VI SA/Wa 2309/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2012 r. sprawy ze skarg A. W., A. K. i M. R. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za rażące naruszenie obowiązku przekazania informacji oddala skargi Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Komisja Nadzoru Finansowego (dalej zwanej KNF) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. Nr 157, poz. 1119 z późn. zm.) oraz art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439 ze zm.) dalej cyt. jako ustawa o ofercie, po rozpatrzeniu wniosków o ponowne rozpoznanie sprawy wniesionych przez A. W., A. K. i M. R., utrzymała w mocy decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2011 r. nakładającą kary pieniężne po 100.000 zł na A. W., A. K. i M. R.. Do wydania ww. decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lipca 2009 r. spółka B. S.A. z siedzibą w G. opublikowała raport bieżący nr [...], jako podstawę publikacji wskazując art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie dotyczący przekazywania do publicznej wiadomości informacji poufnych. Z treści raportu wynikał m.in. fakt zawarcia w dniu [...] lipca 2009 r. listu intencyjnego przez spółkę zależną R. S.A. z X. S.A. Spółka poinformowała o wspólnym zamierzeniu stworzenia Grupy Kapitałowej w celu zintensyfikowania działań związanych z ich dalszym rozwojem w oparciu o synergię i poszerzanie udziału w rynku dyrybucji FMCG oraz rozwój ogólnopolskiego programu franszyzy. W dniu 5 października 2009 r. do spółki zależnej B. S.A. – R. S.A. wpłynęło drogą elektroniczną (w formie zeskanowanego dokumentu) pismo ze spółki X. S.A. dotyczące odstąpienia od realizacji zapisów listu intencyjnego zawartego w dniu [...] lipca 2009 r. Komisja ustaliła, iż w dniu 6 października 2009 r. skan pisma X. S.A. z dnia 5 października 2009 r. został przekazany drogą elektroniczną spółce B. przez R. S.A. List elektroniczny zawierał ponadto skan pisma wyjaśniającego R. S.A. z dnia 6 października 2009 r., podpisanego przez M. T. - Prezesa Zarządu R. S.A. (skierowanego do A. W. - Prezesa Zarządu B. S.A.) oraz skan listu intencyjnego. W powyższym piśmie z dnia 6 października 2009 r. R. S.A. poinformowała spółkę B., że otrzymała pismo z X. S.A. dotyczące przedmiotowego listu intencyjnego, z którego wynika, iż zamierzenia określone wspólnie przez strony nie zostały osiągnięte w zakreślonym terminie, przez co wszelkie intencje stron zawarte w liście przestają być wiążące. Wobec powyższego, zdaniem Komisji, już w ww. terminie spółka posiadała informację o treści pisma X. S.A. z dnia 5 października 2009 r. tamującego prowadzenie dalszych uzgodnień w ramach listu intencyjnego zawartego pomiędzy ww. stronami (wysłanego zarówno drogą elektroniczną jak i pocztową w dniu 5 października 2009 r. przez X. S.A. do R. S.A.). W dniu 7 października 2009 r. oryginał wyżej wymienionego pisma X. S.A. został dostarczony pocztą do R. S.A. W tym samym dniu nastąpiło nadanie oryginału tego pisma przez R. S.A. do emitenta (spółki B.). Dnia 9 października 2009 r. Prezes Zarządu R. S.A. poinformował Prezesa Zarządu B. S.A., że pismo X. S.A. otrzymał pocztą dnia 7 października 2009 r. Następnie w dniu [...] października 2009 r. B. S.A. opublikowała kolejny raport bieżący nr [...], z którego treści wynikało m.in., iż w dniu 9 października 2009 r. do B. S.A. wpłynęło zawiadomienie zarządu R. S.A., o dokonanym odstąpieniu od realizacji zawartego listu intencyjnego przez X. S.A., w związku z beskutecznym upływem terminów wyznaczonych przez strony listu intencyjnego w zakresie ustalenia parytetu udziałów stron w przyszłej strukturze. Podstawę prawną opublikowania ww. raportu bieżącego stanowił art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie – informacje poufne. Na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie, organ ustalił, że spółka zależna emitenta (B.) – R. S.A., powzięła wiedzę o odstąpieniu przez spółkę X. S.A. od realizacji zapisów listu intencyjnego w dniu 5 października 2009 r., a emitent opublikował ją dopiero w dniu [...] października 2009 r. Zgodnie z ustaleniami KNF, pismem z dnia 20 sierpnia 2010 r. spółka X. poinformowała Komisję, iż w spotkaniu w dniu [...] lipca 2009 r., na którym doszło do podpisania przez X. i R. S.A. listu intencyjnego uczestniczyli również przedstawiciele władz B. S.A. Na spotkaniu tym została powołana "grupa robocza" z udziałem przedstawicieli spółki B., która 14 sierpnia 2009 r. podpisała umowę o zachowaniu poufności. Wobec braku wstępnych ustaleń parytetów wymiany akcji, co miało być podstawą wszelkich dalszych prac i upływu terminu zgłoszenia do UOKiK zamiaru koncentracji, na ręce Prezesa Zarządu spółki R., X. złożyła oświadczenie datowane na 5 października 2009 r. o uznaniu postanowień listu intencyjnego "...za nieaktualne, a negocjacje w sprawie stworzenia Grupy Kapitałowej za zakończone bez osiągnięcia porozumienia Stron". Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] nałożyła na B. S.A. karę pieniężną w wysokości 300.000 zł wobec stwierdzenia, że spółka dopuściła się naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 1 nie wykonując w terminie obowiązku przekazania organowi, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnej dotyczącej odstąpienia od realizacji zapisów listu intencyjnego zawartego między spółką zależną B. S.A. – R. S.A. a spółką X. S.A. Organ powołał się na dyspozycję z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, która wymaga, by obowiązki informacyjne były wykonywane niezwłocznie. Organ podniósł, że wobec faktu, że definicja informacji poufnych obejmuje także informacje o zdarzeniach spodziewanych, nie znajdowało uzasadnienia oczekiwanie przez emitenta na przekształcenie się informacji o spodziewanym zdarzeniu cenotwórczym w informację o zajściu zdarzenia cenotwórczego. Zatem oczekiwanie emitenta na doręczenie oświadczenia o odstąpieniu od realizacji zapisów listu intencyjnego sporządzonego w formie pisemnej nie usprawiedliwia niewykonania przez niego obowiązku informacyjnego o fakcie otrzymania przez R. S.A. oświadczenia o odstąpieniu przez X. S.A. od listu intencyjnego w formie elektronicznej. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w dniu powzięcia przez spółkę zależną emitenta e-mailem pisma ze spółki X. S.A., zawierającego informacje o odstąpieniu od realizacji listu intencyjnego, tj. 5 października 2009 r., powstał obowiązek informacyjny emitenta. Informacja o niedojściu do skutku zapisów listu intencyjnego (informacja poufna) powinna była zostać skierowana do publicznej wiadomości niezwłocznie po jej uzyskaniu przez emitenta, nie później niż w ciągu 24 godzin od tego momentu. Organ uznał, iż stwierdzone naruszenie ma charakter rażący, gdyż waga informacji nieprzekazanej do publicznej wiadomości jest znaczna, tym samym prawo do informacji inwestorów i akcjonariuszy spółki publicznej zostało w istotny sposób naruszone, a okoliczności sprawy wskazują, że spółka mogła wykonać prawidłowo obowiązki informacyjne. O wysokości kary zdecydował fakt, iż naruszenie dotyczyło informacji o istotnej wadze dla inwestorów, jak również okoliczność, że emitent świadomie opóźnił publikację informacji. Pismem z dnia 26 stycznia 2011 r. spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją administracyjną z dnia [...] grudnia 2010 r., wnosząc o uchylenie wskazanej wyżej decyzji w całości i umorzenie postępowania. KNF decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. Pismem z dnia 21 czerwca 2011 r. spółka B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję KNF z dnia [...] maja 2011 r., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 lutego 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1604/11 oddalił skargę. Spółka B. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na A. W. kary pieniężnej, o której mowa w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę B. S.A. z siedzibą w G. w okresie pełnienia przez A. W. funkcji Prezesa Zarządu ww. spółki. Postanowieniami z dnia [...] maja 2011 r. wszczęto analogiczne postępowania administracyjne wobec A. K. oraz M. R., pełniących funkcje Wiceprezesów Zarządu ww. spółki. Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., na podstawie m.in. art. 62 § 1 k.p.a., połączono ww. trzy postępowania administracyjne w jedno postępowanie administracyjne. W pismach z dnia 16 marca 2011 r.oraz 9 maja 2011 r. pisemne zeznania złożył A. W., w pismie z dnia 9 maja 2011 r. pisemne zeznania złożył A. K. natomiast w piśmie z dnia 12 maja 2011 r. – M. R.. Pismem z dnia 6 czerwca 2011 r. A. W., powołując sie na art. 78 § 1 k.p.a. wniósł o przesłuchanie L. B. na okoliczność prowadzenia przez niego w dniach 5-9 października 2009 r. z X. S.A. rozmów dotyczących kontynuowania realizacji postanowień listu intencyjnego z dnia [...] lipca 2009 r. zawartego pomiędzy R. S.A. a X. S.A., co rzutowało na jego ocenę o braku definitywnych decyzji w tym zakresie. Natomiast A. K. i M. R. pismami z dnia 6 czerwca 2011 r. wnieśli o przesłuchanie L. B. i A. W. na temat prowadzonych przez nich rozmów w dniach 6-9 października 2009 r. Postanowieniami opatrzonymi datą [...] czerwca 2010 r. (omyłkowo wskazano nieprawidłowy rok) odmówiono uwzględnienia ww. wniosków dowodowych. Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] Komisja Nadzoru Finansowego, powołując sie na art. 104 k.p.a., art. 11 ust. 1 i ust. 5 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie nałożyła na A. W., A. K. i M. R., pełniących odpowiednio funkcje Prezesa i Wiceprezesów Zarządów spółki B. S.A., kary pieniężne po 100.000 zł za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę B. S.A. z siedzibą w G., o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, w okresie pełnienia przez ww. osoby funkcji członków zarządu ww. spółki. W uzasadnieniu decyzji organ potwierdził stan faktyczny ustalony w toku postepowania administracyjnego, zakończonego nałożenieniem na spółkę B. kary pieniężnej. Dodatkowo podkreślono, iż spółka konsekwentnie w toku prowadzonego wobec niej postępowania administracyjnego wskazywała, iż dostęp do informacji poufnej przekazywanej raportem bieżącym nr [...] miał zarząd Spółki w składzie: A. W. (Prezes Zarządu), A. K. (Wiceprezes Zarządu), M. R. (Wiceprezes Zarządu) - a więc strony niniejszego postępowania - oraz pracownicy techniczni odbierający bezpośrednio korespondencję i sporządzający ww. raport bieżący. W toku postępowania ustalono, iż A. W. był członkiem zarządu Spółki pełniącym funkcję Prezesa Zarządu od [...] października 2008 r. do [...] października 2010 r. A. W. składając pisemne zeznania w niniejszym postępowaniu administracyjnym jako Strona, wskazał (pisma z dnia 16 marca 2011 r. oraz 9 maja 2009 r.), iż wedle jego wiedzy dostęp do informacji otrzymywanych ze spółki zależnej R. S.A. dotyczących odstąpienia od realizacji zapisów listu intencyjnego przez X. S.A. posiadali (oprócz niego osobiście jako Prezesa Zarządu) także pozostali członkowie Zarządu, niektórzy członkowie Rady Nadzorczej oraz pracownicy Spółki, tj.: Przewodniczący Rady Nadzorczej B. S.A. – W. K., Wiceprzewodniczący Rady Nadzorczej B. S.A. – K. P., Członek Rady Nadzorczej B. S.A. – M. O., Wiceprezes B. S.A. – A.K., Wiceprezes B.i S.A. – M. R. oraz pracownicy B. S.A. Jak zeznał dalej A. W., ww. osoby otrzymywały informacje na bieżąco, a wymienionych członków Zarządu i Rady Nadzorczej informował on sam osobiście lub telefonicznie. A. W. zeznał, iż nie posiada żadnej wiedzy na temat obiegu informacji w spółce X. oraz R. S.A. A. W. wskazał również, iż nie podziela stanowiska Komisji, iż spółka nie wykonała w terminie obowiązku przekazania Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości, informacji dotyczącej odstąpienia przez X. S.A. od realizacji zapisów listu intencyjnego zawartego ze spółką R. S.A. Wskazano, że A. K. jest członkiem zarządu spółki pełniącym funkcję Wiceprezesa Zarządu od [...] listopada 2008 r. i stanowisko to piastuje do dnia dzisiejszego. A. K., podobnie jak A. W., zeznał (pismo z dnia 9 maja 2009 r.), iż wedle jego wiedzy, projekt raportu bieżącego [...], pod którym po jego akceptacji przez Zarząd B. S.A., złożył swój podpis, sporządzony został przez G. M., odpowiedzialnego za techniczną obsługę publikowania raportów bieżących. A. K. wskazał również, że informację o odstąpieniu przez X. S.A. od listu intencyjnego zawartego z R. S.A. uzyskał w dniu [...] października 2009 r. o godz. 9:13 poprzez otrzymanie w formie mailowej od G. M. projektu raportu bieżącego [...]. Natomiast M. R. zeznał zaś, iż jest członkiem Zarządu spółki od [...] maja 2008 r. do chwili obecnej. Aktualnie pełni on funkcję Prezesa Zarządu. W okresie od [...] maja 2008 r. do [...] października 2010 r., M. R. pełnił funkcję Wiceprezesa Zarządu. M. R. wskazał jednocześnie (pismo z dnia 12 maja 2009 r.), iż w spółce obowiązuje zwyczajowa procedura sporządzania i publikacji raportu na temat informacji istotnych dla rynku finansowego, w której to zarząd spółki, po konsultacji z obsługującą spółkę kancelarią prawną, weryfikuje prawdziwość i istotność informacji, a następnie podejmuje decyzję o jej publikacji. Jednak jak zeznał M. R. powyższa procedura nie została nigdy w spółce w żaden sposób sformalizowana. Podobnie w spółce członkowie Zarządu w roku 2009 nie mieli formalnie przyporządkowanego zakresu obowiązków. Zgodnie z zeznaniami M. R., decyzję o opublikowaniu raportu bieżącego nr [...] z dnia [...] października 2009 r. podjął Zarząd spółki po konsultacji z obsługującą Spółkę kancelarią prawną. Raport zredagowany został przez G. M., odpowiedzialnego za techniczną obsługę procesu sporządzania i publikowania raportów bieżących i podpisany przez A. K. -Wiceprezesa Zarządu oraz A. W. - Prokurenta Spółki. Zdaniem organu zeznania M. R. wskazują, iż informację dotyczącą odstąpienia od listu intencyjnego otrzymał on w formie wiadomości elektronicznej (skan pisma X. S.A. z dnia 5 października 2009 r.) w dniu 6 października 2009 r. Jednak, ze względu na interpretacje prawników Spółki o nieskutecznym odstąpieniu X. S.A. od realizacji zapisów listu intencyjnego (forma elektroniczna nie była prawnie doniosła), Spółka nie uznała tej informacji za informację podlegającą obowiązkowi upublicznienia. Jak wskazał M. R. informację o skutecznym prawnie odstąpieniu przez X. S.A. od listu intencyjnego zawartego z R. S.A., tj. informację o otrzymaniu przez Spółkę R. S.A. pisma o uznaniu postanowień listu intencyjnego za "nieaktualne", uzyskał on dopiero w dniu 9 października 2009 r., jak to określił "na Zarządzie", zaś [...] października 2009 r. o godz. 9:13 otrzymał w formie elektronicznej (e-mail) od p. G. M. projekt raportu bieżącego nr [...] Odnosząc sie do wniosków dowodowych skarżących, dotyczących prowadzenia przez spółkę w dniach 5-9 października 2009 r. rozmów z X. S.A., oddalonych postanoweniami przez organ, wskazano iż nie miały one znaczenia dla niniejszego postepowania, albowiem dokładnie określono moment 6 października 2009 r., kiedy spółka, a zarazem poszczególni członkowie zarzadu spółki uzyskali dostęp do przedmiotowej informacji poufnej, czego konsekwencją było powstanie obowiązku informacyjnego spółki. Komisja oceniła, podobnie jak w decyzji nakładającej karę na spółkę, iż stwierdzone naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę miało charakter rażący. Za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych uznaje się takie naruszenie, kiedy waga nieprzekazanej do publicznej wiadomości informacji jest znaczna, a tym samym prawo do informacji inwestorów i akcjonariuszy spółki publicznej jest w istotny sposób naruszone, a okoliczności sprawy wskazują, że spółka mogła wykonać prawidłowo obowiązki informacyjne. Na ocenę dokonanego naruszenia jako rażącego ma wpływ m.in. znaczne opóźnienie wykonania obowiązku informacyjnego. Ponadto spółka świadomie opóźniła przekazanie przedmiotowej informacji, albowiem uzyskała ją już w dniu 6 października 2009 r. (spółka zależna R. S.A. w dniu 5 października 2009 r.). Dodatkowo wskazano na to okoliczność, że opóźnienie w przekazaniu informacji na rynek nastąpiło w kontekście daty pierwszego dnia notowań akcji nowej emisji w dniu 9 października 2009 r. Ustalone fakty zdaniem organu prowadziły do wniosku, iż tego rodzaju zwłoka w publikacji zabezpieczać miała korzystne warunki sprzedaży akcji nowej emisji przez członków organów spółki i spółek wchodzących w skład jego grupy kapitałowej. Gdyby bowiem przedmiotowa informacja poufna, o wyraźnym wydźwięku negatywnym, niwecząca plany ekspansji Spółki, została przekazana przed dniem 9 października 2009 r., mogłoby dojść do istotnego obniżenia kursu akcji B. S.A. Opublikowanie natomiast informacji raportem nr [...] po pierwszym dniu notowań, tj. akcji nowej emisji, tj. w [...] października 2009 r. umożliwiło sprzedaż akcji nowej emisji w chwili, gdy w cenie rynkowej nie był uwzględniony negatywny wydźwięk ww. raportu bieżącego. Podniesiono, że przesłanką nałożenia kary pieniężnej, wskazanej w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, jest poza przesłankami kwalifikowanego naruszenia obowiązków informacyjnych przez spółkę, pełnienie funkcji członka zarządu spółki w momencie dokonania przez Spółkę rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych. W okresie, w którym miało miejsce wskazane wyżej naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę, A. W. pełnił funkcję Prezesa Zarządu Spółki, natomiast A. K. oraz M. R. pełnili funkcje Wiceprezesów Zarządu Spółki. Potwierdzeniem tego faktu są wyjaśnienia stron oraz ogólnie dostepne raporty okresowe spółki. Podkreśłono, że w spółce nie było ustalonego zakresu obowiązków poszczególnych członków zarządu odnośnie procesu obiegu informacji przekazywanych w postaci raportów bieżących w 2009 r. Wszyscy członkowie zarządu spółki otrzymali drogą elektroniczną w dniu 6 października 2010 r. informację o odstapieniu od realizacji zapisów omawianego listu intencyjnego. W dniu 19 lipca 2011 r. A. W. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Analogiczne wnioski A. K. oraz M. R. złożone zostały w dniu 20 lipca 2011 r. Skarżący postawili zarzuty naruszenia: - art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie poprzez nałożenie na osobę, o której mowa w tym przepisie, kary pieniężnej, pomimo upływu 6 miesięcy od wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na emitenta, - art. 61 § 1 k.c. w zw. z § 4 ust. 2 listu intencyjnego z dnia [...] lipca 2009 r. w zw. z art. 74 § 3 k.c. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że skutek w postaci odstąpienia od realizacji ww. listu intencyjnego wystąpił już w dniu 5 października 2009 r. w wyniku otrzymania przez spółkę zależną emitenta elektronicznej wersji pisma, w sytuacji, gdy doniosłe prawnie było otrzymanie przez spółkę oświadczenia woli w formie pisemnej, - art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 6 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, polegające na niezawiadomieniu strony o zakończeniu postępowania dowodowego i niewyznaczeniu stronie terminu do ustosunkowania się co do zebranych dowodów, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, - art. 79 § 2 k.p.a. w związku z art. 10 ust. 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 6 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności poprzez przeprowadzenie dowodu ze świadków "w formie pisemnej", co pozbawiło stronę możliwości bieżącego zapoznawania się z odpowiedziami świadków i zadawania tym świadkom pytań, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, - przepisu art. 78 § 1 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 6 ustawy o nadzorze poprzez odmówienie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania L. B. oraz A. W. na okoliczność prowadzenia przez A. W. rozmów w dniach 5-7 października 2009 r. z X. S.A., dotyczących kontynuowania realizacji listu intencyjnego z dnia [...] lipca 2009 r., a tym samym pozwalającego na wykazanie braku definitywnej decyzji co do zerwania uzgodnień zawartych w liście intencyjnym, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazując na naruszenie 96 ust. 7 ustawy o ofercie, skarżący podnieśli, że w myśl tego przepisu kara, o której mowa w art. 96 ust. 6 nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 tego artykułu (nałożenie kary na emitenta) upłynęło więcej niż 6 miesięcy. Komisja Nadzoru Finansowego decyzję nakładającą na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie publicznej na B. S.A. obowiązek zapłaty kary pieniężnej wydała w dniu [...] grudnia 2010 r., natomiast decyzja o nałożeniu na skarżących kary pieniężnej wydana została [...] czerwca 2011 r., a więc po upływie sześciomiesięcznego okresu, w którym kara mogła być na stronę nałożona, a który to okres kończył się 20 czerwca 2011 r. Stawiając zarzut naruszenia art. 61 § 1 k.c. w zw. z § 4 ust. 2 listu intencyjnego z dnia [...] lipca 2009 r. w zw. z art. 74 § 3 k.c., skarżący podnieśli, że w liście intencyjnym, którego stroną była spółka zależna emitenta, strony przewidziały w postanowieniu § 4 ust. 2, iż wszelkie zmiany listu intencyjnego wymagają zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności. Skoro strony w postanowieniu § 4 ust. 2 listu intencyjnego przewidziały wymóg zachowania formy pisemnej, pod rygorem nieważności, dla zmian stosunku prawnego wykreowanego poprzez zawarcie listu intencyjnego, to tym bardziej rozwiązanie tego stosunku, które stanowi przecież najdalej idącą zmianę, wymagało zachowania tej formy. Wniosek taki potwierdza unormowanie z art. 74 § 3 k.c., z którego wynika, że przepisów o formie pisemnej przewidzianej dla celów dowodowych nie stosuje się do czynności prawnych w stosunkach między przedsiębiorcami. Potwierdza to również zachowanie stron listu intencyjnego. X. S.A. nie ograniczył się do przesłania drogą mailową skanu pisma datowanego na dzień 5 października 2009 r., gdyż wiadomość przesłana w ten sposób nie wywołała skutków prawnych, ale przesłał je za pośrednictwem tradycyjnej poczty. Taka przesyłka dotarła do adresata - spółki zależnej Emitenta - w dniu 7 października 2009 r. Dopiero w tym dniu nastąpiło więc zdarzenie cywilnoprawne, które wywołało skutki prawne - w tym dniu zostało złożone przez X. S.A. w formie pisemnej oświadczenie woli o rozwiązaniu listu intencyjnego z dnia [...] lipca 2009 r. - E-mail z dnia 5 października 2009 r. był jedynie zapowiedzią zamiaru złożenia oświadczenia woli o określonej treści. Tym samym początkiem biegu terminu mógł byc co najwyżej dzień 7 października 2010 r. Podnosząc zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 6 ustawy o nadzorze nad rynkiem finasowym, skarżący wskazali, iz organ nie zawiadomił ich o zakończeniu postepowania wyjaśniającego, uniemożliwiając im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. Stawiając zarzut naruszenia art. 79 § 2 k.p.a. w związku z art. 10 ust. 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 6 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, A. W. wskazał, że pismem z dnia 2 maja 2011 r. organ zawiadomił go o wezwaniu M. R. i A. K. do złożenia pisemnych zeznań. W piśmie z dnia 9 maja 2011 r. zwrócił się do organu z zapytaniem, w jakiej formie i w jaki sposób ma realizować swoje uprawienia do udziału w przeprowadzeniu dowodów ze świadków, skoro pytania i odpowiedzi, których treści nie zna, są sporzadzone w formie pisemnej. Organ nie udzielił odpowiedzi na to pytanie. Ponadto podniósł, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż dowód z zeznań świadka powinien być przeprowadzony w postępowaniu administracyjnym bezpośrednio i nie może być zastępowany pisemnymi oświadczeniami. Natomiast A. K. i M. R. wskazali, że organ pismami z dnia 19 maja 2011 r. poinformował ich, iż w aktach sprawy znajdują sie pisma z zeznaniami pozostałych członków zarządu, pouczając o prawie do udziału w przeprowadzeniu dowodu oraz zadawania pytań świadkom, mimo braku takiej możliwości. Podnosząc zarzut naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 6 ustawy o nadzorze skarżący podnieśli, że wniesione przez skarzących wnioski dowodowe prowadzące do udowodnienia okoliczności, że A. W. w dniach 7-8 października 2010 r. prowadził rozmowy z L. B. co do mozliwości realizacji omawianego listu intencyjnego. Podnosili, że emitent posiadając w dniu 6 października okresloną wiedzę o przedmiotowym mailu, nie mógł już wtedy uznać posiadaną informację za prawdziwą i precyzyjną. Podkreślili, że emitent nie miał wiedzy, czy pismo z dnia 5 października 2010 r. zostanie wysłane pocztą oraz że strony listu intencyjnego były w trakcie negocjacji na temat uzgodnienia wstępnych parytetów wyceny akcji, zatem samo wysłanie omawianego maila mozna było uznać za element gry negocjacyjnej. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Komisja Nadzoru Finansowego utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, organ wskazał, że od chwili wydania decyzji do chwili jej doręczenia akt ten nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Bieg terminu, o którym mowa w przepisie art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, rozpoczyna się w dniu doręczenia emitentowi decyzji o nałożeniu na niego kary. Od tego momentu, w terminie 6 miesięcy musi nastąpić doręczenie decyzji o nałożeniu kary na osoby, o których mowa w przepisie art. 96 ust. 6 tej ustawy. Pomiędzy doręczeniami obu decyzji nie może więc upłynąć okres dłuższy niż 6 miesięcy. Odosząc sie do naruszenia art. 61 § 1 k.c. w zw. z § 4 ust. 2 listu intencyjnego z dnia [...] lipca 2009 r. w zw. z art. 74 § 3 k.c organ podniósł, że o ile bowiem zgodnie z art. 77 § 1 k.c., uzupełnienie lub zmiana umowy wymaga zachowania takiej formy, jaką ustawa lub strony przewidziały w celu jej zawarcia, to zgodnie z § 2 tego artykułu, jeżeli umowa została zawarta w formie pisemnej, jej rozwiązanie za zgodą obu stron, jak również odstąpienie od niej albo jej wypowiedzenie powinno być stwierdzone pismem. Niezasadne jest zatem traktowanie czynności odstąpienia od umowy jako kwalifikowanej postaci zmiany tej umowy, skoro sam ustawodawca wyraźnie rozróżnia sytuację dokonania obu tych czynności, przewidując dla nich różne formy prawne. Ustosunkowując sie do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 6 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, organ wskazał, że w pismach z dnia 19 maja 2011 r. skierowanych do poszczególnych stron postępowania, Komisja poinformowała skarzących o dokumentach znajdujących się w aktach postępowania, pouczając je o treści przepisu art. 79 § 2 k.p.a., w tym o prawie do zadawania pytań świadkom stronom oraz składania wyjaśnień, a także o prawie do przeglądania akt postępowania. Ponadto Komisja pouczyła o treści przepisu art. 10 § 1 k.p.a. do memomentu wydania decyzji skarżący nie skorzystali jednak z prawa przeglądania akt ani osobiście, ani przez pełnomocnika. Ustosunkowując sie do naruszenia art. 79 § 2 k.p.a. w związku z art. 10 ust. 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 6 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, organ poskreślił, że strony zostały pouczone o przysługujących im uprawnieniach do zadawania świadkom pytań. Strony nie tylko miały możliwość zapoznania się z zeznaniami, przeglądając akta sprawy, ale również przekazano im kopie pism zawierających zeznania, które uprzednio zostały włączone do akt, z jednoczesnym pouczeniem ich o treści art. 79 § 2 k.p.a. Odnosząc się do naruszenia przepisu art. 78 § 1 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 6 ustawy o nadzorze organ wskazał, że fakt prowadzenia późniejszych rozmów telefonicznych pomiędzy L. B. a A. W. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, czy powstała informacja poufna i jako taka czy podlegała publikacji. Nawet jeśli strony listu intencyjnego brały pod uwagę ponowne nawiązanie współpracy, to jednak skutek w postaci odstąpienia od zawarcia listu intencyjnego już się zrealizował, a więc informacja poufna zaistniała. Na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] września 2011 r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. W., A. K. i M. R., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący ponownie postawili zarzuty naruszenia art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie; art. 61 § 1 k.c. w zw. z § 4 ust. 2 listu intencyjnego z dnia [...] lipca 2009 r. w zw. z art. 74 § 3 k.c.; art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 6 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym; art. 79 § 2 k.p.a. w związku z art. 10 ust. 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 6 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym; art. 78 § 1 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 6 ustawy o nadzorze. Ponadto postawiono zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niezawarcie w decyzji Komisji Nadzoru Finansowego uzasadnienia faktycznego i prawnego i uzupełnienie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2011 r. o uzasadnienie decyzji przez osobę nie będącą organem, a więc do tego nieuprawnioną, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, oraz art. 11 ust. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, poprzez zamieszczenie w zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2011 r. jak i w decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. składników decyzji, które nie pochodzą od organu uprawnionego do jej wydania. Skarżący ustosunkowując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarzonej decyzji, a odnoszących się do zarzutów zawartych we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosili, że skoro więc w analizowanym przepisie art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, prawodawca jako początek biegu przedawnienia prawa do nałożenia kary na członka zarządu emitenta, wskazał dzień wydania decyzji o nałożeniu kary na emitenta, to pojęcie to należy rozumieć tak jak zostało zdefiniowane w art. 107 § 1 k.p.a., a nie jak dzień doręczenia decyzji, o którym mowa w art. 110 k.p.a. Gdyby ustawodawca chciał wyznaczyć początek biegu terminu, o którym mowa w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie na inny dzień niż na dzień wydania decyzji, użyłby w przepisie innego zwrotu, jak np. ,,od dnia doręczenia decyzji" czy też zwrotu "od dnia nałożenia kary". Skarżący podkreślili, iż stanowisko organu nie znajduje także poparcia w przytaczanym przez organ wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1716/08. Skarżący podkreślali, że w świetle art. 11 ust. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym KNF w zakresie swojej działalności podejmuje uchwały, w tym wydaje decyzje administracyjne i postanowienia, określone w przepisach odrębnych. W aktach sprawy znajdują się wyciągi z protokołów obrad Komisji z jej posiedzeń z dnia [...] czerwca 2011 r. i [...] września 2011 r., na których to posiedzeniach Komisja podjęła uchwały - decyzje z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie nałożenia na skarżących kar pieniężnych oraz decyzje z dnia [...] września 2011 r. "w sprawie utrzymania w mocy decyzji z dnia [...] czerwca". Z załączonych wyciągów wynika, że podjęte przez Komisję dwie decyzje administracyjne nie zawierają żadnego uzasadnienia, ani faktycznego ani prawnego. Ponadto wskazali, że uzasadnienie decyzji zawarte w decyzjach z dnia [...] czerwca 2011. oraz [...] września 2011 r. podpisanych przez Przewodniczącego Komisji i doręczonych skarżącym, nie są uzasadnieniami organu, który decyzje wydał, a są co najwyżej uzasadnieniami osoby, która pod nimi się podpisała, lecz organem nie jest, tj. Przewodniczącego Komisji. Co prawda zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy o nadzorze na rynkiem finansowym, Przewodniczący Komisji jest wprawdzie upoważniony do podpisywania w imieniu Komisji uchwał, jednak w ocenie skarżących, uprawnienie to nie zawiera w sobie prawa do sporządzania uzasadnienia decyzji administracyjnych. Ponadto A. K. i M. R. postawili zarzut naruszenia art. 42 § 1 k.p.a. w zw. z art. 44 § 1-4 k.p.a. poprzez przyjęcie, że możliwe jest dokonanie doręczenia zastępczego z art. 44 k.p.a. na adres miejsca pracy osoby fizycznej, będącej adresatem decyzji. Wskazali, odnosząc się do doręczenia decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r., że w doktrynie przyjmuje się, że nawet gdyby przyjąć, że siedziba spółki jest dla zarządu miejscem pracy, przesyłkę taką można doręczyć jedynie osobiście, tj. do rąk adresata przesyłki. Skarga A. W. została zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 2309/11, skarga A. K. – pod sygn. akt VI SA/Wa 2310/11, natomiast skarga M. R. – pod sygn. akt VI SA/Wa 2311/11. W odpowiedziach na skargi Komisja Nadzoru Finansowego podtrzymała swoje stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 2 marca 2012 r. Sąd, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) postanowił połączyć sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 2309/11, VI SA/Wa 2310/11 i VI SA/Wa 2311/11 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić dalej sprawy pod sygn. akt VI SA/Wa 2309/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ocenie Sądu skargi A. W., A. K. i M. R. nie są uzasadnione. W pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów naruszenia art. 11 ust. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym Komisja w zakresie swojej właściwości podejmuje uchwały, w tym wydaje decyzje administracyjne i postanowienia, określone w przepisach odrębnych. Uchwały w imieniu Komisji podpisuje Przewodniczący Komisji lub Zastępca Przewodniczącego (ust. 3). W toku postępowania administracyjnego do akt organ załączył uchwałę nr [...] podjętą w dniu [...] czerwca 2010 r. zawartą w protokóle nr [...] posiedzenia Komisji Nadzoru Finansowego z tego samego dnia oraz decyzję z tego samego dnia (oba dokumenty podpisane przez Przewodniczącego Komisji), a także uchwałę nr [...] z dnia [...] września 2011 r. zawartą w protokóle nr [...] posiedzenia Komisji Nadzoru Finansowego z tego samego dnia oraz decyzję z tego samego dnia (oba dokumenty również podpisane przez Przewodniczącego Komisji). Jak wynika z protokółów posiedzenia Komisji obie uchwały zostały podjęte jednomyślnie przy obecności (co wynika z listy obecności) odpowiednio sześciu i czterech członków Komisji w tym Przewodniczącego, a więc zgodnie z przepisem art. 11 ust. 2 ustawy o nadzorze. Z obu protokółów posiedzenia Komisji wynika, że Komisja zapoznała się ze stanem faktycznym sprawy i ze stanowiskami skarżącej spółki. Szczegółową organizację i tryb pracy Komisji określa regulamin Komisji uchwalony przez Komisję (art. 11 ust. 4 ustawy o nadzorze). W oparciu o wymieniony przepis Komisja Nadzoru Finansowego uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. uchwaliła regulamin Komisji Nadzoru Finansowego wprowadzając jego zmianę uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. dotyczącą § 15 ust. 1, ust. 2 i ust. 7. W myśl § 14 Regulaminu Komisji Przewodniczący Komisji po wyczerpaniu danego punktu porządku obrad zarządza głosowanie o ile punkt wymaga głosowania oraz informuje o jego wynikach (ust. 1). W trakcie głosowania nad uchwałami, które jest jawne, członek Komisji może oddać głos "za", "przeciw" lub "wstrzymujący się" (§ 14 ust. 2 i 3 Regulaminu). Komisja podejmuje uchwały zwykłą większością głosów w obecności co najmniej czterech jego członków, w tym Przewodniczącego lub Zastępcy, a przy równej ilości głosów decyduje głos Przewodniczącego (§ 14 ust. 5 Regulaminu). Przepis § 14 Regulaminu Komisji nie wprowadza obowiązku Komisji uzasadnienia uchwały. Posiedzenia Komisji są protokołowane, a zawartość protokółu określa § 15 Regulaminu Komisji z podaniem w ust. 5 i 6, iż protokół ten powinien zawierać informację o wynikach głosowania ze wskazaniem sposobu głosowania przez poszczególnych członków Komisji oraz informację o uchwałach przyjętych przez Komisję. Zatem protokół z zawartą w nim uchwałą Komisji również nie musi zawierać uzasadnienia uchwały, natomiast oba protokóły Komisji informacje wskazane w § 15 ust. 5 i ust. 6 zawierały. Jednocześnie, co już nadmieniono, z obu protokółów posiedzenia Komisji jednoznacznie wynika, że Komisja zapoznała się ze stanem sprawy, będącej przedmiotem obrad i podjętych uchwał i w tych samych dniach, w których Komisja podjęła obie uchwały, zostały wydane decyzje. Uznając wymieniony zarzut skarżącej za niezasadny należy stwierdzić, iż treść rozstrzygnięcia zawartego w podjętych przez Komisję uchwałach została jednoznacznie przez Komisję zaakceptowana, a następnie po nadaniu jej formy decyzji administracyjnej, podpisana przez Przewodniczącego Komisji. Jak podkreślał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 grudnia 2003 r. wydanym w sprawie III RN 135/03 decyzja administracyjna organu kolegialnego jest "opatrywana podpisami" osób uczestniczących w jej przyjęciu albo w postaci odrębnego dokumentu podpisanego przez wszystkie osoby uczestniczące w jego przyjęciu, albo też poprzez ujęcie treści rozstrzygnięcia przyjętego w wyniku głosowania w protokole posiedzenia, do którego załączona jest podpisana przez uczestników posiedzenia lista obecności członków organu kolegialnego. Taka praktyka podpisywania decyzji administracyjnych (art. 104 k.p.a.) podejmowanych przez kolegialne organy orzekające jest zgodna z art. 107 § 1 k.p.a. Zatem podjęcie przez Komisję uchwały i następnie nadanie jej jedynie formy decyzji administracyjnej, było zgodne m. in. z wymaganiami przepisu art. 107 § 1 k.p.a. Decyzje administracyjne zostały wydane przez Komisję Nadzoru Finansowego i podpisane przez Przewodniczącego Komisji, a więc nie miał zastosowania tryb wskazany przez przepis art. 12 ust. 1 ustawy o nadzorze – udzielenie Przewodniczącemu Komisji upoważnienia przez Komisję do wydania decyzji. W związku z powyższym, Sąd w składzie orzekającym, uznał za chybiony zarzut skarżącej, jakoby również motywy decyzji administracyjnej nie odpowiadały stanowisku Komisji podejmującej obie uchwały i w konsekwencji nie pochodziły od tego organu. Jeżeli bowiem podjęte na posiedzeniu Komisji rozstrzygnięcia (uchwały), mające znamiona prawne decyzji administracyjnych, uzyskały taką postać zmaterializowaną w formie stosownych zapisów w protokole posiedzeń tego organu, a integralną częścią tego protokołu były listy obecności członków Komisji (pozwalające na jednoznaczne ustalenie imion i nazwisk oraz stanowisk służbowych osób uczestniczących w tym posiedzeniu i w pracach tego organu), to w sensie formalnym oznacza to, iż osoby podpisane na liście obecności uczestniczyły także w podjęciu tych konkretnych rozstrzygnięć mających znamiona decyzji administracyjnych, które zgodnie z art. 11 ust. 3 w związku z ust. 1 ustawy o nadzorze, podpisał Przewodniczący Komisji. Przechodząc do meritum omawianej sprawy wskazać należy, iż zgodnie z art. 154 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 211 poz. 1384 z późn. zm.) , informacją poufną jest określona w sposób precyzyjny - informacja dotycząca bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub kilku emitentów instrumentów finansowych, jednego lub kilku instrumentów finansowych albo nabywania lub zbywania takich instrumentów, która nie została przekazana do publicznej wiadomości, a która po takim przekazaniu mogłaby w istotny sposób wpłynąć na cenę tych instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, przy czym dana informacja: - jest określona w sposób precyzyjny, wtedy gdy wskazuje na okoliczności lub zdarzenia, które wystąpiły lub których wystąpienia można zasadnie oczekiwać, a jej charakter w wystarczającym stopniu umożliwia dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych okoliczności lub zdarzeń na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, - mogłaby po przekazaniu do publicznej wiadomości w istotny sposób wpłynąć na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, wtedy gdy mogłaby ona zostać wykorzystana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych przez racjonalnie działającego inwestora. Zgodnie z treścią art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnych, w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie. Natomiast jak stanowi art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, informację poufną emitent obowiązany jest przekazać niezwłocznie po zajściu zdarzeń lub okoliczności, które uzasadniają ich przekazanie lub po powzięciu o nich wiadomości, nie później jednak niż w przeciągu 24 godzin. Stosownie do art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, w przypadku gdy emitent nie wykonuje albo wykonuje nienależycie obowiązki, o których mowa m.in. w art. 56 tej ustawy, Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu, na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożyć, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację finansową podmiotu, na który kara jest nakładana, karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie. W myśl art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 96 ust. 1 ww. ustawy, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki, karę pieniężną do wysokości 100 000 zł. Przepis art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie stanowi, iż wskazana powyżej kara nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 upłynęło więcej niż 6 miesięcy. W ocenie Sądu organ prawidłwowo ustalił w przedmiotowej sprawie, iż emitent - B. S.A. był zobowiązany do podania do publicznej wiadomości, Komisji oraz spółce prowadzącej rynek regulowany, na której notowane są akcje Spółki, informacji poufnej o odstąpieniu od realizacji zapisów listu intencyjnego zawartego pomiędzy spółką zależną emitenta – R. S.A. a X. S.A. Obowiązek powyższy powinien być wykonany niezwłocznie po powzięciu wiadomości o ww. wydarzeniu, jednak nie później niż w ciągu 24 godzin. Informacja o odstąpieniu przez spółkę X. S.A. od realizacji listu intencyjnego zawartego ze spółką zależną emitenta niewątpliwie stanowiła informację poufną, gdyż dotyczyła emitenta w ten sposób, iż niweczyła plany powiększenia grupy kapitałowej B., decydując o dalszych losach emitenta. Ponadto niewątpliwie informacja ta była precyzyjna (treść pisma jednoznacznie wskazywała na wolę odstąpienia podmiotu składającego oświadczenie od realizacji postanowień listu intencyjnego), a także cenotwórcza - miała dla emitenta charakter jednoznacznie negatywny, a przy tym mogła być wykorzystana przez inwestora, podejmującego racjonalne decyzje inwestycyjne. Jak podkreślał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 września 2006 r. wydanym w sprawie VI SA/Wa 1041/06 (którego teza pozostaje aktualna w obecnym stanie prawnym) uczestnicy rynku, a zwłaszcza podmioty emitujące papiery wartościowe, obowiązane są do informowania inwestorów o wszystkich istotnych zdarzeniach, które mogą mieć wpływ na rynkową wycenę papierów wartościowych, a całość infrastruktury rynku kapitałowego służy równemu i prostemu dostępowi do tych informacji. Zasadę tę wyznaczają zatem dwa podstawowe wymogi: informowania rynku przez emitentów oraz równy (niedyskryminujący nikogo) dostęp do informacji. Sąd orzekający w sprawie pogląd ten podziela, jako że niepodanie do wiadomości publicznej w terminie zakreślonym przez przepis art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie informacji spółki X. o nieaktualności listu intencyjnego miało, w ocenie Sądu, wpływ na wycenę rynkową akcji emitenta. Organ administracji zasadnie podkreślał, że ujawnienie informacji o nieaktualności listu intencyjnego po dacie pierwszych notowań akcji nowej emisji w dniu 9 października 2009 r., gdyż spółka informację podała dopiero [...] października 2009 r., miało istotny i wymierny wpływ na kurs akcji emitenta. Podkreślić należy, iż w dniu 9 października 2009 r., a więc w dniu bezpośrednio poprzedzającym upublicznienie informacji poufnej, zaobserwowano liczne przypadki transakcji sprzedaży akcji B. S.A. przez osoby związane z organami spółki. Jak wskazał organ w decyzjach z dnia [...] czerwca 2011 r., ustalono, że po publikacji raportu bieżącego nr [...], spółka kolejnymi raportami opublikowanymi w dniu [...] października 2009 r. (raporty bieżące od nr [...] do nr [...]) poinformowała o transakcjach sprzedaży dokonywanych na sesji giełdowej w dniu 9 października 2009 r. przez osoby zobowiązane zgodnie z art. 160 ustawy o obrocie, tj. członków Rady Nadzorczej spółki, którzy zbywając akcje B. S.A., przeprowadzili pozasesyjne transakcje pakietowe. Transakcje te opiewały na łączną ilość [...] szt. akcji za kwotę 25 576 000 zł. Inwestorzy dokonujący nabycia akcji Spółki w dniu [...] października 2009 r., nabywali te akcje po cenie nieuwzględniającej ww. informacji poufnej i z tego tytułu mogli ponieść szkodę majątkową. Jak wskazano wyżej, informacja poufna o odstąpieniu od realizacji listu intencyjnego przez X. S.A. została przekazana spółce zależnej Emitenta, tj. R. S.A., w dniu 5 października 2009 r. o godz. 14.50 (w formie elektronicznej jako skan dokumentu). W dniu 6 października 2008 r. skan przedmiotowego pisma został przekazany spółce B. S.A. Od tego momentu rozpoczął się bieg terminu na wykonanie obowiązku informacyjnego spółki. Natomiast raport bieżący, informujący o ww. wydarzeniu, został opublikowany przez emitenta w dniu [...] października 2009 r., a więc z opóźnieniem. Daltego też prawidłowo nałożono na B. S.A. karę pieniężną za naruszenie art. 56 ustawy o ofercie. W okresie dokonanego przez spółkę naruszenia, A. W. był Prezesem Zarządu Spółki, zaś A. K. i M. R. pełnili funkcje wiceprezesów zarządu spółki. W chwili dokonania naruszenia przez spółkę, Strony niniejszego postępowania były więc osobami, o których mowa w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. W spółce nie było ustalonego zakresu obowiązków posczególnych członków zarządu odnośnie obiegu informacji. Wszyscy skarzący – członkowie zarządu spółki – otrzymali w dniu 6 października 2010 r. drogą elektroniczną informacje o odstąpieniu o realizacji zapisów listu intencyjnego. Tym samym prawidłowo nałożono na skarżących na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie kary pieniężne za naruszenie obowiązków informacyjnych przez B. S.A., o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1 w związku z a art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, w okresie pełenienia przez skarżących funkcji członków zarządu ww. spółki. Należy zgodzić się z organem, iż nastąpiło rażące naruszenie przez skarżących obowiązków, o których mowa w art. 96 ust. 1 ww. ustawy. Wskazuje na to przede w wszystkim długi okres opóźnienia oraz opisany wyżej fakt zawarcia w dniu 8 października 2010 r. licznych transakcji sprzedaży akcji B. S.A. przez osoby związane z organami spółki. Bezsprzecznie informacja dotycząca fiaska planów przejęcia spółki X. była informacją niezwykle ważną i cenotwórczą.. Opublikowanie tej informacji w dniu [...] października 2010 r. umożliwiło sprzedaż akcji serii [...] po wysokim kursie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie wskazać należy, że od chwili wydania decyzji do chwili jej doręczenia akt ten nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Bieg terminu, o którym mowa w przepisie art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, rozpoczyna się w dniu doręczenia emitentowi decyzji o nałożeniu na niego kary, a nie podjęcie stosownej uchwały przez organ kolegialny, tj. KNF. Od tego momentu, w terminie 6 miesięcy musi nastąpić doręczenie decyzji o nałożeniu kary na osoby, o których mowa w przepisie art. 96 ust. 6 tej ustawy. Pomiędzy doręczeniami obu decyzji nie może więc upłynąć okres dłuższy niż 6 miesięcy. Powyższy pogląd potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 marca 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1716/08. Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej na spółkę B. S.A., wydana w dniu [...] grudnia 2010 r., została doręczona tej spółce w dniu 13 stycznia 2011 r. Natomiast decyzje o nałożeniu kar pieniężnych na osoby, o których mowa w przepisie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, zostały doręczone poszczególnym stronom postępowania w następujących datach: A. W. w dniu 6 lipca 2011 r., zaś A. K. i M. R. w dniu 12 lipca 2011 r. Zatem nie ulega wątpliwości, iż materialnoprawny termin sześciu miesięcy, przewidziany przez przepis art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie został przez Komisję zachowany. Zdaniem Sądu powoływanie sie na art. 107 § 1 k.p.a, który wskazuje jedynie składniki decyzji, jest błędne. To przepis art. 110 k.p.a określa związanie organu wydaną decyzją i ma zastosowanie w sprawie niniejszej. Decyzja administracyjna jako akt zewnętrzny, będący oświadczeniem władczym woli organu administracji, może być uznana za wydaną z chwilą ujawnienia woli organu na zewnątrz struktur organizacyjnych i stworzenia adresatowi rozstrzygnięcia możliwości zapoznania się z jego treścią. Doręczenie lub ogłoszenie decyzji, stosownie do art. 110 k.p.a., stanowi wprowadzenie jej do obrotu prawnego. Od tego dopiero momentu decyzja wiąże organ administracji publicznej i stronę, a następnie wywołuje skutki prawne określone przez przepisy prawa. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 61 § 1 k.c. w zw. z § 4 ust. 2 listu intencyjnego z dnia [...] lipca 2009 r. w zw. z art. 74 § 3 k.c. należy podkreślić, że przepis art. 61 § 1 k.c. nie stanowi podstawy wydania decyzji i nie może stanowić podstawy zarzutu naruszenia prawa materialnego. Organ wydając decyzje nie stosuje przepisów Kodeksu cywilnego, a przepisy prawa cywilnego mogą być jedynie podstawą ustaleń faktycznych organu. Niemniej wskazać należy, iż nieprawidłowe jest założenie skarżących, zgodnie z którym w związku z treścią § 4 ust. 2 listu intencyjnego nie tylko zmiany stosunku prawnego wykreowanego na podstawie listu intencyjnego (czyli czynności modyfikujące), ale także rozwiązanie lub odstąpienie od istniejącego stosunku wymaga formy pisemnej (czynności rozwiązujące). Omawiany zapis listu intencyjnego dotyczy tylko jego zmiany i nie można stosować wnioskowania a minori ad maius. Ponadto, co słusznie podkreślał organ, w przedmiotowym stanie faktycznym mamy do czynienia z czynnością obustronnie profesjonalną (obydwie strony umowy są przedsiębiorcami), a zatem ma do niej zastosowanie art. 74 § 3 k.c. Stosownie do niego, przepisów o formie pisemnej przewidziane dla celów dowodowych, nie stosuje się do czynności prawnych w stosunkach między przedsiębiorcami. W relacjach między przedsiębiorcami obowiązują złagodzone wymogi formalne. W związku z faktem, że oświadczenie woli o odstąpieniu od listu intencyjnego przez X. S.A. zostało złożone w postaci elektronicznej, zastosowanie ma przepis art. 61 § 2 k.c. (a nie podnoszony przez skarżących art. 61 § 1 k.c.), w myśl którego oświadczenie woli wyrażone w postaci elektronicznej jest złożone innej osobie z chwilą, gdy wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, żeby osoba ta mogła zapoznać się z jego treścią. W świetle powyższego w przedmiotowej sprawie przesłanie oświadczenia o odstąpieniu w formie elektronicznej było skutecznym aktem oświadczenia woli. Błędna jest argumentacja skarżących, iż zwłoka w przekazaniu informacji poufnej wiązała się z oczekiwaniem na ewentualne otrzymanie o odwołaniu oświadczenia woli. W świetle powyższego przepisu odwołanie takie byłoby możliwe najpóźniej w chwili, gdy oświadczenie odwoływane dotarło do wiadomości adresata, co jednak nie nastąpiło. Ustosunkowując sie do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 6 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, Sąd podkreśla za organem, że w pismach z dnia 19 maja 2011 r. skierowanych do poszczególnych stron postępowania, Komisja poinformowała skarzących o dokumentach znajdujących się w aktach postępowania, pouczając ich o treści przepisu art. 79 § 2 k.p.a., w tym o prawie do zadawania pytań świadkom stronom oraz składania wyjaśnień, a także o prawie do przeglądania akt postępowania. Ponadto Komisja pouczyła o treści przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Jednakże skarżący nie skorzystali z prawa przeglądania akt ani osobiście, ani przez pełnomocnika. Organ nie był zobowiązany dodatkowo informować skarżących o terminie zakończenia postepowania dowodowego, w szczegołności że nie prowadził juz czynności dowodowych. Odnosząc się do zarzutu art. 79 § 2 k.p.a. w związku z art. 10 ust. 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 6 ustawy o nadzorze nad rynkiem, należy podkreślić, iż w myśl art. 50 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych. Nie ulega więc wątpliwości, iż ustawodawca zezwolił na przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka w formie pisemnej. Obowiązkiem organu, w przypadku odebrania zeznań w formie pisemnej, jest - identycznie jak w przypadku odbioru ustnych zeznań świadka - zapewnienie stronie udziału w przeprowadzeniu dowodu. W tym celu strony informowane są o fakcie wezwania osoby do złożenia zeznań oraz o treści wezwania, a także o możliwości zapoznania się z treścią złożonych zeznań po ich otrzymaniu przez organ i włączeniu do akt. W niniejszym postępowaniu skarżący zostali pouczeni o przysługujących im uprawnieniach do zadawania świadkom pytań. Strony postępowania nie tylko miały możliwość zapoznania się z zeznaniami, przeglądając akta sprawy, ale również przekazano im kopie pism zawierających zeznania, które uprzednio zostały włączone do akt, z jednoczesnym pouczeniem ich o treści art. 79 § 2 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. przepisu art. 78 § 1 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 6 ustawy o nadzorze należy zgodzić się z organem, że w decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. jednoznacznie wskazano moment kiedy spółka, a zarazem poszczególni członkowie zarządu spółki uzyskali dostęp do przedmiotowej informacji poufnej, czego konsekwencją było powstanie obowiązku informacyjnego spółki. Z pisma wyjaśniającego R. S.A. z dnia 6 października 2011 r. skierowanego do B. S.A., przekazującego ww. pismo X. S.A. wynika, iż treść pisma spółki X. S.A. o odstąpieniu od realizacji listu intencyjnego z dnia 5 października 2009 r. nie budziła wątpliwości zarządu R. S.A. Spółka przedmiotową informację otrzymała drogą elektroniczną już 6 października 2009 r. W tym samym dniu otrzymali je skarżący. Ponadto prawidłwowo organ wskazał, że fakt prowadzenia późniejszych rozmów telefonicznych pomiędzy L. B. a A. W. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, czy powstała informacja poufna i jako taka czy podlegała publikacji. Ustosunkowując się do zarzutu A. K. i M. R. dotyczącego naruszenia art. 42 § 1 k.p.a. w zw. z art. 44 § 1-4 k.p.a. podnieść należy, że w myśl przepisu art. 42 § 1-3 k.p.a pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, a także w lokalu organu administracji publicznej, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. W zależności od okoliczności organ może doręczyć pismo w jednym z trzech ww. miejsc. Nie istnieje obowiązek doręczania osobom fizycznym pism w miejscu zamieszkania. Dlatego organ postanowił doręczyć decyzje z dnia [...] czerwca 2011 r. A. K. i M. R. w miejscu pracy. Nadmienić należy, iz obydwie przesyłki zostały skierowane bezpośrednio do skarżących, a na kopertach zawierających decyzję zawarto adnotację “Do rąk własnych". W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.