I SA/Bk 483/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] października 2011 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z [...] lipca 2011 r. nr [...], wydaną w sprawie przyznania M. K. (dalej również jako skarżący) płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009. Organ odwoławczy uznał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego bezsprzecznie stwierdzono, iż skarżący nie był na dzień 31 maja 2009 r. posiadaczem i użytkownikiem części działki rolnej F/F1 położonej na działce ewidencyjnej nr [...] o pow. 5,01 ha (położonej w województwie [...], powiat s., gmina D., obręb K.) z racji przejęcia w posiadanie powyższej działki przez T. P. w dniu 20 maja 2009 r. Organ odwołał się do zeznań H. K., K. K., P. S., M. S., T. P. i A. K., złożonych podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej 2 lutego 2010 r., którzy jednoznacznie potwierdzili fakt utraty przez skarżącego w 2009 r. posiadania części działki ewidencyjnej nr [...]. Jednocześnie organ odwoławczy podzielił stanowisko Kierownika Biura Powiatowego odmawiające wiary zeznaniom świadków z [...] czerwca 2011 r. i uznał, że wypas przez skarżącego bydła w 2009 r. możliwy był jedynie na części działki ewidencyjnej nr [...] oznaczonej we wniosku o przyznanie płatności literą E JPO-TUZ i tylko do tej powierzchni przyznano płatności. W przypadku pozostałych działek rolnych zadeklarowanych we wniosku powierzchnię kwalifikowaną do płatności organy ustaliły w oparciu o powierzchnię ewidencyjno-gospodarczą (PEG), o której mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31 stycznia 2009, str. 16). Odnosząc się do ustaleń odnośnie zastosowania sankcji w zakresie wzajemnej zgodności organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do treści art. 31d ust. 2 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.), dokonując zmniejszeń lub wykluczeń, o których mowa miedzy innymi w art. 67 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30 kwietnia 2004 r., str. 18 ze zm.) - uwzględnia się liczbę punktów ujętą w raporcie z czynności kontrolnych, przypisaną do stwierdzonych niezgodności. Wyrażona w procentach wielkość zmniejszenia płatności w zależności od liczby punktów przypisanych stwierdzonym niezgodnościom została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 25 marca 2009 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności, oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej lub płatności do pomidorów (Dz. U. Nr 54, poz. 446 ze zm.). Zgodnie z załącznikiem nr 5 do cytowanego rozporządzenia w przypadku gdy suma punktów wynosi 7, płatność ulega zmniejszeniu o 3 %. Raport z czynności kontrolnych w zakresie wymogów wzajemnej zgodności w obszarze Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt (IRZ) wystawiony przez Powiatowy Inspektorat Weterynarii w S. wskazuje, że podczas kontroli przeprowadzonej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii stwierdzono niezgodności, przypisując im sumę 7 punktów. Odnosząc się do kwestii braku przesłania stronie poprawionego raportu z czynności kontrolnych w zakresie wymogów wzajemnych zgodności w obszarze IRZ organ odwoławczy stwierdził, iż doszło w tej kwestii do naruszenia zasad postępowania, jednak okoliczność ta nie miała wpływu na ustalenie stanu faktycznego w sprawie i wspomniany raport jest merytorycznie poprawny. Dodatkowo organ pierwszej instancji zawiadomił stronę w trybie przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej w skrócie: "K.p.a.") o możliwości zapoznania się z teczką aktową spawy. Na decyzję organu odwoławczego skarżący wniósł skargę do Sądu w części dotyczącej odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów działki oznaczonej nr ewidencyjnym [...]. Decyzji tej zarzucił: (1) naruszenie art. 104 K.p.a. w zw. z art. 19 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez umieszczenie w uzasadnieniu decyzji, a nie w sentencji rozstrzygnięcia polegającego na odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów działki o oznaczonej nr geodezyjnym [...]; (2) naruszenie art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 336, 340, 341 i 342 Kodeksu cywilnego poprzez nieuzasadnione odmówienie wiary zeznaniom świadków M. K., A. K., T. P., M. S. z [...] czerwca 2011 r. i poprzez wadliwe ustalenie posiadacza przedmiotowej działki i uznanie działania T. P. za zgodne z prawem i tolerowanie przez organy obu instancji działań niezgodnych z prawem, w majestacie prawa popierających bezprawność działań osób trzecich; (3) naruszenie przepisów prawa wspólnotowego tj. art. 48 ust. 1 lit. b) pkt. iv) i lit. c), art. 48 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, w ten sposób, że: raport dotyczący kontroli z 23-24 listopada 2009 r. w zakresie wymogów wzajemnej zgodności w obszarze IRZ nie zawiera wymaganych informacji o aktach prawnych i normach względem których wykryto niezgodności, nie zawiera wymaganej części zawierającej ocenę wagi wykrytych niezgodności względem każdego aktu prawnego i/lub normy na podstawie kryteriów "dotkliwości", "zasięgu", "trwałości", a także, że zmiany do ww. raportu parafowane datą 3 grudnia 2010 r. nie zostały doręczone skarżącemu; (4) naruszenie przepisów § 7 ust. 1 pkt 2 i 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 31 sierpnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania kontroli na miejscu i wizytacji w miejscu w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w ten sposób, iż raport z czynności kontrolnych w zakresie wymogów wzajemnych zgodności w obszarze IRZ przeprowadzonych 13-24 listopada 2009 r. nie wskazuje podstawy prawnej kontroli, jak też nie wskazuje załączników sporządzonych do raportu z kontroli; (5) naruszenie prawa procesowego, w szczególności: a) art. 80 K.p.a. - poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na: pominięciu dowodów z zeznań świadków M. K., A. K., T. P., M. S. złożonych [...] czerwca 2011 r.; stwierdzeniu, iż z dniem 20 maja 2009 r. skarżący utracił posiadanie i zaprzestał faktycznego użytkowania gruntów działki o numerze ewidencyjnym [...] i, że w dniu 31 maja 2009 r. skarżący nie był w posiadaniu gruntów tej działki; b) naruszenie przez organy obu instancji art. 10 § 1 K.p.a. i art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez: niezapewnienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów przed wydaniem zaskarżonej decyzji, odstąpienie od doręczenia odwołującemu zmian do raportu z kontroli z 23 - 24 listopada 2009 r., w następstwie czego pozbawiono skarżącego możliwości wniesienia umotywowanych zastrzeżeń do treści tego raportu; c) naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 86 K.p.a. w zw. z art. 83 § 3 K.p.a., art. 95 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez niepouczenie skarżącego przed przesłuchaniem w charakterze strony o przysługujących mu uprawnieniach i obowiązkach i poprzez przesłuchanie skarżącego w charakterze strony przed przesłuchaniem świadków; (6) naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 75, 77 § 1, 78 § 1, 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, przez niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego, w szczególności organy obu instancji nie wskazały faktów, które organy uznały za udowodnione, nie wskazały dowodów na których się oparły, nie wskazały racjonalnych przesłanek z powodu których odmówiły wiary zeznaniom świadków złożonym [...] czerwca 2011 r., organy obu instancji nie wyjaśniły także jakie skutki prawne wywołuje niepouczenie skarżącego o przysługujących mu uprawnieniach i obowiązkach przed przesłuchaniem w charakterze strony, jakie znaczenie ma przesłuchanie skarżącego przed przesłuchaniem świadków, wreszcie organy obu instancji nie wyjaśniły, dlaczego nie doręczono skarżącemu zmian do raportu z kontroli z 23-24 listopada 2009 r., nie wyjaśniły, jakie znaczenie dla sprawy ma przedmiotowy raport, który nie wskazuje podstawy prawnej kontroli, ani nie wskazuje załączników sporządzonych do raportu, nie spełnia prawa wspólnotowego i krajowego. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez jej uchylenie w części dotyczącej gruntów działki oznaczonej nr geodezyjnym [...] i przyznanie skarżącemu jako samoistnemu posiadaczowi przedmiotowej działki płatności bezpośrednich do tychże gruntów rolnych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w tej części i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jesienią 2008 r. wykonał na przedmiotowej działce prace uprawowe i poczynił zasiewy pszenżyta, zaś wiosną 2009 r. wysiał nawozy i dokonał wymaganych zabiegów agrotechnicznych. W dniu 20 maja 2009 r. T. P. zniszczył je agregatem uprawowym i złożył do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR wniosek o przyznanie mu dopłat bezpośrednich i ONW do gruntów tej działki. Gdy skarżący dowiedział się o naruszeniu jego samoistnego posiadania, to w sposób zdecydowany przywrócił samoistnie naruszone posiadanie dokonując po 20 maja 2009 r. wypasu bydła i opasów na roślinności, która pozostała na tej działce, a nie została wcześniej zniszczona, co zostało przez organy obu instancji przeinaczone w taką formę, jakoby skarżący z dniem 20 maja 2009 r. utracił posiadanie. Przeszkoda związana ze zniszczeniem zasiewów przez T. P. nie oznacza, iż skarżący utracił posiadanie tych gruntów. Zeznania świadków złożone [...] czerwca 2011 r., potwierdzają fakt posiadania gruntów całej działki przez skarżącego w dniu 31 maja 2009 r. Tak więc po stronie skarżącego co do faktu i prawa nie nastąpiła utrata posiadania - tym samym deklarowana przez skarżącego powierzchnia gruntów jest zgodna zarówno ze stanem faktycznym, jak i ze stanem prawnym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczą kwestię sporną w sprawie stanowi ustalenie, czy skarżący posiadał w dniu 31 maja 2009 r. zadeklarowaną we wniosku o przyznanie płatności na ten rok część działki o nr ewidencyjnym [...]. Jest to istotne z punktu widzenia jego uprawnienia do uzyskania wnioskowanych płatności bezpośrednich, albowiem jednym z podstawowych warunków ich przyznania jest posiadanie przez rolnika gruntów objętych wnioskiem w dniu 31 maja roku, w którym złożony został wniosek (zob. art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego). Ponieważ pojęcie "posiadania" nie zostało zdefiniowane dla potrzeb ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, powszechnie przyjmuje się, że ustawodawca posługuje się jego pojęciem w rozumieniu cywilnoprawnym. Zgodnie z art. 336 Kodeksu cywilnego posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad rzeczą (posiadacz zależny). W doktrynie prawa wskazuje się, że posiadanie występuje przy równoczesnym istnieniu fizycznego elementu władania rzeczą, określanego jako corpus possessionis, oraz psychicznego elementu animus rem sibi habendi, rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie (zob. w: E. Gniewek, Kodeks cywilny. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz do art. 336, Zakamycze, 2001). Organy administracji rozpatrujące wnioski o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oceniają zatem stan posiadania gruntów objętych takimi wnioskami z uwzględnieniem pojęcia posiadania zawartego w Kodeksie cywilnym. Analizując regulacje dotyczące wspierania dochodów rolników nie można jednak zapominać o celu wprowadzenia dopłat. Ideą płatności, co już wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie sądów administracyjnych jest dofinansowanie do produkcji rolnej i pomocy rolnikom rzeczywiście użytkującym posiadane grunty rolne. Istotne jest więc rzeczywiste posiadanie (władanie) gruntami rolnymi w dniu 31 maja roku, w którym jest składany wniosek (zob. np. wyroki NSA: z 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II GSK 260/07; z 11 stycznia 2007 r. sygn. akt II GSK 258/06; z 7 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 87/11 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jednocześnie wskazuje się, iż oceniając stan posiadania gruntów rolnych w dniu 31 maja nie znajduje zastosowania kodeksowa fikcja prawna, dotycząca ciągłości posiadania, (zob. np. wyrok NSA z 29 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1177/10 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ustawodawca wyraźnie wskazuje bowiem na faktyczne, rzeczywiste posiadanie gruntami rolnymi w tej dacie. W konsekwencji, nie może być uznany za posiadacza gospodarstwa rolnego, ten kto utracił, chociażby bezprawnie, nad nim faktyczne władztwo, a nowy posiadacz gruntów został uznany za posiadacza w złej wierze (zob. wyrok NSA z 4 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 1012/08 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W realiach rozpatrywanej sprawy, w związku z tym, że w wyniku kontroli krzyżowej ustalono, że dwóch producentów rolnych zadeklarowało te same działki rolne do płatności obszarowych, organ przeprowadził postępowanie celem ustalenia, czy skarżący był posiadaczem części spornej działki na dzień 31 maja 2009 r. Postępowanie to wykazało, że 20 maja 2009 r. w posiadanie tego gruntu wszedł T. P., który nabył go [...] września 2007 r. Z wyjaśnień skarżącego złożonych [...] listopada 2009 r. wynika, że T. P. zniszczył 20 maja 2009 r. pszenżyto zasiane przez stronę jesienią 2008 r. Powyższe potwierdzają zeznania świadków złożone podczas rozprawy administracyjnej w dniu [...] lutego 2010 r. Zeznania te wskazują, że pracownicy T. P. 20 maja 2009 r. wykonując na spornej działce prace przy pomocy ciągnika z agregatem zniszczyli znajdujące się tam uprawy. Syn skarżącego - A. K. - zeznał, że po tej dacie dopiero pod koniec października zaorał osobiście działkę. Jednocześnie organy wskazały dlaczego nie uznano za wiarygodne zeznań M. K., A. K., T. P. i M. S. złożonych [...] czerwca 2011 r. Zeznania te miały potwierdzać twierdzenia skarżącego, że po 20 maja 2009 r. wypasał bydło na całej spornej działce. Świadkowie zeznawali odmiennie niż podczas rozprawy administracyjnej. Zauważenia wymaga, że zeznania te złożone zostały ponad dwa lata od zdarzeń mających miejsce w maju 2009 r. i są sprzeczne z innymi dowodami zebranymi w sprawie. Przede wszystkim we wcześniejszych zeznaniach z [...] lutego 2010 r. syn skarżącego A. K. jednoznacznie wskazał, iż w okresie od 20 maja do końca października 2009 r. na spornym gruncie nic nie było robione, leżał on ugorem. Na pytanie dlaczego wcześniej nie wspomniał o wypasie bydła odpowiedział mało przekonująco, że dlatego, iż nikt o to nie pytał. Budzi to wątpliwości zwłaszcza, że podczas wcześniejszego przesłuchania wymownie wskazywał, że do czasu zaorania działki pod koniec października 2009 r. nic się na niej nie działo. Zauważenia wymaga ponadto, że sam skarżący wyjaśniał [...] listopada 2009 r., iż od momentu przytalerzowania pszenżyta zasianego przez niego, na działce nic nie było robione, a kolejnych zabiegów na niej dokonał dopiero jesienią 2009 r. Również dokumentacja fotograficzna przedłożona przez skarżącego podważa wiarygodność zeznań świadków złożonych [...] czerwca 2011 r. Wynika z niej, że na części działki wypasanie bydła było niemożliwe, albowiem nie było na niej żadnej roślinności. Organy trafnie więc podważyły wiarygodność tych zeznań. Ze zgromadzonych dowodów wyciągnięto logiczne wnioski wskazujące, że w dniu 31 maja 2009 r. skarżący nie był posiadaczem części działki oznaczonej nr geodezyjnym [...], albowiem utracił je 20 maja 2009 r. Zdaniem Sądu organy, działając na podstawie przepisów prawa podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz dokonały oceny całokształtu materiału dowodowego z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. Wbrew twierdzeniom skargi skarżący nie został przesłuchany w charakterze strony, lecz odebrano od niego wyjaśnienia. Organ nie miał zatem obowiązku pouczenia o uprawnieniach i obowiązkach związanych z przeprowadzeniem dowodu z przesłuchania w charakterze strony. Dodać przy tym trzeba, że ustawodawca nie przewiduje określonej kolejności przeprowadzania dowodów. Odebranie wyjaśnień przed przesłuchaniem świadków nie jest więc postępowaniem błędnym i nie można mu przypisać znaczenia jakie nadaje mu skarżący. W szczególności działanie takie nie jest przejawem ukierunkowania postępowania co do ustalenia kiedy i jakie zabiegi wykonywane były na działce. Pamiętać trzeba, że organy mają obowiązek podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Zebrane dowody są zaś oceniane z uwzględnieniem reguł swobodnej oceny dowodów. Fakt, że wynik ten oceny jest sprzeczny ze stanowiskiem strony nie stanowi o dowolności tej oceny. Nie mogły zatem zostać uwzględnione zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 75, art. 77 § 1, art. 83 § 3, art. 86, art. 95 i art. 107 § 3 K.p.a. Organy nie naruszyły także art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez niezapewnienie skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Podkreślenia wymaga, że zapewnienie uprawnień przewidzianych w wymienionym przepisie następuje tylko na żądanie strony. W postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej organy nie mają obowiązku z urzędu zapewnienia stronom m.in. możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Odnosząc się do zarzutu niedoręczenia stronie zmian do raportu z kontroli z 23 - 24 listopada 2009 r. w zakresie wymogów wzajemnej zgodności w obszarze IRZ, Sąd stwierdza, że naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 48 ust. 3 Komisji (WE) Nr 796/2004, z zastrzeżeniem wszelkich przepisów szczegółowych w ustawodawstwie dotyczących poszczególnych wymogów i norm, raport z kontroli musi zostać ukończony w ciągu jednego miesiąca od daty kontroli na miejscu. Jednak okres ten można przedłużyć do trzech miesięcy w uzasadnionych przypadkach, zwłaszcza, jeżeli wymaga tego analiza chemiczna lub fizyczna. Wprawdzie organ nie doręczył kontrolowanemu ostatecznej wersji raportu w przewidzianym terminie na jej ukończenie, niemniej jednak w trakcie postępowania skarżący zapoznał się z aktami sprawy, a przy piśmie z 3 lutego 2011 r. otrzymał również odpis raportu z czynności kontrolnych. Ponadto złożył zastrzeżenia do tego raportu. Dodać przy tym trzeba, że zmiany w raporcie dokonane 3 grudnia 2009 r. nie miały wpływu na rozstrzygnięcie i wysokość zastosowanego zmniejszenia płatności. W pierwotnej, znanej stronie wersji raportu znalazły się ustalenia dotyczące naruszeń wymogów wzajemnej zgodności w obszarze IRZ. Stwierdzono mianowicie nieprzestrzeganie przez skarżącego wymogu prowadzenia aktualnej księgi rejestracji bydła dokonując wpisów do księgi rejestracji w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące obowiązek wpisu (symbol naruszenia BW 2) oraz stwierdzono, że wpisy w księdze rejestracji bydła nie zostały dokonane w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące obowiązek wpisu (symbol naruszenia BW 2.1). Niezgodnościom tym przypisano zgodnie z rozporządzeniem z 25 marca 2009 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności, oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej lub płatności do pomidorów - sumę 7 punktów. Stosownie do postanowień tego aktu wyrażona w procentach wielkość zmniejszenia płatności bezpośredniej, w zależności od liczby punktów przypisanych stwierdzonym niezgodnościom wyniosła 3 %. Podnieść przy tym trzeba, że wskazane w raporcie niezgodności nie zostały ostatecznie zakwalifikowane jako celowe, co zredukowało wysokość zmniejszenia płatności. Wbrew zarzutom skargi wspomniany raport zawierał również wszystkie elementy przewidziane przez prawo, w tym m.in. ocenę wagi wykrytych niezgodności, jak też odwoływał się do stosownych regulacji prawnych. Nie mogły zatem zostać uwzględnione zarzuty naruszenia art. 48 ust. 1 lit. b) pkt. iv) i lit. c), rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004. Sąd nie dostrzegł również naruszenia art. 104 K.p.a., którego strona skarżąca upatruje w umieszczeniu w uzasadnieniu decyzji, a nie w sentencji rozstrzygnięcia polegającego na odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów działki o oznaczonej nr geodezyjnym [...]. Z przepisu art. 19 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wynika, że w drodze decyzji orzeka się o przyznaniu płatności, a nie o przyjętej do wyliczenia tych płatności powierzchni gruntu. Rozstrzygnięcie decyzji powinno więc zawierać wskazanie w jakiej wysokości przyznano płatności bądź określać, że odmówiono ich przyznania. Powierzchnię gruntu, do którego przyznano płatności oraz zastosowane zmniejszenia płatności wynikać powinny zaś z uzasadnienia decyzji sporządzonego w zgodzie z art. 107 K.p.a. Wobec powyższego organy zasadnie wykluczyły z płatności sporną część działki o nr geodezyjnym [...]. Przeprowadzone postępowanie wykazało bowiem, że skarżący w dniu 31 maja 2009 r. nie był posiadaczem tego gruntu. Jako, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).