przepisów organ odwoławczy uznał, że zostały spełnione przesłanki uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego o wymiarach 7,11 x 10,10 m, wobec czego zaskarżona decyzja organu I instancji z dnia [...] września 2011 r. jest zgodna z prawem. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] listopada 2011 r. wniosła J.W., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, jako niezgodnych z prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę uczestnik postępowania R.A. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ nadzoru budowlanego naruszył prawo materialne, co miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że okolicznością niesporną w sprawie jest to, iż inwestor dopuścił się samowoli budowlanej, bowiem w 1996 r. wybudował przedmiotowy budynek mieszkalny na działce nr ew. [...] bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Nadto podniósł, że z akt sprawy wynika, iż w dniu 31 grudnia 2007 r. złożył on do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. wniosek o wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego, w oparciu o art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, które zainicjowało niniejsze postępowanie administracyjne. Dalej Sąd wskazał, że w wyniku stwierdzenia nieważności (decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2001 r.) decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r., którą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. udzielił R.A. pozwolenia na użytkowanie, organ nadzoru budowlanego ponownie przystąpił do rozpoznania wniosku inwestora z dnia 31 grudnia 2007 r. Nadto Sąd zauważył, że decyzja z dnia [...] czerwca 2008 r. została wydana na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r., zaś wydana po ponownym rozpatrzeniu wniosku decyzja z dnia [...] września 2011 r., utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją, zapadła na podstawie przepisu art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w jego brzmieniu sprzed 11 lipca 2003 r. W związku z powyższym Sąd uznał, że należy dokonać analizy stanu prawnego, co pozwoli na ustalenie, jakie przepisy prawa materialnego mają zastosowanie w sprawie niniejszej. Nadto wyjaśnił, że we wniosku z dnia 31 grudnia 2007 r. inwestor domagał się wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w oparciu o przepis art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 3 ust. 1 powyższej ustawy do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r., a przed dniem 11 lipca 1998 r. i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48-49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.). Dalej Sąd wyjaśnił, że pierwotny tekst obowiązującej od dnia 1 stycznia 1995r. ustawy Prawo budowlane przewidywał w art. 49, że do obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, jeżeli od dnia zakończenia budowy minęło 5 lat, istniała możliwość ich legalizacji w przypadku uzyskania przez właściciela pozwolenia na użytkowanie budynku. Regulacje powyższe zostały istotnie zmienione poprzez ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 r. i umożliwiła legalizację obiektów budowlanych, wybudowanych bez zezwolenia, niezależnie od czasu jaki minął od ich wybudowania, w przypadku spełnienia określonych przepisami ustawy wymagań, przy czym legalizacja samowoli budowlanych została uzależniona od uiszczenia opłaty legalizacyjnej (art. 48-49b ustawy Prawo budowlane w nowym brzmieniu). Jednocześnie, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. od momentu wejścia w życie powyższej ustawy, a więc od dnia 11 lipca 2003 r., osoby które nie wystąpiły uprzednio o wydanie stosownego pozwolenia na użytkowanie w trybie dotychczasowego przepisu art. 49 ustawy Prawo budowlane lub też postępowanie w sprawie nie zostało zakończone ostateczną decyzją, musiały uiścić opłatę legalizacyjną. Zróżnicowanie sytuacji prawnej osób, które nie miały obowiązku ponoszenia opłaty legalizacyjnej z osobami, na których powyższy obowiązek spoczywał, stało się powodem orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności z Konstytucją art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (wyrok z dnia 18 października 2006 r., sygn. P 27/05, OTK - A 2006, nr 9, poz. 124). W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że wszystkie podmioty, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. przed dniem 11 lipca 2003 r., spełniały przesłanki uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu, powinny być traktowane według jednakowej miary w zakresie możliwości legalizacji samowoli budowlanej. Wyeliminowanie z obrotu prawnego przepisów umożliwiających legalizację obiektów budowlanych wybudowanych w stanie prawnym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. nałożyło na ustawodawcę obowiązek unormowania zagadnienia legalizacji tych spośród obiektów budowlanych, które spełniały w dniu 11 lipca 2003 r. wymóg upływu co najmniej pięciu lat od momentu zakończenia budowy, w przypadku gdy przed dniem 11 lipca 2003 r., a więc przed dniem zmiany przepisów, nie wszczęto postępowania w sprawie ich legalizacji. Wprowadzenie art. 3 powołanej ustawy nowelizującej było następstwem wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r. Przepis art. 3 ustawy zmieniającej odnosi się zatem wyłącznie do tych budynków, które zostały wybudowane pomiędzy dniem 1 stycznia 1995 r., a dniem 10 lipca 1998 r. w przypadku, gdy do 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte w stosunku do nich postępowanie legalizacyjne. Jednocześnie ustawodawca ograniczył czasowo możliwość preferencyjnej legalizacji owych obiektów, stwierdzając, że przepisów art. 48 - 49b ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu nadanym im ustawą z dnia 27 marca 2003 r. nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. Zatem wypełnienie przesłanek określonych w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, a więc ukończenie budowy po dniu 31 grudnia 1994 r., a przed dniem 11 lipca 1998 r. oraz brak wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie legalizacji budynku przed dniem 11 lipca 2003 r., w przypadku złożenia wniosku o którym mowa w art. 3 ust. 3 tejże ustawy, w okresie pomiędzy dniem 20 czerwca 2007 r., a dniem 31 grudnia 2007 r., skutkować musi prowadzeniem postępowania administracyjnego z wyłączeniem art. 48 - 49b ustawy Prawo budowlane. Postępowanie to prowadzone jest w trybie art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, a jego przedmiotem jest wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Spełnienie powyższych warunków powoduje, że niezależnie od tego, iż inwestor po dniu 11 lipca 1998 r. dokonał ewentualnej rozbudowy albo przebudowy tego obiektu, do obiektu budowlanego wykonanego przed tą datą ma zastosowanie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którą w takiej sytuacji nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48 - 49b ustawy Prawo budowlane. Dla zastosowania przepisu art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw istotne znaczenie ma fakt złożenia wniosku o którym mowa w art. 3 ust. 3 tejże ustawy, w okresie pomiędzy dniem 20 czerwca 2007 r., a dniem 31 grudnia 2007 r., co jak wskazano wyżej - niezależnie od czasu trwania postępowania administracyjnego zainicjowanego tym wnioskiem - obliguje organ do prowadzenia postępowania w trybie art. 3 tej ustawy. Dalej Sąd wyjaśnił, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem R.A. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkaniowego złożonym w dniu 31 grudnia 2007 r. w oparciu o art. 3 ww. ustawy. Bez znaczenia jest zatem w omawianej sytuacji okoliczność, że z dniem 1 stycznia 2008 r. ustała możliwość preferencyjnej legalizacji obiektów określonych w przepisie art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Jak wywiedziono bowiem wyżej, utrata możliwości zastosowania preferencji określonych w tym przepisie (wyłączenie art. 48 - 49b ustawy Prawo budowlane) nastąpiła jedynie w odniesieniu do wniosków zgłoszonych po dniu 31 grudnia 2007 r. Zatem, w ocenie Sądu, w postępowaniu dotyczącym wniosku R.A. o udzielenie zezwolenia na użytkowanie będzie miał więc zastosowanie przepis art. 3 ustawy zmieniającej, gdyż istotna dla zastosowania tego przepisu jest data złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia (31 grudzień 2007r.) Nadto Sąd wskazał, że w sprawie niniejszej organy uznały konieczność zastosowania przepisu art. 49 w jego brzmieniu pierwotnym, obowiązującym do dnia 11 lipca 2003 r., mając na uwadze treść ustawy zmieniającej z dnia 27 marca 2003 r. oraz orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w zakresie niezgodności z Konstytucją art. 7 ust. 2 tej ustawy. Jednak, zdaniem Sądu, uszło uwadze organów orzekających, że z dniem 20 czerwca 2007 r. weszła w życie ustawa zmieniająca z dnia 10 maja 2007 r., w tym przepis art. 3, w trybie którego złożony był wniosek inwestora. Ustawa ta stworzyła nowy stan prawny i obligowała organ do prowadzenia postępowania w trybie art. 3 tej ustawy. Zatem organ winien był badać wystąpienie przesłanek w niej wymienionych. W ocenie Sądu ustalenia organu wskazują, że zaistniały warunki określone w ust. 1 art. 3, które umożliwiają legalizację samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego na podstawie ust. 4 art. 3, ponieważ: 1/ wniosek inwestora został złożony w dniu 31 grudnia 2007 r. (a zatem w terminie przewidzianym w art. 3 ust. 1 ustawy), 2/ budowa przedmiotowego budynku mieszkalnego została zakończona w czerwcu 1996 r., a więc upłynęło 5 lat od daty zakończenia budowy do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r., tj. do dnia 11 lipca 2003 r., 3/ przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez organ nadzoru budowlanego. Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, dają podstawę do uznania, że w sprawie niniejszej zachodzą warunki określone w przepisie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, wobec czego orzekanie przez organ na podstawie przepisu art. 49 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji tej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. stanowi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Organ powinien był badać wystąpienie przesłanek określonych w art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, od których spełnienia uzależnione jest wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Brak tych ustaleń stanowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ administracji ma bowiem obowiązek podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Na podstawie art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Dodał także, że orzekając ponownie organ nadzoru budowlanego przeprowadzi postępowanie dowodowe i ustali, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, od spełnienia których zależy uwzględnienie wniosku inwestora poprzez wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego spornego budynku mieszkalnego. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw przez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu iż budynek lub jego część, którego wniosek z dnia 31 grudnia 2007 r. dotyczy nadaje się do odbioru technicznego, podczas gdy obiekt ten na skutek jego nadbudowy i rozbudowy nie może być uznawany za samodzielny obiekt, jak też nie może być uznawany za część obiektu, bowiem stał się częścią aktualnie istniejącego legalnie obiektu budowlanego - nie jest możliwy odbiór techniczny obiektu będącego przedmiotem wniosku. Wniosek bowiem znajduje się w nowym stanie faktycznym. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 133 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. przez nierozpoznanie sprawy w jej granicach, pominięcie faktu nadbudowy i rozbudowy w sytuacji, gdy wniosek z dnia 31 grudnia 2007 r. znajduje się w innej rzeczywistości. Sprawa winna być rozpoznawana w jej całokształcie, albowiem rozpoznanie jej w części czyni decyzję niewykonalną, skoro nastąpiła legalna nadbudowa i rozbudowa obiektu; - art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu sprawy i nieprawidłowe wskazanie dalszego toku postępowania, co jest wiążące dla organu, podczas gdy kierunek dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego winien uwzględniać aktualny stan obiektu; Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu zawarto argumenty na uzasadnienie ww. podstaw kasacyjnych. Pismem z dnia 8 maja 2012 r. R.A. poparł wniesioną przez organ skargę kasacyjną. J.W. w piśmie procesowym z dnia 25 września 2013 r. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej jako nieposiadającej usprawiedliwionych podstaw, jak też wniosła o zwrot kosztów postępowania wywołanych skargą. R.A. w piśmie procesowym z dnia 29 października 2013 r. będącym odpowiedzią na pismo procesowe J.W., podtrzymał wcześniejsze twierdzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, enumeratywnie wymienionych w § 2 tego artykułu, zatem wniesioną skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie, w ramach zarzutu z art. 174 pkt 1 P.p.s.a., strona wnosząca skargę kasacyjną oparła ją na "zarzucie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 3 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, polegającym na przyjęciu, iż budynek lub jego część, którego wniosek z dnia 31 grudnia 2007r. dotyczy nadaje się do odbioru technicznego, podczas gdy obiekt ten na skutek jego nadbudowy i rozbudowy nie może być uznawany za samodzielny obiekt, jak też nie może być uznawany za część obiektu, bowiem stał się częścią aktualnie istniejącego legalnie obiektu budowlanego, a nie jest możliwy odbiór techniczny obiektu będącego przedmiotem wniosku. Wniosek bowiem znajduje się w nowym stanie faktycznym. Zauważyć należy, iż zarzut błędnej wykładni prawa materialnego może być formułowany wówczas, gdy w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, stan faktyczny został ustalony w sposób niewadliwy. Jeżeli natomiast skarżący uważa, że ustalenia faktyczne były błędne, a taki pogląd wynika z motywów i kolejnych zarzutów skargi kasacyjnej, to nie może formułować zarzutu błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tylko zwalczać błędne ustalenia właściwymi zarzutami naruszenia prawa procesowego. Co więcej - naruszenie prawa materialnego nie może polegać na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu ([w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz". Wyd. Praw. LexisNexis, W-wa 2005 r., str. 542-543). Zatem już z tego względu przedstawiony wyżej zarzut naruszenia prawa materialnego uznać należałoby za chybiony. Niezależnie od powyższego stwierdzenia, wyjaśnić trzeba, iż wykładnia prawa materialnego polega na "mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej" (por.: J.P. Tarno - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wyd. Praw. LexisNexis, W-wa 2004 r., str. 246-247) czyli na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa. Tak więc oceniając w kategoriach abstrakcyjnych, oderwanych od okoliczności sprawy, zarzut błędnej interpretacji przepisów prawa materialnego uznać trzeba za bezpodstawny. Obiektywnie bowiem przepisy te odczytane zostały przez Sąd I instancji w sposób, który zastrzeżeń budzić nie może. Niemniej jednak skarga kasacyjna, jak już wyżej zaznaczono, zawiera nadto zarzuty naruszenia prawa procesowego, a to art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a., które kwestionują wadliwe ustalenie stanu sprawy przez Sąd I instancji jak też nierozpoznanie sprawy w jej granicach pomijających fakt nadbudowy i rozbudowy sporego obiektu co sprawia, że wniosek strony z dnia 31 grudnia 2007 r. znajduje się w innej rzeczywistości. Również i te zarzuty pozostają nieusprawiedliwione w okolicznościach niniejszej sprawy. Przede wszystkim nie można Sądowi I instancji skutecznie zarzucić naruszenia art. 133 § 1 i 134 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z dyspozycją art. 133 § 1 P.p.s.a sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Ma zatem obowiązek ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki stan faktyczny sprawy wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Jednocześnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż naruszenie zasady wyrażonej w art. 133 § 1 P.p.s.a należy wiązać z samodzielnym ustaleniem przez sąd stanu faktycznego sprawy na podstawie dowodów i faktów, które nastąpiły po dniu wydania zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy - porównaj wyrok NSA z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 659/05, publikowany ONSA i WSA 2007, nr 2, poz. 35. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji orzekał niewątpliwie w oparciu o przekazane akta przedmiotowej sprawy wraz ze złożoną skargą i nie dokonywał jakichkolwiek własnych ustaleń. Nie można zatem uznać, że doszło w niniejszej sprawie do naruszenia ww. normy prawa procesowego. Natomiast przepis art. 134 § 1 P.p.s.a dotyczy granic orzekania i stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić w tym miejscu należy, iż nie będąc związany granicami skargi, sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami – porównaj wyrok NSA z dnia 27 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 628/04, publikowany w zbiorze LEX nr 183144. Niewątpliwie co do zasady przepis ten obliguje sąd do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze. Poza tym Sąd zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania przed organem administracji i wydawanych w nim aktów. Natomiast granice przedmiotowej sprawy administracyjnej wyznaczającej zakres sądowej kontroli legalności wykonywania administracji publicznej w tej sprawie określała zaskarżona decyzja Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. podjęta w postępowaniu uruchomionym wnioskiem inwestora z dnia 31 grudnia 2007 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] września 2011 r. udzielającą R.A., na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, (w brzmieniu sprzed nowelizacji tej ustawy z dniem 11 lipca 2003 r.), pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego o wymiarach 7,11 x 10,10 m zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości M., gm. J.. Sąd I instancji wykazał, iż decyzja ta podjęta została w następującym stanie faktycznym sprawy. Przede wszystkim w dniu 31 grudnia 2007 r. wpłynął do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. wniosek R.A. o wydanie, w oparciu o art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665), decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego o wymiarach 7,11 x 10,10 m na przedmiotowej działce. W uwzględnieniu tego wniosku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., na podstawie art. 3 ust. 4 ww. ustawy z dnia 10 maja 2007 r., udzielił R.A. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego. W wyniku rozpatrzenia wniosku J.W. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] czerwca 2008 r. Jednocześnie przed stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. Starosta Powiatowy w J. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił R.A. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wraz z przebudową dachu na istniejącej części oraz rozbudową przyłączy. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy rozstrzygnięciem Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] października 2010 r., zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, wyrokiem z dnia 31 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 759/10, oddalił skargę J.W. na decyzję ostateczną. Ponadto, jak trafnie zaznaczył Sąd I instancji, w następstwie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. o pozwoleniu na użytkowanie, w wyniku wznowienia, na żądanie J.W., postępowania w sprawie udzielenia R.A. decyzją Starosty Jędrzejowskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przebudową dachu na istniejącej części oraz rozbudową przyłączy, Wojewoda Świętokrzyski decyzją z dnia [...] września 2011 r. uchylił swoją decyzję z dnia [...] października 2010 r. oraz decyzję Starosty Jędrzejowskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przebudową dachu na istniejącej części. Postępowanie wznowieniowe nie zostało jednak ostatecznie zakończone, co wykazały strony w niniejszym postępowaniu. To właśnie w takich okolicznościach przedmiotowej sprawy organy nadzoru budowlanego przystąpiły do ponownego rozpoznawania wniosku inwestora z dnia 31 grudnia 2007 r. o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego o wymiarach 7,11 x 10,10 m. I dla takiego właśnie budynku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J., na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym do 11 lipca 2003 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126), stwierdzając, że od dnia zakończenia budowy przedmiotowego budynku (czerwiec 1996 r.) do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r., zmieniającej przepis art. 49 ustawy Prawo budowlane minęło 5 lat, udzielił pozwolenia na użytkowanie. Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo zastosował ww. przepis ustawy Prawo budowlane. Decyzje ta zostały wyeliminowane zaskarżonym wyrokiem z obrotu prawnego jako naruszające prawo. Niewątpliwie należy zgodzić się z Sądem I instancji, że w rozpoznawanej sprawie przepis art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym do 11 lipca 2003 r. nie mógł mieć zastosowania do wniosku złożonego przez inwestora w dniu 31 grudnia 2007 r. co zostało w sposób prawidłowy i zgodny z prawem wyjaśnione w motywach zaskarżonego wyroku, a i nie jest kwestionowane skargą kasacyjną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd I instancji podkreślił, że w tej sprawie wniosek inwestora z dnia 31 grudnia 2007 r. winien być rozpoznany w oparciu o przepis art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Prawidłowo przyjęto bowiem, że wypełnienie przesłanek określonych w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, a więc ukończenie budowy po dniu 31 grudnia 1994 r., a przed dniem 11 lipca 1998 r. oraz brak wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie legalizacji budynku przed dniem 11 lipca 2003 r., w przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 3 tejże ustawy, w okresie pomiędzy dniem 20 czerwca 2007 r., a dniem 31 grudnia 2007 r., skutkować musi prowadzeniem postępowania administracyjnego z wyłączeniem art. 48 - 49b ustawy Prawo budowlane. Postępowanie to prowadzone jest w trybie art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, a jego przedmiotem jest wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Tym samym przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego było jednoznaczne przesądzenie o tym czy możliwe jest wydanie pozwolenia na użytkowanie spornej inwestycji, a więc budynku mieszkalnego o wymiarach 7,11 x 10,10 m w oparciu o powołaną wyżej normę ustawy zmieniającej ustawę Prawo budowlane. Stąd też należy w pełni podzielić stanowisko zajęte przez Sąd I instancji, że spełnienie powyższych warunków powoduje, że niezależnie od tego, że inwestor po dniu 11 lipca 1998 r. dokonał ewentualnej rozbudowy albo przebudowy tego obiektu, do obiektu budowlanego wykonanego przed tą datą ma zastosowanie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którą w takiej sytuacji nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48 - 49b ustawy Prawo budowlane. Mając powyższe rozważania Sądu I instancji na uwadze, które w pełni są podzielane przez Naczelny Sąd Administracyjny, jednoznacznie należy podnieść, iż nieusprawiedliwione są zarzuty strony skarżącej, iż wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie uwzględniono faktu nadbudowy i rozbudowy spornego obiektu. Nie można też uznać w tych okolicznościach by stan faktyczny sprawy został wadliwie ustalony przez Sąd I instancji. Jedynie informacyjnie zauważyć należy, że rozstrzygnięcie w sprawie wszczętej wnioskiem inwestora z dnia 31 grudnia 2007 r., na podstawie art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, stanowi zagadnienie prejudycjalne dla kolejnego postępowania dotyczącego wznowionego postępowania w sprawie decyzji o zatwierdzeniu projekt budowlanego i udzieleniu R.A. pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przebudową dachu na istniejącej części (decyzja Starosty Powiatowego w J. z dnia [...] sierpnia 2010 r. następnie utrzymana w mocy rozstrzygnięciem Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] października 2010 r.). Dopiero wydanie ostatecznej decyzji we wznowionym postępowanie (które aktualnie jest zawieszone - przypomnienie NSA) pozwoli na ocenę przedmiotowej inwestycji przez właściwe organy w jej całokształcie. Dotychczasowe rozważania nie pozwalają tym samym uznać za usprawiedliwiony zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Należy stwierdzić, że uwzględniając normatywną treść przepisu art.141 § 4 P.p.s.a., prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że uzasadnienie to spełnia powyższe wymogi wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia. Poza tym Sąd I instancji odniósł się do zarzutów skargi i wyjaśnił dlaczego zastosował konstrukcję prawną z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 P.p.s.a. uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wyjaśnienia te pozwalały na ocenę zgłoszonych zarzutów w ramach złożonej skargi kasacyjnej, a to prowadzi do wniosku, że w tym zakresie nie można skutecznie Sądowi I instancji postawić zarzutu nienależytego uzasadnienia skarżonego wyroku. Ponadto uzasadnienie to zawiera prawidłowe wskazania co do dalszego postępowania. Dlatego też podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty jawią się, w okolicznościach tej sprawy, jako całkowicie nieusprawiedliwione, a to nie pozwalało na eliminację z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.