II SA/Kr 1684/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa / spr. / Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2012 r. sprawy ze skargi Gminy D. na decyzję Wojewody z dnia 26 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala wyroku z dnia 3 kwietnia 2012r. Starosta B. decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2011r., znak: [...] po ponownym rozpatrzeniu wniosku Gminy D. z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę istniejącej gminnej oczyszczalni ścieków w m. M. na dz. nr 1 , zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie D. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę istniejącej gminnej oczyszczalni ścieków w m. M. na dz. nr 1 , kategoria obiektu XXX, wg projektu arch. S.P. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż na terenie Gminy D. obowiązuje plan miejscowy uchwalony w 2004 r., zgodnie ze stanowiskiem Wójta Gminy D. , wydającego w dniu 24 czerwca 2010 r. zaświadczenie o przeznaczeniu terenu projektowanej inwestycji na podstawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy D. , zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia 28 kwietnia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. [...]). Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy ustalono strony postępowania, a zwłaszcza spadkobierców po osobach zmarłych, na podstawie informacji udzielonych przez Wójta Gminy D. Zawiadomione strony postępowania nie wniosły żadnych uwag i zastrzeżeń. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie z dnia 14 lipca 2011 r. do Wojewody wniosła A.L. podnosząc przede wszystkim, iż Gmina D. nie posiada aktualnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Od decyzji Starosty B. z dnia [...] lipca 2011 r. odwołanie z dnia 18 lipca 2011 r. do Wojewody złożył również T.D. wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia względnie o orzeczenie przez organ odwoławczy o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. T.D. wnosząc o uwzględnienie argumentacji zawartej w jego odwołaniu od decyzji Starosty B. z dnia [...] lutego 2011 r. zarzucił, iż Starosta B. nie podzielił oceny prawnej prawomocnych orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o unieważnieniu uchwały Rady Gminy D. z dnia 31 maja 2006 r., nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. , zignorował przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z dnia 20 września 2002 r., poz. 1270 ze zm.), oparł się na zaświadczeniu Wójta Gminy D. , naruszając zasadę poszanowania obowiązującego prawa wynikającą z art. 6 k.p.a. Zdaniem odwołującego się szczegółowej analizie należało poddać także fakt ustalenia przez Wójta Gminy D. spadkobierców po osobach zmarłych. Po rozpatrzeniu odwołań A.L. oraz T.D. Wojewoda wydał decyzję w dniu [...] sierpnia 2011r., znak: [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję Starosty B. z dnia [...] lipca 2011r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił w pierwszej kolejności, że rozpatrując ponownie wniosek Gminy D. z dnia 9 grudnia 2010 r. o pozwolenie na rozbudowę i przebudowę gminnej oczyszczalni ścieków na działce nr [...] w miejscowości M. (decyzją Wojewody z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak [...] uchylono w całości decyzję Starosty B. z dnia 11 lutego 2011 r., znak [...], przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji), pismem Starosty B. z dnia 9 maja 2011 r., na podstawie art. 50 § 1 k.p.a., wezwano Gminę D. do podania, w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania, spadkobierców G.P. J.S. D.G. i R.G. , Pismem Wójta Gminy D. z dnia 12 maja 2011 r., znak [...], poinformowano Starostwo Powiatowe w B. o spadkobiercach w/w osób i adresach ich zamieszkania. Pismem Starostwa B. z dnia 19 maja 2011 r., zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a., zawiadomiono strony postępowania o jego wszczęciu i możliwości zapoznania się, w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, z dokumentacją dotyczącą przedmiotowego zamierzenia i wniesienia ewentualnych uwag. Pismem Wójta Gminy D. z dnia 26 maja 2011 r. przekazano dodatkowe informacje do postępowania dotyczące spadkobierców J.K. i J.K. Decyzją Starosty B. nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., w oparciu o m. in. art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156 z 2006 r., poz. 1118 z późn. zm.), ponownie zatwierdzono projekt budowlany i udzielono Gminie D. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę istniejącej gminnej oczyszczalni ścieków na działce nr [...] w m. M. W drugiej kolejności Wojewoda uzasadniając swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2011r. wskazał, że zakwestionowaną decyzję Starosty B. z dnia [...] lipca 2011r. wydano niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, bowiem podejmując rozstrzygnięcie, organ I instancji oparł się na stanowisku Wójta Gminy D. , ignorując znane już organowi, a przytoczone w decyzji ostatecznej Wojewody z dnia [...] kwietnia 2011 r., wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 29/07, w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy D. z dnia 31 maja 2006 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. (opubl. Dz. Urzęd. Woj. [...]), a także w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 1267/09, o odrzuceniu skargi na uchwałę Rady Gminy D. z dnia 28 kwietnia 2004 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. (opubl. Dz. Urzęd. Woj.. [...]). Dalej Wojewoda stwierdził, że do wniosku Gminy D. z dnia 9 grudnia 2010 r. o pozwolenie na rozbudowę i przebudowę gminnej oczyszczalni ścieków na działce nr [...] w miejscowości M. należało dołączyć, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w tym przypadku - zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego). Organ odwoławczy w konkluzji zawarł także wytyczne dla organu I instancji wskazując, że w sytuacji gdy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy zatem na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego wezwać wnoszącego do usunięcia braków tj. do przedłożenia wymaganej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Skargę na powyższą decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2011r., znak: [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Gmina D. reprezentowana przez Wójta Gminy D. – G.B. . W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem strony skarżącej unieważnionej normy (tj. uchwały Rady Gminy D. Nr [...] z dnia 31 maja 2006r. – dopisek Sądu) nigdy nie było w porządku prawnym i dlatego nie mogła ona wywrzeć skutku wynikającego z art. 34 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a skutek taki ma miejsce wyłącznie w przypadku wejścia planu w życie. Wójta Gminy D. stwierdził, że w niniejszej sprawie uchylona norma prawna "odżyła" wskutek stwierdzenia nieważności innej normy uchylającej. W ocenie strony skarżącej Uchwała Rady Gminy D. Nr [...] , z dnia 28 kwietnia 2004r., istnieje w obrocie prawnym, co potwierdza uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 listopada 2009r., sygn. akt II SA/Kr 1084/09, gdzie jednoznacznie stwierdzono, że w Gminie D. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z dnia 28 kwietnia 2004 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest dokonanie oceny, czy na obszarze objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Gminy D. dnia 28 kwietnia 2004r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. (opubl. Dz.Urz. Woj.[...]. Okoliczność obowiązywania w/w uchwały zakwestionował organ II instancji wyrażając pogląd, że przywołany plan zagospodarowania przestrzennego nie obowiązuje. Z oceną taką nie zgadza się natomiast strona skarżąca. Istotna jest więc potrzeba rozstrzygnięcia, czy jakaś norma obowiązuje czy też nie, lub wskazania, która z dwóch norm jest norma obowiązującą. Jak wynika z okoliczności sprawy, miejscowy plan zagospodarowani przestrzennego Gminy D. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy D. z dnia 28 kwietnia 2004r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. (opubl. Dz.Urz. Woj. [...]) został zastąpiony przez nowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy D. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy D. z dnia 31.05.2006r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. (opubl. Dz.Urz. Woj. [...]). Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008r., sygn. akt II SA/Kr 29/07 stwierdzona została nieważność uchwały Rady Gminy D. z dnia 31.05.2006r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. (opubl. Dz.Urz. Woj.[...] i tym samym ten akt prawa miejscowego został wyeliminowany z obrotu prawnego. Podzielając w tym zakresie poglądy, w tym w szczególności zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 28 września 2009 roku, sygn. II SA/Kr 801/09, które w związku z tym należy obszernie przytoczyć, nie sposób przyjąć, że w sposób automatyczny "odżywa" wówczas poprzedni plan zagospodarowania przestrzennego z 28.04.2004r. Jak bowiem wynika z treści art. 34 ust.1 ustawy z dnia 27.03.2003r. (Dz.U. nr 80, poz.717 z zm.) o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "wejście w życie planu miejscowego powoduje utratę mocy obowiązującej innych planów zagospodarowania przestrzennego lub ich części odnoszących się do objętego nim terenu." Zatem utrata mocy obowiązującej planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. z dnia 28 kwietnia 2004r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. wynika nie z faktu zamieszczenia w § 60 uchwały z dnia 31.05.2006r., nr [...] stosownej klauzuli derogacyjnej - "traci moc Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy D. , uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Gminy D. z dnia 28 kwietnia 2004 roku", ale z samego faktu wejścia w życie nowego planu zagospodarowani przestrzennego. Przywołany wyżej ust.1 art.34 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiera w sobie klauzulę derogacyjną rangi ustawowej, zgodnie z którą traci moc obowiązującą dotychczasowy plan zagospodarowania przestrzennego z chwilą wejścia w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego, odnoszący się do tego samego terenu. W konsekwencji stwierdzenie nieważności przez WSA w Krakowie uchwały Rady Gminy D. z dnia 31.05.2006r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. , a więc także § 60 tej uchwały, nie powoduje iż z powrotem zaczyna obowiązywać poprzedni plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony dla tego samego terenu. Derogacja mocy obowiązującej poprzedniego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiła bowiem nie tylko na podstawie § 60 uchwały, której stwierdzono nieważność, ale przede wszystkim z samego faktu wejścia w życie nowego planu na podstawie klauzuli derogacyjnej zawartej w art.34 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. "Klauzulom derogacyjnym nadawana bywa różna postać. Jedne z nich wyraźnie wyliczają całe akty prawne i (lub) poszczególne przepisy prawa, które tracą moc obowiązującą z dniem wejścia w życie nowego aktu prawnego. Rozstrzygnięcie, które akty prawne lub przepisy prawa tracą moc obowiązującą, jest w tym przypadku wyłącznie sprawą postanowień prawa. W przedmiotowej sprawie zarówno miejscowy plan zagospodarowani przestrzennego Gminy D. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy D. z dnia 28 kwietnia 2004r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. (opubl. Dz.Urz. Woj. [...]), jak i plan zagospodarowania przestrzennego Gminy D. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy D. z dnia 31.05.2006r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. (opubl. Dz.Urz. Woj. [...]) odnoszą się do tego samego terenu. W świetle brzmienia art.34 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z faktem wejścia w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwała Rady Gminy D. z dnia 28 kwietnia 2004r. nr I[...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. (opubl. Dz.Urz. Woj. [...]) utraciła moc obowiązująca i nie odzyskała jej pomimo stwierdzenia nieważności przez Sąd uchwały Rady Gminy D. z dnia 31.05.2006r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. Tym samym na tym terenie obecnie nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Gminy D. z dnia 28 kwietnia 2004r. nr [...]. Tym samym należy wskazać, że organ II instancji trafnie przyjął, że skoro na obszarze gdzie planowana jest przedmiotowa inwestycja nie obowiązuje plan miejscowy, to wnioskodawca zobowiązany jest uzyskać i dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podsumowując należy wskazać, że art. 34 ust.1 ustawy z 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717 ze zm.) zawiera w sobie klauzulę derogacyjną rangi ustawowej, zgodnie z którą traci moc obowiązującą dotychczasowy plan zagospodarowania przestrzennego z chwilą wejścia w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego, który odnosi się do tego samego terenu. W konsekwencji późniejsze stwierdzenie nieważności nowego planu zagospodarowania przestrzennego przez sąd administracyjny nie powoduje, iż z powrotem zaczyna obowiązywać (nie odżywa) poprzedni plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony dla tego samego terenu. Derogacja mocy obowiązującej poprzedniego planu zagospodarowania przestrzennego następuje bowiem nie tylko na podstawie postanowień uchwały, co do której stwierdzono nieważność, ale przede wszystkim z samego faktu wejścia w życie nowego planu na podstawie klauzuli derogacyjnej zawartej w art.34 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,.