II SA/Wa 2615/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), Joanna Kube, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2012 r. sprawy ze skargi R. D. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2011 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., którym to rozkazem organ zwolnił R. D. ze służby w Policji z dniem [...] lipca 2011 r. i decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W motywach uzasadnienia organ podał, że R. D. Prokurator Rejonowy [...] przedstawił zarzut popełnienia przestępstwa określonego w art. 270 § 1 kk, dlatego też policjanta zawieszono w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, począwszy od dnia [...] maja 2010 r. Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. przedłużył zawieszenie R. D. w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Po upływie dwunastu miesięcy zawieszenia organ, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zwolnił R. D. ze służby. Wskazał, że przepis ten, poprzez użycie przez ustawodawcę sformułowania "można zwolnić", pozwala na zwolnienie ze służby policjanta, wobec którego prowadzone jest postępowanie karne i który w związku z tym nie realizuje obowiązków służbowych przez okres 12 miesięcy. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R. D. do tutejszego Sądu. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu, zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniósł, że zaskarżony rozkaz został wydany z przekroczeniem zasady uznania administracyjnego. Zarzucił, że zwolniono go ze służby bez oczekiwania na prawomocność orzeczenia sądowego w sprawie karnej. Twierdził, że konieczność wykonywania większej pracy przez innych funkcjonariuszy podczas jego nieobecności, nie uzasadniała zwolnienia go ze służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), policjanta można zwolnić ze służby po upływie 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że nie ustały przyczyny zawieszenia, bowiem nie zakończyło się prawomocnie postępowanie karne, prowadzone wobec skarżącego. Bezsporne jest też, że upłynął okres 12 miesięcy zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Sporne jest natomiast, czy ziszczenie się tych przesłanek mogło stanowić podstawę do zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. W ocenie Sądu, zaistniały przesłanki do zwolnienia policjanta wskazane w ww. przepisie. Wskazać należy - za poglądem NSA wyrażonym w wyroku z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 424/09 - że ustawodawca przewidział sytuację, gdy zarzuty stawiane policjantowi okażą się niezasadne, a postępowanie karne zakończy się wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa. Wówczas, zgodnie z dyspozycją art. 42 ust. 1 i ust. 5 ustawy o Policji, funkcjonariusz może być przywrócony na stanowisko równorzędne. W uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku NSA podkreślił też, że zwolnienie przewidziane w art. 41 ust. 2 pkt 9 jest uprawnieniem pracodawcy związanym z przedłużającą się nieobecnością w pracy policjanta i niemożnością świadczenia przez niego pracy. Analogiczny pogląd zaprezentował też NSA również w wyroku z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 1610/10, w którym stwierdzono, że niepełnienie czynności służbowych przez okres 12 miesięcy może ujemnie (w szerokim tego słowa znaczeniu) wpływać na wypełnianie przez jednostkę organizacyjną ustawowych zadań należących do Policji (publ. Lex nr 795213). W wyroku z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10 NSA stwierdził zaś, że z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić tylko osoba o nieposzlakowanej opinii – art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu" służby. Utrata przez policjanta nieposzlakowanej opinii w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym uzasadnia zwolnienie go ze służby. Mając powyższe na uwadze, zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.