II SA/Go 71/12

Dnia 15 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2012 r. sprawy ze skargi J.Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J.Ż. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 22 kwietnia 2010 r. do Burmistrza wpłynął wniosek [...] Sp. z o.o. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...]. Do wniosku inwestor dołączył opracowaną przez mgr. inż. P.K. "Analizę kwalifikacyjną inwestycji określającą czy inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia". Wynika z niej, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu na środowisko (Dz.U. z 2007 r. Nr 158, poz. 1105 ze zm.) w związku z brakiem miejsc dostępnych dla ludności na osi wiązek głównych promieniowania anten rozsiewczych w odległości do 150 m od anten, inwestycja ta nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. 1 czerwca 2010 r. wpłynęły do Burmistrza pisma mieszkańców miejscowości [...] wyrażające ich sprzeciw co do planowanej inwestycji. Tego dnia wpłynęło też pismo J.Ż. z [...] maja 2010 r. również wyrażające sprzeciw co do planowanej inwestycji. Jego autor podniósł m.in. że analiza załączonych do wniosku mapek wskazuje bezsprzecznie, że sporządzający je nie zauważył elementów, które jednoznacznie przeczą jego twierdzeniom, mianowicie oś główna wiązki promieniowania az. 210 przechodzi dokładnie przez środek nowopowstającego budynku mieszkalnego na działce nr [...] i w odległości 5-6 m od budynku mieszkalnego na działce nr [...], oś główna wiązki promieniowania az. 100 przechodzi w odległości 6-8 m od budynku mieszkalnego na działce nr [...] i 15-20 m od Szkoły Podstawowej, zaś oś główna wiązki promieniowania az. 300 przechodzi dokładnie przez środek pasieczyska mieszczącego się na działce nr [...] i po części [...]. J.Ż. wskazał także, że pasieczysko w całości znajduje się w obszarze występowania promieniowania elekromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość (0,1 W/m2) – ule stają w odległości od 15 do 50 m od proponowanej lokalizacji anteny. [...] września 2010 r. Burmistrz wydał decyzję nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego odmawiającą wydania decyzji dla wnioskowanej inwestycji. Uzasadniając decyzję organ pierwszej instancji wskazał, że teren planowanej inwestycji wraz z terenami sąsiednimi jest zaliczany do terenów mieszkaniowo-usługowych. Lokalizacja planowanej inwestycji narusza wymagania ładu przestrzennego, poprzez wprowadzenie w obszar zabudowy mieszkaniowej z niewielkimi usługami obiektu budowanego, który mógłby dominować nad całym obszarem, zamieniając w sposób jednoznaczny i trwały walory architektoniczne i krajobrazowe tego terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. od powyższej decyzji, decyzją z [...] listopada 2010 r. nr [...] uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej w skrócie: u.p.z.p) nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 u.p.z.p nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oznacza to, że decyzja organu pierwszej instancji odmawiająca ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, wyłącznie z powodu naruszenia wymagań ładu przestrzennego wskazanych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p, rażąco narusza powyższy przepis. [...] lutego 2011 r. Burmistrz wydał decyzję nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ponownie odmawiającą wydania decyzji dla planowanego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że w jego ocenie podstawą do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego mogą być również przesłanki określone w u.p.z.p w art. 1 ust. 2, czyli normy prawne o charakterze ogólnym, których uszczegółowienie następuje w toku prowadzonego postępowania. [...] kwietnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. od ww. decyzji, wydało decyzję nr [...] uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji [...] czerwca 2011 r. wydał decyzję nr [...] odmawiającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w głównej mierze wydając decyzję odmowną wzięto pod uwagę interes osób trzecich wyartykułowany w pismach stron postępowania. Od powyższej decyzji odwołała się [...] Sp. z o.o. wskazując w odwołaniu na naruszenie art. 107 § 1 i 3 oraz art. 77 § 4 a także naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. Zdaniem odwołującego organ pierwszej instancji nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a przede wszystkim nie wskazał, nie przytoczył oraz nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Decyzją z [...] listopada 2011r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji z [...] czerwca 2011 r. i ustaliło na rzecz [...] Sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji projektowanej na działce nr ewid. [...], polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...]. Odnosząc się do wskazywanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji naruszenia interesów osób trzecich przez planowane przedsięwzięcie Kolegium wskazało, że z utrwalonej pod rządami u.p.z.p linii orzecznictwa wynika, że ochronę interesów osób trzecich należy oceniać w kategoriach obiektywnych, a to oznacza, że odnosi się ona do uprawnień wynikających z przepisów ustawowych. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy podał, że zakres ochrony interesów osób trzecich w przedmiotowym postępowaniu ograniczony jest do interesów prawnych, ich krąg zaś zakreślają konkretne normy prawne zawarte w obowiązujących przepisach prawa. Burmistrz Torzymia nie wykazał natomiast, żeby przedmiotowa inwestycja naruszała któryś z interesów osób trzecich. Z pewnością naruszeniem interesów osób trzecich nie jest fakt sąsiedztwa osób trzecich z terenem objętym lokalizacją inwestycji celu publicznego i ich niezadowolenie z powodu planowanej inwestycji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p w celu ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego przeprowadził analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, ustalając, że planowane zamierzenie jest inwestycją dotyczącą budowy i utrzymania urządzeń łączności publicznej mogący mieć wpływ na środowisko w związku z czym planowana inwestycja powinna być zgodna z następującymi przepisami: - u.p.z.p, - ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), - ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z Nr 199, poz. 1227 ze zm.), - rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), - rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883), - oraz zgodna z Polskimi Normami. Organ zaznaczył, że przeprowadzono specyfikację powszechnie obowiązujących ww. przepisów odrębnych w celu ustalenia na ich podstawie warunków zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, tj. przede wszystkim przepisów z zakresu ochrony środowiska. Organ wskazał, że zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska procedurę ocen procedurę ocen oddziaływania na środowisko przeprowadza się tylko w przypadku inwestycji będących przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje takich przedsięwzięć określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Organ zaznaczył, że inwestor do wniosku dołączył analizę kwalifikacyjną inwestycji, określającą, czy inwestycja zalicza się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla której wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Analiza tego dokumentu wykazała, przy uwzględnieniu danych technicznych stacji oraz rozmieszczenia instalacji antenowej w stosunku do istniejących w otoczeniu miejsc dostępnych dla ludności, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z analizą na osi wiązek głównych promieniowania anten rozsiewczych w odległości 150 m od anten brak jest miejsc dostępnych dla ludności. Równoważną moc promieniowania izotropowo EIRP W dla projektowanych anten inwestor przedstawił jako 2455 W i 2138. Zatem zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b cyt. rozporządzenia, odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej promieniowania tej anteny nie może być mniejsza jak 150 m. Odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny definiuje się jako odcinek prostej, który wyznacza się wzdłuż głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut i pochylenie tej osi.; natomiast określenie odległości dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia planowanej instalacji. Organ zaznaczył, że zgodnie z przedstawionym przez inwestora zasięgiem osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, w obrębie 150 m nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p przeprowadził analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji ustalając, iż właścicielem nieruchomości na której realizowana będzie inwestycja jest M.B.. Działka nr ewid. [...] sklasyfikowana jest w ewidencji gruntów jako B-RIIIb – "użytki rolne zabudowane", obecnie zabudowana jest budynkiem mieszkalnym oraz trzema budynkami gospodarczymi. W sąsiedztwie znajdują się działki zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi z zabudową towarzyszącą w postaci budynków gospodarczych oraz budynkami o funkcji usługowej. Działka dostępna jest z drogi krajowej – ul. [...], poprzez istniejący zjazd. Ponadto: - teren nie jest objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ani obowiązkiem jego sporządzenia, - teren nie jest przewidziany do lokalizacji zadań celów rządowych lub samorządowych, - teren nie wymaga zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, - teren i obiekt zamierzenia inwestycyjnego nie jest objęty wymaganiami w zakresie dziedzictwo kulturowego i zabytków kultury współczesnej. Organ wskazał także, że ze względu na fakt, że działka na której zrealizowana ma być inwestycja przylega do drogi krajowej nr [...], zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p projekt decyzji wymagał uzgodnienia z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad. Takie uzgodnienie zostało dokonane albowiem organ powyższy wydał pozytywne uzgodnienie - postanowieniem z [...] października 2011 r. znak: [...]. Także Starosta dokonał pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji (postanowieniem z [...] października 2011 r. znak: [...]), w zakresie ochrony gruntów rolnych. Organ zaznaczył, iż w przedmiotowej inwestycji nie występują przypadki wymienione w art. 53 ust. 4 pkt 1-5, 7, 8, 10. 10a i 11 u.p.z.p, wymagające uzgodnień. Sporządzenie projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p, powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów –Okręgowej Izby Architektów pod nr [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł J.Ż., wnosząc o jej uchylenie i utrzymanie w mocy orzeczenia organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - pominięcie praw i interesów właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja lokalizacyjna, - niewłaściwą interpretację i zastosowanie art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p, polegającą na przyznaniu prymatu prawa inwestora do zabudowy nieruchomości nad prawem do korzystania z nieruchomości sąsiadującej, - naruszenie art. 7, 8, 9, 10, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a w związku z art. 74 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez wykluczenie strony z czynnego udziału w sprawie oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej nakładające na organy administracji obowiązek wszechstronnego zabrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, choć nie wszystkie jej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie u.p.z.p. Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 4 u.p.z.p ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (ust. 1). W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Stosownie do przepisu art. 2 pkt 5 u.p.z.p przez inwestycję celu publicznego rozumie się działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 i Nr 106, poz. 675 – dalej w skrócie: u.g.n.). Wśród celów publicznych wymienionych w tym ostatnim przepisie w pkt 1 wymienia się m.in. obiekty i urządzenia (...) łączności publicznej. Wobec definicji zawartej w art. 4 pkt 18 u.g.n. oraz brzmienia przepisów art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171 poz. 1800 z późn. zm.) aktualnie w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, według którego stacja bazowa telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 13 marca 2008 r., II OSK 222/07, dostępny w Internecie na str. orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega zatem wątpliwości, że planowana inwestycja zalicza się do inwestycji celu publicznego. Zgodnie z brzmieniem art. 53 ust. 3 u.p.z.p, wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (także decyzji o warunkach zabudowy) wiąże się z dokonaniem przez organ analizy dwóch elementów. Jest to analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1), oraz analiza prawna i faktyczna dotycząca terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 2). Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego w odróżnieniu od decyzji o warunkach zabudowy, korzysta z preferencji proceduralnych. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest tylko zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego nie znajduje zatem zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W odniesieniu do inwestycji celu publicznego ustawodawca nie wprowadził wymogu ochrony ładu przestrzennego w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w tym przepis nakazujący uwzględnianie w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.) nie mogą zatem samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (tak NSA w wyroku z 16 lutego 2010 r., II OSK 1862/08, Lex nr 597414). Zarzut niewłaściwej interpretacji i zastosowania art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p, jak i zarzut pominięcia praw i interesów właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja celu publicznego, okazały się nieuzasadnione. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie zasady czynnego udziału w postępowaniu. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze po wniesieniu przez [...] Sp. z o.o. odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z [...] czerwca 2011 r. nr [...], pismem z [...] sierpnia 2011 r. nr [...] poinformowało strony, w tym skarżącego, że sprawa nie może być załatwiona w terminie określonym w art. 35 k.p.a, z powodu konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, zgodnie z art. 136 k.p.a. Kolegium wskazało nowy termin załatwienia sprawy. Poinformowanie na piśmie stron postępowania o zmianie terminu załatwienia sprawy nie nakładało na Kolegium obowiązku zawiadamiania stron (w tej formie) o zwróceniu się do właściwych organów o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego czy też o wydaniu decyzji kończącej postępowanie. W tym zakresie organ odwoławczy, zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p, zawiadamiał w drodze obwieszczenia. Zatem zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a jest także nieuzasadniony. Uzasadnione jest natomiast czynienie organowi zarzutu, co do zupełności zebrania i oceny materiału dowodowego odnośnie tego czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację. Po pierwsze należy zauważyć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdzając, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zastosowało niewłaściwe przepisy wykonawcze do ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Zgodnie bowiem z § 4 tego rozporządzenia, do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro zatem wniosek wszczynający postępowanie z [...] kwietnia 2010 r. wpłynął do organu pierwszej instancji 22 kwietnia 2010 r., a ww. rozporządzenie weszło w życie 15 listopada 2010 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno stosować przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowaniach związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Po wtóre wskazać należy, że w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zawarta jest lista zgodnie z którą uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (tzw. decyzji środowiskowych) jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w obu ich kategoriach tj. wymienionych w art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy - przed uzyskaniem tzw. decyzji realizacyjnej. Wśród tych decyzji w pkt 3 ust. 1 art. 72 ustawy wskazana została decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana na podstawie u.p.z.p. Należy zaznaczyć, że pod tym pojęciem, zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 tej ustawy mieszczą się decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W świetle tych przepisów uzyskaną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji realizacyjnej (w niniejszej sprawie o ustalenie inwestycji celu publicznego). Wiąże ona organ wydający decyzję w przedmiotowo określonych sprawach. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może mieć charakter obligatoryjny wynikający z mocy prawa lub fakultatywny - właściwy organ określa, że taki obowiązek występuje w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy określając jednocześnie zakres raportu. Postanowienie to organ podejmuje po zasięgnięciu opinii właściwych organów. Organ wydaje również postanowienie, jeżeli nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny przedsięwzięcia na środowisko. Ten etap postępowania po przedłożeniu przez inwestora "Analizy kwalifikacyjnej inwestycji" został w rozpoznawanej sprawie pominięty. Organ odwoławczy oparł swoje rozstrzygnięcie w zakresie tego, czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jedynie na sporządzonej poza postępowaniem administracyjnym opinii mgr inż. P.K., określonej jako "Analiza kwalifikacyjna inwestycji". Powyższa opina może być oczywiście (zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a) dowodem w sprawie. Nie może ona jednak zastąpić swobodnej oceny dowodów oraz ustalenia przesłanek wymaganych przepisami prawa materialnego. Organ odwoławczy nie uwzględnił faktu, iż dokument powyższy nie został sporządzony w ramach postępowania administracyjnego. Nieuwzględnienie tego faktu mogło mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Z powyższym uchybieniem organu wiąże się także inna kwestia a mianowicie błędna w ocenie Sądu wykładnia pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności", dokonana przez organ. Definicję tego pojęcia zawiera art. 124 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z jego treścią przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów (tak np. NSA w wyroku z 31 maja 2010 r., II OSK 719/09, Lex nr 597806). Sąd podziela to stanowisko. Za błędne uznać zatem należało stanowisko organu, iż określenie odległości miejsc dostępnych dla ludności dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia planowanej instalacji. W takiej sytuacji organ powinien samodzielnie ustalić, czy w odniesieniu do planowanej inwestycji w odległościach nie większych niż 150 m od środka elektrycznego, znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Dotyczy to zwłaszcza zabudowy istniejącej na działce nr [...] i budynku realizowanego na działce nr [...]. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ naruszył przepisy postępowania - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skutkuje to uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: p.p.s.a). O tym, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na zasadzie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.