I OSK 1579/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia NSA del. Jacek Hyla Protokolant asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 4 września 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Generalnego Służby Więziennej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2408/11 w sprawie ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2408/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Miasta Stołecznego Warszawy, na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził od Dyrektora Generalnego Służby Więziennej na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy kwotę 440 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Dyrektor Generalny Służby Więziennej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 156 § 1 K.p.a. oraz art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) w zw. z art. 172, art. 177 i art. 192 pkt 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Miasta Stołecznego Warszawy (Burmistrza Dzielnicy Mokotów m. st. Warszawy) od decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2011 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r., wydanej przez Dyrektora Aresztu Śledczego w Warszawie o przydziale S. B. lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Generalny Służby Więziennej wskazał, co następuje: Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w Warszawie przydzielił funkcjonariuszowi Służby Więziennej S. B. lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w W. Decyzja ta stała się ostateczna. Pismem z dnia 21 kwietnia 2011 r. Miasto Stołeczne Warszawa wniosło do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Warszawie wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z powodu wydania jej z naruszeniem przepisów dotyczących prawa własności. Wnioskodawca podniósł, że przedmiotowy lokal stanowi własność miasta Warszawa, Dzielnicy Mokotów i jest niezbędny do realizacji ustawowych zadań gminy. Nadto zasiedlanie lokali takich jak przedmiotowy przez jednostki organizacyjne Służby Więziennej jest pozbawione podstaw prawnych, narusza obowiązujące przepisy prawa i uprawnienia właściciela lokalu – Miasta Stołecznego Warszawy, zwłaszcza gdy do Służby Więziennej została wystosowana prośba o zwracanie Miastu lokali zwalnianych przez funkcjonariuszy. Nastąpiło zatem naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez naruszenie przepisu art. 177 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej i przepisu art. 140 Kodeksu cywilnego. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Warszawie decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji o przydziale lokalu S. B. Zasadność odmowy stwierdzenia nieważności podzielił także organ drugiej instancji w zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. W ocenie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej decyzja z dnia [...] lutego 2011 r. o przydziale lokalu nie jest dotknięta żadną z wad skutkujących jej nieważnością w rozumieniu art. 156 § 1 K.p.a. W szczególności została wydana zgodnie z treścią art. 170 ust. 1 i art. 171 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. Zdaniem organu odwoławczego chybiony jest również powoływany przez Miasto Stołeczne Warszawę zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Ustawy tej – zdaniem organu – nie stosuje się do lokali będących w dyspozycji między innymi jednostek organizacyjnych Służby Więziennej. Organ podkreślił, że nie kwestionuje prawa własności Miasta Stołecznego Warszawy do niniejszego lokalu, jednakże organ przedmiotową decyzję wydał w oparciu o wskazane przepisy ustawy o Służbie Więziennej i wobec lokalu będącego w jego dyspozycji, w rozumieniu przepisów tej ustawy. W żadnym wypadku powodem do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji nie może być prośba Miasta Stołecznego Warszawy, skierowana do Służby Więziennej, o zwracanie Miastu lokali zwalnianych przez funkcjonariuszy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Miasto Stołeczne Warszawa wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 156 § 1 K.p.a, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w Warszawie, która rażąco naruszała prawo, tj. art. 177 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej oraz art. 140 Kodeksu cywilnego, poprzez dokonanie przydziału lokalu wbrew woli jego właściciela (strony skarżącej) oraz poprzez przyjęcie, że Dyrektor Aresztu Śledczego Warszawa - Mokotów jest właściwy do wydania decyzji o przydziale lokalu, którego przydział jest wykluczony ze względu na uprawnienia właściciela - Miasta Stołecznego Warszawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wniesiona skarga jest uzasadniona. W pierwszej kolejności Sąd podkreślił, że na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012r. pełnomocnik strony skarżącej złożył do akt sprawy kopię decyzji organu II instancji (o numerze [...]), którą doręczono stronie skarżącej. Istnieje rozbieżność pomiędzy treścią decyzji znajdującej się w aktach administracyjnych będących w posiadaniu Sądu i treścią decyzji doręczonej stronie skarżącej. W tej sytuacji Sąd uznał za konieczne wyeliminowanie z porządku prawnego obu decyzji odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji o przydziale S. B. lokalu mieszkalnego, aby umożliwić organowi przeprowadzenie ponownego, prawidłowego i wolnego od wad postępowania, wszczętego wnioskiem Miasta Stołecznego Warszawy o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. W ocenie Sądu konieczne jest doprowadzenie do zgodności pomiędzy treścią uzasadnienia znajdującego się w aktach, a uzasadnienia doręczanego stronom postępowania administracyjnego. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, w której różna jest treść uzasadnienia decyzji znajdującej się w sądzie oraz wysłanej stronie. W tej sytuacji Sąd uznał, że nie może rozpoznać sprawy merytorycznie. Jednocześnie na marginesie Sąd wskazał, że skoro zostało zakwestionowane prawo organów Służby Więziennej do dysponowania spornym lokalem mieszkalnym, to konieczne jest wykazanie, na czym Służba Więzienna opiera swoje przekonanie o dysponowaniu lokalem. Dopiero bowiem po dokonaniu ustaleń w tym zakresie możliwe będzie skontrolowanie, czy Służba Więzienna należycie wypełnia dyspozycję art. 177 ustawy o Służbie Więziennej. Zdaniem Sądu przedmiotowy lokal nie został uzyskany w wyniku działalności inwestycyjnej Służby Więziennej, a dla oceny czy lokal ten jest "pozostający i przekazany do dyspozycji Służby Więziennej" konieczne byłoby wykazanie kumulatywnego zaistnienia obu tych przesłanek. Lokal nie musi zarówno pozostawać w dyspozycji, jak i być przekazanym do dyspozycji Służby Więziennej. Zakwestionowanie wystąpienia tej przesłanki powoduje, że staje się ona przedmiotem sporu między Służbą Więzienną, a Miastem Stołecznym Warszawa. Nadto Sąd wskazał, że oba organy Służby Więziennej w uzasadnieniu swoich decyzji nie wykazały wyczerpująco braku istnienia przesłanek nieważnościowych. W szczególności nie wykazano zgodności decyzji o przydziale lokalu z przepisami art. 177 ustawy o Służbie Więziennej. Na koniec Sąd zwrócił także uwagę, że na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej wskazał, iż stronie skarżącej doręczono też inną decyzję dotyczącą S. B., ale o innym numerze ([...]). Jednak decyzji o takim numerze brak w aktach administracyjnych znajdujących się w dyspozycji Sądu orzekającego w sprawie. Wobec tego Sąd nie ma możliwości ustalenia, czy decyzja ta nie została np. wyeliminowana z porządku prawnego. Z powyższych względów, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Sąd uchylił zarówno decyzję organu odwoławczego jak i decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł Dyrektor Generalny Służby Więziennej, zaskarżając go w całości. Zakwestionowanemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, w sytuacji gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), 2. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 177 ustawy o Służbie Więziennej poprzez jego błędną wykładnię. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania za obie instancji wg norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, wskazując na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., że w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższego Sąd upatruje w doręczeniu skarżącemu decyzji o innym numerze, niż znajdująca się w aktach sprawy. Okoliczność ta – zdaniem skarżącego kasacyjnie organu – będąca skutkiem omyłki, nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu ww. artykułu. Decyzje te tożsame co do zakresu przedmiotowego i rozstrzygnięcia pozwoliły Sądowi pierwszej instancji rozstrzygnąć sprawę, przy czym argumenty w uzasadnieniu wyroku mają także charakter merytoryczny, a nie tylko procesowy. Sąd ten, w przekonaniu skarżącego kasacyjnie, dokonał błędnej wykładni art. 177 ustawy o Służbie Więziennej. Nadto organ nie podzielił stanowiska zaprezentowanego w zakwestionowanym wyroku, że w przypadku lokalu będącego już w dyspozycji Służby Więziennej konieczne jest jego dodatkowe "przekazanie" w sytuacji przydzielenia go innemu funkcjonariuszowi. Dalej autor skargi kasacyjnej zwrócił uwagę na odmienny, mimo tożsamego stanu faktycznego, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2438/11. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Miasto Stołeczne Warszawa wniosło o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz od skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wymienione w § 2 powołanego artykułu. W rozpoznawanej sprawie nieważność postępowania sądowoadministracyjnego nie wystąpiła, zatem wniesioną skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, zasługiwała na uwzględnienie. Przede wszystkim usprawiedliwiony pozostaje zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. wskazany w motywach wniesionej skargi kasacyjnej. Natomiast ta norma prawa procesowego została przyjęta przez Sąd pierwszej instancji jako podstawa uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Przy czym, jak wynika z analizy zaskarżonego wyroku, Sąd pierwszej instancji uchylając decyzje wydane w przedmiotowej sprawie nie powołał się na konkretne naruszenie określonych przepisów procesowych, a jedynie wyjaśnił, iż przedstawiona na rozprawie i doręczona stronie skarżącej kopia decyzji organu II instancji (o nr [...]) różni się treścią od tej która znajduje się w aktach administracyjnych sprawy będących w posiadaniu Sądu, zatem konieczne było, jak zaznaczono, doprowadzenie do zgodności pomiędzy treścią uzasadnienia znajdującego się w aktach rozstrzygnięcia, a uzasadnieniem doręczonym stronie. Jednocześnie tak określone naruszenie prawa, w ocenie Sądu pierwszej instancji, uniemożliwiało rozpoznanie sprawy merytorycznie. Przy czym jedynie na marginesie sprawy podniesiono, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, oba organy Służby Więziennej w uzasadnieniu swoich decyzji nie wykazały wyczerpująco braku istnienia przesłanek nieważnościowych a w szczególności, nie wykazano zgodności decyzji o przydziale lokalu z przepisami art. 177 ustawy o Służbie Więziennej. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż w motywach zaskarżonego wyroku takiej wadliwości postępowania nie zostały przyporządkowane określone przepisy procedury administracyjnej, które - w ocenie Sądu pierwszej instancji - naruszone zostały przez organy administracji i nie określono ich wpływu na wynik sprawy administracyjnej, co w konsekwencji uzasadniałoby zastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. P.p.s.a. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych, albo błędnej wykładni tych przepisów. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Jak trafnie twierdzi się w doktrynie, w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji i postanowienia mieści się brak należytej staranności wykazanej przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2000, str. 305-306). Stąd też regułą jest, że uchylenie decyzji lub postanowienia w oparciu o powołany przepis następuje wtedy, gdy naruszono kilka przepisów procesowych, a uchybienie im mogło w sposób istotny oddziaływać na treść decyzji lub postanowienia. Obowiązkiem sądu uwzględniającego skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. jest więc nie tylko wskazanie przepisu czy przepisów postępowania, którym organ administracji publicznej uchybił, ale również wykazanie prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń prawa procesowego na wynik sprawy administracyjnej. Ten obowiązek wynikający z treści art. 141 § 4 P.p.s.a., jawi się jako bezwzględny w sytuacji, gdy na skutek uchylenia decyzji bądź postanowienia sprawa trafia ponownie do właściwego organu, który będąc związany oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu nie może domniemywać tej oceny (porównaj wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1305/10, publikowany w zbiorze LEX nr 1068988). W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji stosując powołany wyżej przepis procedury sądowoadministracyjnej, co już wyżej zauważono, nie wskazał przepisów postępowania, którym uchybiły organy administracji, a tego przecież Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać, jak i nie wyjaśnił ewentualnego wpływu takich naruszeń na wynik sprawy administracyjnej. Poza tym tak naprawdę zastosowano w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. bez przeprowadzenia kontroli legalności zaskarżonej decyzji, co samo w sobie jest już przesłanką uzasadniającą uwzględnienie wniesionej skargi kasacyjnej w oparciu o wskazany wyżej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji, jak wyraźnie zaznaczył, nie mógł rozpoznać sprawy merytorycznie, wobec ujawnienia niezgodności uzasadnienia zaskarżonej decyzji doręczonej stronie skarżącej z decyzją znajdującą się w aktach administracyjnych sprawy. Nadto taka argumentacja nie mogła stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, albowiem ujawniona niezgodność uzasadnienia zaskarżonej decyzji znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy, którymi dysponował Sąd pierwszej instancji, a kopią decyzji przedstawioną na rozprawie przez stronę skarżącą, sama w sobie nie stanowi naruszenia prawa skutkującego eliminacją z obrotu prawnego decyzji i do tego obu instancji bez jednoczesnego precyzyjnego oznaczenia związanego z tym naruszenia prawa oraz określenia prawdopodobieństwa oddziaływania takiego naruszenia na wynik sprawy, jak i wyjaśnienia, jaki to ma wpływ na uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, której ta wadliwość przecież nie dotyczy. Ponadto zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, zaś te pozwalały na przeprowadzenie prawidłowej kontroli legalności kwestionowanej decyzji, gdyż zaskarżona decyzja tam znajdująca się nie zawiera takich wad jakie wynikały z decyzji przedstawionej przez stronę skarżącą na rozprawie. Przy czym rzeczą Sądu pierwszej instancji było wyjaśnienie na rozprawie przyczyn powstałych rozbieżności w opisanym wyżej zakresie i dokonanie ich oceny w ramach sądowej kontroli legalności aktu administracyjnego. Takiej kontroli jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie przeprowadził, a mimo to uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Ponadto uzasadnienie zaskarżonego wyroku jedynie na marginesie zawiera rozważania wskazujące także na potrzebę uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a dotyczą one braku należytego uzasadnienia przesłanek odmowy stwierdzenia nieważności. Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie wykazano zgodności decyzji o przydziale lokalu dla S. B. z przepisami art. 177 ustawy o Służbie Więziennej. Nawet ewentualna wadliwość w tym zakresie na pewno nie uzasadniała eliminacji z obrotu prawnego obu decyzji wydanych w sprawie, jak wadliwie uczynił to Sąd pierwszej instancji. Ponadto zaznaczyć należy, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ kwaterunkowy dysponuje dokumentami potwierdzającymi, iż lokal nr 20 przy ul. Racławickiej 30 w Warszawie, znajduje się w dyspozycji Służby Więziennej od 1956 r. i w dniu 16 listopada 1956 r. to mieszkanie służbowe, przydziałem kwatery stałej, uzyskał T. S. jako osoba uprawniona (patrz: decyzja Dyrektora Aresztu Śledczego Warszawa Mokotów z dnia [...] grudnia 2010r.). Jednocześnie całkowicie na marginesie Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku wskazał na inną decyzję dotyczącą S. B., której brak było w aktach, lecz nie wyprowadził z tego żadnych negatywnych wniosków co do niniejszego postępowania. Dlatego też jedynie informacyjnie zauważyć należy, że takiej kolejnej decyzji dla S. B., co potwierdzono na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie wydano. Natomiast sprawa, o której wspomina Sąd pierwszej instancji w końcowych motywach swego orzeczenia dotyczyła tożsamego przedmiotowo postępowania w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o przydziale, lecz w odniesieniu do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W., dla M. J. W sprawie tej wydany został przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie wyrok z dnia 16 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2438/11, na który powołano się w skardze kasacyjnej. Tym samym, mając na uwadze powyższe rozważania, zarzut skargi kasacyjnej wadliwego zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. niewątpliwie zasługuje w okolicznościach rozpoznawanej sprawy na uwzględnienie. Natomiast kolejny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art 177 ustawy o Służbie Więziennej poprzez jego błędną wykładnię nie mógł odnieść zamierzonego skutku, albowiem z uwagi na charakter wykazywanego naruszenia prawa, Sąd pierwszej instancji nie przedstawił w motywach swego orzeczenia wykładni tej normy prawa materialnego. Tym samym zarzut ten jest nieusprawiedliwiony. Nie zmienia to jednak poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wniesiona skarga kasacyjna generalnie z uwagi na powołane naruszenie przepisów prawa procesowego, zasługiwała na uwzględnienie. Dotąd powiedziane pozwalało Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a., odstępując od zasądzenia na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego w całości przyjmując, że w sprawie tej zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony pozwalający na zastosowanie tej konstrukcji prawnej.