I SA/Wr 24/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. i J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 7 grudnia 2011 r. (data stempla pocztowego) strona skarżąca – A. i J. P., reprezentowani przez A. P., wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] listopada 2011 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych. W następstwie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 432,00 zł, skarżący złożyli wniosek w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych. Przed rozpoznaniem w/w wniosku, A. P., będąca jednocześnie pełnomocnikiem procesowym J. P. (męża), w piśmie z dnia 1 lutego 2012 r. złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi podając, iż objęta przedmiotem sporu kwota została wypłacona skarżącym przez organ podatkowy, zgodnie z ich żądaniem. Okoliczność ta została potwierdzona przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Cofnięcie skargi jest czynnością procesową strony, której dopuszczalność i skuteczność określają warunki przewidziane dla czynności procesowych w ogóle, jak i warunki dla tego typu czynności procesowej (por. komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 291). Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.: dalej – u.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa lub skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Procesowy skutek cofnięcia skargi reguluje przepis art. 161 § 1 pkt 1 u.p.s.a. stanowiąc, że skuteczne cofnięcie skargi stanowi podstawę do umorzenia postępowania. W orzecznictwie powszechnie aprobowany jest pogląd, iż badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 u.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj., gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Odwołując się do orzecznictwa, umorzenie postępowania sądowoadministarcyjnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania o jakich mowa w art. 161 § 1 pkt 1-3 u.p.s.a (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 187/10; LEX nr 668289) . Zgodnie z powyższym przyjąć trzeba, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego stronie skarżącej prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających jej nadanie dalszego biegu, tj. braków formalnych i fiskalnych. Przez ten ostatni warunek należy rozumieć uiszczenie wymaganego wpisu od skargi, chyba, że strona uzyskała prawo do zwolnienia jej od wymogu opłacenia skargi (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 26/10, LEX nr 668376 oraz z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 56/11, LEX nr 736874; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Op 79/10, LEX nr 784412). W stanie faktycznym sprawy, cofnięcie skargi nastąpiło na etapie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Powyższe oznacza, że cofnięto skargę nieopłaconą, a więc taką, która na tym etapie nie wszczęła jeszcze postępowania sądowoadministracyjnego, a tylko takie postępowanie mogłoby zostać umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 u.p.s.a. z powodu cofnięcia skargi. Wskazana okoliczność uzasadniała odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 u.p.s.a, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.