II SA/Bk 38/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 marca 2012 r. sprawy ze skargi H. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] października 2011 roku numer [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej H. D. kwotę 500,00 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.- II SA/Bk 38/12 UZASADNIENIE Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco. Decyzją z [...].11.2000 r. znak [...] Wójt Gminy S. ustalił J. P., na jego wniosek z 24.10.2000 r., warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] w miejscowości J. P. dla inwestycji w postaci budowy budynku obory. Z adnotacji na rozstrzygnięciu wynika, że organ ustalił jego ostateczność na dzień 30.11.2000 r. Następnie inwestor w dniu 11.12.2000 r. uzyskał decyzję nr [...] o pozwoleniu na budowę na działkach nr [...] i [...]budynku obory wraz z obiektami towarzyszącymi i szambem na nieczystości ze zlewni mleka. Z akt wynika, że w wyniku interwencji właścicielki sąsiedniej nieruchomości H. D. wszczęto kilka postępowań mających na celu sprawdzenie legalności decyzji o warunkach zabudowy, pozwolenia na budowę oraz postępowanie legalizacyjne odnośnie prowadzonej budowy. Między innymi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...].03.2005 r. znak [...] stwierdziło nieważność decyzji z [...].11.2000 r. o ustaleniu warunków zabudowy jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 42 ust. 1 pkt 3, 4, 5 i 6 ustawy z 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Kolegium organ nie ustalił w decyzji warunków wynikających z obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 18.12.1989 r., wynikających z przepisów szczególnych, warunków w zakresie obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, a na mapie załączonej do decyzji nie wskazano linii rozgraniczających teren inwestycji. Po wyeliminowaniu decyzji o warunkach zabudowy z obrotu prawnego prowadząc postępowanie z wniosku z 24.10.2000 r. organ ustalił, że inwestor podtrzymał ten wniosek, a następnie zobowiązał inwestora do jego uzupełnienia o: określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub ewidencyjnej obejmującej teren inwestycji i jego najbliższe otoczenie, określenie funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, zapotrzebowania na wodę, energię i sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, określenia innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, w tym także co do unieszkodliwiania odpadów, charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz, w przypadku braku obowiązku wykonania oceny oddziaływania na środowisko, danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko lub jego wykorzystanie. Zakreślił inwestorowi termin 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Po przedłożeniu przez inwestora dokumentów w postaci dwóch map i pisemnego oświadczenia – organ decyzją z [...].06.2011 r. ustalił warunki zabudowy, jednak decyzja ta, w wyniku odwołania złożonego przez H. D., została przez SKO w dniu [...].08.2011 r. uchylona na podstawie art. 138 § 2 Kpa i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania w I instancji. Zdaniem Kolegium nie wyjaśniono istotnych w sprawie okoliczności oraz inwestor nie uzupełnił w sposób prawidłowy wniosku wszczynającego postępowanie, co zobowiązywało Wójta do pozostawienia go bez rozpoznania. W ocenie Kolegium nie ustalono stron postępowania, nie dołączono do akt wypisów z ewidencji gruntów ani części graficznej i opisowej planu miejscowego, co uniemożliwia ocenę prawidłowości ustaleń. Nadto nie określono wpływu inwestycji na środowisko, nie doręczono stronom załącznika graficznego do decyzji w postaci mapy, co skutkowało niewprowadzeniem do obrotu prawnego obligatoryjnego elementu decyzji. SKO oceniło natomiast jako zgodne z prawem prowadzenie postępowania na podstawie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy o planowaniu przestrzennym z 1994 r. W ponownie prowadzonym postępowaniu Wójt pismem z 25.08.2011 r. ponownie wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku wszczynającego postępowanie – w zakresie identycznym jak w wezwaniu z 18.04.2011 r., dodając jeden punkt – o konieczności złożenia wypisu z rejestru gruntów działki nr [...] i działek sąsiednich. Zakreślił termin siedmiodniowy pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Uznając, że powyższy obowiązek został wykonany, decyzją z [...].10.2011 r. znak [...] Wójt Gminy S. ustalił J. P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji w postaci zabudowy zagrodowej składającej się z: murowanego budynku inwentarskiego podzielonego na oborę i garaż na maszyny rolnicze, obiektów towarzyszących w postaci zamkniętego, szczelnego zbiornika na nieczystości zwierzęce, płyty obornikowej i szamba na ścieki komunalne. Organ ustalił, że obiekt zaplanowano na terenie zabudowy rolniczej (symbol MR), co wynika z części opisowej i graficznej planu z 1989 r. Wskazał warunki wynikające z przepisów szczególnych, warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, wymagania w zakresie ochrony osób trzecich. Ustalił, że planowana inwestycja nie pogorszy stanu środowiska i nie zalicza się do obiektów szkodliwie oddziałujących na środowisko. Wskazał, że linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono na mapie w skali 1:1.000, a decyzja jest ważna do 30.06.2012r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wywodził, że w dniu 28.04.2011 r. inwestor uzupełnił wniosek zgodnie z wezwaniem organu, ustalono strony postępowania na podstawie wypisów z ewidencji gruntów, stwierdzono brak negatywnego wpływu na środowisko inwestycji, która ma charakter rolniczy, przewidziana została na terenie przeznaczonym w planie miejscowym pod zabudowę rolniczą, a inwestor prowadzi gospodarstwo rolne. Zdaniem organu I instancji brak ustalenia niezgodności inwestycji z przepisami prawa zobowiązywał go do ustalenia warunków zabudowy. Natomiast nie było podstaw do ustalenia obowiązku realizacji inwestycji 1,5 m od granicy działki z uwagi na nieuregulowanie tej kwestii w planie miejscowym oraz w przepisach obowiązujących w dacie złożenia wniosku. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła H. D. zarzucając naruszenie przepisów Kpa, ustaw planistycznych z 1994 r. i z 2003 r. oraz rozporządzenia z 26.09.2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzuciła prowadzenie postępowania w oparciu o wniosek z 2000 r., podczas gdy wobec wydania [...].11.2000 r. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy postępowanie powinno być prowadzone na podstawie nowego wniosku. Jej zdaniem w decyzji nie określono podstawowych parametrów charakteryzujących dach budynku i jego wysokość, nie ustalono powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, nie przeprowadzono analizy funkcji i cech zabudowy. Zignorowano również fakt wybudowania i funkcjonowania objętych decyzją obiektów, co nastąpiło niezgodnie z prawem i narusza jej interes prawny (jej działka jest zalewana i zasypywana śniegiem z budynku obory). Zarzuciła nieprzyznanie jej statusu strony. Decyzją z [...].12.2011 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazało, że prawidłowo prowadzono postępowanie na podstawie przepisów obowiązujących w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a nie w oparciu o obecnie obowiązujące przepisy, bowiem art. 85 ustawy planistycznej z 2003 r. stanowiąc o stosowaniu przepisów dotychczasowych (do postępowań wszczętych a niezakończonych decyzją ostateczną przed 11.07.2003 r.) wskazuje na przepisy dotychczasowe (także zawarte w planach miejscowych), a nie tylko ustawę. Organ przedstawił zasady ustalania warunków zabudowy w oparciu o przepisy ustawy planistycznej z 1994 r. (art. 39 – 43) oraz wskazał na związany charakter takiej decyzji. Wyjaśnił, że obowiązujący w 2000 r. plan miejscowy nie zawierał wiążących ustaleń co do sytuowania obiektów względem granic działki, co oznacza dopuszczalność ich sytuowania według warunków określonych w prawie budowlanym. Dlatego organ I instancji prawidłowo wskazał, że budowa winna być realizowana zgodnie z art. 5 prawa budowlanego, ale nie był uprawniony do przesądzenia usytuowania obiektu na działce i innych kwestii takich jak wielkość, wysokość, kształt i inne jego szczegóły architektoniczne. Realizacja budynku powinna nastąpić w zgodzie z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem SKO organ I instancji wypełnił wymagania stawiane decyzji w art. 42 ust. 1 ustawy planistycznej z 1994 r. Skargę na powyższą decyzję złożyła do sądu administracyjnego H. D. zarzucając naruszenie przepisów ustawy planistycznej z 1994 r. oraz z 2003 r., przepisów Kpa, przepisów rozporządzenia z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powtórzyła zarzuty z odwołania od decyzji z [...].10.2011 r. kwestionując wzywanie inwestora do uzupełnienia wniosku i prowadzenie postępowania na podstawie przepisów planistycznych z 1994 r. Wskazała, że zaskarżona decyzja faktycznie nie ustala podstawowych warunków zabudowy, które powinny stanowić jej treść tj. charakterystycznych parametrów budynku, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy, układu połaci dachowych), rodzaju poddasza, wysokości budynku, warunków przeciwpożarowych, stosunku wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki. Nie uwzględnia negatywnego wpływu już istniejącego obiektu na teren jej działki (spływ wód deszczowych i roztopowych, zsuwanie się śniegu). Wskazała, że postępowanie legalizacyjne przed organami nadzoru budowlanego zostało zawieszone z uwagi na oczekiwanie na rozstrzygnięcie o warunkach zabudowy. Jej zdaniem nie przeprowadzono analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu oraz nie uwzględniono wpływu inwestycji na interesy prawne osób trzecich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację o wszechstronnym wyjaśnieniu sprawy i wydaniu zgodnej z prawem decyzji o warunkach zabudowy. Skarżąca ustosunkowała się do stanowiska organu w piśmie z 30.01.2012 r. (k. 19). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu głównie z powodów uwzględnionych przez sąd z urzędu, do czego jest uprawniony na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Sytuacja w sprawie jest następująca. Inwestor w czasie obowiązywania ustaw: z 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) i Prawa budowlanego z 07.07.1994 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) uzyskał decyzję o warunkach zabudowy – z 28.11.2000 r. i pozwolenie na budowę – z 11.12.2000 r., a następnie wybudował oborę, płytę i zbiornik na nieczystości zwierzęce. Bezspornie w dacie ustalenia warunków zabudowy obowiązywał dla terenu inwestycji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Sokoły zatwierdzony uchwałą nr 36/VIII GRN z 18.12.1989 r. Następnie w 2005 r. SKO w Ł. wyeliminowało z obrotu prawnego decyzję o warunkach zabudowy stwierdzając jej nieważność i ustalając jej wydanie z rażącym naruszeniem ustawy planistycznej z 1994 r. Decyzja SKO spowodowała, że sprawa warunków zabudowy wróciła do organu I instancji tak, jakby nie była zakończona (jakby pozostawała w toku i jakby nie została wydana decyzja z [...].11.2000 r.). Rozpoznaniu podlegał więc nadal wniosek inwestora z 24.10.2000 r. W międzyczasie nastąpiła też zmiana stanu prawnego. Z dniem 11.07.2003 r. weszła w życie nowa ustawa z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), w której art. 87 ust. 3 postanowiono, że obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 01.01.1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31.12.2003 r. Oznaczało to, że z dniem 31.12.2003 r. utracił moc obowiązującą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Sokoły z 1989 r. Powstał więc stan, w którym postępowanie o warunki zabudowy wszczęte w trakcie obowiązywania ustawy planistycznej z 1994 r. nie zostało zakończone w oparciu o jej przepisy i sprawa pozostawała w toku także po wejściu w życie nowego prawa planistycznego, które z kolei wyeliminowało z obrotu prawnego dotychczas obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Rozstrzygnięcie sprawy wymagało zatem rozważenia przede wszystkim kwestii intertemporalnych. Zdaniem sądu ocena prawna tego zagadnienia zaprezentowana przez organy nie odpowiada przepisom prawa. Kluczowe znaczenie w sprawie ma przepis art. 85 ust. 1 ustawy planistycznej z 2003 r., zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W kontekście tej regulacji nie może budzić wątpliwości, wbrew zarzutom skarżącej, że sprawa o ustalenie warunków zabudowy zainicjowana wnioskiem z 24.10.2000 r. obecnie, wobec stwierdzenia nieważności decyzji z [...].11.2000 r., jest sprawą wszczętą i niezakończoną, do której należy stosować przepisy dotychczasowe z mocy wskazanego art. 85 ust. 1. SKO błędnie jednak zinterpretowało użyte w tym przepisie pojęcie "przepisów dotychczasowych" argumentując, że chodzi o wszystkie przepisy (procesowe i materialne) obowiązujące w dacie złożenia wniosku, a więc nie tylko przepisy ustawy planistycznej, ale też miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taka interpretacja nie jest uprawniona wobec treści art. 87 ust. 3 tej ustawy (wyżej już powoływanego) uchylającego z dniem 31.12.2003 r. moc obowiązującą planów uchwalonych przed 1995 r., który stanowi lex specialis wobec regulacji art. 85 ust. 1. Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela stanowisko zaprezentowane przez część składów orzekających NSA, że jeżeli przepis szczególny, umieszczony w systemie przepisów przejściowych i końcowych (art. 87 ust. 3) stanowi expressis verbis o utracie z dniem 31.12.2003 r. mocy obowiązującej miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed 01.01.1995 r. – to nie można z przepisu ogólnego, jakim jest art. 85 ust. 1 ustawy planistycznej z 2003 r., wyprowadzać mocy obowiązującej tych planów (vide wyrok NSA z 10.07.2008 r., II OSK 809/07 oraz wyrok WSA w Gdańsku z 12.09.2007 r., II SA/Gd 451/07 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Oznacza to, że sformułowanie z art. 85 ust. 1 ustawy planistycznej z 2003 r. "przepisy dotychczasowe" nie obejmuje przepisów planów miejscowych, które utraciły moc z dniem 31.12.2003 r. Wskazać należy, że art. 87 ust. 3 ustawy planistycznej z 2003 r. był przedmiotem kontroli konstytucyjnej, która wypadła pozytywnie, bowiem Trybunał Konstytucyjny nie stwierdził jego niezgodności z ustawą zasadniczą (vide wyrok w sprawie K 54/05, OTK-A 2007/3/25). Przenosząc powyższe rozważania do sprawy niniejszej stwierdzić trzeba, że skoro plan miejscowy z 1989 r. utracił moc z dniem 31.12.2003 r., to po tej dacie nie mógł on stanowić podstawy jakichkolwiek ustaleń. Odwoływanie się zatem w niniejszym postępowaniu przez organ I instancji, jak i SKO do treści jego zapisów i uczynienie ich elementem rozstrzygnięcia nastąpiło z naruszeniem art. 87 ust. 3 ustawy planistycznej z 2003 r., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście zawarte w art. 85 ust. 1 ustawy planistycznej z 2003 r. sformułowanie o stosowaniu "przepisów dotychczasowych" obejmuje, poza nieobowiązującymi od 01.01.2004 r. miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, wszystkie przepisy materialne i procesowe poprzednio obowiązujące. Oznacza to, że skoro sprawa niniejsza zainicjowana wnioskiem z 24.10.2000 r. po stwierdzeniu nieważności decyzji o warunkach zabudowy z [...].11.2000 r. była w toku w dacie wejścia w życie ustawy planistycznej z 2003 r. – to należało do jej rozstrzygnięcia zastosować całokształt przepisów dotychczasowych (ustawę planistyczną z 1994 r.), z wyłączeniem planu miejscowego z 18.12.1989 r. W konsekwencji należało wydać decyzję o warunkach zabudowy uwzględniającą przepisy szczególne, jeśli miały w sprawie zastosowanie (art. 40 ust. 1 ustawy z 1994 r.), jednak bez odniesień do planu (poprzedni utracił moc a aktualnie brak jest planu dla terenu inwestycji - vide informacja Wójta z 13.03.2012 r.), przeprowadzić rozprawę administracyjną i uzgodnić warunki zabudowy z wojewodą (art. 44 ust. 1 i 2 tej ustawy), a także dopełnić inne obowiązki wynikające z rozdziału 4 "Ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu" ustawy z 1994 r.. Z akt wynika, że organy ograniczyły się wyłącznie do zastosowania art. 40, 41, 42 ustawy planistycznej z 1994 r., natomiast nie rozważyły konieczności zastosowania innych przepisów wskazanego rozdziału, w tym nie przeprowadziły rozprawy i nie uzyskały stanowiska wojewody. Nadto, o czym wyżej wspominano, orzekały z uwzględnieniem zapisów nieobowiązującego planu miejscowego z 1989 r. W tych okolicznościach zaskarżone rozstrzygnięcia nie mogły się ostać jako naruszające prawo. Skład orzekający odnotował fakt toczącego się postępowania legalizacyjnego dotyczącego budynku obory wzniesionej przez inwestora – obecnie zawieszonego z uwagi na oczekiwanie przez organy nadzoru budowlanego na wydanie decyzji o warunkach zabudowy (vide postanowienia z [...].06.2011 r.). Niemniej jednak okoliczność ta nie mogła mieć istotnego znaczenia w sprawie niniejszej, toczącej się na skutek wniosku z 2000 r. i dlatego niezależnej od postępowania legalizacyjnego (zainicjowanego kilka lat później, bo w 2003 r.). Nie można też zgodzić się ze skarżącą, że ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji powinno nastąpić na skutek nowego wniosku złożonego przez inwestora. Wobec nierozpoznania wniosku z 24.10.2000 r., która to sytuacja wystąpiła na skutek stwierdzenia nieważności decyzji z [...].11.2000 r., organ miał obowiązek dokończyć pierwotne postępowanie. Stwierdzenie nieważności, co wymaga podkreślenia, spowodowało powrót sprawy do etapu sprzed wydania wskazanej decyzji i powstanie sytuacji jakby ona nigdy w obrocie prawnym nie funkcjonowała. Dlatego organ postawiony - na skutek decyzji SKO stwierdzającej nieważność warunków zabudowy - przed koniecznością rozpoznania wniosku, mógł również wzywać inwestora do jego uzupełnienia i oceniając, że nastąpiło to w wyznaczonym terminie, dalej prowadzić postępowanie. Zakres wezwania do tego uzupełnienia nie podlega jednak ocenie sądu na obecnym etapie rozpoznania sprawy, a to ze względu na stwierdzone naruszenia prawa i konieczność ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy na etapie administracyjnym, czego sąd nie może czynić za organ. Reasumując stwierdzić trzeba, że zastosowanie w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej regulacji planu miejscowego z 1989 r. nieobowiązującego już w dacie orzekania oraz wybiórcze zastosowanie przepisów ustawy planistycznej z 2003 r. (pominięcie w szczególności regulacji proceduralnej z art. 44) stanowiło o wydaniu tych rozstrzygnięć z naruszeniem art. 85 ustawy planistycznej z 2003 r., a więc przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sprawa wymaga zatem ponownego rozpoznania z uwzględnieniem prawidłowej wykładni art. 85 ust. 1 ustawy planistycznej, w szczególności zwrotu "przepisy dotychczasowe" zaprezentowanej w niniejszym uzasadnieniu. Ponownie organy ocenią wniosek i zgodność inwestycji z przepisami ustawy planistycznej z 1994 r., przeprowadzą wymaganą w tej ustawie procedurę (rozprawa administracyjna), jak również uzyskają stanowisko wojewody, a końcowo wydadzą decyzję zawierającą elementy wymagane przez art. 42 ust. 1 tej ustawy i uzasadnienie odpowiadające wymaganiom z art. 107 § 3 Kpa. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w związku z art. 135 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. W punkcie 2. wyroku orzeczono o niewykonalności zaskarżonych rozstrzygnięć na podstawie art. 152 p.p.s.a. W punkcie 3. wyroku zasądzono od organu na rzecz skarżącej koszty postępowania sądowego przy zastosowaniu art. 200 p.p.s.a.