II OSK 1999/12

Dnia 23 stycznia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia del. NSA Jerzy Solarski /spr./ Protokolant asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawie ze skargi kasacyjnej W. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 13/12 w sprawie ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji środowiskowej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 13/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu /dalej: WSA/, po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. /dalej: Kolegium lub SKO/ z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko – skargę oddalił. W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] Wójt Gminy O., po rozpatrzeniu wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. ,,Elektrownia wiatrowa złożona z nie więcej niż 4 turbin o łącznej mocy 4,1 MW przy zachowaniu mocy jednostkowej do 2,3 MW i wysokości całkowitej pojedynczego obiektu do 140 m wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną", planowanego do realizacji w miejscowości G. O. na działkach nr [...], nr [...] - stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (w warunkach realizacji przedsięwzięcia określono, że obiekt zasadniczy obejmował będzie elektrownię złożoną z zespołu 3 turbin wiatrowych o mocy jednostkowej do 800 kW oraz wysokości nie większej niż 100,50 m). Z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją wystąpił właściciel działki nr [...] W. D. wskazując, że realizacja inwestycji objętej decyzją środowiskową spowoduje obniżenie wartości jego działki i utratę korzyści finansowych. Po wznowieniu postępowania (postanowieniem z dnia 23 września 2010 r.), Wójt Gminy O. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2009 r. Biorąc pod uwagę kierunek możliwej kontynuacji funkcji zagospodarowania przestrzennego i przyjmując dopuszczalny poziomu hałasu na poziomie odpowiadającym terenom zabudowy zagrodowej, tj. 55 dB w porze dziennej oraz 45 dB w porze nocnej, nie stwierdzono niekorzystnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie emisji hałasu względem działki nr [...]. Działka ta oddalona od miejsca planowanego przedsięwzięcia o ok. 500 m, znajduje się także poza zasięgiem oddziaływania inwestycji w zakresie efektu migotania cieni. Granice obszaru oddziaływania wyznacza oddziaływanie faktyczne, polegające w szczególności na emisji zanieczyszczeń, powodowaniu nadmiernego hałasu, utrudnianiu nasłonecznienia (w tym znaczeniu działka nr [...] znajduje się poza zasięgiem oddziaływania planowanego przedsięwzięcia). Ocena możliwości spadku wartości nieruchomości nie należy do zakresu badania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z uzupełnionego w postępowaniu wyjaśniającym materiału dowodowego nie można wyprowadzić twierdzenia o istnieniu pomiędzy planowanym na działkach nr [...] i [...] zespołem elektrowni wiatrowych a działką nr [...] związku o charakterze materialnoprawnym. Nie stwierdzono, by eksploatacja zespołu trzech elektrowni wiatrowych wpłynęła na zmianę sposobu lub kierunku zagospodarowania gruntów rolnych należących do wnioskodawcy albo w jakikolwiek sposób utrudniła dotychczasowe lub przyszłe ich użytkowanie. Standardy emisyjne dotyczące hałasu, infradźwięków czy pól elektromagnetycznych na działce nr [...] nie zostaną przekroczone, a osoby przebywające na tej działce w ramach wykonywanych prac polowych nie zostaną narażone na niepożądane oddziaływanie ze strony elektrowni wiatrowych. Skoro zatem W. D. nie mógł być stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego przedsięwzięcia, nie może skutecznie domagać sie wznowienia postępowania z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W odwołaniu W. D. zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 28, art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz naruszenie art. 112 ustawy - Prawo ochrony środowiska, jak również naruszenie art. 149 § 2 k.p.a. Po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym Kolegium decyzją z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie wskazując, że ocena, iż określony podmiot nie posiada przymiotu strony i nie może skutecznie żądać wznowienia, powinna prowadzić do odmowy uchylenia kwestionowanej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż brak przymiotu strony wyłącza konieczność merytorycznej oceny decyzji (przeczy to naruszeniu art. 149 § 2 k.p.a.). Uwzględniając zasady zawarte w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. organ I instancji przeprowadził postępowanie mające na celu wyjaśnienie, czy W. D. przysługiwał status strony postępowania w sprawie objętej wnioskiem o wznowienie. Po wydaniu ostatecznej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań, sporządzono dwie oceny oddziaływania akustycznego planowanego przedsięwzięcia: ze stycznia 2010 r. - potwierdzającą brak powodowania przez elektrownię hałasu w porze dziennej na dopuszczalnym poziomie 55 dB i z kwietnia 2010 r., wskazującą, że oddziaływanie na poziomie 40 dB kończy się znacznie przed połową odległości pomiędzy granicą działek zainwestowania a granicą działki nr [...]. W sporządzonej w 2009 r. karcie informacyjnej przedsięwzięcia wskazano modele i typy turbin znajdujących się w zainteresowaniu inwestora, spośród których tylko jeden odpowiadał ustaleniom stanowiącym podstawę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i został następnie ujęty w projekcie budowlanym, zatwierdzonym decyzją Starosty Powiatu O., utrzymaną w mocy przez Wojewodę Dolnośląskiego. W tej sytuacji brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że oddziaływanie na środowisko wskazanego wyżej przedsięwzięcia mogłoby obejmować oddaloną od granicy działki nr [...] o ponad 500 m należącą do W. D. działkę nr [...]. Nie wystąpiła więc przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Bezzasadny jest również argument odwołującego się o "bezpośrednim sąsiedztwie" działek zainwestowania i działki nr [...], co miałoby przyznawać wnioskodawcy status strony w postępowaniu dotyczącym uwarunkowań środowiskowych; działka nr [...] (położona bliżej działki nr [...] niż działka nr [...]) bezpośrednio graniczy z działką nr [...], działką nr [...] i działką nr [...]. W skardze W. D., działający przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie art. 28 i art. 107 § 3 k.p.a., art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150) w związku z art. 28, art. 7, art. 75 oraz 77 k.p.a., art. 112 ustawy - Prawo ochrony środowiska w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Na tej podstawie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA skargę oddalił i wskazując na obszerne oraz wszechstronne uzasadnienie decyzji obu instancji stwierdził, że w wyniku dowodów przeprowadzonych w toku postępowania wyjaśniającego zakończonego wydaniem decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...], wykluczono oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na oddaloną od działki nr [...] o ponad 500 m – działkę nr [...] /omyłkowo w uzasadnieniu określonej przez WSA nr 300/, należącą do W. D. oraz, że planowana inwestycja nie wpłynie w żaden sposób na sposób korzystania przez skarżącego z tej nieruchomości. W konsekwencji właściciel działki nr [...] nie posiadał w sprawie interesu prawnego i nie był stroną przedmiotowego postępowania, a zatem organ I instancji nie naruszył art. 28 k.p.a. nie zapewniając mu prawa do udziału w postępowaniu środowiskowym. Skarżący co najwyżej może powoływać się na interes faktyczny wobec planowanego przedsięwzięcia, wynikający z rezygnacji przez inwestora na wstępnym etapie postępowania z realizacji przedsięwzięcia również na działce nr [...], która wbrew twierdzeniom skarżącego nie jest położona bezpośrednio przy działkach, których decyzja dotyczy, lecz w odległości ok. 500 m. Brak oddziaływania planowanej inwestycji (głównie pod względem hałasu) na działkę skarżącego wynikał z dokumentów dostarczonych przez inwestora, w tym karty informacyjnej przedsięwzięcia, a w toku postępowania wznowieniowego, z dostarczonej oceny akustycznej oddziaływania na środowisko projektowanej elektrowni wiatrowej, analizy akustycznej turbiny E. [...], mapy zasadniczej do celów projektowych, map ewidencyjnych gruntów przedstawiających zasięg izofony 45 dB dla turbiny E. [...] na wysokości 1,5 i 4 m, decyzji Starosty O. z dnia [...] stycznia 2011 Nr [...], znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę trzech elektrowni wiatrowych na działkach nr [...] i [...] w G. O., decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...], znak [...], potwierdzającej ostateczność w/w pozwolenia na budowę oraz deklaracji organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000 zawierającej oświadczenie, że projekt nie wywrze na ten obszar istotnego oddziaływania. Wszystkie te dokumenty, łącznie z dołączoną do decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2011 r. charakterystyką najważniejszych możliwych istotnych oddziaływań farm wiatrowych na środowisko wraz z analizą zasięgu cienia turbiny 0,8 MW świadczą o tym, że organy rozważały oddziaływanie spornej farmy wiatrowej na środowisko nie tylko po względem hałasu (infradźwięki, cień i promieniowanie elektromagnetyczne). Z tych względów nie mogą być uznane za trafne zarzuty skargi sprowadzające się do przypisania organom naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a zwłaszcza art. 28 k.p.a. oraz pozostałych wskazanych skargą. Ze skargi wynika bowiem, że skarżący oczekiwał przeprowadzenia przez organ I instancji pełnego postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego na środowisko, a więc wyjścia przez organ poza granice merytorycznego rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., która stwierdziła brak takiej potrzeby. Tymczasem, tylko stwierdzenie wystąpienia w sprawie przesłanki wymienionej w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. upoważniałoby organ do rozpatrzenia sprawy merytorycznie od nowa, w ramach czego dopuszczalne byłoby m.in. przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skoro jednak organy zasadnie uznały, że skarżący nie legitymował się w tamtym postępowaniu administracyjnym interesem prawnym i w konsekwencji nie mógł być traktowany jako jego strona, słusznie w postępowaniu wznowieniowym wydano decyzję w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Przy takim rozstrzygnięciu nie mają znaczenia zarzuty skargi naruszenia art. 112 ustawy - Prawo ochrony środowiska w przedmiocie różnic przyjmowanych dopuszczalnych poziomów hałasu przez organ I oraz II instancji. W skardze kasacyjnej W. D., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył wyrok WSA w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. 1. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym /Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a./ w związku z art. 28 k.p.a. poprzez niewłaściwe sporządzenie uzasadnienia wyroku polegające na niewłaściwym wyjaśnieniu podstaw prawnych rozstrzygnięcia w szczególności odnośnie nieuznania skarżącego za stronę w postępowaniu, 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 112 ustawy - Prawo ochrony środowiska i art. 7, 77 i 80 k.p.a. polegające na tym, że WSA rozstrzygając w przedmiocie prawidłowości rozstrzygnięcia SKO przyjął stan faktyczny ustalony przez organy administracji niezgodnie z obowiązującą je procedurą, a mianowicie ustalony: - bez przeprowadzenia raportu oddziaływania na środowisko, pomimo opinii Starosty O., w której widział on taką konieczność odnośnie przedmiotowej inwestycji a tym samym wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem obowiązku pełnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, wskutek czego rozstrzygnięcie organów obydwu instancji zostało oparte na niepełnym materiale dowodowym, - na podstawie badań przeprowadzonych przez dr inż. R. I. i A. Z. z K. na farmie wiatrowej złożonej z dziewięciu elektrowni typu V. V 80 – 2,0 MW O. podczas gdy przedmiotowa inwestycja dotyczy zupełnie innego rodzaju elektrowni, tj. E. [...] a tym samym wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem obowiązku pełnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, wskutek czego rozstrzygnięcie organów obydwu instancji zostało oparte na niepełnym materiale dowodowym, 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w skardze, 4. art. 106 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 6 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska w związku z art. 28 k.p.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 74 pkt 1 – 4 Konstytucji, poprzez ich niezastosowanie wyrażające się w niewzięciu w ogóle pod uwagę faktów powszechnie znanych, takich jak konieczność dbałości o ochronę środowiska a co za tym idzie podejmowania wszelkich działań mających na celu zapobiegnięcie negatywnym oddziaływaniom na środowisko, niepodjęcie wszelkich możliwych środków zapobiegawczych w przypadku działalności, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest w pełni rozpoznane a tym samym niekierowanie się wbrew temu przepisowi przezornością nakazaną w takich sytuacjach a dokładnie poprzez zaniechanie przeprowadzenia wnikliwej analizy działań organów obu instancji odnośnie dokonania oceny czy skarżący był stroną w niniejszym postępowaniu a co ostatecznie miało wpływ na procedurę oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku, przy zasądzeniu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając zarzuty wskazano, że WSA w toku swego wywodu nie podał żadnej podstawy prawnej, na której oparł wnioski wykluczające oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na działkę skarżącego kasacyjnie, brak wpływu inwestycji na sposób korzystania z niej, brak posiadania przez niego interesu prawnego w sprawie, a w konsekwencji brak uznania za stronę w postępowaniu środowiskowym. Podniesiono, że zgodnie z orzecznictwem NSA (m.in. wyrok z dnia 16 września 2010 r. II GSK 804/09, z dnia 28 września 2010 r. OSK 1605/09, z 27 października 2010 r. II GSK 900/09), wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić podstawę skutecznego zarzutu kasacyjnego, jeżeli uniemożliwia kontrolę instancyjną oraz może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy. WSA oparł rozstrzygnięcie na stanie faktycznym ustalonym przez organy administracji z uchybieniem obowiązującym przepisom prawa, poczynienie ustaleń nieznajdujących oparcia w całokształcie materiału dowodowego, który ponadto nie został zgromadzony w sposób wyczerpujący. Dotyczyło to zwłaszcza podnoszonego już wcześniej w skardze zarzutu oparcia się na badaniach sporządzonych w sposób nieprecyzyjny, posiadających wiele sprzeczności i nieścisłości, w tym odnoszących się do elektrowni zupełnie innego rodzaju, niż mają powstać na działce nr [...] oraz braku prawidłowych ustaleń dotyczących emisji hałasu i migotania cieniem. Zdaniem skarżącego, na tę okoliczność powinien być przeprowadzony Raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, czego wbrew opinii Starosty O. z dnia 17 listopada 2009 r. określającej zakres tego raportu nie uczyniono. WSA do zarzutów odniósł się bądź bardzo lakonicznie, bądź w ogóle, jak do stwierdzenia organów obu instancji, że "Większość naukowców jest zgodna, że nie ma żadnych dowodów na to, aby hałas czy infradźwięki których źródłem są elektrownie wiatrowe, wywierały negatywny wpływ na zdrowie i samopoczucie ludzi". Podkreślono, że o interesie prawnym w przypadku inwestycji mającej istotny wpływ na środowisko nie decyduje fakt, że dwie działki bezpośrednio ze sobą graniczą lecz to, że jedna z nich znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji lokalizowanej na drugiej działce. Zakwestionowano też stwierdzenie o braku obowiązku odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 112 ustawy - Prawo ochrony środowiska, jako nie mającego wpływu na wynik sprawy. Nieprawdą jest przy tym twierdzenie, że skarżący kasacyjnie domagał się przeprowadzenia w ramach postępowania wznowieniowego pełnego postępowania odnośnie ocen inwestycji na środowisko, gdyż jego zamiarem było dokonanie przez organy wnikliwej analizy co do posiadania statusu strony, aby w następstwie tego skarżący kasacyjnie mógł mieć wpływ na postępowanie środowiskowe. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnicy postępowania E. J. i A. J., zastępowani przez radcę prawnego, wnieśli o jej oddalenie, gdyż nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Wbrew zarzutom, WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku obszernie i kompleksowo przedstawił wyciągnięte w sprawie wnioski, sposób dochodzenia do nich oraz wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, a sama konstrukcja uzasadnienia zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Sam skarżący nie wskazuje, na czym polegać miało uchybienie zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) i poczynienie ustaleń nieznajdujących oparcia w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), który to został zgromadzony w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). Nie formułuje, które z zarzutów skargi nie zostały wyjaśnione (jeżeli chodzi o art. art. 112 ustawy - Prawo ochrony środowiska, Sąd stwierdził, że nie ma on znaczenia wobec braku po stronie skarżącego przymiotu strony). Bez związku z powołanymi przepisami Konstytucji RP, przepisami ustawy - Prawo ochrony środowiska i K.p.a. pozostaje również zarzut naruszenia art. 106 § 4 k.p.a. odnoszący się do faktów powszechnie znanych, które Sąd bierze pod uwagę z urzędu, a nie do przepisów prawa stosowanych przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. W tej sytuacji uzasadnienie skargi stanowi polemikę z oceną i wnioskami Sądu, a w efekcie z prawidłowym uzasadnieniem wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 183 § 2 p.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, ze wskazaniem w pierwszej kolejności na art. 141 § 4 p.p.s.a., w związku z art. 28 k.p.a. poprzez niewłaściwe sporządzenie uzasadnienia wyroku przejawiające się w nienależytym wyjaśnieniu podstaw prawnych rozstrzygnięcia w zakresie nie uznania skarżącego za stronę. W uzasadnieniu tak sformułowanego zarzutu wskazano natomiast, że "Sąd w toku swego wywodu nie podał żadnej podstawy prawnej, na której oparł tego typu wnioski" /że nie wystąpiła przesłanka z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a./. Kolejny zarzut dotyczy również naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., przy czym przepis ten powiązano z art. 112 ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. twierdząc, że WSA oparł swe rozstrzygnięcie na stanie faktycznym ustalonym przez organy, który to stan faktyczny ustalony został z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania; w konsekwencji WSA wadliwie przyjął, że brak było podstaw do odnoszenia się do zarzutu sformułowanego w skardze, a dotyczącego naruszenia art. 112 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Odnosząc się łącznie do tych zarzutów wskazać należy, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie prowadzone było na skutek wniosku skarżącego kasacyjnie z dnia 9 marca 2010 r. /k.97 akt adm./ o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy O. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...], z podstawy przewidzianej przepisem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wobec tego rzeczą organu, do którego wpłynął wniosek, było zweryfikowanie twierdzeń składającego podanie, czy istotnie wystąpiła podana podstawa wznowieniowa, co wymagało wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Postanowienie takie, z dnia 23 września 2010 r., zostało przez Wójta Gminy O. wydane. Po wznowieniu, granice rozpoznania sprawy wyznaczył art. 149 § 2 k.p.a., według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Podkreślić w tym miejscu należy, że organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi we wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw nie wskazanych przez stronę. Prowadząc postępowania w zakresie podanej podstawy wznowieniowej /art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – strona bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu/ należało ustalić, czy wnoszący podanie jest stroną postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy O. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...], którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko /1/, określono warunki realizacji przedsięwzięcia /2/ oraz charakterystykę przedsięwzięcia, stanowiącą załącznik nr 1 do decyzji /3/. Dopiero bowiem po ustaleniu, że wskazana podstawa wznowieniowa występuje, organ miałby możliwość /i obowiązek/ przeprowadzenia postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Badając przymiot skarżącego kasacyjnie, jako strony postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją, WSA prawidłowo podzielił ustalenia organów odnośnie do braku bezpośredniego sąsiedztwa działki nr [...] z działkami, których decyzja Wójta Gminy O. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...], dotyczy. Co więcej, odległość pomiędzy działką nr [...] położoną bliżej działki skarżącego kasacyjnie oznaczonej nr [...], wynosi ponad 500 m, przy czym w istocie ustaleń tych skarga kasacyjna nie podważa. Okoliczność ta w powiązaniu z przedmiotową inwestycją przewidzianą do realizacji na działkach nr [...] i nr [...] ma ten skutek, że na działce nr [...] nie występuje zjawisko oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zarówno w zakresie oddziaływania hałasu, jak również infradźwięków, cienia i promieniowania elektromagnetycznego. Odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazującej na istnienie oddziaływania inwestycji, o jakim wyżej mowa, na działkę nr [...] stwierdzić należy, że poczynione w toku podstępowania wznowieniowego ustalenia oparte zostały na ocenie akustycznego oddziaływania na środowisko ze stycznia 2010 r. - autor W. P. - przeprowadzonej dla projektowanej elektrowni wiatrowej na działkach nr [...] i [...] dla 3 turbin o mocy 800 kW każda – typ E. [...] – z końcowymi wnioskami, że w otoczeniu nie zostały przekroczone dopuszczalne wartości dla pory dziennej /55 dB(A) w ogóle takiego hałasu elektrownia nie powoduje/, a dla pory nocnej – hałas ten nie dotyka działki nr [...]. Także sporządzona w kwietniu 2010 r. analiza akustyczna /autorzy: B. K. i S. A./ w podsumowaniu stwierdza, że strefa oddziaływania poziomu hałasu 45 dB wynosi 210 m w kierunku północnym /do najbliższych zabudowań/; z kolei oddziaływanie na poziomie 40 db kończy się znacznie przed połową odległości pomiędzy granicą działek zainwestowania i granicą działki [...]. Podkreślić w tym miejscu należy, że z decyzji o pozwoleniu na budowę, która również w toku postępowania wznowieniowego została spożytkowana jako dowód w sprawie wynika, że tego typu elektrownie wiatrowe / E. [...]/ przewidziano do realizacji na działkach nr [...] i [...]. Wszystko to prowadzi do wniosku, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku z podaniem podstawy prawnej i jej wyjaśnieniem nie tylko umożliwia kontrolę instancyjną i odpowiada wzorcowi ustawowemu, ale wbrew skardze kasacyjnej wyjaśnia, dlaczego skarżący kasacyjnie nie może być uznany za stronę postępowania. Konsekwencją powyższego jest trafne stwierdzenie WSA, że tylko wystąpienie w sprawie przesłanki wymienionej w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. upoważniałoby organ do rozpatrzenia sprawy merytorycznie od nowa, w ramach czego dopuszczalne byłoby m.in. przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W skardze kasacyjnej postawiony został także zarzut naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. z argumentacją, że WSA nie odniósł się do wszystkich zarzutów, jakie w skardze zostały sformułowane. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. II FPS 8/09 /ONSAiWSA 2010/3/39/, przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tymczasem, jak już wyżej wskazano, WSA przedstawił stan faktyczny sprawy, akceptując ustalenia poczynione przez organy w postępowaniu wznowieniowym i sporządził uzasadnienie, które pozwoliło na kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Oznacza to, że zarzut ten nie może odnieść zamierzonego skutku. Analogicznie ocenić należy zarzut naruszenia art. 106 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 6 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska w związku z art. 28 k.p.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 74 pkt 1 – 4 Konstytucji z tego jednak powodu, że zarzut ten, po części, stanowi powtórzenie wcześniejszych zarzutów, które okazały się nieusprawiedliwione. Po części natomiast wskazuje na przepisy, które miały zostać naruszone jednakże bez uzasadnienia, na czym naruszenie to miałoby polegać. Brak uzasadnienia uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie do takiego zarzutu. Z tych przyczyn skarga kasacyjna podlega oddaleniu, w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a.