VI SA/Wa 68/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2012 r. sprawy ze skarg P. J. na decyzje Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] października 2011 r.: nr [...], nr [...] oraz nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi P. J., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa "M." w W. (dalej też jako skarżący, strona) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarejestrowane kolejno pod sygn. akt VI SA/Wa 68/12, VI SA/Wa 69/12, VI SA/Wa 70/12 skargi: 1. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (też jako GIJHARS) z dnia [...] października 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] września 2011 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nakazującej poddanie partii 43,2 kg Masła Ekstra a'100 g (dane identyfikacyjne partii: 22 05 154) zabiegom technologicznym, celem doprowadzenia do zgodności z wymaganiami Rozporządzenia Komisji (WE) nr 445/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady w celu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2991/94 określającego normy dla tłuszczów do smarowania oraz stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi (wersja skodyfikowana Dz. U. L 106 z dnia 24 kwietnia 2007r., str. 24); 2. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno -Spożywczych z dnia [...] października 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] września 2011 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nakazującej poddanie partii 48 kg Masła Ekstra a'100 g (dane identyfikacyjne partii: 26 05 58) zabiegom technologicznym, celem doprowadzenia do zgodności z wymaganiami Rozporządzenia Komisji (WE) nr 445/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady w celu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2991/94 określającego normy dla tłuszczów do smarowania oraz stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi (wersja skodyfikowana Dz. U. L 106 z dnia 24 kwietnia 2007 r., str. 24); 3. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno -Spożywczych z dnia [...] października 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] września 2011 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nakazującej poddanie partii 21,6 kg Masła Ekstra a'100 g (dane identyfikacyjne partii: 22 05 58) zabiegom technologicznym, celem doprowadzenia do zgodności z wymaganiami Rozporządzenia Komisji (WE) nr 445/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady w celu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2991/94 określającego normy dla tłuszczów do smarowania oraz stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi (wersja skodyfikowana Dz. U. L 106 z dnia 24 kwietnia 2007 r., str. 24). Jako podstawę prawną powyższych decyzji GlJHARS wskazał art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), dalej też jako k.p.a. w związku z art. 5 § 2 pkt 4, art. 107 § 1 i 3, art. 127 § 3, art. 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 19, art. 21 i art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577, z późn. zm.). Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia: P. J., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył w dniu 3 marca 2011 r. do GIJHARS wnioski o stwierdzenie nieważności trzech decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] czerwca 2008 r. o numerach: [...], [...] i [...] nakazujących poddanie wskazanych partii Masła Ekstra zabiegom technologicznym, celem doprowadzenia do zgodności z wymaganiami Rozporządzenia Komisji (WE) nr 445/2007. Strona zarzuciła w uzasadnieniu wniosku, że każda z przedmiotowych decyzji, została podpisana przez Zastępcę [...] Wojewódzkiego Inspektora JHARS, co stanowiło naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ osoba ta nie miała upoważnienia do wydania decyzji. Ponadto podniosła, że w decyzjach brak jest wskazania, iż kwestionowany produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej oraz, że decyzja nie zawiera uzasadnienia prawnego, w związku z tym, zastały naruszone przepisy art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Pełnomocnik strony zapoznał się z aktami sprawy oraz wniósł o możliwość złożenia dodatkowych wyjaśnień na piśmie co do zebranego materiału dowodowego. Pismem z 10 sierpnia 2011 r. wypowiedział się w sprawie zgromadzonego materiału podtrzymując zarzuty. W dniu [...] września 2011 r. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wydał w każdej ze spraw decyzję kolejno: o nr [...], nr [...] i nr [...] każdą odmawiającą stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych z dnia [...] czerwca 2008 r. o nr [...], nr [...] i nr [...]. Błędnie określił decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych z dnia [...] czerwca 2008 r. jako decyzje zakazujące podczas zamiast decyzje nakazujące. W każdej ze spraw uzasadnienie GIHARS sprowadzało się do argumentu, że w aktach sprawy znajduje się Upoważnienie Nr [...] z dnia [...] września 2007 r., znak: [...], zgodnie z którym [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych upoważnił B. J.- Zastępcę Wojewódzkiego Inspektora do podpisywania w jego imieniu m.in. decyzji administracyjnych. Przyznał, że na wskazanej decyzji w istocie nie ma wzmianki o tym, że została ona podpisana "z upoważnienia", ale wbrew stanowisku strony nie jest to wystarczająca przesłanka do stwierdzenia jej nieważności, ponieważ to uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Organ powołał się na orzecznictwo sądów, m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 1996 r., SA/Po 1555/95, Lex nr 26767, zgodnie z którym "Decyzja powinna powoływać się na upoważnienie, o którym mowa w art. 268a kp.a. Jednakże brak tego powołania się nie uzasadnia uchylenia decyzji, gdyż naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy". Tak też orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 października 1996 r., III RN 8/96, OSNAP 1997, nr 9, poz. 144 z aprobującą glosą B. Adamiak, OSP 1997, z. 10, poz. 190: "Decyzja administracyjna nie jest nieważna z tego tylko powodu, że została podpisana przez zastępcę naczelnika urzędu skarbowego lub wicedyrektora izby skarbowej bez wyraźnego powołania się na odpowiednie upoważnienie naczelnika urzędu lub dyrektora izby". Z tego względu Główny Inspektor JHARS w każdej ze spraw nie stwierdził naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. uznając, że każda przedmiotowa decyzja została podpisana przez Zastępcę [...] Wojewódzkiego Inspektora JHARS, który posiadał do tego stosowne upoważnienie. Zarzut strony, że w decyzji "brak wskazania, że kwestionowany produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej oraz brak decyzji uzasadnienia prawnego decyzji", organ we wszystkich wnioskach odczytał jako zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Uznał za bezzasadny zarzut, że przy wydaniu przedmiotowych decyzji zastały naruszone przepisy art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno- spożywczych. Uznał, że każda z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora JHARS zawiera niezbędne elementy, w tym m.in. wskazanie wady produktu, tj., że produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej z uwagi na stwierdzoną zawartość tłuszczów obcych. Zawiera przywołanie podstawy prawnej i nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zaznaczył, że rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Rażące to więc oczywiste, wyraźne, bezsporne. Skarżący złożył wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji we wszystkich wskazanych wyżej sprawach. Błędnie określił decyzje jako decyzje zakazujące podczas, gdy decyzje, o nieważność których wystąpił były decyzjami nakazującymi. Zarzucił naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki oraz błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy, tj. w sytuacji, gdy decyzja została wydana przez osobę nieposiadającą upoważnienia do jej wydania, a także gdy w przedmiotowej decyzji brak uzasadnienia prawnego, nie ziściła się przesłanka rażącego naruszenia prawa, - art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 152 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż decyzja administracyjna zawierająca istotne wady w postaci braku wskazania, że kwestionowany produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej, braku uzasadnienia prawnego decyzji oraz braku upoważnienia do wydawania decyzji stanowiąca rażące naruszenie prawa nie powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, - art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 268a k.p.a. polegające na wydaniu decyzji administracyjnej przez osobę nieposiadającą upoważnienia do jej wydania, - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nie zawierającej wszystkich jej obligatoryjnych składników, - art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki. Wniósł o zmianę zaskarżonych decyzji poprzez orzeczenie o stwierdzeniu nieważności ich nieważności. Trzema decyzjami Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno -Spożywczych: z dnia [...] października 2011r. utrzymane zostały decyzje tego organu z [...] września 2011 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji: nr [...], nr [...] i nr [...]. W każdej ze spraw organ stwierdził, że stosownie do art. 268a k.p.a., organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Oznacza to, że organy administracji mogą upoważniać pracowników do wydawania decyzji w ich imieniu. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszych sprawach. Zgodnie z upoważnieniem Nr [...] z dnia [...] września 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor JHARS upoważnił B. J. - Zastępcę Wojewódzkiego Inspektora, m.in. do wydawania decyzji w imieniu organu. Stwierdził, że kwestionowane decyzje zostały podpisane przez Zastępcę Wojewódzkiego Inspektora B. J., wprawdzie bez powołania się na udzielone jej upoważnienie, jednak wbrew twierdzeniom strony przesłanka ta nie jest wystarczająca do stwierdzenia ich nieważności. Poza tym brak powołania się na odpowiednie upoważnienie, w ocenie organu, nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Główny Inspektor w toku prowadzonego postępowania zweryfikował czy B. J.- Zastępca Wojewódzkiego Inspektora JHARS w [...] posiadała stosowne upoważnienie do wydawania decyzji. Upoważnienie nr [...] z dnia [...] września 2007 r. upoważnia B. J. do wydawania decyzji w imieniu organu od dnia [...] września 2007 r. do odwołania. Upoważnienie to zostało nadane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora JHARS. Organ wskazał, iż strona miała możliwość zapoznania się z kopią potwierdzoną na zgodność z oryginałem ww. upoważnienia podczas przeglądania akt sprawy (dokument ten w aktach sprawy). Zdaniem Głównego Inspektora JHARS strona bezzasadnie twierdzi, że przy wydaniu przedmiotowej decyzji zastały naruszone przepisy art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Zawiera niezbędne elementy, w tym m.in. przywołanie podstawy prawnej, wskazanie wady produktu oraz została podpisana przez upoważnioną osobę. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które na mocy postanowienia wydanego na rozprawie - zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt VI SA/Wa 68/12 skarżący zarzucił decyzjom naruszenie przepisów prawa, tj.: - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki oraz błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w stanie taktycznym niniejszej sprawy, tj. w sytuacji, gdy decyzja została wydana przez osobę nieposiadającą upoważnienia do jej wydania, a także gdy w przedmiotowej decyzji brak uzasadnienia prawnego, nie ziściła się przesłanka rażącego naruszenia prawa, - art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 152 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż decyzja administracyjna zawierająca istotne wady w postaci braku wskazania, że kwestionowany produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej, braku uzasadnienia prawnego decyzji oraz braku upoważnienia do wydawania decyzji stanowiąca rażące naruszenie prawa nie powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, - art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 268a k.p.a. polegające na wydaniu decyzji administracyjnej przez osobę nieposiadającą upoważnienia do jej wydania, - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nie zawierającej wszystkich jej obligatoryjnych składników, - art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki w związku z § 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków pobierania próbek artykułów rolno-spożywczych poprzez akceptację organu dla wadliwości procedury zastosowanej przy wydawaniu decyzji o zakazie wprowadzania produktu do obrotu poprzez brak podziału próbki na dwie równomierne części o porównywalnej masie i brak przechowywania jednej z nich do ewentualnych badań dodatkowych. W skargach powtórzono błąd co do charakteru decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] czerwca 2008 r. W odpowiedziach na skargi Główny Inspektor Jakości Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o ich oddalenie. Powtórzył dotychczasową argumentację. Na rozprawie w dniu 23 marca 2012 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, iż we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w skargach popełniono oczywiste omyłki odnośnie określenia charakteru decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej cyt. jako p.ps.a.). Rozpoznając skargi w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługują one na uwzględnienie. Sąd podziela argumentację organu zawartą w zaskarżonych decyzjach. Stosownie do art. 157 § 1 k.p.a., właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. W tym przypadku organem właściwym jest Główny Inspektor JHARS. Stosownie do art. 156 § 1 k.p.a. organ nadzorczy administracji publicznej przeprowadza postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w celu jej weryfikacji. Organ administracyjny bada, czy kontrolowana decyzja w dacie jej wydania była objęta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Nie można podzielić stanowiska strony, że doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza wadliwość aktu administracyjnego (w rozpatrywanej sprawie decyzji) powstałą wskutek naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Organ, wydając decyzję czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej na tyle wyraźnie, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2003 r. sygn. akt IV SA 905/02). O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, co ma miejsce wówczas, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, a więc takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. Chodzi więc o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. W rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie został powiązany z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. W przepisie art. 107 § 1 k.p.a. wymienione są składniki decyzji, które służą pełnemu określeniu elementów stosunku prawnego. W literaturze oraz orzecznictwie istnieje utrwalony pogląd, zgodnie z którym nie wszystkie składniki mają jednakowe znaczenie przy określaniu tych elementów, które decydują o tym, że akt pisemny ma charakter decyzji administracyjnej. Jako minimum elementów traktuje się cztery składniki decyzji: określenie autora, adresata, rozstrzygnięcie, podpis osoby reprezentującej organ (wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1163/81). Brak jednego z tych składników świadczy, że nie mamy do czynienia z objawem woli organu czyli z czynnością stosowania prawa przez uprawniony podmiot. Skarżący sformułował zarzut braku wskazania w treści trzech decyzji z dnia z dnia [...] czerwca 2008 r.: nr [...], [...] oraz [...] upoważnienia właściwego organu do ich wydania przez osobę, której podpis został umieszczony pod decyzjami. Decyzje te zostały podpisane przez Zastępcę Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...] – B. J.. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w zw. z art. 268a k.p.a., organ, w tym organ Inspekcji, może upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia [...] września 2007 r. Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...] udzielił B. J.– Zastępcy Wojewódzkiego Inspektora upoważnienia Nr [...], które w pkt 2 zawierało uprawnienie do wydawania przewidzianych w ustawie o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych: decyzji, postanowień i zaświadczeń należących do właściwości Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, jak również wszczynania postępowań związanych z wynikami przeprowadzonych kontroli (kopia w aktach adm.). Zgodnie z upoważnieniem Nr [...] z dnia [...] września 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor JHARS upoważnił B. J.- Zastępcę Wojewódzkiego Inspektora, m.in. do wydawania decyzji w imieniu organu. Kwestionowane decyzje nr [...], nr [...] i nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. zostały podpisane przez B. J.- Zastępcę Wojewódzkiego Inspektora, wprawdzie bez powołania się na udzielone jej upoważnienie, jednak wbrew twierdzeniom strony przesłanka ta nie jest wystarczająca do stwierdzenia nieważności decyzji. Stosownie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 1996 r., SA/Po 1555/95, Lex nr 26767, "decyzja powinna powoływać się na upoważnienie, o którym mowa w art. 268a k.p.a. Jednakże brak tego powołania się nie uzasadnia uchylenia decyzji, gdyż naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy". W orzecznictwie istnieje pogląd, zgodnie z którym decyzja administracyjna podpisana przez upoważnioną osobę bez wyraźnego powołania się na odpowiednie upoważnienie nie jest nieważna z tego tylko powodu. Zgodnie z tezą wyroku NSA z 11.10.1996 r. III RN 8/96, OSNP 1997/9/144, "decyzja administracyjna nie jest nieważna z tego tylko powodu, że została podpisana przez zastępcę naczelnika urzędu skarbowego lub wicedyrektora izby skarbowej bez wyraźnego powołania się na odpowiednie upoważnienie naczelnika urzędu lub dyrektora izby. Sąd powinien więc w razie wątpliwości badać, czy podpisujący decyzję miał w świetle regulaminu lub podziału czynności w danym urzędzie bądź izbie upoważnienie do działania w imieniu łych organów administracji państwowej". Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 3 marca 2008 r., I OSK 197/07, w którym uznał, że "wbrew kategorycznemu stanowisku Sądu pierwszej instancji, podpisanie decyzji administracyjnej z dnia [...] maja 2006r. przez Naczelnika Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w K. bez wyraźnego powołania się na odpowiednie upoważnienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nie musi oznaczać automatycznie, że decyzja ta - z tego tylko powodu -jest nieważna. W tym miejscu przypomnieć należy utrwalony w orzecznictwie i judykaturze pogląd, iż art. 107 § 1 k.p.a., jak i art. 268a k.p.a. nie wprowadzają expressis verbis obowiązku zamieszczenia w decyzji przy podpisie klauzuli upoważnienia do działania w imieniu organu. Zamieszczenie takiej klauzuli upraszcza jedynie ustalenie istnienia umocowania pracownika do działania w imieniu organu. Niezamieszczenie takiej klauzuli nie stanowi rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, ani tym bardziej do ustalenia naruszenia przepisów o właściwości. Brak klauzuli upoważnienia do działania w imieniu organu nakłada na organ administracji publicznej, bądź sąd kontrolujący decyzję administracyjną, ustalenie istnienia pisemnego umocowania do działania w imieniu organu. Wykładnia rozszerzająca w zakresie podstaw prawnych weryfikacji decyzji administracyjnej stanowi naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej ustanowionej w art. 16 § 1 k.p.a. (por. B. Adamiak - glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1996 r. III RN 8/96, OSP 1997/10/190, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1996 r. III RN 8/96, OSNP 1997/9/144). Stosownie do art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Przepis art. 268a k.p.a. uzależnia ważność upoważnienia pracowników organu administracji do wydawania decyzji jedynie od zachowania pisemnej formy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie powinien więc w razie wątpliwości zbadać, czy podpisujący decyzję miał upoważnienie do działania w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w K." W rozpoznawanej sprawie, Sąd bezspornie stwierdził, że osoba, która podpisała decyzje była do tego umocowana w postaci pisemnego upoważnienia. Decyzje zostały podpisane własnoręcznie przez B. J. z podaniem imienia i nazwiska oraz zajmowanego stanowiska służbowego. Umocowanie prawne zostało sprawdzone w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez GIJHARS. Z dokumentem poświadczającym upoważnienie do wydawania decyzji w imieniu organu przez B. J. strona miała możliwość zapoznania się w siedzibie GIJHARS, podczas przeglądania akt sprawy. Sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Kwestionowane decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora JHARS zawierają niezbędne elementy, w tym m.in. przywołanie podstawy prawnej, wskazanie wady produktu oraz zostały podpisane przez upoważnioną osobę. Należy podkreślić, że decyzje zostały podpisane własnoręcznie z podaniem imienia i nazwiska, stanowiska służbowego osoby upoważnionej. Umocowanie prawne zostało sprawdzone w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez Głównego Inspektora JHARS. Z dokumentem poświadczającym upoważnienie do wydawania decyzji w imieniu organu przez Panią B. J., strona miała możliwość zapoznania się w siedzibie Głównego Inspektora JHARS, podczas przeglądania akt sprawy. Główny Inspektor, stosownie do I tezy wyroku NSA w Warszawie z dnia 25.11.2002 r. II SA 2643/01, "naruszenie treści art. 107 par. 1 i par. 3 Kpa - z powodu sporządzenia ogólnikowego uzasadnienia decyzji - nie może stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. Trudno bowiem zgodzić się z poglądem, iż wydane w urzędowych formularzach decyzje obarczone są tego rodzaju wadami oraz że stanowi to rażące naruszenie prawa w świetle art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa. Za rażące naruszenie prawa można by uznać oczywisty brak uzasadnienia decyzji", trafnie uznał, że decyzje nr [...], nr [...] i nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nie naruszają w rażący sposób art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, należy podkreślić, że zgodnie ze sprawozdaniem z badań nr [...] z dnia [...].05.2008 r., średnia zawartość tłuszczu w przedmiotowym maśle wyniosła 80 ± 0,26 %. zawartość wody 18,2 ± 0,10%, co było niezgodne z deklarowaną zawartością tłuszczu (82 %) oraz z pkt 1 części A załącznika do Rozporządzenia Rady (WE) nr 2991/94 z dnia 5 grudnia 1994 r. określającego normy dla tłuszczów do smarowania (Dz. U. L 316 z dnia 09.12.1994 r., str. 2), w zakresie zawartości wody. Zgodnie z art. 2 pkt 1 lit b Rozporządzenia Komisji (WE) nr 445/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady w celu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2991/94 określającego normy dla tłuszczów do smarowania oraz stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1898/87 w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi (Dz. U. L 106 z dnia 24.04.2007 r. str. 24). średnia zawartość tłuszczu nie może się różnić o więcej niż jeden punkt procentowy od zadeklarowanej wartości procentowej. Poszczególne próbki nie mogą się różnić o więcej niż dwa punkty procentowe od zadeklarowanej wartości procentowej W rozumieniu pkt 1 części A załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 2991/94. "masło" to produkt o zawartości tłuszczu mlecznego nie mniejszej niż 80 %, ale mniejszej niż 90 % i maksymalnej zawartości wody 16 %. Należy zaznaczyć, że w spornych decyzjach z dnia [...] czerwca 2008 r. organ wskazał obligatoryjną zawartość tłuszczu i zawartość wody oraz oznaczoną zawartość tłuszczu i zawartość wody. Z prostego porównania tych wartości jasno wynika, iż oznaczone parametry nie spełniały wymagań jakościowych. Zatem, jako chybiony należało uznać zarzut o braku wykazania w decyzjach, iż kwestionowany produkt nie spełniał wymagań jakości handlowej. W konsekwencji [...] WIJHARS w decyzjach z dnia [...] czerwca 2008 r. prawidłowo powołał jako podstawę nałożonej sankcji art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Reasumując, Sąd nie stwierdził zasadności żadnego z zarzutów sformułowanych w rozpatrywanej skardze. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.