I OSK 1677/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 64/12 o odrzuceniu skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności Uchwały Zarządu Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 marca 2012r., sygn. akt I SAB/ Wa 64/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności Uchwały Zarządu Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując jako przedmiot zaskarżenia opieszałość Prezydenta m.st. Warszawy oraz wnosząc o stwierdzenie nieważności Uchwały Zarządu Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy z dnia [...] października 2010 r., nr [...]. Odpowiadając na skargę Prezydent m.st. Warszawy wniósł o jej odrzucenie jako złożonej. W odpowiedzi na pismo Sądu z dnia 16 lutego 2012 r., wzywające pełnomocnika skarżącej Wspólnoty do sprecyzowania czy skarga w niniejszej sprawie stanowi skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy Śródmieście, czy też skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy, pismem z dnia 21 lutego 2012 r. pełnomocnik strony sprecyzował, iż złożona w niniejszej sprawie skarga stanowi skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270 j.t.), dalej "p.p.s.a." Sąd I instancji uznał, iż Prezydent m.st. Warszawy nie jest władny do stwierdzenia nieważności uchwały podjętej przez Zarząd Dzielnicy m.st. Warszawy. A zatem, w ocenie Sądu, skoro w sprawie, w której wniesiono skargę organ administracji publicznej nie jest zobowiązany do wydania decyzji ani żadnego innego aktu z zakresu administracji publicznej to tym samym skarga na bezczynność organu w tej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości [...], reprezentowana przez radcę prawnego. Postanowienie zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 101 a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (w związku z art. 1 Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 1 i art. 3 § 1 i 3 p.p.s.a. w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 184 Konstytucji); 2) art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z § 64 ust. 5 Statutu Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy w związku z § 64 ust. 2 w związku z § 62 ust. 1 Statutu; 3) art. 102 a ustawy o samorządzie gminnym w związku z § 62 ust. 1 oraz 64 ust 2 Statutu w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd błędnie pominął art. 101 a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi samodzielną podstawę skargi na bezczynność w razie niewykonania przez organ gminy czynności nakazanych prawem. Poniesiono, że Prezydent m. st. Warszawy był zobowiązany do uchylenia uchwały wydanej z naruszeniem kryteriów określonych w § 62 ust. 1 Statutu, przez zastosowanie § 64 ust. 5 w związku z § 64 ust. 2 Statutu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie Sąd I instancji odrzucając skargę jako niedopuszczalną uznał, iż Prezydent m.st. Warszawy nie jest władny do stwierdzenia nieważności uchwały podjętej przez Zarząd Dzielnicy m.st. Warszawy. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić, a to z poniższych względów. Wskazać bowiem należy, iż zgodnie z § 62 ust. 1 i 2 Statutu Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy działalność organów Dzielnicy podlega nadzorowi na podstawie kryteriów: zgodności z prawem, celowości, rzetelności i gospodarności, natomiast nadzór sprawuje Prezydent oraz Rada Miasta (ust. 2). Zgodnie zaś z § 64 ust. 2 naruszenie przez uchwałę Zarządu Dzielnicy któregokolwiek z kryteriów wymienionych w § 62 ust. 1 stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności takiej uchwały lub do wstrzymania jej wykonania i przekazania jej Zarządowi Dzielnicy, celem dokonania w niej niezbędnych zmian w wyznaczonym terminie. Ustęp 3 § 64 stanowi zaś, iż nieważność uchwały w całości lub w części stwierdza: w przypadku uchwał Zarządu Dzielnicy – Prezydent (...). A zatem, stanowisko Sądu, iż Prezydent m. st. Warszawy nie jest organem uprawnionym do stwierdzenia nieważności uchwały należy uznać za nieprawidłowe. Odnośnie postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym przedwczesnym jest wypowiadanie się przez Naczelny Sad Administracyjny, co do jego zasadności, bowiem Sąd I instancji, nie rozważał, czy przepis ten może stanowić podstawę do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku art. 182 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o kosztach postępowania kasacyjnego, bowiem zgodnie z uchwałą NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, a takim jest właśnie postanowienie o odrzuceniu skargi. Koszty jakie wiązały się z wniesieniem środka odwoławczego były kosztami niezbędnymi dla celowego dochodzenia praw strony i jako takie będą podlegać rozliczeniu w orzeczeniu kończącym postępowanie.