II FSK 2553/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA del. Anna Maria Świderska (sprawozdawca), Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Sz 97/12 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 19 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie opłaty targowej za okres od 10 czerwca do 6 lipca 2011 r. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 14 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 19 grudnia 2011roku określającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 10 czerwca do 6 lipca 2011 roku na kwotę 8.941 zł. W toku postępowania podatkowego ustalono stan faktyczny sprawy, który stał się podstawą jej rozpoznania i orzeczenia sądu. Decyzją z 2 listopada 2011 roku Prezydent Miasta K. określił skarżącemu opłatę targową za dokonywanie sprzedaży artykułów przemysłowych na Bulwarze [...] w K. (w dniach szczegółowo wykazanych w uzasadnieniu decyzji) w okresie od 10 czerwca do 6 lipca 2011 r w kwocie 8.941,24 zł. Podstawą ustalenia wysokości należności był § 2 pkt 1 uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 24 października 2008 r. w sprawie opłaty targowej, ustalający dzienną stawkę tej opłaty dla sprzedaży w strefie nadmorskiej w wysokości 50 zł/ m2. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wskazał, że w okresie za który została wydana nie prowadził działalności handlowej w K. a w U. Jako dowód przedłożył kwitariusze opłat targowych za 3 dni, a także kopię z książki rozliczeń rocznych wskazującą daty prowadzenia sprzedaży oraz kwoty przychodu. Wskazał również, że nie miał żadnej kontroli z urzędu miasta stwierdzającej, że zajmuje on teren wskazany w zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 15 ustawy z 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), zwanej dalej "u.p.o.l.". Zdaniem organu odwoławczego Prezydent Miasta K. dysponował wystarczającymi dowodami, że skarżący w dniach wymienionych w zaskarżonej decyzji, osobiście jak i przy pomocy innej osoby (S. S.) prowadził działalność podlegającą opłacie targowej. Dowodami tymi były meldunki inkasentów opłat targowych sporządzone w związku z przeprowadzeniem kontroli handlu i obmiaru stanowisk, ich wyjaśnienia oraz zebrany we wskazanym okresie materiał fotograficzny, na którym uwidoczniono także podatnika. Ponadto dowodami na prowadzenie przez stronę sprzedaży były raporty Straży Miejskiej w K. z podejmowanych przez funkcjonariuszy interwencji, potwierdzające, że właścicielem rozstawionego stoiska był Z. S. Stronie wystawiono mandat karny, a do Sądu Rejonowego w Kołobrzegu skierowano wniosek o ukaranie podatnika. Tak zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Kolegium wskazało także, że określona w decyzji wysokość opłaty targowej jest prawidłowa i wynika z przyjętych w uchwale Rady Miasta Kołobrzeg z dnia 24 października 2008 r. w sprawie opłaty targowej stawek, które zgodnie z § 2 pkt 1 uchwały wynoszą 50 zł za każdy rozpoczęty m2 oraz uwzględnia uiszczoną w dniu 13 czerwca 2011 r. opłatę za 1 m2. Kwestionując decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. podatnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie domagając się jej uchylenia. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił poczynienie błędnych ustaleń faktycznych i pominięcie przy wydawaniu decyzji dowodów zgłoszonych przez podatnika, w tym dowodu z księgi podatkowej, z której wynikało, że w dniu 17 czerwca 2011 r. skarżący nie osiągnął dochodów z działalności, bowiem jej nie prowadził. Ponadto bezpodstawnie odmówiono mocy dowodowej wyjaśnieniom skarżącego, z których wynikało, że kiedy prowadził on działalność w K., zajmował jedynie powierzchnię do 2 m² oraz, że w dniach 24 i 25 czerwca 2011 r. prowadził działalność w U., a nie w K., co potwierdzały dowody uiszczenia opłaty targowej na rzecz Urzędu Miasta w U. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów prawa. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd I instancji odwołał się do dyspozycji art. 15 u.p.o.l., zgodnie z którym opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Podkreślił, że ustawodawca w przepisach u.p.o.l. nie zdefiniował określenia "dokonywanie sprzedaży". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazano, że przy ustalaniu określenia "dokonywanie sprzedaży" nie jest istotne, czy dana osoba lub jednostka sprzedała oferowany towar, czy też żadna transakcja nie została sfinalizowana. Sama gotowość dokonywania sprzedaży, która przejawia się m.in. zajęciem miejsca na targowisku i wyeksponowaniem towaru, jest wystarczającą przesłanką do poboru opłaty targowej przez inkasenta. Obowiązek uiszczenia opłaty targowej powstaje z mocy prawa z chwilą faktycznego podjęcia czynności handlowych zmierzających do dokonania sprzedaży (niezależnie od skutku) w każdym miejscu danej gminy. Realizacja tego obowiązku następuje w razie zażądania jej uiszczenia przez inkasenta. Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że Prezydent Miasta K. dysponował wystarczającym materiałem dowodowym, z którego jednoznacznie wynikało, iż skarżący prowadził sprzedaż różnych artykułów na Bulwarze w K. w dni szczegółowo wskazane w zaskarżonej decyzji, osobiście jak i przy pomocy innej osoby. Dowodami tymi były meldunki inkasentów dotyczące odmowy uiszczenia przez skarżącego opłat targowych sporządzone w toku kontroli handlu i obmiaru stanowisk, wyjaśnienia inkasentów w związku ze złożonym przez skarżącego oświadczeniem z dnia 19 września 2011 r. oraz zebrany w spornym okresie (od 10 czerwca do 6 lipca 2011 r.) materiał fotograficzny, na którym uwidoczniono także osobę skarżącego oraz przykryte stanowisko zajmowane przez podatnika 17.06.2011 r.. Nadto, dowodami na prowadzenie przez stronę sprzedaży w spornym okresie były raporty Straży Miejskiej w K. z podejmowanych przez funkcjonariuszy interwencji, potwierdzające, że właścicielem rozstawionego stoiska jest skarżący. Straż Miejska ukarała także podatnika mandatem karnym za czyn z art. 143 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1997 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2010 r., Nr 46, poz.275 ze zm.), a nadto skierowano wniosek o jego ukaranie do Sądu Rejonowego w Kołobrzegu. Z tak zgromadzonego materiału dowodowego bezspornie wynika, wbrew twierdzeniom skarżącego, że podatnik osobiście jak i przy pomocy osoby trzeciej, dokonywał sprzedaży w okresie od 10 czerwca do 6 lipca 2011 r., przy czym tylko 13 czerwca 2011 r. uiścił opłatę za 1 m2 zajmowanej powierzchni handlowej w kwocie 50 złotych. Sąd zgodził się również z ustaleniami organów podatkowych, że dokumenty przedstawione przez stronę, mające potwierdzać dokonywanie sprzedaży w U., nie wykluczają możliwości prowadzenia sprzedaży na terenie K. Skarżący bowiem miał możliwość dokonywania sprzedaży w różnych miejscach przy pomocy innych osób. Zasadne zatem było ustalenie, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego okoliczności dokonywania sprzedaży na terenie K., jak i odmowa uiszczenia opłaty targowej w spornym okresie, nie budzą wątpliwości. Prawidłowo także SKO wskazało, że określona w decyzji wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej wynika ze stawek przyjętych w uchwale Rady Miasta Kołobrzeg z dnia 24 października 2008 r. w sprawie opłaty targowej, które zgodnie z § 2 pkt 1 uchwały wynoszą 50 zł za każdy rozpoczęty m2 i uwzględnia także uiszczoną w dniu 13 czerwca 2011 r. opłatę za 1 m2. Stawka ta zachowuje także przyjętą maksymalną dzienną stawkę opłaty targowej, wynikającą z art. 19 pkt 1 lit a u.p.o.l., tj. w 2011 r. kwotę 699,27 zł. Powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżył podatnik domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)- dalej "p.p.s.a" zarzucił zarówno naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj: 1. art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. art. 122, art. 127, art. 187, art. 191 w zw. z art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) – dalej "O.p.", art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ podatkowy przepisów Ordynacji podatkowej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez dokonanie przez organ podatkowy błędnych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji przyjęcie przez sąd stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe niezgodnie z obowiązującą je procedurą, co doprowadziło do błędnego zastosowania przez sąd przepisów prawa materialnego - art. 15 u.p.o.l. i określenia zobowiązania podatkowego w opłacie skarbowej za dni, w których skarżący nie prowadził sprzedaży oraz § 2 pkt 1 uchwały Rady Miasta Kołobrzeg z dnia 24 października 2008r. w sprawie opłaty targowej i określenia zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za niezajmowaną powierzchnię sprzedaży i w konsekwencji utrzymania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego ponad należną kwotę. 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, co doprowadziło do nieuzasadnionego wymierzenia opłaty targowej ponad należną kwotę; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nie odniesieniu się przez sąd do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 210 § 4, art. 124 w zw. z art. 235 O.p. poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji, dlaczego odmówiono mocy dowodowej księdze podatkowej, z której wynikało, że w dniu 17 czerwca 2011 r. skarżący nie osiągnął dochodów z działalności, a wiec jej nie prowadził oraz wyjaśnieniom skarżącego, z których wynikało, że skarżący w dniach kiedy prowadził działalność w K. zajmował jedynie powierzchnię do 2 m2 oraz, że w dniach 24 i 25 czerwca 2011 r. prowadził działalność w U. a nie w K., co potwierdzały dowody uiszczenia opłaty targowej na rzecz Urzędu Miasta w U., 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nie odniesieniu się przez sąd do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia § 2 pkt 1 uchwały Rady Miasta K. z dnia 24 października 2008r. w sprawie opłaty targowej poprzez ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego od powierzchni nie zajmowanej przez skarżącego. 5. art. 133 §1 p.p.s.a. poprzez pominięcie części akt sprawy, tj. kserokopii karty z księgi podatkowej wskazującej na fakt, że w dniu 17 czerwca 2011r.skarżący nie osiągał dochodów, a więc nie prowadził działalności gospodarczej. Organ podatkowy nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Na wstępie rozważań w sprawie niniejszej przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., poza uregulowanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których w sprawie nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. W tym zakresie sąd odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, publ. ONSAiWSA 2010, nr 1 (34), poz. 1). Nie jest natomiast dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej ani ich uściślanie. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna w sprawie niniejszej została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła bowiem wyrokowi sądu I instancji zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpatrzenie zarzutów dotyczących naruszenia przez sąd I instancji przepisów postępowania sądowoadministracyjnego poprzedzać musi rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia norm prawa materialnego. Nie sposób bowiem ocenić prawidłowość zastosowania przez sąd I instancji norm prawa materialnego, zanim nie rozpatrzy się zarzutów uchybienia przez ten sąd przepisom postępowania, oraz nie oceni ich skutków dla rozstrzygnięcia badanej sprawy. W tym zakresie w przedmiotowej skardze kasacyjnej jako pierwszy sformułowany został zarzut naruszenia art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. art. 122, art. 127, art. 187, art. 191 w zw. z art. 235 O.p. i art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ podatkowy przepisów ordynacji podatkowej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, na skutek dokonania przez organ podatkowy błędnych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji przyjęcie przez sąd stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe niezgodnie z obowiązującą je procedurą, co doprowadziło do błędnego zastosowania przez sąd przepisów prawa materialnego. W ocenie skarżącego organy podatkowe nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności nie uwzględniły wyjaśnień skarżącego oraz kserokopii księgi rachunkowej i potwierdzenia uiszczenia opłaty targowej na rzecz Urzędu Miasta w U., bowiem prawidłowa ocena materiału dowodowego nie pozwalała na dokonanie ustaleń, że w skarżący w dniach 17, 25 i 26 czerwca prowadził sprzedaż na bulwarze w K. oraz, że na stoisko wykorzystywał powierzchnię większą niż 2 m2. Powołane w petitium skargi kasacyjnej przepisy wraz z przedstawioną na ich poparcie w jej uzasadnieniu argumentacją, zmierzają do wykazania, że sąd I instancji nie dostrzegł naruszenia przez organy podatkowe zasady prawdy materialnej oraz wadliwie dokonanej przez organy podatkowe oceny materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie. Przechodząc do oceny podniesionych zarzutów na wstępie wskazać należy, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor jedynie w ograniczonym zakresie wyjaśnił na czym polegało w jego ocenie naruszenie przywołanych zbiorczo w petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa procesowego, ograniczając się jedynie do uzasadnienia zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 122 oraz 187 § 1 i art. 191 O.p. Wobec powyższego zarzuty naruszenia art. 235 i art. 127 O.p. całkowicie wymykają się spod kontroli sądu II instancji, bowiem jak to już zostało zaznaczone na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów, czy stawiania hipotez w tym zakresie, sanując braki rozpoznawanej skargi. Wnoszący skargę kasacyjną dążąc do skutecznego podważenia zaskarżanego wyroku, powinien zachować należytą dbałość o poprawne sformułowanie stawianych zarzutów oraz ich uzasadnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd I instancji wnikliwej analizie poddał prawidłowość i kompletność przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania, oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz poczynionych ustaleń faktycznych, a także prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego. Rozważania te znalazły szczegółowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Trafna jest ocena sądu I instancji, że organy podatkowe w rozstrzyganej sprawie dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym do stwierdzenia, że Z. S. w dni wymienione szczegółowo w zaskarżonej decyzji prowadził osobiście oraz przy pomocy S. S. sprzedaż artykułów przemysłowych i pamiątkarskich w K. na Bulwarze [...]. Ustalenia te znajdują bowiem potwierdzenie w meldunkach inkasentów opłat targowych sporządzonych na okoliczność kontroli handlu i obmiaru stanowisk oraz złożonych przez nich wyjaśnieniach, zebranym we wskazanym okresie materiale fotograficznym, raportach Straży Miejskiej w K. z podejmowanych przez funkcjonariuszy interwencji w łącznie z wystawionym podatnikowi mandatem karny za czyn z art. 143 § 1 k.w. oraz wnioskiem o ukaranie skierowanym do Sądu Rejonowego w Kołobrzegu. Z materiału tego bezsprzecznie wynika, wbrew twierdzeniom strony, że osobiście i z pomocą S. S. dokonywał sprzedaży przez 14 dni szczegółowo wymienionych w decyzji w okresie od 10 czerwca do 6 lipca 2011 r., i jedynie w dniu 13 czerwca 2011 r. uiścił opłatę za 1 m2 zajmowanej powierzchni handlowej w kwocie 50 zł. Trafnie także sąd I instancji przyjął, że ustaleń tych nie sposób obalić w oparciu o twierdzenia i dokumenty zaoferowane przez skarżącego. Fakt uiszczenia opłaty targowej w dniach 25 i 26 czerwca 2011 roku na rzecz gminy U. nie wyklucza możliwości prowadzenia przez podatnika sprzedaży także w K. Jak bowiem ustaliły organy podatkowe w imieniu i na rachunek skarżącego jego działalność handlową prowadziła także S. S. Także wielkość obrotów handlowych w tych dniach oraz ich brak w dniu 17 czerwca 2011 roku nie stanowią okoliczności mogących podważać prawdziwość ustaleń wynikających z materiału fotograficznego oraz meldunków inkasentów. Wszak opłata targowa pobierana jest niezależnie od efektu ekonomicznego prowadzonej działalności handlowej, dlatego też brak przychodów z handlu w dniu 17 czerwca 2011 roku, w sytuacji w której z materiału fotograficznego wynika, że skarżący rozstawił w tym dniu na obszarze objętym sporną opłatą swoje stanowisko handlowe nie może dowodzić, że nie prowadził on w tym dniu handlu i nienależnie został obciążony opłatą. Powyższe czyni nieuzasadnionym także zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie części akt sprawy, tj. kserokopii karty z księgi podatkowej wskazującej na fakt, że w dniu 17 czerwca 2011r. skarżący nie osiągał dochodów. Wbrew zarzutom skarżącego WSA zapoznał się i skontrolował ocenę całego materiału dowodowego zarówno tego zgromadzonego z własnej inicjatywy przez organy podatkowe jak i zaoferowanego przez podatnika. Okoliczność, że przedstawione przez skarżącego dowody uznane zostały za niewystarczające do wykazania dowodzonych przez niego okoliczności, a więc ich ocena jest sprzeczna z oczekiwaniami skarżącego nie świadczy jednak o pominięciu tego materiału dowodowego. Nie jest trafnym także zarzut naruszenia art. 122 i art. 191 O.p., w którym skarżący kwestionuje prawidłowość ustaleń faktycznych poczynionych przez organ podatkowy dotyczących dni, w których w czerwcu i lipcu 2011 r. prowadził swoją działalność handlową, z uwagi na brak neutralności materiału dowodowego pochodzącego od inkasentów opłaty. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 O.p., której rozwinięcie stanowi art. 187 § 1 O.p., organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wprowadzona w art. 122 O.p. zasada prawdy obiektywnej polega na tym, że organ podatkowy ma obowiązek podjęcia z urzędu wszelkich działań, które doprowadzą do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy podatkowej, aby w ten sposób odtworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa materialnego (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Wyd. TNOiK, Toruń 2002, s. 426). W myśl art. 180 § 1 O.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W świetle tego przepisu, wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej, dowodem tym mogły być notatki i raporty sporządzone przez inkasentów opłaty targowej oraz ich wyjaśnienia i zgromadzony przez nich materiał fotograficzny. Przyjęcie ich przez organ podatkowy za miarodajną i wiarygodną podstawę faktyczną dla wymiaru opłaty targowej za poszczególne dni 2011 r. nie stanowiło naruszenia art. 191 O.p., zwłaszcza, że skarżący ani w toku postępowania podatkowego, ani w ramach postępowania sądowoadministracyjnego, poza gołosłownym powoływaniem się na konflikt z poborcami opłaty targowej i negowaniem wynikających z tego materiału dowodowego informacji, nie przeciwstawił im jakiejkolwiek rzeczowej argumentacji. Całkowicie gołosłowne pozostają także twierdzenia skarżącego dotyczące mniejszej powierzchni zajmowanej przez jego stanowisko handlowe od powierzchni wynikającej z dokumentacji inkasentów opłaty. Wobec nie przedstawienia przez stronę żadnych dowodów potwierdzających prawdziwość jego twierdzeń sąd I instancji trafnie uznał jego wersję za niewiarygodną . Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, iż skarga kasacyjna nie zawiera argumentacji, która pozwalałaby uznać za zasadny zarzut naruszenia przez sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z wymienionymi w tej skardze przepisami Ordynacji podatkowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena legalności decyzji dokonana przez sąd I instancji w zakresie badania naruszeń prawa procesowego jest prawidłowa. Podstawą przyjętych ustaleń faktycznych był obszerny materiał dowodowy zebrany w rozpoznawanej sprawie. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej WSA właściwie ocenił realizację w postępowaniu podatkowym zasady prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.). Organy podatkowe, obowiązane zebrać i wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy, wyjaśniły okoliczności faktyczne sprawy, w sposób zmierzający do odtworzenia stanu rzeczywistego i uzyskania rzetelnych podstaw do właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego. Powyższe za niezasadny nakazuje uznać także zarzut naruszenia 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, o którym mowa w wymienionym przepisie, obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organy podatkowe, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzenie przez sąd administracyjny oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organ polegać powinno na wskazaniu, które ustalenia organu zostały przyjęte przez sąd I instancji, a które nie i z jakich przyczyn. Motywy wyroku muszą być przy tym przejrzyste w swej treści nie tylko dla sądu orzekającego, ale i dla stron postępowania, oraz sądu drugiej instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie sąd I instancji przedstawił stan sprawy w sposób znajdujący odzwierciedlenie w aktach sprawy, a co za tym idzie w sposób prawidłowy dokonał kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W brew zarzutom skargi kasacyjnej WSA ustosunkował się do dokumentów i twierdzeń podatnika dotyczących nieprowadzenia działalności handlowej w K. w dniach 17 oraz 24 i 25 czerwca 2011 roku uznając je za gołosłowne (str. 11 uzasadnienia), a ocenę dokumentów i twierdzeń podatnika dokonaną przez organy podatkowe za trafną (strona 10 uzasadnienia). W tym miejscu wypada podkreślić, że sądowi pierwszej instancji można skutecznie zarzucać naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wówczas, gdy to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyroku z dnia 11 stycznia 2006 r., (sygn. akt II GSK 332/05, dostępne w CBOIS http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy i wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia zgodnie z art.141§ 4 p.p.s.a. Strona wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała też, że wskazane przez nią naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływu na wynik sprawy. Postawione bowiem zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 151, art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w związku z art.122, art. 127, art. 187 i art. 191 i art.235 O.p. okazały się niezasadne. Niezasadnymi okazały się także sformułowane w ocenianym środku odwoławczym zarzuty naruszenia prawa materialnego tj. - art. 15 u.p.o.l. poprzez określenie zobowiązania podatkowego w opłacie skarbowej za dni, w których skarżący nie prowadził sprzedaży oraz § 2 pkt 1 uchwały Rady Miasta K. z dnia 24 października 2008r. w sprawie opłaty targowej poprzez określenie zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za niezajmowaną powierzchnię sprzedaży. Wobec braku skutecznego podważenia ustaleń faktycznych, które legły u podstaw skarżonego rozstrzygnięcia organy podatkowe a za nimi sąd I instancji prawidłowo ustaliły wymiar należnej opłaty targowej. W konsekwencji stwierdzenia prawidłowości ustaleń faktycznych i bezzasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania omawiany zarzut naruszenia prawa materialnego nie mógł odnieść skutku oczekiwanego przez autora skargi kasacyjnej. Wobec wykazania, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie okazał się uzasadniony, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.