II SAB/Wa 4/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 20 października 2010 r. w zakresie pkt. 7 dotyczącego emerytury wojskowej postanawia -odrzucić skargę- M. M. przedmiotem skargi z dnia 5 grudnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 20 października 2010 r. w zakresie pkt. 7 dotyczącego emerytury wojskowej. Wnioskiem tym, w punkcie 7, skarżący zwrócił się do Ministra Sprawiedliwości o podjęcie czynności w zakresie przywrócenia praw materialnych przyznanych decyzją Wojskowego Biura Emerytalnego w O. nr [...] w dniu [...] marca 1996 r. oraz wypłacenia wraz z zaległymi odsetkami kwot należnej emerytury. Podniósł, że po 1 stycznia 1999 r. funkcjonariusze publiczni i sędziowie pozbawili go uprawnień do emerytury wojskowej waloryzowanej uposażeniowo. Skarżący podkreślił, że zaprowadzenie ładu prawnego we wniesionych sprawach z urzędu jest możliwe. Nie zamierza natomiast składać żadnych wniosków o wznowienie postępowania przed sądami powszechnymi. Uzasadniając skargę do Sądu w niniejszej sprawie, skarżący wniósł o zobowiązanie Ministra Sprawiedliwości do podjęcia czynności określonych w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Sprawiedliwości, Regulaminu Organizacyjnego Ministerstwa Sprawiedliwości i ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. Wskazał, że interwencja Ministra Sprawiedliwości jest jedyną skuteczną formą rozpatrzenia spraw skarżącego. Podał, że jako obywatel wykorzystał wszystkie możliwe sposoby obrony słusznie nabytych praw do emerytury wojskowej. Minister Sprawiedliwości nie podjął żadnych działań w celu przywrócenie skarżącemu słusznie nabytych uprawnień do uposażeniowego sposobu waloryzacji emerytury wojskowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Podał, że żądania strony zawarte we wniosku z dnia 20 października 2010 r. załatwione zostały w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie, zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie: 1. wydawania decyzji administracyjnych, 2. postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, 3. postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie 4. innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a. pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga na bezczynność Ministra Sprawiedliwości jest w niniejszej sprawie niedopuszczalna. Organ ten nie był bowiem zobowiązany do wydania w niniejszej sprawie żadnego aktu, który podlegałyby kontroli sądu administracyjnego. Z treści wniosku skarżącego do Ministra Sprawiedliwości wynika, że w istocie żądanie to stanowi skargę, o jakiej mowa w przepisach działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Przeliczenie wysokości emerytury wojskowej skarżącego było bowiem wcześniej przedmiotem postępowania przed Sądem Okręgowym i przed Sądem Apelacyjnym (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia [...] sygn. akt [...] odmawiające przyjęcia skargi kasacyjnej ubezpieczonego). Procedura określona w dziale VIII powołanej ustawy, w przepisach art. 221 – art. 259 Kodeksu postępowania administracyjnego, ma cechy jednoinstancyjnego kontrolnego postępowania administracyjnego i kończy się czynnością materialno-techniczną. Postępowanie w sprawie skarg i wniosków nie jest postępowaniem zmierzającym do wydania aktu lub podjęcia czynności, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że działalność organów państwowych realizowana na zasadach określonych przepisami działu VIII powołanej ustawy odnosząca się do skarg i wniosków obywateli nie podlega kognicji sądu administracyjnego (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 lutego 2002 r. sygn. akt II SA/Wr 3121/01, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów skarga na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna. Organ nie był bowiem zobowiązany na skutek wniosku strony do wydania aktu lub podjęcia czynności, określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 1-4a i pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.