II SA/Gl 740/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Gminy w Koszęcinie z dnia 28 października 2010 r. nr 549/LVII/2010 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność § 13.1. zaskarżonej uchwały ( w Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2011 r. nr 1 poz. 17 oznaczonego jako § 131.) w części uzależniającej minimalne ilości miejsc parkingowych od liczby osób odwiedzających boiska sportowe i korty tenisowe. Rada Gminy Koszęcin w dniu 28 października 2010 r. podjęła uchwałę Nr 549/LVII/2010 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w rejonie ul. Ligonia i ul. Łazowskiej w Koszęcinie ( dalej m.p.z.p.). Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego z 2011 r. nr 1, poz. 17 i weszła w życie zgodnie z jej § 18 po 30 dniach od daty tej publikacji. W podstawie prawnej przedmiotowej uchwały Rada wskazała art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( dalej zwanej u.s.g.) w zw. z art. 20 ust. 1 i art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej zwaną u.p.z.p.). Mocą zaś tej uchwały zmienione zostało przeznaczenie obszaru obejmującego tereny rolne o kształcie trójkąta, leżące na wschód od centralnej części Koszęcina w sąsiedztwie intensywnej zabudowy mieszkaniowej. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości Koszęcin - część północna przyjętego uchwałą Rady Gminy Koszęcin z dnia 17 czerwca 2008 r. Nr 223/XXV/2008 obszar objęty uchwałą był oznaczony symbolem R – tereny rolnicze, a w aktualnym planie został on oznaczony symbolami U -1 - tereny sportu i rekreacji (z prawem zabudowy) i U -2 - tereny sportu i rekreacji (z zakazem zabudowy). Teren oznaczony symbolem U -1 obejmuje obszar 0,49 ha, a teren U -2 ma obszar 21,52 ha. Jak wynika z prognozy skutków finansowych uchwalenia tego planu cały obszar objęty planem stanowi własność Skarbu Państwa z zarządzie ANRSP m i ma on zostać przejęty przez gminę i w całości zagospodarowany na cele publiczne. Wojewoda Śląski działający w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g. skargą z dnia 24 sierpnia 2011 r. wniósł o stwierdzenie nieważności opisanej uchwały jako niezgodnej z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Uzasadniając swoją skargę organ nadzoru wskazał, że w § 5 ust. 1 uchwały ustalony został jedynie maksymalny wskaźnik zabudowy wynoszący 75%, a nie określono minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, co w jego przekonaniu narusza przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej zwanego rozporządzeniem MI). Wskazany przepis rozporządzenia MI bowiem nakazuje, aby ustalenia dotyczące wskaźników i parametrów kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu obejmowały nie tylko wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, ale także udział w tym powierzchni biologicznie czynnej. Powołując się na stanowisko zajęte przez WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 13 maja 2009 r., II SA/GL 1343/08, organ uznał, że miejscowy plan został pozbawiony zatem elementów obligatoryjnych. Wojewoda Śląski wskazał także na naruszenie zaskarżoną uchwałą przepisu art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 9 lit c rozporządzenia MI. W § 13 ust. 1 zaskarżonej uchwały bowiem w nieprawidłowy sposób ustalono liczbę miejsc parkingowych przy boiskach sportowych i kortach tenisowych uzależniając ją od powierzchni sportowej i liczby osób odwiedzających. Tymczasem powołany przepis rozporządzenia MI nakazuje liczbę miejsc parkingowych odnosić do powierzchni m.in. obiektów usługowych, a nie do liczby osób odwiedzających. W ocenie Wojewody zaskarżona uchwała została podjęta także z naruszeniem art. 16 ust. 1 u.p.z.p., bowiem zgodnie z tym przepisem regułą jest tworzenie planów w skali 1: 1000. Tymczasem załącznik nr 1 do uchwały stanowiący rysunek planu został sporządzony w skali 1 : 2000, a w ocenie organu nie zostały spełnione ustawowe przesłanki umożliwiające zastosowanie takiej skali. Wreszcie Wojewoda wskazał, że zaskarżony akt prawa miejscowego nie spełnia wymagań przewidzianych dla tego rodzaju aktów normatywnych sformułowanych w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908) . Zgodnie z § 143 załącznika do tego rozporzadzenia do aktów prawa miejscowego stosuje się zasady wyrażone m.in. w dziale V odnoszące się do projektu aktu wykonawczego ( rozporzadzenia) z wyjątkiem § 132. Zamieszczony w tym dziale § 124 ust. 1 stanowi zaś, że podstawową jednostką redakcyjną i systematyzacyjną rozporządzenia jest paragraf. Stosownie natomiast do § 124 ust. 2 paragrafy można dzielić na ustępy, ustępy na punkty, punkty na litery, a litery na tiret. Biorąc pod uwagę funkcję systematyzacyjną paragrafu należy się tą jednostką redakcyjną tak posługiwać aby został zachowany wymóg kolejności numerowania następujących po sobie przepisów. Tymczasem w zaskarżonej uchwale występują nieczytelne zapisy, bowiem po § 3 następują § 41 i § 51, a po § 10 § 111 i wreszcie po § 12 § 131, § 141 i § 151. W odpowiedzi na skargę Gmina Koszęcin, reprezentowana przez Wójta, wniosła o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Wskazała, że zaskarżona uchwała po uzyskaniu "wizy" (pisemnego zezwolenia) została skierowana w dniu 15 grudnia 2010 r. do publikacji w dzienniku urzędowym województwa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Gmina zwróciła uwagę, że przepis ten został znowelizowany pod koniec prowadzonych prac planistycznych, a zatem zmiana ta nie miała zastosowania do prac planistycznych zainicjowanych uchwałą Rady Gminy Koszęcin z dnia 18 marca 2009 r. W brzmieniu poprzednio obowiązującym przepis ten nakazywał obowiązkowe określenie w planie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linii zabudowy, gabarytów obiektów i wskaźników intensywności zabudowy. W ocenie Gminy zaś zaskarżona uchwała nie naruszyła tego unormowania. W szczególności zawarte w § 5 ust. 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały sformułowanie "minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej : nie określa się" nie pociąga za sobą braku możliwości oceny zgodności projektowanych inwestycji z ustaleniami planu. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego określenia wskaźników służących do określenia liczby miejsc parkingowych Gmina Koszęcin wskazała, że w dacie sporządzania projektu planu u.p.z.p. nie dawała podstaw do stanowienia tego rodzaju przepisów w planie miejscowym. Ustalenia te zamieszczono jednak w uchwale zgodnie z powszechnie przyjętą praktyką wynikającą z § 9 rozporządzenia MI odnosząc je do powierzchni sportowej t.j. przeznaczonej do uprawiania sportu oraz ilości odwiedzających. To ostatnie kryterium zaś " nie jest daną, której nie rozpatruje się na etapie sporządzania projektu budowlanego". W ocenie Gminy na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut sporządzenia rysunku planu w niewłaściwej skali. Art. 16 u.p.z.p. dopuszcza bowiem zastosowanie skali 1:2000. Za zastosowaniem tej skali przemawiała natomiast okoliczność wykonania w skali 1 : 2000 wszystkich obowiązujących na terenie Gminy Koszęcin planów miejscowych. Wreszcie zdaniem Gminy zaskarżona uchwała wbrew stanowisku organu nadzoru nie narusza wymogów wynikających z zasad techniki prawodawczej. Wymogi takie narusza bowiem jedynie publikacja tej uchwały, co wynika z przepisania jej w edytorze aktów prawnych ( EDAP). Z niewiadomych przyczyn w trakcie przepisywania uchwały w tym edytorze usunięte zostały kropki zamieszczone po numerze paragrafu wtedy, gdy w tekście pojawiają się ustępy. Opisany błąd edycyjny nie stanowi zaś z pewnością naruszenia zasad stanowienia przepisów prawnych. W odpowiedzi wskazano także, że Wójt Gminy Koszęcin zwróci się o sprostowanie błędów powstałych w trakcie publikacji uchwały. W trakcie rozprawy w dniu 14 marca 2012 roku pełnomocnik Wojewody Śląskiego rozszerzył zarzuty skargi wskazując na brak ustalenia w planie powierzchni biologicznie czynnej także dla pozostałych terenów objętych planem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga Wojewody wniesiona w trybie art. art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej zwanej u.s.g.) zasługuje jedynie na częściowe uwzględnienie. Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm. – dalej zwaną u.p.z.p.) naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Ustawodawca w przywołanym przepisie wskazał, że nie każde naruszenie przepisów prawa do jakiego może dojść w toku uchwalania m.p.z.p. pociąga za sobą jego nieważność, a ponadto, iż nie wszystkie wypadki naruszenia zasad oraz istotnego trybu sporządzania m.p.z.p. pociągają za sobą nieważność całej uchwały rady gminy, którą plan taki został przyjęty. W doktrynie zasadnie przyjmuje się, że zasady sporządzania planu miejscowego, o jakich mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy rozumieć jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. W przypadku naruszenia zasad sporządzania planu ustawodawca nie wymaga, aby naruszenie takie miało charakter istotny, co oznacza, że każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części (zob.: Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 253-254). Wskazanie w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nakazuje traktować ten przepis jako lex specialis wobec art. 91 ust. 1u.s.g.. Według tego ostatniego przepisu uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny, wtedy zgodnie z art. 91 ust. 4 u.s.g. organ nadzoru lub sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.) nie stwierdzają nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że wydano ją z naruszeniem prawa. Tym samym naruszenia prawa, które nie zostały wymienione w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. należy traktować jako nieistotne, a więc nie skutkujące nieważnością uchwały w sprawie planu miejscowego (por.: T. Bąkowski: Komentarz do art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.03.80.717), w: T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004). W ocenie Sądu ostatnio wymieniona sytuacja miała miejsce w związku ze sporządzeniem przez Radę Gminy Koszęcin rysunku planu na mapie w skali 1 : 2000, zamiast w skali 1 : 1000 nakazanej w art. 16 ust. 1 u.p.z.p. W zd . 2 tego artykułu ustawodawca dopuścił bowiem w szczególnie uzasadnionych przypadkach stosowanie map w skali 1 : 500 lub 1: 2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesiania lub wprowadzania zakazu zabudowy , dopuszcza się stosowanie map w skali 1 : 5000. Tego rodzaju szczególne sytuacje pozwalające na odstępstwo od sporządzenia planu w skali 1: 1000 zostały wskazane m.in. w rozporządzeniu MI. W § 6 ust. 1 tego rozporządzenia sporządzenie projektu rysunku planu miejscowego w oparciu o mapę sporządzoną w skali 1 : 2000 dopuszczone zostało sytuacjach sporządzania planu na potrzeby inwestycji liniowych oraz dla obszarów o znacznej powierzchni. Tego rodzaju przypadki nie miały jednak miejsca w kontrolowanej sprawie, bowiem obszar objęty planem był stosunkowo niewielki (22 ha) i nie dotyczył inwestycji liniowych. W ocenie Sądu do szczególnie uzasadnionego przypadku, o jakim jest mowa w art. 16 ust. 1 u.p.z.p. nie można także zaliczyć sytuacji posłużenia się mapą w skali 1 : 2000 w związku z tym, że wszystkie obowiązujące plany na terenie gminy Koszęcin zostały sporządzone w tej skali. Tym niemniej mając na uwadze między innymi to, że tylko niewielka część terenów objętych kontrolowanym planem przeznaczona została pod zabudowę (ok. 2%), a pozostałe tereny objęto zakazem zabudowy należało uznać, że opisany rodzaj naruszenia przez gminnego planistę unormowania zawartego w art. 16 ust. 1 u.p.z.p. nie został objęty hipotezą art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a zatem nie pociągnął za sobą nieważności zaskarżonej uchwały. Nieważnością zaskarżonej uchwały nie mogło skutkować także przekazanie jej do publikacji z błędami polegającymi na pominięcie kropek oznaczających ustępy poszczególnych paragrafów. Błędy te powstały bowiem w toku przepisywania tekstu zaskarżonej uchwały w edytorze aktów prawnych (EDAP) celem nadania mu formy dokumentu elektronicznego. Na gruncie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych ( t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 17 poz. 95 ) w brzmieniu obowiązującym w dacie publikacji zaskarżonej uchwały podstawę do ogłoszenia aktów normatywnych był ich oryginał podpisany przez upoważniony do wydania tego aktu organ, a nie jak to ma miejsce w aktualnym stanie prawnym akt w formie dokumentu elektronicznego opatrzony przez upoważniony do wydania aktu organ bezpiecznym podpisem elektronicznym (art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów < t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 197, poz. 1172 >). W konsekwencji opisane błędy w ogłoszonym tekście aktu prawnego winny zostać sprostowane przez Wojewodę Śląskiego w drodze obwieszczenia wydanego w oparciu o art. 17 ust. 1 i ust. 4 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów. Odnosząc się do podstawowego zarzutu skargi dotyczącego przyjęcia zaskarżonej uchwały z naruszeniem unormowania zamieszczonego w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. wskazać należy, że pominięcie w uchwalonym planie, któregoś z obowiązkowych elementów wskazanych w art. 15 ust. 2 u.p.z.p. skutkuje co do zasady nieważnością części bądź całości takiego aktu prawa miejscowego. Do tych unormowań, jakie obowiązkowych powinny zostać zamieszczone w m.p.z.p. zaliczyć należy "zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów". W odniesieniu do działek budowlanych przepis ten nakazuje zatem wprost obowiązkowe określenie w planie "minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej", a także zawarty został w nim także nakaz obowiązkowego określenia "minimalnej liczby miejsc do parkowania i sposobu ich realizacji" . W przytoczonym brzmieniu przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. obowiązuje jednak, co zasadnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, dopiero od dnia 21 października 2010 r. kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków ( Dz. U. Nr 130, poz. 871). Stosownie zaś do art. 4 ust. 2 tej ustawy zmieniającej do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, a postępowanie nie zostało zakończone, stosuje się przepisy dotychczasowe. Sytuacja do jakiej odnosi się powołany przepis przejściowy miała miejsce w odniesieniu do zaskarżonej uchwały, a zatem kontrolę jej legalności należy przeprowadzić z odwołaniem się do art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w jego pierwotnym brzmieniu obowiązującym do dnia 20 października 2010 r. Przepis ten nakazywał zaś obowiązkowe ustalenie w m.p.z.p. "parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy". Rozważając kwestię obowiązkowych elementów, jakie powinny zostać zamieszczone w m.p.z.p. pod uwagę należy wziąć także wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń tekstu planu miejscowego zawarte w § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1587 – dalej rozporządzenie MI). Zgodnie § 4 pkt 6 tego rozporządzenia "ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu". W ocenie składu orzekającego nie jest jednak uprawnione stawianie znaku równości między wynikającymi z § 4 rozporzadzenia MI standardami obowiązującymi przy zapisywaniu projektu tekstu planu miejscowego, a zasadami o jakich mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., których naruszenie skutkuje nieważnością uchwały rady gminy w całości lub części. Zdaniem Sądu nieważnością całego lub części m.p.z.p. skutkować winno tego rodzaju naruszenie standardów wskazanych w § 4 rozporzadzenia MI, które uniemożliwia stosowanie w praktyce przepisów m.p.z.p. W szczególności dotyczy to określenia w planie wymogów odnoszących się do terenów przewidzianych pod zabudowę, które uniemożliwiają zbadanie zgodności projektu budowlanego z zapisami planu miejscowego. Podobnie brzmiąca tezę zamieścił WSA w Gliwicach w swoim prawomocnym wyroku z dnia 13 maja 2009 r., II SA/GL 1343/08, który powołany został w skardze Wojewody Śląskiego. Odnosząc te uwagi do uregulowań zamieszczonych w zaskarżonej uchwale stwierdzić należy, że w § 5 ust. 1 pkt 2) uchwały Rada Gminy Koszęcin wbrew stanowisku Wojewody wypowiedziała się w przedmiocie dotyczącym minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej decydując jednak o rezygnacji z jego określenia. Dopuściła ona tym samym możliwość rezygnacji z powierzchni biologicznie czynnych na terenach oznaczonych symbolem 1.US. Wskazać jednocześnie należy, że przeznaczony pod zabudowę obszar oznaczony symbolem "1. US" tereny sportu i rekreacji celu publicznego ma powierzchnię zaledwie 0,49 ha. Pozostały obszar objęty planem, oznaczony symbolem "2.US" tereny sportu i rekreacji celu publicznego realizowane jako park wiejski, który został wyłączony spod zabudowy tymczasem obejmuje 21,52 ha. Odrębną kwestią, która jednak nie podlegała kontroli Sądu było przeznaczenia w obrębie tak rozległego obszaru tylko niewielkiego fragmentu terenu pod zabudowę różnymi obiektami, które zostały wskazane przykładowo w § 13.1 uchwały. Za zasadny należy uznać natomiast zarzut Wojewody dostrzegającego wadliwość zaskarżonej uchwały polegającą na posłużeniu się w zaskarżonej uchwale sformułowaniami uniemożliwiającymi zastosowanie się do nakazów planu. W § 13 ust. 1 tekstu uchwały zamieszczona została tabela, w której zawarto kryteria mające na celu ustalenie minimalnych ilości miejsc parkingowych w odniesieniu do funkcji poszczególnych obiektów. W stosunku do boisk sportowych ( wiersz 2 tabeli) kryteria te stanowić ma wielkość powierzchni sportowej ( 1 miejsce na 50 m²) i liczba odwiedzających ( 1 miejsce na 10 -15 odwiedzających). W przypadku natomiast kortów tenisowych (wiersz trzeci tabeli) kryteria te odnoszą się do liczby kortów ( 3-4 miejsc na kort) oraz odwiedzających (1 miejsce na 10 -15 odwiedzających). W ocenie Wojewody nieprawidłowym w obu tych przypadkach było posłużenie się przez Radę Gminy Koszęcin kryterium liczby osób odwiedzających. Zdaniem Sądu wadliwość tego uregulowania wynika z posłużenia się przez gminnego planistę nie tyle – jak wskazał organ nadzoru – pozaprawnymi, ale przede wszystkim niejednoznacznymi zaleceniami czy sugestiami mającymi służyć do ustalenia wymaganej mimalnej ilości miejsc parkingowych. W oparciu o te zalecenia nie wiadomo, w jaki sposób w projekcie budowlanym należy ustalić liczbę miejsc parkingowych w otoczeniu tych obiektów. Z tekstu planu nie wynika bowiem co należy rozumieć pod sformułowaniem "odwiedzający", a zwłaszcza czy sformułowanie to należy odnosić do liczby osób faktycznie przebywających na kortach i boiskach sportowych czy też do liczby miejsc przewidzianych na widowni wokół tych obiektów, jeśli zostaną one przewidziane w projekcie budowlanym. Opisanych sformułowań zamieszczonych w wierszu 3 i 4 tabeli nie można traktować także, jako wskazań, które będą konkretyzowane dopiero na etapie projektu budowlanego. Zasadnie bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2096/10 (dostępny na http:// orzeczenia.nsa.gov.pl), że przepisy planu zagospodarowania przestrzennego winny być ujmowane w formie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Plan zagospodarowania przestrzennego nie jest zaś aktem, w którym zamieszcza się informacje, zalecenia, czy też innego rodzaju niewiążące sugestie dla właścicieli nieruchomości, czy potencjalnych inwestorów. Wobec tego już tylko z tego względu brak było podstaw do zamieszczenia opisanych uregulowań zawartych w wierszu 2 i 3 tabeli umieszczonej w § 13 ust. 1 zaskarżonej uchwały. W ocenie Sądu nie można zgodzić się także ze stanowiskiem Gminy Koszęcin, że przepisy u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 20 października 2010 r. "nie dawały delegacji do ustalenia wskaźników miejsc parkingowych". Obowiązek zamieszczenia tego rodzaju ustaleń należy wyprowadzić bowiem z przepisu art. 15 ust. 2 pkt 10 w zw. z § 4 pkt 9 lit c rozporządzenia MI. Zgodnie z powołanym przepisem ustawy w projekcie planu miejscowego należy obowiązkowo określić zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Stosownie zaś do § 4 pkt 9 lit c) rozporządzenia MI ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać: wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych. W ocenie Sądu przywołany przepis rozporządzenia MI znajduje także oparcie w delegacji ustawowej zawarte w art. 16 ust. 2 u.p.z.p. Zamieszczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego tego rodzaju regulacji uznać należy zatem za naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkujące nieważnością uchwały w części zawierającej tą regulację (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Skład orzekający Sądu stwierdzając nieważność jedynie części zaskarżonego aktu uznał jednocześnie, że w przypadku tylko częściowego uwzględnienia skargi na plan miejscowy wniesionej przez organu nadzoru w trybie art. 93 u.s.g. brak jest potrzeby zamieszczenia w sentencji wyroku rozstrzygnięcia o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie. Do żądania strony skarżącej domagającej się wyeliminowania z obrotu prawnego całej zaskarżonej uchwały Sąd odniósł się zaś jedynie w uzasadnieniu wyroku. Podstawę orzekania w takiej sprawie stanowi bowiem art. 147 § 1 p.p.s.a., który przesądza o treści rozstrzygnięcia sądu administracyjnego w przypadku uwzględnienia skargi na uchwałę, o jakiej jest mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Powołane przepisy nie rozstrzygają jednak, w jakich przypadkach sąd administracyjny uwzględniając skargę orzeka o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały w całości, a kiedy tylko w części. O tym zaś, czy zaskarżona uchwała podlega stwierdzeniu nieważności w całości, czy tylko w części, przesądzają przepisy stanowiące podstawę proceduralną i materialnoprawną jej podjęcia. W niniejszej sprawie Sąd zakwestionował ustalenia zawarte w akcie prawa miejscowego w oparciu o art. 15 ust. 2 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Z tych zatem względów Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdzając nieważność tylko części uchwały, określonej w wyroku ograniczył się w sentencji wyroku do rozstrzygnięcia o bycie prawnym tylko części uchwały, kierując się przede wszystkim treścią art. 147 § 1 p.p.s.a., a także charakterem prawnym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa powszechnie obowiązującego. Fakt, że plan jest adresowany do bliżej nieokreślonej liczby adresatów powoduje, że w przeciwieństwie do aktu indywidualnego, nie sposób użyć w sentencji wyroku formuły o oddaleniu przez Sąd skargi "w pozostałym zakresie", bez konsekwencji prawnych dla innych, niż skarżący, adresatów planu. W wyroku stwierdzającym nieważność części zaskarżonej uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego Sąd nie wstrzymuje także jej wykonania w tej części (art. 152 p.p.s.a.). Wstrzymanie wykonania nie może dotyczyć bowiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie (art. 61 § 3 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.