I SA/Gl 848/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Beata Kozicka, Wojciech Organiściak (spr.), Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2012 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 17, art. 18 i art. 64c § 7 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005r. nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej ustawa egzekucyjna) postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] (nr [...]) określające wysokość kosztów egzekucyjnych obciążających J. W. (dalej zwany stroną lub zobowiązanym), powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...]wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu organu odwoławczego wskazano, iż w oparciu o tytuł wykonawczy Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (nr [...]) z dnia [...]2001 r., zaktualizowany 30 grudnia 2005 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec J. W., którego celem było przymusowe ściągnięcie zaległości w podatku od towarów i usług za czerwiec 2000 r., wynikające z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o odpowiedzialności podatkowej za zobowiązanie Spółki z o.o. A. Podkreślono, iż odpis tytułu wykonawczego doręczono stronie w dniu 17 września 2001 r., spisując jednocześnie protokół o jego stanie majątkowym, a zawiadomieniami: z dnia 22 lipca 2003 r. zajęto rachunek strony, a z dnia 17 września 2003 r. dokonano zajęcia wynagrodzenia za pracę strony zobowiązanej. Organ odwoławczy wskazał także, iż wnioskiem z dnia 12 listopada 2010 r. zawartym w zażaleniu na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.z dnia [...] (nr [...]), którym odmówiono J. W. umorzenia postępowania egzekucyjnego, pełnomocnik strony zwrócił się o wydanie postanowienia w przedmiocie kosztów egzekucyjnych. W związku z tym działając na podstawie art. 64c § 7 ustawy egzekucyjnej postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. określił J. W. koszty egzekucyjne na kwotę [...]zł. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik strony zarzucił organowi egzekucyjnemu naruszenie prawa materialnego i procesowego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nierozpatrzenie istotnych okoliczności sprawy oraz wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz przeprowadzenie wnioskowanych dowodów. W treści zażalenia pełnomocnik podniósł, iż w piśmie inicjującym przedmiotowe postępowanie wskazał szereg argumentów, które nie zostały przez organ rozpatrzone. W ocenie pełnomocnika dotyczyło to zwłaszcza podstaw do naliczenia kosztów na podstawie tytułu wykonawczego wydanego w oparciu o wielokrotnie uchylane decyzje. Zdaniem pełnomocnika w sytuacji, gdy odpadła podstawa do utrzymania tytułu wykonawczego, to okoliczności prowadzonego postępowania podatkowego winny być zestawione z możliwością i zasadnością naliczenia kosztów egzekucyjnych. Pełnomocnik podkreślał, iż na skutek pominięcia tego zakresu rozważań zaskarżone postanowienie było nieczytelne i nie odnosiło się do argumentacji zobowiązanego, co stanowiło naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej i prawdy obiektywnej. Pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie dowodu z pełnych akt postępowania podatkowego wraz z wyrokami Sądów Administracyjnych oraz na wyraźne żądanie strony podniósł zarzut przedawnienia roszczeń w zakresie kosztów prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] (nr [...]) określające wysokość kosztów egzekucyjnych obciążających J. W., powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...] wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w kwocie [...]zł. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 64c § 7 ustawy egzekucyjnej organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela, na które przysługuje zażalenie. Podkreślono przy tym, iż przedmiotowe postanowienie wydano na wyraźne żądanie pełnomocnika strony oraz wskazano, iż na kwotę kosztów egzekucyjnych składa się opłata manipulacyjna za doręczanie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego w wysokości 1% kwoty egzekwowanej należności objętych tytułem wykonawczym (art. 64 § 6 i 10 ustawy egzekucyjnej) oraz opłata za skuteczne zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego liczona wg skali 5 % kwoty tych należności (art. 64 § 1 pkt 4 i § 9 pkt 2 ustawy egzekucyjnej). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podjętego przez organ II instancji zaakcentowano, iż poza sporem jest to, że w dniu 14 września 2001 r. doręczony został stronie odpis tytułu wykonawczego, a dłużnik zajętej wierzytelności (Bank [...] Oddział w B.), gdzie J. W. posiadał rachunek bankowy, potwierdził odbiór zawiadomienia o zajęciu z dnia [...]2003 r. (nr [...] w dniu [...]2003 r.). Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, iż na wysokość kosztów egzekucyjnych nie miała wpływu aktualizacja tytułu wykonawczego, gdyż w dacie wydania pierwotnej jego wersji, czyli [...]2001 r. wierzyciel w jego części I skorygował należność podlegającą uregulowaniu do tej samej kwoty tj. [...]zł. Organ odwoławczy akcentował także, iż naliczone w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. koszty egzekucyjne za dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. czynności egzekucyjne są bezwzględnie należne. Podkreślono także, iż bez wpływu na wysokość określonych stronie kosztów egzekucyjnych pozostaje argument uchylania decyzji wymierzających stronie zobowiązanie podatkowe, nieuiszczone uprzednio przez spółkę z o.o. A w likwidacji oraz podnoszona wadliwość postępowania podatkowego prowadzonego odrębnym torem przez organ podatkowy nie będący organem egzekucyjnym. Wskazano przy tym, iż wierzycielem należności dochodzonych od J. W. był Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., natomiast organem egzekucyjnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w B., który w myśl założeń art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej, nie miał uprawnień do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ odwoławczy odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślał także to, iż wobec tego, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. potwierdził wymagalność obowiązku w zaktualizowanym tytule wykonawczym, to Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. jako organ egzekucyjny zmuszony był ten stan rzeczy zaakceptować (por. wyrok NSA w Warszawie z 2.10.2009r. sygn. akt II FSK 689/08 , a także wyrok NSA z 14.01.2010r. sygn. akt II FSK 1377/08). Zdaniem organu odwoławczego, z uwagi na powyższe za niezasadny należało uznać zarzut zażalenia, iż pominiecie tego zakresu rozważań skutkuje nieczytelnością zaskarżonego postanowienia, a także czyni zbędnym przeprowadzenie dowodu z akt postępowania podatkowego. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu przedawnienia roszczenia kosztów egzekucyjnych wskazał, iż jest on chybiony bowiem koszty te zgodnie z art. 115 ustawy egzekucyjnej, są zaspokajane w pierwszej kolejności, a żaden z przepisów ustawy nie zakreśla terminu przedawnienia tego typu należności. Podkreślono także, iż koszty egzekucyjne w przeciwieństwie do np. odsetek za zwłokę, nie dzielą bytu prawnego z zobowiązaniem głównym oraz wskazano, że czynności egzekucyjne mogą być częstokroć podejmowane na pograniczu przedawnienia takiego zobowiązania. Zdaniem organu odwoławczego gdyby przyjąć, że ulegają one przedawnieniu wraz z egzekwowanym obowiązkiem, to niejednokrotnie bardzo krótki byłby okres ich wymagalności, zwłaszcza opłaty za doręczenie odpisu tytułu wykonawczego, daleki od 5 letniego terminu przedawnienia przewidzianego dla większości zobowiązań podatkowych. Końcowo organ odwoławczy podkreślał, iż w przedmiotowej sprawie wbrew twierdzeniom pełnomocnika, nie zostały naruszone zasady prowadzenia postępowania, w tym zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie i zasada prawdy obiektywnej. W skardze na postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. (nr [...]) utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] (nr [...]) określające wysokość kosztów egzekucyjnych obciążających J. W.(dalej zwany skarżącym), powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...] wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w kwocie [...] zł., pełnomocnik skarżącego zarzucał: naruszenie art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60, ze zm.), poprzez wydanie postanowienia z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez m. in. brak dostatecznego wyjaśnienia okoliczności mających istotny wpływ na wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie; naruszenie zasady wyrażonej w art. 122 cytowanej wyżej ustawy stosownie, do której w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w szczególności na skutek niepodjęcia takich działań, zwłaszcza w zakresie wyjaśnienia przyczyn uchybienia terminowi do wniesienia odwołania; naruszenie art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niekompletnym materiale dowodowym jak również poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie; naruszenie art. 191 cytowanej wyżej ustawy, który określa na gruncie postępowania podatkowego zasadę swobodnej oceny dowodów, poprzez dokonanie dowolnych, nie znajdujących oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym ustaleń w zakresie oceny działania skarżącego. Pełnomocnik skarżącego przywołując powyższe zarzuty wniósł o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i uznanie, iż nie ma podstaw do naliczania kosztów egzekucyjnych i ich dochodzenia przez organ, względnie o uchylenie ww. postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie dowodu z wnioskowanych przez podatnika akt postępowania podatkowego, w szczególności z orzeczeń wydawanych przez organy podatkowe i Sądy w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podkreślał, iż skarżący w całości podtrzymuje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz zawarte w pismach wnioski i zastrzeżenia. W szczególności pełnomocnik zaznaczał, iż czynności egzekucyjne służące do ustalenia kosztów egzekucyjnych podejmowane były w początkowym czasie prowadzonego postępowania podatkowego (np. 2001 rok) i na podstawie orzeczenia, które później utraciło moc w wyniku stwierdzenia błędnego działania organów podatkowych. Fakt, że wystawiony został tytuł wykonawczy nie zmienia tego, iż orzeczenie stanowiące podstawę jego wydania przestało obowiązywać. Zdaniem pełnomocnika trudne do zrozumienia są wywody organu jakoby wydający orzeczenie merytoryczne i prowadzący postępowanie egzekucyjne był innym organem. Rozdzielenie funkcji nie powinno bowiem sankcjonować sytuacji, w której następuje rozbieżność pomiędzy tytułem wykonawczym a orzeczeniem stanowiącym podstawę jego wydania. W ocenie pełnomocnika okoliczności powyższe nie zostały przez organ wyjaśnione w czym strona skarżąca upatrywała naruszenia wskazanych w skardze zasad prowadzenia postępowania. W skardze wskazano ponadto, iż zachodzą istotne zastrzeżenia co do samego uzasadnienia skarżonego postanowienia, które nie jest czytelne. Organ nie wyjaśnił w sposób zrozumiały dla strony dlaczego podnoszona przez niego argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem pełnomocnika za nieuzasadnioną należy uznać także odmowę przeprowadzenia dowodu z akt postępowania. Tylko bowiem zestawienie tych akt (wydawanych decyzji i innych orzeczeń) pozwoliłoby w pełny sposób rozpatrzyć argumentację podatnika i zweryfikować prawidłowość działania organów podatkowych czy egzekucyjnych. Pełnomocnik akcentował, iż skarżący w dalszym ciągu stoi na stanowisku, że nie jest możliwe prowadzenie egzekucji w sytuacji uchylenia decyzji, zwłaszcza zaś uznanie za dokonane i skutkujące prawem do naliczania kosztów czynności egzekucyjnych, które możliwe były tylko z uwagi na istnienie ważnej decyzji merytorycznej. Ewentualne uchybienia organów w zakresie aktualizowania tytułu wykonawczego i czynności egzekucyjnych w sytuacji zmiany decyzji merytorycznych nie powinny obciążać podatnika. Końcowo strona skarżąca podkreślała, iż w dalszym ciągu podtrzymuje zarzut przedawnienia w stosunku do naliczonych kosztów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Podkreślono przy tym, iż strona nie skorzystała z prawa złożenia dokumentów na które się powoływała żądając przeprowadzenia z nich dowodów i złożenia wyjaśnień przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. W odniesieniu do zarzutu przedawnienia kosztów egzekucyjnych wyjaśniono, iż brak jest przepisu wyznaczającego termin wymagalności kosztów egzekucyjnych, co zdaniem organu odwoławczego oznacza, iż koszty są należne bez względu na przedawnienie zobowiązania, którego dotyczą zwłaszcza, że dochodzi się ich zgodnie z art. 64c § 6 ustawy egzekucyjnej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego na tę należność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia należy zauważyć, że ustalony w sprawie stan faktyczny i prawny był w zasadzie bezsporny i sprowadzał się do stwierdzenia, że organ podatkowy (Naczelnik Urzędu Skarbowego w S.) orzekł o odpowiedzialności podatkowej J. W. za zadłużenie Spółki z o.o. A w podatku od towarów i usług za czerwiec 2000 r., zaś organ egzekucyjny (Naczelnik Urzędu Skarbowego w B.) wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego wierzyciela (organu podatkowego) nr [...] z dnia [...]2001 r., doręczając zobowiązanemu jego odpis w dniu 17 września 2001 r. zaktualizowany następnie w dniu 30 grudnia 2005 r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zastosowano środek egzekucyjny rodzący koszty egzekucyjne, którymi obciążono zobowiązanego. Następnie wierzyciel (organ podatkowy) powiadomił organ egzekucyjny, że objęte przedmiotowym tytułem wykonawczym zaległości uległy przedawnieniu z dniem 30 maja 2010 r., zaś zobowiązany pismem z dnia 28 września 2010 r. wniósł o zaniechanie prowadzenia egzekucji z powodu przedawnienia zobowiązania objętego tytułem wykonawczym nr [...]. Wreszcie wnioskiem z dnia 12 listopada 2010 r. zawartym w zażaleniu na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] (nr [...]) pełnomocnik strony zwrócił się o wydanie postanowienia w przedmiocie kosztów egzekucyjnych. W oparciu o zapisy art. 64c § 7 ustawy egzekucyjnej postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. określił J. W. koszty egzekucyjne na kwotę [...] zł. W przedmiotowym postępowaniu sporna między stroną a organem była kwestia kosztów egzekucyjnych powstałych w trakcie egzekucji. Badając legalność kontrolowanego rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania egzekucyjnego Sąd z uwagi na przedmiot sprawy i związanie jej granicami nie mógł ocenił wszystkich podnoszonych bardzo ogólnikowo przez stronę skarżącą okoliczności dotyczących całego postępowania egzekucyjnego i podatkowego, na które powoływał się pełnomocnik skarżącego, który odwoływał się przy tym do akt postępowania podatkowego, a w szczególności orzeczeń organów podatkowych i Sądów wydanych w sprawie, jednak bez ich skonkretyzowania. Poza sporem jest to, iż kontrolowane postanowienie w przedmiocie kosztów egzekucyjnych zostało wydane na żądanie strony zobowiązanej (skarżący), a co jest zgodne z postanowieniami art. 64c § 7 ustawy egzekucyjnej. Strona zobowiązana może bowiem wystąpić z żądaniem wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny wydając postanowienie w sprawie ustalenia kosztów egzekucyjnych uwzględnia między innymi dokonane w toku postępowania egzekucyjnego czynności egzekucyjne powodujące powstanie kosztów egzekucyjnych, poniesione wydatki egzekucyjne. Mając na względzie zarzuty skargi należy podkreślić, iż wydając postanowienie w sprawie ustalenia kosztów egzekucyjnych organ egzekucyjny nie bada, czy wszczęcie i prowadzenie egzekucji było zgodne z prawem. Ponadto w sprawie poza sporem pozostaje to, iż doszło do przedawnienia obowiązku podatkowego. W ocenie Sądu analiza akt sprawy, w tym przedłożonych przez stronę załączników oraz fakt powoływania się przez stronę skarżącą na bliżej nieokreślone rozstrzygnięcia organów podatkowych i Sądów, nie daje podstaw do uznania, iż kontrolowane postanowienie narusza prawo w sposób uzasadniający jego uchylenie. Przeprowadzona na wniosek strony skarżącą analiza akt sprawy, w tym podejmowanych w toku postępowania rozstrzygnięć, zdaniem Sądu nie pozwala na przyjęcie, iż w toku postępowania egzekucyjnego zostało wydane takie rozstrzygnięcia, które powodowałoby wyłączenie odpowiedzialności strony zobowiązanej za koszty egzekucji. Podkreślenia wymaga także to, iż w sprawie ustalania kosztów egzekucyjnych strona zobowiązana może co do zasady kwestionować wysokość kosztów egzekucyjnych, dokonanie czynności egzekucyjnych, zasadność poniesionych przez organ egzekucyjny wydatków, a tego w ocenie Sądu strona skarżąca nie uczyniła w sposób, który uzasadniałby uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd nie dopatrzył się także z urzędu powodów dla których należałoby zakwestionować legalność kontrolowanego postanowienia. Mając na względzie zarzuty skargi, w tym zarzut przedawnienia przedmiotowych kosztów egzekucyjnych oraz kwestię pierwszeństwa ich zaspokojenia, Sąd podtrzymuje swoje wcześniejsze stanowisko zaprezentowane w wyroku z dnia 17 sierpnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Gl 250/11) i stwierdza, iż nawet umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 ustawy egzekucyjnej nie zawsze powoduje niemożności dochodzenia (egzekwowania) kosztów egzekucyjnych powstałych w egzekucji należności pieniężnej. Koszty te, o ile przepisy ustawy egzekucyjnej nie stanowią inaczej, dochodzone są na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego na tę należność (art. 64c § 6 ustawy egzekucyjnej), zaś ich egzekucja następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 64c § 5 ustawy egzekucyjnej). Nie ulega też wątpliwości, że umorzenie postępowania egzekucyjnego i umorzenie kosztów egzekucyjnych to dwie różne instytucje prawne regulowane odrębnymi przepisami. Instytucje te są niezależne od siebie w tym sensie, że umorzenie postępowania egzekucyjnego nie powoduje umorzenia kosztów egzekucyjnych, zaś umorzenie kosztów egzekucyjnych nie ma wpływu na umorzenie postępowania egzekucyjnego. Możliwość dochodzenia powstałych zgodnie z prawem lecz nieuiszczonych w chwili umorzenia postępowania egzekucyjnego, kosztów tego postępowania regulują wyłącznie przepisy ustawy egzekucyjnej dotyczące tych kosztów jako odrębnej, od egzekwowanej w umorzonym postępowaniu, należności przysługującej organowi egzekucyjnemu. Z istoty rzeczy przedawnienie egzekwowanego obowiązku świadczenia pieniężnego nie powoduje przedawnienia powstałych w toku jego egzekucji kosztów egzekucyjnych, gdyż są to dwa odrębne zobowiązania, jedno należne wierzycielowi, a drugie organowi egzekucyjnemu, powstałe w różny sposób i o odmiennym charakterze mimo, iż mogą być dochodzone na podstawie jednego (tego samego) tytułu egzekucyjnego. Koszty egzekucyjne nie są świadczeniem ubocznym egzekwowanego obowiązku pieniężnego. Z uwagi na zarzuty skargi przyjdzie też podkreślić, iż organ odwoławczy pismami z dnia 20 kwietnia 2011 r. i 31 maja 2011 r. zwrócił się do pełnomocnika strony o dołączenie dokumentacji, na którą powoływano się w zażaleniu, ale wezwania te pozostały bez odpowiedzi. Mając na względzie zarzuty skargi naruszenia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa należy wskazać, iż w sprawie nie doszło do ich naruszenia bowiem nie miały one zastosowania. Ponadto będące odpowiednikami norm art. 121, 122, 187 i 191 Ordynacji podatkowej, przepisy art. 7, 8, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, które miały zastosowanie w przedmiotowej sprawie, nie zostały w ocenie Sądu naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, stosownie do treści art. 18 ustawy egzekucyjnej, mają odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym, jeżeli przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie stanowią inaczej. Zasady ponoszenia kosztów egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym zostały określone w rozdziale 6 działu I ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podkreślić także należy, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte i przeprowadzone z uwagi na niewykonanie przez stronę skarżącą ciążącego na niej obowiązku. W tym stanie rzeczy skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. – (Dz.U. z 2012 poz. 270). .