III SA/Wa 1635/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie Sędzia WSA Beata Sobocha, Sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2008 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz W. W. kwotę 10.656 zł (słownie: dziesięć tysięcy sześćset pięćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] lutego 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] określił W.W. (dalej "Skarżący"), prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą W., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za okres styczeń - luty 2008 r., kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec 2008 r., a także kwotę do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za ten miesiąc. Z uzasadnienia decyzji wynika, że u Skarżącego przeprowadzono czynności kontrolne w zakresie prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do marca 2008 r. Organ kontrolny poddał analizie faktury wystawione przez P., faktury dotyczące modułów hotelowych, dostawy desek, a nadto szereg innych faktur. W wyniku tej analizy przyjęto, że Skarżący, świadcząc usługi modernizacji i rekonstrukcji modułów hotelowych na rzecz firmy N. z siedzibą w O., wystawiał faktury podając jako podstawę prawną art. 83 ust. 1 pkt 24 i ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W okresie od stycznia do marca 2008 r. Skarżący otrzymał od firmy N. szereg zaliczek, udokumentowanych fakturami. Organ stwierdził, iż w momencie otrzymania zaliczek przez Skarżącego nie zostały spełnione unormowania zawarte w art. 83 ust. 9 i 10 ustawy. Skarżący nie miał więc prawa do zastosowania stawki VAT w wysokości 0%, zgodnie z art. 83 ust.1 pkt 24 i ust. 9 ustawy. W konsekwencji zaliczka otrzymana na poczet wykonania usługi powinna podlegać opodatkowaniu stawką krajową VAT, tj. 22%. W trakcie kontroli ustalono również, iż Skarżący ujął w rejestrze sprzedaży za luty 2008 r. oraz rozliczył w korekcie deklaracji VAT-7 za ten miesiąc fakturę nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. o wartości 561 750 SEK (VAT NP.), tj. 216 329,93 zł, wystawioną na rzecz J. [...]. Przedmiot sprzedaży: a) poz. 1 faktury: deska elewacyjna, 2100 m2, wartość 313 950 SEK, b) poz. 2 faktury: malowanie farbą 2100 m2, wartość 218 400 SEK, c) poz. 3 faktury: transport 2100 m2, wartość 29 400 SEK. Na fakturze umieszczona została informacja, że podatek VAT rozlicza nabywca (art. 28 ust. 7 ustawy). Naczelnik zauważył, iż powołany na tej fakturze przepis art. 28 ust. 7 ustawy dotyczy świadczenia usług. Natomiast przedmiotem faktury jest dostawa towarów. W ocenie Organu Skarżący był zobowiązany wykazać dostawę dokonaną na terytorium kraju oraz opodatkować ją stawką VAT w wysokości 22 %. W trakcie kontroli ustalono również, że Skarżący ujął w rejestrze zakupu za marzec 2008 r. oraz rozliczył w korekcie deklaracji VAT-7 za ten miesiąc fakturę nr [...] z [...] marca 2008 r. wystawioną przez P., wartość netto 483, 61 zł, VAT 22 % 106, 39 zł; przedmiot faktury: [...]. Zgodnie z opisem na fakturze jest to karta rabatowa dotycząca usług hotelowych. Organ stwierdził, iż Skarżący dokonując obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tej faktury naruszył art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy. Skarżący w odwołaniu od powyższej decyzji przedstawił szereg zarzutów naruszenia prawa procesowego oraz, w konsekwencji, błędnych ustaleń stanu faktycznego, a także naruszenie m.in. następujących przepisów prawa materialnego: - art. 66 Dyrektywy 206/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku do wartości dodanej; - art. 2 ust. 1 I Dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967 r. w związku z art. 10 i art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, art. 2 Aktu akcesyjnego, art. 1 ust. 1 Traktatu akcesyjnego oraz w związku z art. 9, art. 87 ust. 1, art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 3 Konstytucji RP - przez naruszenie zasady neutralności podatku VAT oraz wynikającej z niej zasady równości opodatkowania i zasady wolnej konkurencji, - art. 19 ust. 11 ustawy - przez błędne określenie i bezpodstawne opodatkowanie otrzymanych przez Skarżącego zaliczek stawką 22% VAT, - art. 83 ust. 1 pkt 24 w związku z art. 83 ust. 9 ustawy - przez niezastosowanie w sprawie, - art. 13 oraz art. 42 ust. 12 ustawy - przez bezpodstawne potraktowanie sprzedaży desek oraz usługi ich malowania i transportu za dostawę wewnątrzwspólnotową nie spełniającą jednak kryterium do opodatkowania 0 % stawką VAT w sytuacji, gdy deski te zakupiono w C. przetransportowano do E. w celu wykonania na nich usługi malowania, a następnie przewieziono do N. (deski te nigdy nie znajdowały się na terytorium RP); - art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy - przez bezpodstawne uznanie, iż faktura wystawiona przez P. jest fakturą dokumentującą zakup usług noclegowych. Skarżący stwierdził, iż dotyczy ona programu lojalnościowego prowadzonego przez P. i nie dotyczy bezpośrednio zakupu usług hotelowych. Jest ona swego rodzaju zapłatą za przystąpienie do programu gwarantującego różnego rodzaju przywileje, m.in. rabaty na usługi hotelowe. W ocenie Skarżącego nie można uznać, iż dotyczy ona zakupu usług hotelowych, tym bardziej, iż zakup tej karty nie obliguje nabywcy do korzystania z usług hotelowych i mogło się zdarzyć, iż podmiot ją nabywający z różnych przyczyn nie mógł korzystać z usług w okresie objętym promocją. Skarżący podniósł również zarzut naruszenia przez Organ prawa wspólnotowego, polegający na naruszeniu zasady neutralności podatku od towarów i usług oraz wynikającej z niej zasady równości opodatkowania i zasady wolnej konkurencji. Decyzją z [...] marca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. W uzasadnieniu Dyrektor wyjaśnił, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 24 i ust. 9 ustawy. Brak było więc podstaw do zastosowania przez Skarżącego stawki 0 %. W konsekwencji uznał, iż zasadne jest stanowisko, iż Skarżący miał obowiązek rozliczyć przedmiotowe zaliczki według stawki podstawowej, tj. 22 %. Jednocześnie podkreślił, iż Naczelnik zasadnie obliczył podatek należny metodą "w stu". Wskazane faktury należy zaś rozliczyć stosownie do art. 19 ust. 11 ustawy. Odnośnie do zakwestionowanej faktury nr [...] z [...] lutego 2008 r. dotyczącej desek elewacyjnych Dyrektor uznał, że dotyczy ona wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, nie spełniającej jednak wymogów do opodatkowania stawką 0 %. W konsekwencji, zgodnie z art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 12 ustawy, Skarżący był zobowiązany wykazać dostawę towarów udokumentowaną ww. fakturą jako dostawę dokonaną na terytorium kraju oraz opodatkować ją stawką VAT 22 %. Odnosząc się do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez P., Dyrektor zauważył, iż w opisanej sytuacji mamy do czynienia z określonym działaniem marketingowym, polegającym na pozyskaniu potencjalnych klientów usług hotelowych. W tym celu wydawane są (za odpłatnością) karty rabatowe, które uprawniają do zakupu usług świadczonych w przyszłości po obniżonej cenie. Organ uznał więc, iż wydanie karty nie jest ani dostawą towaru, ani też świadczeniem usług - czynność ta nie podlega zatem opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wydanie karty następuje w zamian za dokonanie wpłaty środków pieniężnych przez kupującego na rachunek hotelu. Karta stanowi więc dokument wydany w zamian za dokonanie przedpłaty lub zaliczki na poczet usług świadczonych w przyszłości i upoważnia do skorzystania ze świadczenia w niej wymienionego po obniżonej cenie. Zgodnie z opisem na fakturze jest to karta rabatowa dotycząca usług hotelowych. A zatem opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega sama czynność wydania karty rabatowej, tylko przyjęcie zaliczki na poczet usługi w niej wymienionej. Skoro zakup karty rabatowej stanowi zaliczkę na zakup świadczonych w przyszłości usług hotelowych, to podatek naliczony zawarty w fakturze dokumentującej zakup przedmiotowej karty rabatowej nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego przez podatnika. Zdaniem Dyrektora Skarżący dokonując obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tej faktury naruszył przepis art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy. W skardze do tutejszego Skarżący zarzucił Dyrektorowi naruszenie: - art. 180, 187 i 188 Ordynacji podatkowej - przez brak podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i w rezultacie jego dowolną ocenę, - art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - przez brak podjęcia działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwagi na odmowę przeprowadzenia dowodów z przesłuchania wnioskowanego świadka oraz strony postępowania, - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej - przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wskutek przewlekłego postępowania podatkowego, - art. 191 Ordynacji podatkowej - przez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego tj. zasady zaufania do organów podatkowych, a przede wszystkim zasady prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej), - art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej - przez niepełne uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji, a w szczególności błędy w ustaleniach dotyczących stanu faktycznego. W konsekwencji błędnych ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez Organy Skarżący zarzucił też naruszenie przepisów wyliczonych w odwołaniu od decyzji Naczelnika. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługiwała na uwzględnienie, choć nie wszystkie sformułowane w niej zarzuty Sąd uznał za zasadne. Wydane w sprawie decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], a także utrzymująca ją w mocy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej W., są obszerne i dotyczą wielu zakupów/wydatków i wielu związanych z nimi faktur. Organy przeanalizowały podatkowe skutki wystawienia następujących faktur związanych z różnymi zdarzeniami podatkowymi bądź odliczenia podatku naliczonego: 1) 6 faktur zaliczkowych wystawionych w dniach 29 stycznia – 19 marca 2008 r. w związku z usługą uszlachetniania wyrobów, tj. modułów hotelowych wywiezionych następnie do Norwegii, gdzie odbiorcą usługi był N. w O., 2) faktura z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] na kwotę 561 750 SEK (równowartość 216 329, 93 zł), wystawiona na rzecz J. J.W., [...] (Sąd za oczywistą omyłkę uznał zawarty w skardze opis tej faktury w zakresie dotyczącym siedziby odbiorcy), związana z dostarczeniem do S. desek zakupionych wcześniej, w styczniu 2008 r., w C., i pomalowanych w E., 3) faktura nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., wystawiona przez P., z której Organy odmówiły Skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego, dotycząca - według Organów – usług hotelowych, a według Skarżącego - jedynie udziału w programie lojalnościowym, 4) inne faktury opisane w decyzji Dyrektora na jej str. 8. Sąd, analizując skargę niezależnie od jej zarzutów i granic, uznał zaskarżone decyzje za prawidłowe w części, w jakiej dotyczą tych innych faktur i innych zdarzeń. W tym zakresie prawidłowość decyzji była zresztą kwestią niesporną. Spór pomiędzy Stronami dotyczył natomiast podatkowych skutków wystawienia faktur wskazanych wyżej pod poz. 1 i 2, a także prawa do pomniejszenia podatku należnego o naliczony wynikający z faktury wskazanej wyżej pod poz. 3. Odnośnie do faktur dokumentujących rekonstrukcję i modernizację modułów hotelowych Strony prawidłowo wskazały na art. 83 ust. 1 pkt 24 ustawy, który usługi polegające na naprawie, uszlachetnianiu, przerobie lub przetwarzaniu, opodatkowuje stawką 0%. Poza innymi cechami takich usług (m.in. towary będące ich przedmiotem muszą być nabyte lub zaimportowane na terytorium Wspólnoty, podatnik posiada bankowy dowód zapłaty za usługę, pochodzący z banku krajowego), podatnik powinien posiadać dowód wywozu towaru poza terytorium Wspólnoty (art. 83 ust. 9 ustawy). Te inne cechy usługi bezspornie w sprawie występują, natomiast kwestią otwartą pozostawało wywiezienie oraz udokumentowanie wywiezienia przedmiotu usługi poza terytorium Wspólnoty, tj. do N. Z art. 83 ust. 10 wynika, że ust. 9 ma zastosowanie pod warunkiem, że podatnik otrzyma dokument potwierdzający wywóz towaru z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej, nie później jednak niż 40 dnia, licząc od daty wykonania usługi. Otrzymanie dokumentu potwierdzającego wywóz towaru z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej w terminie późniejszym uprawnia podatnika do dokonania korekty kwoty podatku należnego w złożonej deklaracji podatkowej, w której wykazano usługę. W ocenie Sądu Skarżący zasadnie argumentował, iż kwestią zasadniczą w sprawie było ustalenie, czy uszlachetnione moduły rzeczywiście zostały wywiezione do N., a dalej – czy w terminie 40 dni od daty wykonania usługi Skarżący dysponował dowodem takiego wywiezienia. Jeśli na te dwa pytania zostałaby udzielona odpowiedź twierdząca, to konieczne byłoby uznanie, iż spełniła się hipoteza art. 83 ust. 9 w zw. z ust. 10 ustawy. Samo pobieranie zaliczek w warunkach niniejszej sprawy nie mogło spełnić tej hipotezy, gdyż – jak słusznie uznał Skarżący – zaliczka wiąże się z usługą, która dopiero ma być wykonana w przyszłości. Przy otrzymaniu zaliczki i wystawieniu z tego powodu faktury zaliczkowej nie mogą być jeszcze spełnione warunki zastosowania stawki 0%, a to dlatego, że usługa nie jest jeszcze wykonana i niemożliwe byłoby wywiezienie towaru poza terytorium Wspólnoty. Oczekiwanie, że przy fakturze zaliczkowej podatnik przedstawi, w terminie 40 dni, taki dowód, stanowi więc oczekiwanie warunku niemożliwego do spełnienia. Wykładnia omawianych przepisów dokonana przez Organy powoduje zatem, że art. 83 ust. 1 pkt 24 w zw. z ust. 9 pkt 3 ustawy nigdy nie zostałby zastosowany w warunkach prefinansowania usługi uszlachetniania poprzez zaliczki. W tych przypadkach przepis ten byłby zatem martwy. Taka wykładnia przepisów powinna więc zostać odrzucona. W rezultacie Organy zobowiązane będą do przeanalizowania, czy moduły istotnie zostały wywiezione do Norwegii, i czy Skarżący w ciągu 40 dni od zakończenia ich rekonstrukcji i modernizacji otrzymał dowody potwierdzające wywóz modułów do tego kraju. Ponieważ zaliczki podlegają opodatkowaniu w dacie ich otrzymania, zaś stawka podatkowa jest tożsama ze stawką związaną z usługą, której zaliczki dotyczą, to pozytywne ustalenie tych dwóch okoliczności skutkować powinno zastosowaniem stawki 0%. Przedmiotowe faktury zaliczkowe byłyby wówczas uznane za prawidłowe. Organy odniosą się z tego względu do przedłożonych przez Skarżącego dokumentów celnych potwierdzających wywóz modułów do Norwegii. Odnośnie do kwestii opodatkowania dostawy desek do Szwecji, to przyznać należy rację Organom, iż ta czynność powinna być potraktowana jako dostawa, a nie usługa. Dylemat ten nie ma jednak, jak słusznie ocenił Skarżący, przesądzającego znaczenia prawnego. Co więcej – nie ma też zasadniczego znaczenia to, czy w ogóle ten towar może być uznany za przedmiot dostawy, a to z uwagi na argumentację Skarżącego, że nabyte w C. i pomalowane w E. deski nigdy nie znajdowały się na terenie Polski. Niezależnie bowiem od tego, czy uznać ich dostawę z terytorium Polski, czy też z terytorium innego państwa członkowskiego (C. lub E.), to bezspornie towar ten został dostarczony do S. – Organy tego faktu wcale nie kwestionowały. Opodatkowanie dostawy tych desek Organy powiązały natomiast z faktem, że dostawa desek do S. nie została udokumentowana zgodnie z art. 42 ust. 1, 3 i 12 ustawy. Skoro jednak bezspornie dostawa desek do S. miała miejsce, to - niezależnie od sposobu jej udokumentowania oraz ewentualnych braków w zakresie dowodów wymaganych przez wymienione przepisy, za dostawę wewnątrzwspólnotową powinno być uznana każda faktyczna dostawa towaru do innego kraju Wspólnoty, o ile zostanie ona wykazana każdym innym dowodem. Wymagały tego art. 42 ust. 11 ustawy, a nadto na taki sposób wykładni przepisów wskazuje uchwała NSA z dnia 11 października 2010 r., sygn. I FPS 1/2010. Jak wynika z przywołanej uchwały, "...dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczające jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.". Uchwała NSA wyjaśnia więc, że konieczność zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów, czyli przyjęcie, że WDT istotnie miała miejsce, wynikać może z jakiegokolwiek dowodu, jaki wymieniony został w ust. 3 oraz 11 art. 42 ustawy o podatku od towarów i usług. Inaczej mówiąc – wykazanie dokonania WDT możliwe jest przy użyciu każdego dowodu, jakiego nie wyklucza szeroko rozumiane dowodowe prawo podatkowe. Rodzaj i ilość tych dowodów nigdy nie są wiążąco określone, gdyż ich wartość zawsze jest wynikiem swobodnej oceny, określonej w art. 180 § 1 Ordynacji, i dokonywanej ad casum w każdej sprawie. Dyrektor orzekał już po wydaniu uchwały NSA, co uzasadnia oczekiwanie, że powinien się zastosować do jej treści. W efekcie dostarczenie desek do Szwecji podlegałoby stawce 0% nawet przy założeniu przyjętym przez Organy, że nastąpiła ona z terytorium Polski. Organy zastosują zatem pogląd wyrażony w cytowanej uchwale NSA. Odnośnie natomiast do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury dokumentującej nabycie karty rabatowej, to rację mają Organy, kiedy wskazują na art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy znajdujący zastosowanie w sprawie. Ta karta rabatowa dotyczyła bowiem nabywania usług noclegowych, istnieje jej związek z takimi usługami polegający na tym, że jej dysponent jest uprawniony do nabycia usług noclegowych po niższej cenie. Art. 88 ust. 1 pkt 4 należy interpretować celowościowo – prawo do odliczenia nie przysługuje zawsze wtedy, gdy nabyta usługa bezpośrednio lub pośrednio dotyczy noclegów albo świadczeń gastronomicznych. Przyjęcie interpretacji Spółki doprowadziłoby do wniosku, że prawo do odliczenia przysługuje w razie nabycia karty rabatowej uprawniającej do korzystania z usług noclegowych lub gastronomicznych ze zniżką np. 99% ceny nie objętej systemem rabatowym. Prowadziłoby to do oczywistego obejścia tego przepisu ustawy. Zarzuty natury procesowej, sprowadzające się do wadliwe ustalonego stanu faktycznego, stają się wobec powyższego drugorzędne. O ile istnieją rozbieżności pomiędzy Stronami co do tego stanu faktycznego, to wynikają one z nieprawidłowej interpretacji przez Organy prawa materialnego. Dotyczy to kwestii opodatkowania otrzymania zaliczek na renowację modułów. Gdyby przyjąć założenie, że termin 40 dni, wymieniony w art. 83 ust. 10 ustawy należy liczyć od otrzymania zaliczki, i że jest ona opodatkowana stawką podstawową w razie braku dowodu wywozu w tym terminie uszlachetnionego towaru poza terytorium Wspólnoty, to zignorowanie badania okoliczności, czy i kiedy nastąpił wywóz modułów, byłoby uzasadnione, skoro nie nastąpił on w terminie 40 dni od otrzymania zaliczki. Wobec przeciwnego, powyżej wyrażonego poglądu Sądu co do prawa materialnego, Organy odniosą się do tej właśnie okoliczności faktycznej – zgodnie z wyżej przedstawionymi wskazaniami co do dalszego postępowania. Okoliczności faktyczne dotyczące dostawy desek do S. oraz odliczenia podatku naliczonego z faktury P., są bezsporne, na nadto – według Sądu – ustalone prawidłowo. Zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji, są zatem chybione. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. Odnośnie do wstrzymania wykonania decyzji podstawą wyroku był art. 152, zaś odnośnie do kosztów postępowania – art. 200 tej ustawy procesowej.