V SA/Wa 2482/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Protokolant - spec. Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2012 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące grudzień 2010 r. oraz styczeń i luty 2011 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] sp. z o.o. (zwaną dalej Skarżącą) jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej Nr [...] z dnia [...] października 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) Nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. odmawiającą wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące grudzień 2010 r. oraz styczeń i luty 2011 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Pismami z dnia 15 stycznia, 18 lutego oraz 18 marca 2011r. skarżący został powiadomiony przez PFRON o toczącym się postępowaniu w sprawie możliwości uzyskania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres od grudnia 2010 roku do lutego 2011 roku. Po złożeniu przez spółkę dokumentów Prezes Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzją [...] z dnia [...] maja 2011 r. odmówił wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych za ten okres. Prezes PFRON oparł swoją odmowną decyzję na treści art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, który stanowi, że pomoc ze środków funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, dotyczących udzielania pomocy publicznej. Organ stwierdził, że przepis ten znajduje zastosowanie wobec skarżącej, albowiem postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 25 września 2009 r. (sygn. akt VI GU 34/09 ) została ogłoszona upadłość z możliwością zawarcia układu wobec [...] Sp. z o.o. Zakład Pracy Chronionej z siedzibą w [...]. Od decyzji tej skarżąca złożyła odwołanie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] października 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Podstawą prawną rozstrzygnięcia organu były przepisy art. 48a ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji (...), który stanowi, że środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a (dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych), art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) - Dz. Urz. WE L 214 z 09.08.2008, str. 3. Minister wskazał, że pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Organ zastosował, zgodnie z art. 1 ust. 6 lit. c w/w rozporządzenia Komisji, uproszczoną definicję przedsiębiorstwa zagrożonego, z której wynika, że za takowe uważa się przedsiębiorstwo spełniające jeden z warunków: 1. w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub 2. w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki - jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub 3. bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności. Wskazano, że definicja niewypłacalności na gruncie prawa krajowego określona została w ustawie z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1361, ze zm.). Jej spełnienie oznacza automatycznie, iż przedsiębiorca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Podkreślono, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że spółka nie wykonuje swoich zobowiązań prywatnoprawnych i publicznoprawnych - skarżąca nie reguluje swoich zobowiązań wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Urzędu Skarbowego. Organ podniósł, że zasadnicze znaczenie w sprawie ma również fakt, iż organ rozpatrujący sprawę bada sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia przez nią wniosku o udzielenie pomocy - wskazuje na to przepis art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zgodnie z którym podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy i przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy. Wszelkie informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej strony są więc składane w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy, i na podstawie tych dokumentów dokonywana jest ocena, czy podmiot jest pracodawcą znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Tym samym ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej strony po dniu złożenia przez stronę wniosku nie ma wpływu na dokonane rozstrzygnięcie. Minister wskazał, że tym samym zawarte w odwołaniu argumenty strony nie podważyły prawidłowości decyzji podjętej przez organ I instancji. Spółka złożyła skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] maja 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o: • uchylenie decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej , • nakazanie w wyroku Prezesowi Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wypłaty dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych [...] Sp. z o.o. za grudzień 2010 r. w kwocie 14145,64 zł, za styczeń 2011 r. w kwocie 14 992,38 zł., za luty 2011 r. w kwocie 15 403,09 zł. wraz z należnymi odsetkami od dnia wymagalności dofinansowania do dnia zapłaty. Decyzjom zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego zawartego w przepisach: 1. art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, 2. art. 1 ust 7 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r., 3. art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, że wstrzymując wypłatę dofinansowania Prezes Funduszu pozbawił przedsiębiorstwo gwarantowanych przychodów zmuszając je w ten sposób do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości a następnie może nadal odmawiać wypłaty dofinansowania powołując się na fakt, że podmiot został objęty postępowaniem upadłościowym. W ten sposób Prezes Funduszu kreuje upadłość zamiast jej zapobiegać. Podniesiono również naruszenie przepisów postępowania wynikający z faktu, iż organ pierwszej instancji wydając w dniu [...] maja 2011 r. decyzję odmawiającą wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia osób niepełnosprawnych za miesiące grudzień 2010 r. oraz styczeń i luty 2011 r. był już poinformowany o fakcie zawarcia układu z wierzycielami w dniu 12 maja 2011 r., natomiast Minister Pracy i Polityki społecznej wydając w dniu [...] października 2011 r. zaskarżoną decyzję wiedział o zakończeniu w dniu 19 lipca 2011 r. postępowania upadłościowego spółki. Spółka podniosła, że organ administracyjny wydając decyzję musi opierać się na stanie obowiązującym w dniu jej wydania a nie na stanie, jaki obowiązywał w dniu złożenia wniosku o jej wydanie. Ponadto skarżąca podkreśliła, że wydając zaskarżoną decyzję Minister Pracy i Polityki Społecznej zaadresował ją do "[...] Sp. z o.o. w upadłości układowej" wiedząc, że w dniu jej wydania postępowanie układowe zostało zakończone, a prawidłowa nazwa firmy to "[...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]". Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących na podstawie ww. ustaw sądowi administracyjnemu, Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona. Podstawę prawną rozstrzygnięcia dokonanego przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej orzekającego jako organ II instancji w sprawie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych skarżącej spółki stanowiły przepisy: 1. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U.2008r. Nr 14, poz.92 z p. zm., zwanej dalej ustawą o rehabilitacji), 2. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie ( Dz. U. Nr 53, poz.312, zwanego dalej rozporządzeniem) 3. przepis art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007r. Nr 59, poz.404 ze zm.) 4. rozporządzenia Komisji(WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz.U.UE.L.08.214.3) - dalej jako rozporządzenie 800/2008. Organ II instancji rozważył również możliwość zastosowania przepisów zawartych w Komunikacie Komisji zawierającym "Wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw" (DzU.UE.C.04.244.2), zwane dalej Wytycznymi. Stosownie do przepisu art. 48 a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą, znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Należy wyjaśnić, że wypłacanie podmiotom gospodarczym dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stanowi niewątpliwie pomoc publiczną. Pomoc publiczna co do zasady jest niedozwolona. Niektóre rodzaje pomocy publicznej zostały uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem i jako takie dozwolone. Są to rodzaje pomocy do których zastosowanie ma rozporządzenie 800/2008. Kategorie dozwolonej pomocy publicznej zostały określone w art.1 rozporządzenia 800/2008, gdzie w ust.1 lit. i) wskazano, że rozporządzenie ma zastosowanie do pomocy dla pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub niepełnosprawnych. W rozporządzeniu 800/2008 określone zostały sytuacje, w których nie ma ono zastosowania, pomimo że dana kategoria pomocy została nim objęta. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji pomoc jako pomoc publiczna niezgodna ze wspólnym rynkiem nie może być udzielona. Pomoc ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych stanowiąca dofinansowanie dla pracodawców do wynagrodzeń zatrudnianych przez nich osób niepełnosprawnych stanowi pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia 800/2008 uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art.87 i 88 Traktatu i dofinansowanie to powinno być zgodne z postanowieniami tego rozporządzenia. Do uznania, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy więc stosować kryteria określone w rozporządzeniu 800/2008. Rozporządzenie 800/2008 nie zawiera definicji przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji ekonomicznej, określa natomiast kryteria uznania przedsiębiorstwa za przedsiębiorstwo zagrożone, stanowiąc w art. 1 ust. 6 lit c, że rozporządzenie nie ma zastosowania do pomocy dla zagrożonych przedsiębiorstw, co oznacza, że pomoc dla zagrożonych przedsiębiorstw jest pomocą publiczną niezgodną ze wspólnym rynkiem i nie może być udzielona. Definicja zagrożonego MŚP (Małego, Średniego Przedsiębiorstwa) została sformułowana w art. 1 ust.7 rozporządzenie 800/2008, który stanowi, że "Dla celów ust. 6 lit. c, MŚP uważa się za zagrożone przedsiębiorstwo, jeżeli spełnia następujące warunki: a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub b) w przypadku spółki, której przynajmniej niektórzy członkowie są w sposób nieograniczony odpowiedzialni za długi spółki - jeżeli ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy; lub c) bez względu na rodzaj spółki, jeżeli zgodnie z prawodawstwem krajowym podlega zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności." Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał przywołane wyżej przepisy art.1 ust.6 lit. c oraz art.1 ust.7 lit. a i lit. c rozporządzenia 800/2008, a także art. 26 a ust. 9 a w zw. z art. 48 a ust. 3 pkt. 1 ustawy o rehabilitacji. Te dwa ostatnie przepisy stanowią podstawę do wydania decyzji związanej, a nie uznaniowej – w przypadku stwierdzenia, iż pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej – Prezes Zarządu PFRON ma obowiązek wydania decyzji odmownej. Trudna sytuacja ekonomiczna podlega jednak ocenie (a nie uznaniu organu), i dlatego trafne są zarzuty skargi, które wskazują na błędnie przyjęty przez organy moment, na który ma być dokonana ta ocena. Zdaniem sądu, ograniczenie okresu w jakim zamyka się analiza sytuacji ekonomicznej pracodawcy do dnia złożenia wniosku, nie wynika ani z treści powoływanych przez organ art. 37 ust. 5ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, ani art. 26a, który ogólnie stanowi w jakich wypadkach przysługuje miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, ani art. 48 a ust. 3 ustawy o rehabilitacji. Stanowisko takie było już prezentowane w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (patrz: - wyrok z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 947/11, wyrok w sprawie sygn. akt V SA/Wa 1899/11 z dnia 19 stycznia 2012r. – niepubl., Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając sytuację ekonomiczną wnioskodawcy Minister Pracy i Polityki Społecznej odwołał się do przepisów art. 37 ust.5 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, który stanowi: " Podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy i przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy." Z faktu, że wszelkie informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy są składane w dniu złożenia wniosku o udzielenie pomocy organ orzekający wywiódł iż organ rozpoznający sprawę przyznania pomocy bada sytuację ekonomiczną strony na dzień złożenia wniosku o udzielenie pomocy oraz, że ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej strony po złożeniu wniosku nie ma wpływu na dokonane rozstrzygnięcie. Stanowisko takie jest w ocenie Sądu niesłuszne i nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. Z faktu dokonywania oceny sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy na podstawie dokumentów i informacji złożonych w dacie składania wniosku nie wynika obowiązek oceny tej sytuacji wyłącznie na datę złożenia wniosku, ale obowiązek dokonania oceny na podstawie złożonych dokumentów. Złożone dokumenty stanowią niewątpliwie podstawę do oceny sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa według stanu na datę złożenia wniosku oraz za okres dotyczący lat ubiegłych, nie wyłączając równocześnie możliwości i obowiązku dokonania oceny sytuacji ekonomicznej strony - na podstawie złożonych dokumentów - w przyszłości. Sąd nie zgadza się również z poglądem Ministra, iż niedopuszczalność badania sytuacji ekonomicznej pracodawcy po dacie złożenia wniosku ma oparcie w treści art. 48a ust. 3 ustawy o rehabilitacji. Przeciwnie, niż twierdzi to organ drugiej instancji – z tego przepisu wynika, że pomoc dla pracodawcy będącego w trudnej sytuacji ekonomicznej nie może mu w takim przypadku " zostać udzielona lub wypłacona", a więc odwołuje się wprost do momentu orzekania i wypłacenia pomocy, a nie dnia złożenia wniosku. Co prawda ewentualna poprawa sytuacji ekonomicznej strony po złożeniu wniosku istotnie nie ma wpływu na dokonane rozstrzygnięcie , jednakże wpływ taki powinna mięć potencjalna możliwość poprawy, jeżeli wynika z dokumentów i informacji zawartych w formularzu i dokumentach złożonych wraz z wnioskiem lub w wyniku jego uzupełnienia. Zakres informacji, które musi przedstawić podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Wzór formularza informacji został określony w załączniku do rozporządzenia. Należy wskazać, że w części C punkt 6 Formularza wnioskodawca zobowiązany jest odpowiedzieć na pytania: " Czy pomimo wystąpienia okoliczności wymienionych w pkt 5 , wnioskodawca jest w stanie odzyskać płynność finansową? Jeśli tak, to w jaki sposób?". Umieszczenie tego punktu w formularzu stanowiącym załącznik do wniosku o przyznanie pomocy wskazuje na to, że organ dokonujący oceny sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy jest zobowiązany ocenić sytuację według stanu na dzień złożenia wniosku, ale również ocenić, na podstawie dokumentów i informacji przedstawionych przez wnioskodawcę możliwość poprawy sytuacji finansowej wnioskodawcy i dopiero na tej podstawie ustalić czy przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Konsekwencją dokonania błędnej wykładni prawa materialnego przez orzekające organy było uchybienie obowiązkowi należytego wyjaśnienia stanu faktycznego ( art. 7 k.p.a. w zw. z art. 48 a ust.3 a ustawy o rehabilitacji) oraz wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Organ rozpoznający sprawę nie zbadał bowiem sytuacji ekonomicznej skarżącej na dzień wydania decyzji, a przede wszystkim nie zanalizował dowodów złożonych przez Spółkę przy piśmie z dnia 22.08.2011r. na okoliczność poprawy jej sytuacji i niespełniania już przez nią kryteriów zawartych w przepisach prawa UE do uznania za przedsiębiorstwo zagrożone. Co więcej, w ogóle nie ocenił dowodu, z którego wynikało, że postępowanie układowe wobec spółki zostało zakończone zawarciem układu. Należy ponadto wskazać, że organ II instancji uchybił obowiązkowi wynikającemu z art. 10 § 1 k.p.a., nie dokonując zawiadomienia skarżącej o zakończeniu postępowania dowodowego toczącego się przed organem odwoławczym, a ponadto naruszył przepis art. 107 § 1 k.p.a. błędnie oznaczając stronę decyzji poprzez nieuwzględnienie faktu, iż w trakcie trwania postępowania skarżąca spółka przestała już być spółką w upadłości układowej. Z tych wszystkich przyczyn organ winien dokonać tej oceny przy ponownym rozpatrzeniu sprawy z uwzględnieniem wyżej wyrażonych poglądów zarówno w zakresie wykładni prawa materialnego, jak i niezbędnego zakresu postępowania dowodowego dla ustalenia stanu faktycznego oraz obowiązku organu administracji wyczerpującego rozpatrzenia tegoż materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na mocy art. 145 § 1 ust.1 litera a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200 p.p.s.a.