VII SA/Wa 1939/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2012 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] wydaną [...] lipca 2011r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] października 2010r. i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2010r., znak: [...], stwierdził na wniosek S. P. nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2005r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. S. pozwolenia na budowę punktu skupu i sprzedaży złomu stalowego w ilości 9 ton/dobę oraz metali kolorowych w ilości 50 kg/dobę bez możliwości składowania odpadów niebezpiecznych na działce nr [...] oraz przyłączy: energetycznego, kanalizacyjnego, wodociągowego oraz urządzeń służących do odprowadzania wód opadowych na działkach nr [...] położonych w miejscowości [...]. Po dokonaniu analizy akt sprawy oraz wniesionego od powyższej decyzji odwołania organ odwoławczy ustalił, że objęta wnioskiem decyzja Starosty [...] była już badana w postępowaniu nadzorczym – w trybie art. 156 § 1 kpa – Wojewoda [...] po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności – decyzją znak: [...] wydaną [...] kwietnia 2009r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z [...] marca 2005r. Wobec tego w ocenie organu odwoławczego objęta odwołaniem decyzja Wojewody [...] z października 2010r. jest dotknięta wadą określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 3 kpa – bowiem dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej co do istoty – inną decyzją ostateczną w tej sytuacji w ocenie organu zasadnym było uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania tego organu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł S. P.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący podał, że w jego ocenie zaskarżona decyzja nie spełnia przesłanek uzasadniających powołanie się przez organ na art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Organ wbrew art. 7 i art. 77 § 1 i 4 kpa wadliwie ustalił rzekomą tożsamość spraw występującą w zarówno w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji i postępowaniu jakie zostało zakończone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. Co prawda oba postępowania dotyczą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2005r., tym niemniej postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało wszczęte na jego wniosek i toczyło się z jego udziałem, podczas gdy postępowanie zakończone decyzją Wojewody z dnia [...] kwietnia 2009r. toczyło się bez jego udziału w charakterze strony i zostało wszczęte z urzędu z uwagi na wątpliwości organu co do legalności decyzji Starosty [...]. Z powyższego względu zdaniem skarżącego nie można w takim przypadku mówić o tożsamości podmiotowej sprawy skoro organy administracyjne, bezprawnie, odmówiły skarżącemu przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r., w przeciwieństwie do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sądy Administracyjne kontrolują jedynie legalności zaskarżonej decyzji a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia nie wystąpiły, wobec czego należy uznać, że skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylająca decyzję Wojewody [...] z [...] października 2010r. wydaną w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i umarzająca postępowanie organu I instancji. Organ prowadząc postępowanie nadzorcze nie rozpatruje sprawy co do jej istoty a jedynie ocenia czy ostateczna decyzja wydana w sprawie obarczona jest którąś z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie nieważnościowe może być wszczęte na wniosek strony lub przez właściwy organ z urzędu, przy czym w postępowaniu tym obowiązują zasady postępowania administracyjnego wskazane w kodeksie postępowania administracyjnego, a obowiązkiem organu jest ocena decyzji pod kątem wszystkich wad z art.156 § 1 kpa niezależnie od zarzutów wniosku. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy – należy podkreślić, że decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia [...] marca 2005r. objęta wnioskiem skarżącego z dnia 10 lutego 2010r. o stwierdzenie jej nieważności była już kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym wszczętym z urzędu przez Wojewodę [...]. Po przeprowadzeniu postępowania Wojewoda decyzją znak [...] wydaną dnia [...] kwietnia 2009r. na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 i 2 kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty. Należy podnieść, że w/w decyzja Wojewody [...] jest decyzją ostateczną i funkcjonowała jako taka w obrocie prawnym przed złożeniem wniosku przez skarżącego (tj. przed dniem 10 lutego 2010r.). W tej sytuacji prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że ponowna decyzja Wojewody [...] wydana w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2005r. jest decyzją dotyczącą sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną – i taka ocena nie będzie zasadna dopóki decyzja ta nie zostanie uchylona czy też zmieniona w sposób prawem przewidzianym. Rozpatrzenie bowiem sprawy wszczętej na wniosek skarżącego i wydanie ponownego rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z 30 marca 2005r. doprowadziłoby do sytuacji, że w obrocie prawnym funkcjonowałyby dwie decyzje wydane przez ten sam organ w tej samej sprawie zawierające sprzeczne rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż mimo oceny Sądu wyrażonej w wyroku wydanym dnia 17 września 2008r. sygn. akt VII SA/Wa 883/08 nie brał udział w postępowaniu nieważnościowym wszczętym z urzędu przez Wojewodę [...] zdaniem składu orzekającego stanowi on przesłankę wznowieniową wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, nie ma natomiast wpływu na treść rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.