I SA/Łd 142/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda (spr.) Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz J. K. kwotę 2.817 (dwa tysiące osiemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygnatura akt I SA/Łd 142/12 UZASADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. określającą J. K. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok w kwocie 18.378 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2006 rok w kwocie 910 zł. W 2006 roku przedmiotem działalności gospodarczej Skarżącego było świadczenie usług transportowych. Działalność wykonywana była na terenie całego kraju. Zdarzenia gospodarcze ewidencjonowane były w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. W wyniku przeprowadzonej kontroli w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok postępowania podatkowego, wszczętego postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]r., organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, iż Skarżący zaliczył do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikające z 5 faktur dokumentujących zakup oleju napędowego, o wartości netto 16.740 zł, na których jako wystawcę wpisano FHU A M. K., [...] T. M., ul. A 34, NIP [...] oraz sposób zapłaty – gotówka, a także 24 faktur dokumentujących zakup oleju napędowego, o wartości netto 32.801,20 zł, na których jako wystawcę wpisano PPHU D. S., [...] Ż., D. 141, NIP [...] i wskazano sposób zapłaty - gotówka. Organ podatkowy pierwszej instancji, na podstawie zebranego materiału dowodowego, stwierdził, iż działalność ww. firm polegała jedynie na wystawianiu faktur za sprzedaż oleju napędowego, którym nie dysponowały. Firmy te zostały stworzone, by dokumentować obrót paliwem, które pochodziło z nieznanych źródeł. W konsekwencji dokumenty księgowe w postaci faktur wystawionych przez ww. firmy w łącznej kwocie netto 49.541,20 zł, nie dokumentują rzeczywistego zakupu paliwa przez firmę Skarżącego. Zatem faktury te nie mogą być uznane za rzetelne i stanowić podstawy zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, ponadto kwoty wynikające z tych faktur nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów. Podstawą kwalifikacji podatkowej był art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity z 2000 r. Dz.U. Nr 14, poz. 176 ze zm.), art. 193 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity z 2005 r. Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej jako "o.p.") w zakresie przesłanek uznania rzetelności ksiąg podatkowych oraz art. 11 i art. 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.) w zakresie sposobu prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz przesłanek uznania rzetelności księgi. Dokonana przez organ podatkowy pierwszej instancji analiza wskazała, iż zawyżenie kosztów uzyskania przychodów w związku z zaksięgowaniem faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń (wystawionych przez A i PPHU D. S.) wynosi 20,98 % ogółu kosztów uzyskania przychodów zaksięgowanych przez Skarżącego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, co skutkowało uznaniem przedmiotowej księgi za nierzetelną w zakresie kosztów uzyskania przychodów za 2006 rok. Protokół z badania ksiąg podatkowych za 2006 rok został sporządzony w dniu 14 lipca 2010 r. Strona nie wniosła zastrzeżeń lub wyjaśnień do protokółu. W konsekwencji dokonanych w sprawie ustaleń, Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania kierując się przesłanką zawartą w przepisie art. 23 § 2 o.p. Organ podatkowy pierwszej instancji, wyłączył przy określaniu podstawy opodatkowania nierzetelne faktury i w konsekwencji określił dochód Skarżącego z prowadzonej w 2006 roku działalności gospodarczej. Nadto w oparciu o dokonane ustalenia dokonał wyliczenia należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT-5L) za m-ce I-XII 2006 r. i na podstawie art 53a o.p. określił wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2006 rok w kwocie 910 zł. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. określił Podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok w kwocie 18.378 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2006 rok w łącznej kwocie 910 zł. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem J. K. złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, iż kupował paliwo od firm, od których otrzymywał faktury VAT, które wpisywał następnie do podatkowej księgi przychodów i rozchodów, odliczając poniesione koszty. Ponadto stwierdził, iż w wyniku pominięcia przez organ podatkowy pierwszej instancji zakwestionowanych faktur podniósł się dochód Skarżącego, którego nie uzyskał, a koszty poniósł. Końcowo zauważył, iż stacje CPN z których otrzymywał faktury istnieją do dziś, a zmieniają się tylko ich nazwy. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję. W uzasadnieniu podzielił argumentację jaka została zaprezentowana przez organ I instancji. Z uwagi na to, iż Strona, działając przez pełnomocnika zawodowego, w dalszym ciągu nie uznała powyższej argumentacji za właściwą, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 o.p. przez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu zebrania materiału dowodowego, oraz przez uchylenie się od wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, art. 121 § 1 w związku z art. 122 i art 187 § 1 o.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wyroku Sądu Rejonowego w T. M. z dnia r. sygn. akt n [...] podczas gdy wyrok ten nie znajduje się w aktach postępowania podatkowego. Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 roku Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodów z następujących dokumentów: decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., uchylającej decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. określającą zobowiązanie podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń - marzec 2006 roku, decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. uchylającej decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. określającą zobowiązanie podatkowego w podatku od towarów i usług za maj - sierpień 2006 roku, protokołu przesłuchania strony w Urzędzie Skarbowym w T. z dnia [...] r. w toku postępowania dotyczącego określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz wyroku skazującego M. R. K. z dnia [...]r. sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w T. M.. W uzasadnieniu podniósł, iż organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie na wyciągu z aktu oskarżenia skierowanego w sprawie o sygn. akt [...] przeciwko D. S.. Okoliczność ta, zdaniem strony, nie przesądza, że jest ona winna zarzucanych jej czynów oraz nie wyklucza, że niektóre z dokonywanych przez nią transakcji sprzedaży były rzeczywiste. Ponadto wskazała na decyzje odwoławcze, odnoszące się do D. S., w zakresie podatku VAT, w których Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał, że materiał dowodowy jest niepełny. Podniósł także, że został przesłuchany jedynie w toku postępowania kontrolnego i to tylko na okoliczności związane z transakcjami firmy M. K.. Natomiast w toku postępowania podatkowego organ zaniechał przesłuchania go również co do ustalenia wszystkich okoliczności związanych z transakcjami związanymi z firmą D. S.. Zauważa przy tym, iż w wyjaśnieniach do projektu wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych wskazał, że kupując paliwo od D. S. tankował je bezpośrednio z dystrybutora na stacji benzynowej. Kwestia ta w żaden sposób nie była przedmiotem dalszej analizy przez organ. W toku przesłuchania Podatnika wskazał on dwa nazwiska osób, które pracowały i wystawiały faktury w imieniu D. S.. W ocenie Skarżącego organ, nawet bez podania tych nazwisk przez Stronę, powinien dokonać ich przesłuchania, gdyż podpisy tych osób widnieją na fakturach VAT zakwestionowanych przez organ. Nadto podniósł, że organ zignorował jego wyjaśnienia z dnia [...] r. określające stację, na której Skarżący dokonywał zakupu od firmy D. S., a także wskazujące kto był kierownikiem tej stacji benzynowej (w 2006 roku i obecnie), kwestii zmian nazwy tej stacji benzynowej oraz jej właściciela wraz z jego aktualnym adresem zamieszkania. Organ podatkowy pierwszej instancji nie przeprowadził dowodu z przesłuchania osób wymienionych na fakturach, czy wyjaśnieniach. W ocenie Podatnika dowody te mogłyby wykazać realność zakwestionowanych transakcji. Pominięcie przeprowadzenia powyższych dowodów, w ocenie Skarżącego, skutkuje brakiem kompletnego i rzetelnego materiału dowodowego w zakresie transakcji miedzy Stroną a D. S.. Tym bardziej, że sprawa przeciwko D. S. i innym nie została do tej pory zakończona. Nie pojawia się w niej nazwisko J. K. w kontekście stawianych oskarżonym zarzutów. Sąd Okręgowy w Z. G. wskazał, że jeżeli akta te zawierają dokumenty wystawione przez D. S. dla J. K. i w związku z tym wymagane jest ich przejrzenie to zostaną one udostępnione do wglądu w siedzibie Sądu. Organ pierwszej instancji jednak nie uczynił tego. Na uwagę, zdaniem Skarżącego, zasługuje fakt, iż w zakresie materiału dowodowego dotyczącego transakcji przeprowadzonych przez Skarżącego z firmą D. K. organ pierwszej instancji oparł się w dużej mierze na wyciągu aktu oskarżenia skierowanego do Sądu Rejonowego w O. (sygn. akt [...]) z dnia [...] r. przeciwko M. K. Organ drugiej instancji nie zakwestionował powyższego działania organu pierwszej instancji, jednocześnie powołał się na wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] r. (sygn. akt n[...]) zgodnie z którym M. R. K. został skazany. Skarżący wskazał, że w tym zakresie nie zostało wydane postanowienie na podstawie, którego wyrok ten zostałby włączony do akt sprawy, ani też nie znajduje się w aktach sprawy, co w jego ocenie narusza zasady postępowania zawarte w Ordynacji podatkowej. Końcowo J. K. podkreślił, iż działał w dobrej wierze. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Podkreślił, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów roku podatkowego 2006 wydatków, dotyczących zakupów oleju napędowego, udokumentowanych fakturami wystawionymi przez FHU A M. K. oraz PPHU D. S. W ocenie organu, faktury na podstawie których Skarżący zaliczył w ciężar kosztów zakup oleju napędowego od ww. firm, nie odzwierciedlają stanu faktycznego i nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Z zebranych dowodów wynika bowiem, że działalność firmy A i PPHU D. S. polegała jedynie na wystawianiu faktur za sprzedaż oleju napędowego. Towarem wskazanym na fakturach A i PPHU D. S. w ogóle nie dysponowały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć ze wszystkich wskazanych w niej powodów. Organy podatkowe zakwestionowały koszty wynikające z faktur wystawionych przez firmę FHU A M. K., [...] T., ul. A 34, NIP [...] oraz PPHU D. S., [...] Ż., D. 141, NIP [...] dokumentujących zakup oleju napędowego, stwierdzając iż nie dokumentują one rzeczywistego zakupu paliwa. Sąd nie podzielił w całości argumentacji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.. Spór który zaistniał między stronami rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny, czy w zaistniałym stanie faktycznym sprawy podatnik był uprawniony do zaliczenia wydatków na nabycie oleju napędowego do kosztów uzyskania przychodu. Organ podatkowy drugiej instancji wywiódł, że aby dany wydatek zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, koniecznym jest wykazanie, że: określony wydatek został przez podatnika rzeczywiście poniesiony, pozostaje w związku z przychodem, nie należy do katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów stosownie do art. 23 ustawy podatkowej oraz jest właściwie udokumentowany. Z dalszych wywodów zaprezentowanych w zaskarżonej decyzji wynika, że wydatek właściwie udokumentowany to taki dokument, który stwierdza poniesienie wydatku, wystawiony przez podmiot rzeczywiście istniejący i dający się zidentyfikować. Określenie tego podmiotu w sposób niezgodny z rzeczywistością oznacza, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej że dowód taki jest wadliwy i nie może potwierdzać poniesienia wydatku i uznania go za koszt uzyskania przychodu. Zgodnie z art. 22 ust. 1 p.d.o.f., kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy podatkowej. Analiza przepisów art. 22 jak również z art. 24a ust. 1 p.d.o.f. prowadzi do wniosku, że podatnik może dowodzić, iż poniósł koszt uzyskania przychodów każdym dowodem, który nie jest sprzeczny z prawem. Jeśli w wyniku postępowania organy podatkowe stwierdzą, że przedstawione przez podatnika faktury VAT są nierzetelne, to nie oznacza to że podatnik definitywnie zostaje pozbawiony możliwości zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodu. Podatnik może przedstawić inny dowód na poniesienie wydatku. Kwestią odrębną jest natomiast wiarygodność nowego dowodu. W przedmiotowej sprawie podatnik nie mógł uwzględnić wśród kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie oleju napędowego, gdyż wartości wynikające z faktur wystawionych przez M. K. nie mogą stanowić kosztów podatkowych, bowiem podatnik nie przedstawił dowodu, że nabył paliwo i poniósł wydatek na ten cel. Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia żadnych wątpliwości, że faktury wystawione przez M. K., są nierzetelne. Organy podatkowe miały wszelkie podstawy by przyjąć, że działalność gospodarcza wyżej wymienionego sprowadzała się w istocie do wystawienia faktur VAT. Wystawca faktury nie dysponował natomiast żadnym zapleczem technicznym pozwalającym na prowadzenie hurtowej sprzedaży oleju napędowego. Sąd podziela ocenę organów podatkowych, które przyjęły, że oświadczenie M. K. dotyczące zbiorników położonych na terenie stacji paliw w M. okazało się niewiarygodne. Wystawca spornych faktur wprawdzie zawarł umowę poddzierżawy przedmiotowych zbiorników, jednakże z zeznań wydzierżawiającego, wynika, że umowa trwała dwa dni i nie została wykonana, zaś M. K. nigdy nie używał zbiorników. Organy podatkowe ujawniły również, że wbrew oświadczeniu M. K. nie mógł on nabywać oleju napędowego od Spółki z o.o. B . Prezes wymienionej spółki zeznał bowiem, że nie współpracował i nie przeprowadzał żadnych transakcji z M. K.. Nie zna również nazwy A. Po okazaniu faktur wystawionych dla M. K. oświadczył, że nigdy ich nie widział, nie podpisywał i nie ewidencjonował. Oświadczenie Prezesa Spółki B dotyczące sfałszowania okazanych mu faktur sprzedaży paliwa na rzecz A, znajduje potwierdzone w ekspertyzie biegłego Sądu Okręgowego w Ł. z zakresu pisma z dnia [...] r. Jak wskazano powyżej pomimo, iż organy podatkowe wykazały, że faktury wystawione przez M. K. dla skarżącego były nierzetelne, gdyż nie odzwierciedlały rzeczywistych czynności, to okoliczność ta nie przesądza o tym, że skarżący nie mógł w inny sposób wykazać, że poniósł wydatek. Przesłanką zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodu nie jest rzetelność dokumentu tylko poniesienie wydatku i jego związek z przychodem. Skoro faktury dokumentujące nabycie oleju napędowego okazały się nierzetelne, to podatnik mógł przedstawić inne dowody, iż poniósł wydatek na zakupienie przedmiotowego oleju. W sytuacji gdy podatnik dokonał zapłaty za zakupiony olej gotówką, dowodem potwierdzającym fakt zapłaty, a w konsekwencji poniesienia wydatku, może być pokwitowanie sprzedawcy, iż otrzymał zapłatę bądź oświadczenie iż otrzymał cenę. Podkreślić należy, iż powinien to być dowód pochodzący od faktycznego sprzedawcy oleju napędowego, a nie od podmiotu, który widnieje jako sprzedawca na nierzetelnej fakturze sprzedaży. W rozpoznawanej sprawie prócz własnego oświadczenia, iż zakupił i zapłacił za paliwo, skarżący nie przedstawił żadnych dowodów innych dowodów potwierdzających jego twierdzenia. W ocenie Sądu zakwestionowane przez organ faktury, w obliczu zebranego w sprawie materiału dowodowego, są dowodem niewiarygodnym i niewystarczającym, gdyż okazały się dokumentami nierzetelnymi. Wobec powyższego należało przyjąć, jak uczynił to organ w zaskarżonej decyzji, iż podatnik nie wykazał, że faktycznie poniósł wydatek na nabycie oleju napędowego, a tym bardziej, iż poniósł wydatku w wysokości odpowiadającej wartościom wynikającym ze spornych faktur wystawionych przez M. K., które ujął w rozliczeniu podatkowym. Powyższe uniemożliwia zatem pomniejszenie przychodu o wartości wynikające z przedmiotowych faktur, pomimo, że w prowadzonym postępowaniu nie zostało zanegowane, iż podatnik w badanym okresie świadczył usługi transportowe, a zatem według reguł logicznego rozumowania dysponował paliwem, które jest niezbędne do ich wykonywania. Wniosek ów nie jest jednak wystarczający, by pomniejszyć przychód o koszty jego uzyskania. Nie wystarczy bowiem by podatnik dysponował paliwem pozyskanym w jakikolwiek sposób, aby uznać że poniósł wydatek stanowiący koszt uzyskanie przychodu. Niezbędny jest wiarygodny dowód, iż podatnik poniósł konkretny wydatek (koszt), tj. kupił określoną ilość oleju napędowego za określoną cenę. Wobec powyższego Sąd uznał, że zarzut naruszenia przepisów postępowania, w zakresie w jakim dotyczą one ustaleń odnoszących się do wystawienia faktur przez M. K., jest niezasadny. Jeśli bowiem nie ujawniono żadnego rzetelnego i wiarygodnego dowodu, że podatnik dokonał określonych kwotowo wydatków na nabycie paliwa, to wydatków udokumentowanych nierzetelnymi fakturami VAT, nie można uznać za wydatki stanowiące koszt uzyskania przychodów. W ocenie Sądu zarzuty naruszenia przepisów postępowania są niezasadne Rozstrzygnięcia organów podatkowy opierają się na dowodach, a nie domniemaniach. Organy podatkowe badając, czy M. K. faktycznie zajmował się sprzedażą oleju napędowego zweryfikowały wszystkie okoliczności i twierdzenia jakie wskazywał ów podmiot. Zbadano czy faktycznie mógł prowadzić sprzedaż oleju z samochodu – cysterny, czy faktycznie dysponował zbiornikami pozwalającymi magazynować paliwo. Ustalono, że wymieniony nie posiadał żadnych warunków technicznych by prowadzić handel paliwem. Nie spełniał także warunku prawnego, bowiem nie uzyskał koncesji uprawniającej do sprzedaży paliw. Autor skargi nie wykazał w jaki sposób M. K. dowoził skarżącemu paliwo skoro nie dysponował żadnym samochodem-cysterną. Zasadność zarzutu naruszenia przepisu postępowania nie obliguje sądu administracyjnego do uchylenia zaskarżonego aktu w każdym przypadku. Aby tak się stało naruszenie przepisu postępowania winno mieć przynajmniej potencjalnie istotny wpływ na wynik sprawy. Za chybiony Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 121 o.p., w odniesieniu do części postępowania dotyczącego faktu wystawienia faktur przez M. K., statuującego zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa. O uchybieniu tej zasady nie stanowi bowiem podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika, w sytuacji, gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy, a ocena tego materiału nie przekracza zasady swobodnej oceny dowodów, oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. Jednakże argumentacji tej nie można już użyć w odniesieniu do ustaleń poczynionych przez organ w zakresie relacji skarżącego z firmą D.S.. W tym bowiem zakresie, Sąd w pełni podziela argumentację zawartą w rozpatrywanej skardze. Stwierdzając nierzetelność faktur wystawionych przez D. S, organ oparł się w zasadzie na zarzutach w treści aktu oskarżenia skierowanego przeciwko wspomnianemu wystawcy spornych faktur. W toku prowadzonego postępowania organy doszły do przekonania, iż D. S. na potrzeby prowadzonego procederu, w którym w ich ocenie uczestniczył, tworzył faktury nie odzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych na podstawie "fakturowego" wpływu paliwa. Podstawą powyższego przekonania stał się akt oskarżenia skierowany przeciwko D. S. w sprawie o sygn. akt [...] , z którego wynika, że oskarżony w okresie od kwietnia 2004 r. do sierpnia 2006 r. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, której celem było popełnienie przestępstw dotyczące uszczupleń podatkowych. Jego rola miała polegać poświadczaniu nieprawdy w dokumentach w postaci faktur, które nie odzwierciedlały rzeczywistego obrotu gospodarczego. Z powołanego aktu oskarżenia nie wynika aby skarżący był kontrahentem oskarżonego w 2006 r. Nadto organy w swych ustaleniach powoływały się również na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż., z którego wynika, iż D. S. złożył w dniu [...] r. pisemne oświadczenie, że nie pamięta czy zawierał transakcje z firmą J. K.. Należy z całą stanowczością stwierdzić, iż zarówno powoływany akt oskarżenia jak i cytowane pismo D. S. nie stanowią dowodów potwierdzających słuszność twierdzeń organów, które w konsekwencji doprowadziły do przyjęcia ustaleń, iż D. S. tworzył faktury nie odzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych na podstawie "fakturowego" wpływu paliwa. Takim dowodem mógłby być materiał dowodowy zgromadzony w, nawet nie zakończonym jeszcze prawomocnym wyrokiem skazującym, postępowaniu karnym, pod warunkiem włączenia go do postępowania podatkowego i dokonania jego właściwej oceny przez organ podatkowy a także przesłuchanie D. S. na okoliczności sprzedaży spornego paliwa i wystawienia przez niego na tą okoliczność zakwestionowanych faktur. Pisemne oświadczenie, iż D S. nie pamięta czy dokonywał jakichkolwiek transakcji ze skarżącym w żaden sposób nie daje podstaw do kategorycznego stwierdzenia, iż do tego rodzaju transakcji między tymi podmiotami faktycznie nie doszło w omawianym okresie. Powyżej opisane uchybienia niewątpliwie stanowią naruszenie zasad określonych w art. 122, 121 § 1, 187 § 1 i 191 o.p. Dodatkowo są to naruszenia, które niewątpliwie mają istotny wpływ dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt. 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną decyzję, określając w oparciu o treść art. 152 cytowanej ustawy, iż decyzja będąca przedmiotem rozpoznania nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. P.Z-C.