II GSK 1493/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Piotr Suchoń po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 marca 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 66/12 w sprawie ze skargi P. J. na decyzje Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] października 2011 r. o nr [...] oraz [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. J. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargi P. J. na decyzje Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej: GIJHARS, Główny Inspektor) z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że P. J. złożył wnioski o stwierdzenie, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071, ze zm.), dalej: k.p.a., nieważności decyzji: nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., uznając decyzje podpisane przez B. J., piastującą urząd Zastępcy [...] Wojewódzkiego Inspektora JHARS, za wydane przez podmiot, który nie legitymował się stosownym upoważnieniem do ich wydawania. Skarżący uznał również, że decyzje nie zawierały uzasadnienia prawnego, czym naruszono art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Stwierdził także naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno–spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 ze zm.), dalej: ustawa o jakości, z uwagi na brak wykazania, że zakwestionowane produkty nie spełniały wymagań jakości handlowych. GIJHARS decyzjami z dnia z dnia [...] września 2011 r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora z dnia [...] czerwca 2008 r., a następnie po rozpatrzeniu wniosków P. J. o ponowne rozpoznanie spraw, zaskarżonymi decyzjami utrzymał swoje decyzje w mocy. Wskazując w podstawie prawnej art. 268a k.p.a. uznał, że decyzje zostały wydane przez osobę, która legitymowała się stosownym upoważnieniem Nr [...] z dnia 22 września 2007 r., znak: [...], zgodnie z którym [...] Wojewódzki IJHARS upoważnił B. J. - Zastępcę Wojewódzkiego Inspektora, m.in. do wydawania decyzji w imieniu organu od dnia 22 września 2007 r. do odwołania. Decyzje nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. zostały podpisane przez Zastępcę Wojewódzkiego Inspektora B. J. GIJHARS przyznał, że w decyzjach nie powołano się na udzielone upoważnienie, jednak przesłanka ta nie mogła przesądzić o konieczności stwierdzenia nieważności decyzji. W ocenie GIJHARS, decyzje [...] Wojewódzkiego IJHARS zawierały niezbędne elementy, w tym m.in. przywołanie podstawy prawnej, wskazanie wad produktów oraz zostały podpisane przez upoważnioną osobę. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o jakości, GIJHARS podał, że zgodnie ze sprawozdaniem z badań nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. w kwestionowanych produktach wykryto obecność tłuszczów obcych. W przypadku przetworów mlecznych obecność tłuszczów niemlecznych (obcych) jest niedopuszczalna, w stosunku do wymagań określonych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi (Dz. U. UE Nr L 182 z dnia 3 lipca 1987 r., s. 36), dalej: Rozporządzenie Nr 1898/87. W rozumieniu tego przepisu "przetwory mleczne", do których należy zaliczyć "Masło [...]", oznaczają produkty uzyskiwane wyłącznie z mleka, a to oznacza, że można do nich dodać substancje konieczne do ich wytwarzania, pod warunkiem, że substancje te nie są używane do zastąpienia, w całości lub częściowo, jakichkolwiek naturalnych składników mleka. W tym stanie rzeczy GIJHARS nie znalazł przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. na postawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rozstrzygając natomiast zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości sformułowany w sprawie, w której wydano decyzję nr [...], GIJHARS podkreślił, że zgodnie ze sprawozdaniem z badań nr [...] z dnia [...] maja 2008 r., średnia zawartość tłuszczu w maśle wyniosła 79 ± 0,26 %, a zawartość wody 19,2 ± 0,10 %, co było niezgodne z deklarowaną zawartością tłuszczu (82 %) oraz z pkt 1 części A załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 2991/94 z dnia 5 grudnia 1994 r. określającego normy dla tłuszczów do smarowania (Dz. U. Nr L 316 z dnia 9 grudnia 1994 r., str. 2), dalej: Rozporządzenie Nr 2991/94, w zakresie zawartości wody. W rozumieniu pkt 1 części A zał. do Rozporządzenia Nr 2991/94 "masło" to produkt o zawartości tłuszczu mlecznego nie mniejszej niż 80% ale większej niż 90%, o maksymalnej zawartości wody 16%. Zgodnie z art. 2 pkt 1 lit b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 445/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady w celu stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2991/94 (...) (Dz. U. Nr L 106 z dnia 24 kwietnia 2007 r., str. 24), dalej: Rozporządzenie Nr 445/2007, średnia zawartość tłuszczu nie może się różnić o więcej niż jeden punkt procentowy od zadeklarowanej wartości procentowej. Poszczególne próbki nie mogą się różnić o więcej niż dwa punkty procentowe od zadeklarowanej wartości procentowej. W decyzji nr [...] organ wskazał deklarowaną zawartość tłuszczu (82 ± 1 %) i zawartość wody (max 16 %) oraz oznaczoną zawartość tłuszczu (79 ± 0,26 %) i zawartość wody (19,12 ± 0,10%). GIJHARS po dokonaniu porównania tych wartości uznał, że zgodnie z oznaczonymi parametrami produkty nie spełniały wymagań jakościowych. Tym samym, nie doszło do naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości. Skargi na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniósł P. J. Sąd I instancji, na rozprawie w dniu 23 marca 2012 r., połączył sprawy z wniesionych skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Sąd uzasadniając rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a. wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie został powiązany z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący sformułował zarzut braku wskazania w treści obu decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. upoważnienia właściwego organu do ich wydania przez osobę, której podpis został umieszczony pod decyzjami. Decyzje te zostały podpisane przez Zastępcę Wojewódzkiego IJHARS w B. – B. J. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o jakości w zw. z art. 268a k.p.a., organ, w tym organ Inspekcji, może upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji, postanowień i zaświadczeń. Z akt administracyjnych sprawy WSA wywiódł, że pismem z dnia 22 września 2007 r. Wojewódzki Inspektor JHARS w B. udzielił B. J. – Zastępcy Wojewódzkiego Inspektora upoważnienia Nr [...], które w pkt 2 zawierało uprawnienie do wydawania przewidzianych w ustawie o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych: decyzji, postanowień i zaświadczeń należących do właściwości Wojewódzkiego Inspektora JHARS, jak również wszczynania postępowań związanych z wynikami przeprowadzonych kontroli. Zestawienie daty wydanego upoważnienia Nr [...] z datami decyzji nr [...] i nr [...] doprowadziła Sąd do przekonania, że w momencie ich wydawania B. J. była umocowana do wydawania i podpisywania tego rodzaju rozstrzygnięć. Decyzje zostały przez nią podpisane własnoręcznie z podaniem imienia i nazwiska oraz zajmowanego stanowiska służbowego. Umocowanie prawne zostało sprawdzone w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez GIJHARS. Brak adnotacji, że decyzja jest wydawana z upoważnienia, o którym mowa w art. 268a k.p.a. nie uzasadnia w ocenie WSA uchylenia decyzji, gdyż naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, decyzje, których stwierdzenia nieważności żądał skarżący posiadały również właściwe uzasadnienie faktyczne i prawne. W uzasadnieniu faktycznym decyzji organ wyjaśnił, że w ramach kontroli przeprowadzonej u skarżącego pobrano próbki masła ekstra a´ 200 g i przekazano do Laboratorium Specjalistycznego GIJHARS w G., celem przeprowadzenia badań fizykochemicznych i organoleptycznych. W trakcie kontroli przygotowano dwie próbki do badań laboratoryjnych: 1 sztukę próbki do badań laboratoryjnych oraz 1 sztukę próbki do celów archiwalnych pozostawioną w jednostce kontrolowanej (dla każdej badanej partii osobną). Jak wynika z pkt 26 protokołów z pobrania próbek: Nr [...] i Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., do protokołu nie wniesiono uwag odnośnie sposobu ich pobrania. W cytowanych protokołach zaznaczono, że w jednostce kontrolowanej pozostawiono zabezpieczony wtórnik o masie 1 kg każdy (kopertę depozytową nr [...] i nr [...]). Organ powołał się na wyniki badań laboratoryjnych (Sprawozdanie z badań nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] maja 2008r.), które wykazały, że "Masło [...]" a´200g nie odpowiadało wymaganiom jakościowym określonym odpowiednio: w Rozporządzeniu Nr 1898/87, Rozporządzeniu Nr 2991/94 oraz w Rozporządzeniu Nr 445/2007 z uwagi na zawyżony procent wody wynoszący xśr -19,12% oraz zaniżony procent tłuszczu wynoszący xśr – 79% (przy wartościach obligatoryjnych: zawartość wody max 16%, zawartość tłuszczu 82±1%). Tym samym, WSA stwierdził, że w spornych decyzjach z dnia [...] czerwca 2008 r. organ wskazał obligatoryjną zawartość tłuszczu i zawartość wody oraz oznaczoną zawartość tłuszczu i zawartość wody i wywiódł, iż oznaczone parametry nie spełniały wymagań jakościowych. Skontrolowana próbka Nr [...] wykazała, że masło zawierało niedopuszczalne tłuszcze obce oraz nie odpowiadało wymaganiom jakościowym ujętym w deklarowanej normie PN-A-86155:1995 z uwagi na niewłaściwy wynik oceny wyróżnika jakości "smak i zapach". Stwierdzone naruszenia wystarczyły do stwierdzenia, że kwestionowany produkt nie spełniał wymagań jakościowych określonych w przepisach. W świetle zarzutów skargi Sąd I instancji wskazał, że Rozporządzenia nie zostały jedynie powołane w podstawie prawnej decyzji, ale i zostały odpowiednio przywołane w rozstrzygnięciu oraz w uzasadnieniu. W sprawach zakończonych decyzjami nr [...] oraz nr [...] był to przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 21 ustawy o jakości, zgodnie z którymi GIJHARS, wykonując zadania określone w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a), e) oraz f), w drodze decyzji, może zakazać wprowadzania do obrotu artykułu rolno-spożywczego niespełniającego wymagań jakości handlowej lub wymagań w zakresie transportu lub składowania. W decyzji nr [...] było to Rozporządzenie Nr 1898/87 oraz deklarowana norma jakościowa PN-A-86155:1995 Mleko i przetwory mleczne. Masło. Z kolei w decyzji nr [...] powołano Rozporządzenie Nr 445/2007 oraz Rozporządzenie Nr 2991/94. Nie wskazano jedynie numerów właściwych jednostek redakcyjnych powołanych aktów. W ocenie Sądu I instancji lakoniczność uzasadnienia decyzji pozwala prześledzić sposób rozumowania organu i przyjęte przez niego założenia stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. Rozporządzenie Nr 1898/87 posłużyło do wykazania, że skontrolowana próbka produktu nie mieściła się w pojęciu "masło" w rozumieniu przepisów wspólnotowych, skutkiem czego w stosunku do skarżącego wydano zakaz wprowadzania do obrotu artykułu rolno-spożywczego (masła ekstra a´200 g) niespełniającego wymagań jakości handlowej, w myśl art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości. Z kolei określona w decyzji nr [...] partia masła miała zawyżony procent wody oraz zaniżony procent tłuszczu (Rozporządzenie Nr 2991/94 oraz Rozporządzenie Nr 445/2007), niespełniając tym samym wymagań jakości handlowej oraz uzasadniając zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości. Jako chybiony WSA uznał zarzut o braku wykazania w decyzji, iż kwestionowany produkt nie spełniał wymagań jakości handlowej. W konsekwencji WIJHARS w obu decyzjach z dnia [...] czerwca 2008 r. prawidłowo powołał jako podstawę nałożonej sankcji art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości. P. J. złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił I. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości poprzez akceptację przez Sąd I instancji jego zastosowania w sytuacji, gdy nie wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki II naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 2. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: p.u.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez akceptację przez Sąd I instancji jego niezastosowania w sytuacji, gdy wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki oraz błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż w stanie faktycznym niniejszych spraw, tj. w sytuacji, gdy decyzje zostały wydane przez osobę nieposiadającą upoważnienia do ich wydania poprzez brak adnotacji w tym zakresie w samych decyzjach, iż są one wydane z upoważnienia, a także gdy w przedmiotowych decyzjach brak uzasadnienia prawnego, nie ziściła się przesłanka rażącego naruszenia prawa. 3. art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. - mające istotny wpływ na wynik sprawy – poprzez akceptację przez Sąd I instancji ich błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, iż decyzje zawierające istotne wady w postaci braku wykazania, że kwestionowany produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej, braku uzasadnienia prawnego decyzji oraz braku upoważnienia w decyzji w postaci klauzuli, iż jest ona wydawana z upoważnienia, stanowiące rażące naruszenie prawa nie powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. 4. art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 268a k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a i art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. - mające istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez akceptację przez Sąd I instancji decyzji administracyjnych wydanych przez osobę nieposiadającą upoważnienia do ich wydania. 5. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a i art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. - mające istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez akceptację przez Sąd I instancji decyzji administracyjnych nie zawierających wszystkich obligatoryjnych składników. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach środka prawnego (art. 183 § 1 p.p.s.a.), a więc w tym zakresie, jaki strona wnosząca skargę kasacyjną sama nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki - określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. - w sprawie nie występują. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega zatem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Decyzje objęte kontrolą sądową zostały wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, to jest w postępowaniu zmierzającym do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. W ramach tych postępowań organ administracyjny dokonywał ocen w zakresie prawidłowości postępowań prowadzonych w następstwie kontroli w Firmie H.-U. M. – P. J., zakończonych decyzjami ostatecznymi z dnia [...] czerwca 2008 r. Odmawiając stwierdzenia nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wskazywał na niezasadność zarzutów z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Sąd I instancji uznał stanowisko organu za prawidłowe i z taką oceną należy się zgodzić. Stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na fakt, że jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.), może mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wskazanych w wymienionym art. 156 § 1 k.p.a. Zważywszy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone jedynie do weryfikacji samej decyzji administracyjnej, z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie, organ nadzoru nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, a jego zadaniem jest jedynie zbadanie stanu z daty wydania weryfikowanej decyzji. Tak więc przedmiotem postępowania w tego rodzaju sprawie jest w istocie kwestia procesowa, co oznacza, że w postępowaniu kontrolującym ostateczną decyzję z perspektywy wskazanych w art.156 § 1 k.p.a. przesłanek, nie może przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w jej materialnej warstwie, a jedynie zbadać ją pod kątem wystąpienia kwalifikowanych wad prawnych decyzji. Kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji autor skargi kasacyjnej sformułował zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. Z argumentacji przedstawionej na poparcie tych zarzutów, zasadniczo sprowadzającej się do kwestionowania decyzji ostatecznych z dnia [...] czerwca 2008 r. jako niezawierających uzasadnienia prawnego oraz uzasadnienia faktycznego dla przyjęcia, że produkty skarżącego nie spełniają wymagań jakości, wynika, że są one ściśle ze sobą powiązane, dlatego uzasadnione jest łączne się do nich odniesienie. Przede wszystkim jednak należy odnieść się do zarzutu skargi kasacyjnej, w której P. J. zarzucił wydanie decyzji o zakazie wprowadzania do obrotu masła przez osobę nieposiadającą do tego upoważnienia. Wnoszący skargę kasacyjną zarzuca, że brak stosownego upoważnienia w decyzji w postaci klauzuli powoduje, że decyzja ta rażąco narusza prawo i wobec tego dotknięta jest wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Powyższy zarzut należy uznać za chybiony, co oznacza, że prawidłowa jest dokonana przez WSA ocena, że decyzje [...] WIJHARS z dnia [...] czerwca 2008 r. nie były dotknięte wadami określonymi w art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 w zw. z art. 268a k.p.a. Zgodnie ze wskazanym w zarzutach skargi kasacyjnej art. 268a k.p.a., organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Należy też wskazać na treść art. 22 ust. 1 ustawy o jakości, zgodnie z którym organy Inspekcji mogą upoważniać pracowników Inspekcji do załatwiania spraw w ich imieniu, w tym do wydawania decyzji administracyjnych. W rozumieniu przepisów k.p.a., w sprawach należących do zakresu zadań i kompetencji Inspekcji, organem właściwym jest wojewódzki inspektor, a organem wyższego stopnia - Główny Inspektor (art. 21 cyt. ustawy). Z treści powyższych przepisów wynika zatem, że Główny Inspektor Jakości Handlowej jest uprawniony do upoważnienia swoich zastępców lub innych pracowników do wydawania w jego imieniu decyzji w indywidualnych sprawach. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że przed wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r., stosowne upoważnienie zostało wydane przez Głównego Inspektora B. J., Zastępcy Wojewódzkiego Inspektora. Odpis tego upoważnienia dla B. J. do wydawania decyzji w imieniu organu od dnia 22 września 2007 r. znajduje się w aktach administracyjnych spraw. Co należy zaznaczyć decyzje, których stwierdzenia nieważności domaga się skarżący zostały podpisane przez B. J., jednakże przy podpisach nie figurował zapis, że decyzja podejmowana jest z upoważnienia. Powyższa nieprawidłowość nie stanowi, jak chciałby tego kasator, o istotnej wadzie tak podpisanego rozstrzygnięcia, a już w żadnym razie nie oznacza, że decyzja dotknięta jest wadą nieważności postępowania ze względu na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepisy postępowania administracyjnego nie zawierają wymagania, aby osoba podpisująca decyzję z upoważnienia organu, zamieszczała przy podpisie adnotację (informację), o posiadanym upoważnieniu, a prezentowane w kasacji odmienny pogląd nie znajduje oparcia w art. 107 § 1 k.p.a. Wskazany przepis wymaga jedynie, aby decyzja zawierała "podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji" (tak: SN w wyroku z dnia 28 czerwca 2000 r., sygn. akt III RN 189/99, opubl. OSNP 2001/8/248 oraz przywołany w tym orzeczeniu wyrok SN z dnia 11 października 1996 r., sygn. akt III RN 8/96, opubl. OSNAPiUS 1997/9/ 144, OSP 1997 z. 10, poz. 190). Wobec ustalenia braku uchybienia przepisom procesowym w tym zakresie, trudno uznać za zasadny zarzut skargi kasacyjnej o rażącym naruszeniu ww. przepisów procesowych. Powiązane z omówionym zarzutem zarzuty naruszenia prawa procesowego należy uznać za niezasadne. W szczególności nie jest uzasadnione twierdzenie niedostrzeżenia przez WSA rażącego naruszenia prawa procesowego tj. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Decyzje, których stwierdzenia nieważności domagał się skarżący, w części wymogu zamieszczenia uzasadnienia, mimo skrótowej formy, jak trafnie zauważył Sąd I instancji, pozwalają prześledzić rozumowanie organu co do motywacji przyjętego rozstrzygnięcia. Należy jednak zauważyć, iż zarzut naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez nie dość wyczerpujące sporządzenie uzasadnienia decyzji w żądnym razie nie może być kwalifikowane jako przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z racji nietrafności zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości przez wadliwe zastosowanie nie może zostać uwzględniony, tym bardziej że kasator nie podnosił naruszenia art. 7 lub art. 77 § 1 k.p.a. i nie formułował na tej podstawie żadnych zarzutów odnośnie do naruszenia prawa w sferze ustaleń faktycznych. Na marginesie, dodać wypada, że wadliwość postępowania polegająca na dokonaniu przez organ administracyjny ustaleń w oparciu o niepełny materiał dowodowy lub jego nie dość wszechstronną ocenę nie mieści się w kategorii rażącego naruszenia prawa. Mając na uwadze, że nie miało miejsca naruszenie powołanych w skardze kasacyjnej przepisów, a także brak jest podstaw, które Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).