III SA/Wa 1760/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Krystyna Chustecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska – Krupa, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 i 28 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę Pismem z dnia 23 marca 2009r. L. sp. z o.o., dalej Spółka lub Skarżąca, zwróciła się do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie opodatkowania u źródła należności licencyjnych wypłacanych z tytułu najmu kotłowni kontenerowych. W uzasadnieniu wniosku Spółka przedstawiła stan faktyczny, z którego wynika, że wynajmuje kotłownie kontenerowe od kontrahenta z H. Współpraca pomiędzy firmą holenderską a Spółką polega na tym, że: 1) L. sp. z o.o. zgłasza firmie holenderskiej zapotrzebowanie określonych podmiotów w Polsce, na kotłownie kontenerowe, 2) w tym zakresie składane jest zamówienie dla określonego podmiotu w Polsce, który będzie użytkować kotłownię kontenerową, 3) firma holenderska wyraża zgodę, że wynajętą od firmy holenderskiej przez L. kotłownię kontenerową będzie użytkować określona firma w Polsce, zaś L. będzie obsługiwać ten wynajem w postaci: podpisania umowy na wynajem z użytkownikiem w Polsce, zainstalowania kotłowni kontenerowej dla użytkownika w Polsce, dokonywania napraw, serwisowania itp. Z tego tytułu firma użytkująca kotłownie kontenerowe w Polsce płaci określoną ratę za wynajem firmie L., zaś firma L. rozlicza się z wynajmu z kontrahentem holenderskim. W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny Spółka zapytała, czy wynajem kotłowni kontenerowych w Polsce przez nią pozostaje pozą dyspozycją normy podatkowej wynikającej z art. 12 umowy podpisanej w Warszawie w dniu 13 lutego 2002 r. między Rzeczpospolitą Polską a Królestwem N. w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 2003 r. Nr 218, poz. 2120) – dalej "umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania"? Zdaniem Spółki określenie "należności licencyjne" użyte w art. art. 12 ust. 4 ww. umowy oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego. włącznie z filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego/.../. Zapis tego artykułu oznacza, że określenie należności licencyjnych jako że jest związane z prawami autorskimi, patentami, znakami towarowymi, wzorami, tajemnicą technologii, procesu produkcyjnego itp., które to prawa są chronione na podstawie odrębnych ustaw, należy interpretować zawsze zgodnie z tymi odrębnymi ustawami, tj. : ustawą z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) oraz z ustawą z dnia z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.). Stwierdziła, że jej zdaniem, intencją stron umowy polsko-holenderskiej było objęcie określeniem należności licencyjnych praw określonych i wynikających z w/wym. ustaw obowiązujących w danym państwie. W przepisie tym użyte zostało pojęcie "urządzenie przemysłowe", przy czym znaczenie tego pojęcia jest niezdefiniowane w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania. W przypadku użycia określeń niezdefiniowanych , strony tej umowy zawarły regułę postępowania interpretacyjnego. Reguła ta została zawarta w art. 3 ust. 2 umowy, który stanowi, że " Przy stosowaniu niniejszej konwencji przez Umawiające się Państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie, które nie zostało w niej zdefiniowane, będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się zgodnie z prawem tego Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie niniejsza konwencja, przy czym znaczenie wynikające ze stosowanego ustawodawstwa podatkowego tego Państwa będzie miało pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym określeniu przez inne przepisy prawne tego Państwa". Zdaniem Spółki przepis ten jednoznacznie nakazuje sposób interpretacji przepisów umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania stanowiąc, że w przypadku pojęć niezdefiniowanych, przy definiowaniu tych pojęć powinny być zastosowane następujące zasady: a) interpretacja wynikająca z kontekstu regulacji zawartej w umowie, b) interpretacja oparta na znaczeniu nadanym w ustawodawstwie danego państwa. Ad. a) Patrząc na kontekst regulacji zawartej w całym art. 12 oraz z uwzględnieniem definicji pojęcia "należności licencyjnych", z definicji wynika że określenie "należności licencyjne" użyte w tym artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego oraz wszelkich praw autorskich /..,/ za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego /..../. Intencją stron umowy było to, ażeby również urządzenia przemysłowe z których używaniem lub użytkowaniem związane jest nabycie określonych praw autorskich lub innych pokrewnych /ustawa o własności przemysłowej oraz ustawa o prawie autorskim/ również były objęte art. 12 cyt. umowy. Ad b) Spółka wyjaśniła, że gdyby nawet uznać, że z kontekstu art. 12 ust. 4 trudno byłoby wyprowadzić definicję urządzenia przemysłowego, to należy posłużyć się "drugą regułą zawartą w art. 3 ust. 2 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a mianowicie, posłużyć się interpretacją nadaną przez ustawodawstwo danego państwa, czyli Polski w tym przypadku. W żadnej z ustaw podatkowych oraz innych ustaw nie znajduje się definicji "urządzenia przemysłowego". Uwzględniając jednak nakaz wynikający z umowy znaczenie wynikające z ustawodawstwa oraz nakaz wynikający z art. 217 Konstytucji RP, który stanowi, że przedmiot i podstawa opodatkowania muszą wynikać z ustawy, stwierdzić należy, że w żadnym przypadku nie można posługiwać się definicją słownikową "urządzenia przemysłowego" gdyż stanowiłoby to naruszenie art. 3 ust. 2 umowy oraz art. 217 Konstytucji RP. Definicja słownikowa nie jest przepisem ustawowym, tak jak wymagają tego art. 3 ust. 2 umowy oraz art. 217 Konstytucji RP. Nie można zatem w związku z brakiem definicji ustawowej pojęcia "urządzenie przemysłowe" posługiwać się interpretacją gramatyczną. Pozostaje zatem posłużenie się tylko interpretacją celowościową art. 12 ust. 4 w związku z ustawą o własności przemysłowej oraz ustawą o prawie autorskim. Spółka stwierdziła, że przepis art. 12 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania określa zasady płacenia podatku z tytułu należności licencyjnych. Nie każde urządzenie - określane w potocznym, czy słownikowym znaczeniu – jako przemysłowe będzie podlegało dyspozycji normy zawartej w art. 12 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Formie tej będzie podlegało tylko takie urządzenie przemysłowe, które ze względu na swój cel zastosowania oraz sposób przeniesienia praw do jego zastosowania będzie wymagało dodatkowo także uwzględnienia w umowie pomiędzy posiadającym patent lub prawo autorskie a użytkownikiem urządzenia np. przeniesienia praw autorskich lub innych pokrewnych. Stan faktyczny, który występuje u podatnika - wraz z wynajmem kotłów kontenerowych nie następuje nabycie praw autorskich czy innych wynikających z cyt. ustaw oznacza, że brak jest podstaw do uznania, że wynajem kotłów kontenerowych podlega reżimowi art. 12 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Stwierdziła, że wynajem ten podlega opodatkowaniu jako zyski przedsiębiorstwa. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] czerwca 2009r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu przytoczył treść art. 3 ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654) ze zm.) – dalej "updop", a także treść art. 12 ust. 1 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania Pokreślił, iż zarówno przepisy updop, jak również postanowienia umowy nie zawierają definicji urządzenia przemysłowego, w związku z czym wyjaśniając znaczenie pojęcia "urządzenie przemysłowe" należy posłużyć się językiem potocznym, wyrażonym w określeniach słownikowych. W oparciu o powyższe organ wyjaśnił, że kotłownia kontenerowa jest niewątpliwie rodzajem mechanizmu służącym do wykonywania określonych czynności, ułatwiającym pracę i wykorzystywanym w przemyśle, a zatem stanowi urządzenie przemysłowe w rozumieniu art. 12 ust. 4 umowy polsko-holenderskiej. Nie zgodził się ze stanowiskiem Spółki, iż analiza definicji należności licencyjnych zawartej w umowie polsko-holenderskiej powinna być dokonana przy uwzględnieniu interpretacji celowościowej i systemowej, a nie wykładni literalnej. W świetle art. 12 ust. 4 umowy polsko-holenderskiej należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego stanowią samodzielną, odrębną od pozostałych, kategorię pojęciową, mieszczącą się w pojęciu należności licencyjnych. Interpretacja tego terminu musi być więc dokonana niezależnie od brzmienia pozostałych części definicji należności licencyjnych, zawartej w art. 12 ust. 4 umowy. W konsekwencji nieprawidłowe jest, w ocenie Ministra Finansów, stanowisko Spółki, iż ponoszone przez nią wydatki związane z wypłacaniem czynszu najmu za użytkowanie kotłowni kontenerowych nie podlegają opodatkowaniu u źródła, gdyż kwoty uzyskiwane w ten sposób przez podmiot holenderski mieszczą się w regulacji art. 7 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dotyczącego opodatkowania zysków przedsiębiorstwa. Z art. 7 ust. 7 ww. umowy wynika, iż przepisy dotyczące opodatkowania zysku przedsiębiorstwa nie mają zastosowania, jeżeli w zyskach tych mieszczą się dochody, które zostały odrębnie uregulowane w innych artykułach umowy. Stwierdził, że w związku z tym, iż kwoty uzyskane przez podmiot holenderski stanowią należności licencyjne w rozumieniu art. 12 ust. 4 umowy polsko-holenderskiej, postanowienia dotyczące opodatkowania zysku przedsiębiorstwa (art. 7 umowy polsko-holenderskiej) nie znajdą w przedmiotowej sprawie zastosowania. W rezultacie Wnioskodawca jest zobowiązany pobierać jako płatnik, na podstawie art. 26 ust.1 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 1 updop, podatek dochodowy od wypłaconych na rzecz podmiotu holenderskiego należności. Pismem z dnia 29 czerwca 2009r. Spółka wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ stwierdził, iż brak jest podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. W skardze z dnia 15 września 2009r. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji. W uzasadnieniu stwierdziła, że nie można ,w związku z brakiem definicji pojęcia "urządzenie przemysłowe", posługiwać się interpretacją gramatyczną dlatego, że wykładnia gramatyczna może mieć tylko wtedy pierwszeństwo, gdy jej zastosowanie nie budzi wątpliwości oraz nie narusza nakazanych przez ustawodawcę reguł interpretacyjnych. Wyjaśniła, że w umowie taka reguła interpretacyjna została zawarta - w art. 3 ust. 2. Reguła ta nie daje możliwości interpretowania przepisu zawartego w umowie w oparciu o definicje słownikowe lecz określa dla organu określony sposób postępowania. Dalej wyjaśniła, że będzie to interpretacja wynikająca z kontekstu regulacji zawartej w umowie, a w jej braku będzie to interpretacja oparta na znaczeniu nadanym w ustawodawstwie danego państwa. Umowa wyraźnie określa, że znaczenie ma wynikać z ustawodawstwa a nie ze słowników. Zdaniem Spółki, pozostaje zatem posłużenie się tylko interpretacją celowościową art. 12 ust. 3 w związku z ustawą o własności przemysłowej oraz ustawą o prawie autorskim, a z tej interpretacji wynika, że art. 12 umowy dotyczy tylko użytkowania takich urządzeń przemysłowych z których to użytkowaniem związane jest nabycie określonych praw wynikających z ustawy o prawie autorskim łub ustawy prawo własności przemysłowej. Zatem, według Spółki, nie każde urządzenie - określane w potocznym, czy słownikowym znaczeniu - jako przemysłowe będzie podlegało dyspozycji normy zawartej w art. 12 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Normie tej będzie podlegało tylko takie urządzenie przemysłowe, które ze względu na swój cel zastosowania oraz sposób przeniesienia praw do jego zastosowania będzie wymagało dodatkowo także uwzględnienia w umowie pomiędzy posiadającym patent lub prawo autorskie a użytkownikiem urządzenia np. przeniesienia praw autorskich lub innych pokrewnych. Spółka stwierdziła, że nie można zgodzić się z interpretacją organu, że dopuszczalna jest interpretacja przedmiotu czy podstawy opodatkowania w oparciu o definicje słownikową a nie ustawową. Wyjaśniła, że art. 217 Konstytucji RP ogranicza swobodę organów administracji publicznej w zakresie nie tylko związanym z finansami państwa, ekonomicznymi podstawami jego działalności, ale także sfery wolności i praw człowieka i obywatela. Artykuł 217 kładzie kres możliwościom nakładania podatków i danin publicznych, ustalania stawek podatkowych, zasad przyznawania ulg i umorzeń, jak również zwolnień od podatku w innej formie niż w drodze ustawy. Ta sfera życia poddana została wyłącznie regulacjom ustawowym, a więc znajduje się w dziedzinie właściwości organów władzy ustawodawczej. Skoro ta sfera została zastrzeżona tylko dla władzy ustawodawczej, to tym bardziej niedopuszczalne jest w przypadkach określonych w art. 217 "dointerpretowanie" przedmiotu, czy podstawy opodatkowania w drodze definicji pozaustawowej np. słownikowej. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), stanowiąc w art. 1, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.". W określonych przepisami granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m.in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu (np. interpretacji indywidualnej), ma nie tylko prawo, ale i obowiązek uwzględnić okoliczności niepowołane w skardze, lecz mające wpływ na tę ocenę. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Według oceny Sądu uprawnione jest stanowisko organu, który uznał za nieprawidłowe stanowisko Skarżącej w którym wywodzi ona, że wynajem kotłowni kontenerowych w Polsce przez L. pozostaje poza dyspozycją normy podatkowej wynikającej z art. 12 z polsko-holenderskiej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Powołane przez organ regulacje prawne stanowią potwierdzenie tego stanowiska. W szczególności ,jak zasadnie stwierdził, postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania nie należy traktować jako wyłącznie obowiązujących Polskę norm międzynarodowego prawa publicznego, gdyż z uwagi na ich szczególny charakter, są one przede wszystkim powszechnie obowiązującymi normami naszego wewnętrznego ustawodawstwa podatkowego, których prawidłowe stosowanie wymaga również odniesienia do ustalonych w międzynarodowej pragmatyce zasad, wyrażonych w Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD. Kluczowe znaczenie w sprawie mają wskazane w uzasadnieniu przepisy updop jak i umowy polko –holenderskiej. Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 updop, podatnicy podlegający ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, uzyskujący na terytorium Polski przychody za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym w wysokości 20% od tych przychodów. Powyższy przepis stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Polska (art. 21 ust. 2 updop). Z kolei z art. 12 ust, 1 umowy polsko – holenderskiej wynika, że należności licencyjne powstające w Polsce i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w H., podlegają opodatkowaniu tylko w H. Jednakże takie należności mogą być opodatkowane w Polsce tj. w państwie, w którym powstały i zgodnie z prawem polskim, z tym że podatek nie może przekroczyć 5% kwoty brutto tych należności, a osoba uprawniona do należności licencyjnych ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w H. (art. 12 ust. 2 umowy). Stosownie do art. 12 ust. 4 tej umowy określenie "należności licencyjne oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej. Nie budzi też wątpliwości, że obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem Modelowej Konwencji OECD i Komentarza do niej. Państwa, które nie zgadzają się z tezami postawionymi w Komentarzu, mogą złożyć zastrzeżenie do artykułu lub uwagi do Komentarza, w których zastrzegają sobie prawo odmiennego stosowania danego artykułu. W celu uniknięcia ewentualnych wątpliwości Polska złożyła zastrzeżenie, zgodnie z którym zastrzega sobie prawo dodania do art. 12 ust. 2 słów,"za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzeń przemysłowych, handlowych lub naukowych" ( pkt 40 Komentarza OECD do art. 12). Należy zgodzić się przy tym ze stwierdzeniem organu, że wskazane zastrzeżenie dowodzi intencjom, jakimi kierowała się strona polska przy zawieraniu umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, a mianowicie objęcie pojęciem należności również dochodów z tytułu użytkowania lub prawo do użytkowania urządzeń przemysłowych, handlowych lub naukowych. Zarówno bowiem przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (za wyjątkiem stwierdzenia zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 1 updop, który stanowi, iż przez urządzenie przemysłowe należy rozumieć także środek transportu) jak również postanowienia umowy nie zawierają definicji urządzenia przemysłowego. W przypadku braku definicji legalnej, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla wyjaśnienia znaczenia pojęcia "urządzenie przemysłowe" należy posłużyć jego określeniem słownikowym. Według słownika, jak wskazano, urządzenie jest rodzajem mechanizmu lub zespołem elementów, przyrządów, służącym do wykonywania określonych czynności, ułatwiającym pracę; urządzenie przeładunkowe, transportowe (Słownik języka polskiego; PWN Warszawa 1996 r., tom III). Przymiotnik "przemysłowy" oznacza natomiast dotyczący przemysłu, związany z przemysłem, stosowany w przemyśle (Mały słownik języka polskiego; PWN Warszawa 1995 r.). Powyższe pozwala uznać, że kotłownia kontenerowa jest niewątpliwie rodzajem mechanizmu służącym do wykonywania określonych czynności, ułatwiającym pracę i wykorzystywanym w przemyśle, a zatem stanowi urządzenie przemysłowe w rozumieniu art. 12 ust. 4 umowy polsko-holenderskiej. Stanowisko Skarżącej, iż analiza definicji należności licencyjnych zawartej w umowie polsko-holenderskiej powinna być dokonana przy uwzględnieniu interpretacji celowościowej i systemowej, nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd rozpoznający niniejsza sprawę podziela pogląd, że wykładnia językowa art. 12 ust. 4 umowy polsko-holenderskiej prowadzi do wniosku, iż należności z tytułu wynajmu kotłowni kontenerowej, zaliczonego do urządzeń przemysłowych, mieszczą się w pojęciu należności wypłacanych za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego i kwestia powyższa nie wymaga interpretacji celowościowej i systemowej. Organ zasadnie uznał za nieprawidłowe także stanowisko Spółki, iż ponoszone przez nią wydatki związane z wypłacaniem czynszu najmu za użytkowanie kotłowni kontenerowych nie podlegają opodatkowaniu u źródła, gdyż kwoty uzyskiwane w ten sposób przez podmiot holenderski mieszczą się w regulacji art. 7 umowy polsko-holenderskiej, dotyczącego opodatkowania zysków przedsiębiorstwa. Stosownie bowiem z art. 7 ust. 7 tej umowy przepisy dotyczące opodatkowania zysku przedsiębiorstwa nie mają zastosowania, jeżeli w zyskach tych mieszczą się dochody, które zostały odrębnie uregulowane w innych artykułach umowy. Z przepisu tego wynika zatem, że dochód zaklasyfikowany do innej kategorii dochodów, o których mówi umowa polsko-holenderska, będzie podlegał opodatkowaniu na zasadach przewidzianych dla tejże kategorii. W konsekwencji powyższych regulacji kwoty uzyskane przez podmiot holenderski stanowią należności licencyjne w rozumieniu art. 12 ust. 4 umowy polsko-holenderskiej, a postanowienia dotyczące opodatkowania zysku przedsiębiorstwa (art. 7 umowy polsko-holenderskiej) nie mają w przedmiotowej sprawie zastosowania. Wnioskodawca jest więc zobowiązany jako płatnik, na podstawie art. 26 ust.1 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 1 updop, pobierać podatek dochodowy od wypłaconych na rzecz podmiotu holenderskiego należności. Ma przy tym prawo obniżyć stawkę podatku do wysokości 5 % kwoty brutto tych należności, na podstawie art. 21 ust. 2 i art. 26 ust. 1 tejże ustawy w związku z art. 12 ust. 2 umowy polsko-holenderskiej, o ile podmiot holenderski i w dniu wypłaty należności licencyjnych jest ich właścicielem oraz pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podmiotu holenderskiego dla celów podatkowych uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji. Według oceny Sądu nie zasługują na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi, w tym także wątpliwości co do prawidłowości umocowania osoby, która podpisała zaskarżoną interpretację. Interpretacja została podpisana przez Naczelnika Wydziału Izby Skarbowej z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w W., wskazanego w § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego ( Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm. ). W związku z powyższym należy wyjaśnić, że przepis art. 143 O.p. pozwala na udzielenie pracownikowi urzędu prawa do działania w imieniu organu w zakresie określonym e pełnomocnictwie, które zostało przedłożone Sądowi. Nie oznacza to zmiany właściwości organu, pracownik bowiem, który otrzymał pełnomocnictwo, nie staje się przez to organem podatkowym, lecz działa z upoważnienia organu, a zatem wszystkie podjęte działania wynikające z upoważnienia są działaniami tego organu. Ze względu na powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.ps.a. orzekł jak w sentencji.