IV SA/Wr 2/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Olejnik (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mróz, Sędzia WSA - Dagmara Dominik-Ogińska, Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] października 2011 r. o Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2009 r., powołując się na art. 200 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005r. nr 164, poz. 1365 ze zm.) zwanej dalej ustawą, oraz § 3 ust. 5 Regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie W., stanowiącego załącznik do Zarządzenia nr 93/2007 Rektora Uniwersytetu W. z dnia 7 listopada 2007 r., zwanego dalej Regulaminem, Prorektor ds. Nauczania Uniwersytetu W. nie przyznał K. G. stypendium doktoranckiego. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z uchwałą Rady Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii z dnia 17 listopada 2008 r. w sprawie określenia przyjęć na I rok stacjonarnych i niestacjonarnych studiów doktoranckich nauk prawnych w roku 2009/2010 ustalono 20 stypendiów doktoranckich. Warunkiem przyznania stypendium doktoranckiego było zapewnienie realizacji programu studiów, obowiązków badawczych i dydaktycznych, o czym decydowały wyniki konkursowego postępowania rekrutacyjnego. Jako próg uzyskania pozytywnej opinii Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego przyjęto uzyskanie 25 punktów w postępowaniu rekrutacyjnym, natomiast wnioskodawczyni K. G. uzyskała 23 punkty i zajęła 30 miejsce na liście rankingowej. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawczyni podniosła, że warunkiem ubiegania się o stypendium doktoranckie, stosownie do art. 200 ust. 4 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, jest niepodejmowanie pracy zarobkowej w pełnym wymiarze czasu pracy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 200 ust. 3 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 3 ust. 5 Regulaminu, Prorektor Uniwersytetu W. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2009 r. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że uzyskana przez odwołującą się liczba 23 punktów z postępowania rekrutacyjnego (skorygowana po uwzględnieniu zarzutów co do poprawności oceny odpowiedzi testowych) była niewystarczająca do uzyskania pozytywnej opinii Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej i stypendium doktoranckiego. Odnosząc się do podniesionego przez odwołującą się zarzutu organ odwoławczy podał, że wskazane przez stronę kryteria otrzymania stypendium doktoranckiego określone w § 12 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez jednostki organizacyjne uczelni, nie mogą być zastosowane w przypadku, gdy opinia Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej oraz decyzja Rektora w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego, podejmowane są przed rozpoczęciem studiów lub w pierwszych dniach ich odbywania. Z tych też względów Rada Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii podjęła uchwałę, że stypendia doktoranckie powinny być przyznawane doktorantom, którzy w najwyższym stopniu zapewnią realizację programu studiów, obowiązków badawczych i dydaktycznych, o czym świadczyć miał wynik konkursowego postępowania rekrutacyjnego. K. G. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, podnosząc zarzut: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: art. 2, art. 7, art. 8 ust.2, art. 32, i art.87 Konstytucji RP oraz art. 200 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, a także § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez jednostki organizacyjne uczelni (Dz. U. 2007 nr 1, poz. 3 ze zm.) poprzez błędną wykładnię, ponieważ organ wydał decyzję o nieprzyznaniu skarżącej stypendium doktoranckiego uwzględniając wynik konkursowego postępowania rekrutacyjnego, tym samym nie zastosował kryteriów wskazanych w w/w przepisach, które winny mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, co spowodowało, że wydana decyzja jest wadliwa; 2) naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 77 i art. 136 k.p.a. poprzez powołanie się na przepisy mające charakter wewnętrzny, tj. na Uchwałę Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu W. w przedmiocie uzależnienia udzielenia stypendium doktoranckiego od wyniku konkursowego postępowania rekrutacyjnego; nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, tym samym nierozważenie w sposób wszechstronny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym niedopełnienie obowiązku w zakresie uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie; art. 138 i art. 15 k.p.a. poprzez niedokonanie przez organ II instancji oceny poprawności dokonanych przez organ I instancji ustaleń; art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. poprzez poprzestanie na przywołaniu jedynie treści przepisów bez uzasadnienia faktycznego decyzji, co stanowi także naruszenie art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. i art. 36 k.p.a., gdyż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został przez skarżącą złożony w dniu 15 listopada 2009 r., a ostateczna decyzja organu o nie przyznaniu stypendium doktoranckiego została wydana dopiero w dniu 14 stycznia 2010 r. z przekroczeniem miesięcznego terminu do rozpatrzenia sprawy skomplikowanej bez powiadomienia strony o przyczynie zwłoki w wydaniu decyzji i wskazania nowego terminu załatwienia sprawy. Rozpoznając po raz pierwszy niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 lipca 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. W uzasadnieniu wskazał, że jako podstawę odmowy przyznania skarżącej stypendium doktoranckiego organ administracyjny powołał art. 200 ust. 3 ustawy z 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 3 ust. 5 Regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich. Z przepisów tych nie wynikają przesłanki przyznania stypendium doktoranckiego, w szczególności by wystarczające kryterium rozstrzygnięcia stanowiły wyniki postępowania rekrutacyjnego. Wyrok powyższej treści został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargami kasacyjnymi wniesionymi zarówno przez skarżącą, jak i przez organ administracji. Rozpoznając zasadność zarzutów skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżącą K. G. Naczelny Sąd Administracyjny uznał sformułowane w jej skardze kasacyjnej zarzuty za uzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, by przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny przede wszystkim ocenił prawidłowość ustalenia stanu faktycznego sprawy, następnie ustosunkował się do treści skargi, w tym zarzutów dotyczących niekonstytucyjności powołanych w decyzji przepisów oraz wskazał te normy prawne, które stanowią prawidłowe podstawy do wydawania decyzji o przyznaniu lub odmowie przyznania spornego stypendium i dopiero na tej podstawie ocenił zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Mając na względzie wyżej przywołane wytyczne zawarte w wydanym w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 75/11 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydane w sprawie decyzje naruszały zarówno przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia sprawy, jak również przepisy postępowania administracyjnego. Sąd wskazał, że rozpoznając wniosek doktoranta o przyznanie stypendium doktoranckiego organ winien mieć na uwadze w zakresie trybu, warunków, wysokości i kryteriów przyznawania stypendiów doktoranckich przesłanki ustanowione w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez jednostki organizacyjne uczelni. W tej sytuacji podniesione w skardze zarzuty dotyczące braku podstaw do zastosowania w sprawie dla jej rozstrzygnięcia przepisów Regulaminu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie W. uznał za trafne. Sąd podkreślił, że skoro rozpoznając zgłoszony w sprawie wniosek organ winien mieć na względzie regulacje dotyczące przyznawania stypendiów doktoranckich zawarte w ustawie oraz regulacje dotyczące trybu, warunków, wysokości i kryteriów przyznawania stypendiów doktoranckich określone w wydanym na jej podstawie rozporządzeniu, za nieuprawnione też należy uznać stanowisko skarżącej odnośnie powinności organu zastosowania innych niż wynikające z powyższych przepisów prawa kryteria przyznania stypendium doktoranckiego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 77 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie Sąd uznał, że skarżąca nie wskazała dowodów, które jej zdaniem organ winien był przeprowadzić, czego nie uczynił, w związku z czym ocena zasadności przez Sąd w/w zarzutu nie jest możliwa. Nie było także możliwe odniesienie się przez Sąd do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art 2, art 7, art 8 ust. 2 Konstytucji RP a to z tego względu, że skarżąca nie sprecyzowała na czym owo naruszenie miałoby polegać. Podsumowując Sąd wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę organ winien ocenić zasadność zgłoszonego wniosku skarżącej o przyznanie stypendium doktoranckiego w zakresie trybu, warunków, wysokości i kryteriów przyznania tego stypendium na podstawie przepisów ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz wydanego z jej upoważnienia rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez jednostki organizacyjne uczelni i dopiero wówczas wydać rozstrzygnięcie w postaci decyzji administracyjnej zawierającej elementy wymienione w art. 107 § 1 k.p.a., a uzasadnienie wydanej decyzji winno odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Rozpoznając ponownie sprawę Prorektor Uniwersytetu W. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] ponownie odmówił przyznania stypendium doktoranckiego K. G.. W uzasadnienie wskazał, że decyzja o przyznaniu stypendium doktoranckiego ma charakter uznaniowy i poza stwierdzeniem istnienia formalnych przesłanek określonych w rozporządzeniu Ministra nauki i szkolnictwa wyższego w sprawie studiów doktoranckich uczelnia musi posiadać możliwości finansowe dla wypłacania stypendiów. Zauważył, że nie istnieje realna możliwość zastosowania kryteriów określonych w przywołanym powyżej rozporządzeniu dla doktorantów rozpoczynających swoje studia. Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając rażące naruszenie przepisów zarówno prawa materialnego jak i procesowego. Postulowała o uzupełnie materiału dowodowego poprzez : - zobowiązanie kierownika studiów doktoranckich do sporządzenia opinii o której mowa w §13 ust.4 rozporządzenia w sprawie studiów doktoranckich, - włączenie w poczet materiału dowodowego "oceny przebiegu studiów doktoranckich", - włączenie w poczet materiału dokumentów innych doktorantów, którzy otrzymali stypendium, - wyłączenie z akt sprawy dokumentów dotyczących postępowania rekrutacyjnego, - wyłączenie z akt sprawy projektu decyzji przedłożonego przez kierownika studiów doktoranckich o odmowie przyznania stypendium doktoranckiego. W uzasadnieniu Strona wskazała na rażące naruszenie art.7 i art.77 k.p.a. oraz art.153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podkreśliła, że przy spełnieniu warunków określonych w §12 rozporządzenia w sprawie studiów doktoranckich Rektor jest zobowiązany przyznać stypendium, bowiem mamy do czynienia z tzw. decyzją związaną. Rozpoznając ponownie sprawę Prorektor Uniwersytetu W. uzupełnił materiał dowodowy o : - oceny przebiegu studiów doktoranckich, - opinię kierownika studiów doktoranckich prof. Dr hab. [...], - opinię promotora i opiekuna naukowego prof. Dr hab. [...], - opinię dr hab. [...], wykonującej obowiązki związane z przydziałem zajęć dydaktycznych doktorantom. Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] Prorektor utrzymał w mocy zaskarżona decyzję z dnia 22 lipca 2011 r. odmawiająca przyznania K. G. stypendium doktoranckiego. W uzasadnieniu wskazał na opinię : kierownika studiów doktoranckich prof. dr hab. [...], opiekuna naukowego prof. dr hab. [...] oraz dr hab. [...], która przydzielała zajęcia dydaktyczne doktorantom. Biorąc powyższe opinie pod uwagę Prorektor Uniwersytetu W. stwierdził, że skarżąca na dzień wydania niniejszej decyzji zaliczyła drugi rok studiów i ma zaawansowaną pracę doktorską na poziomie 40%. Skarżąca opublikowała dwa artykuły naukowe a czynione przez nią postępy w studiach nie budzą zastrzeżeń przy decyzjach o zaliczaniu poszczególnych semestrów studiów. Fakty te, wobec regulacji prawnej zawartej w § 12 cyt. rozp. w sprawie studiów doktoranckich nie stanowiłyby jednak wystarczającej podstawy do przyznania skarżącej stypendium doktoranckiego, w sytuacji gdyby wniosek o jego przyznanie złożyła w chwili obecnej, ponieważ stypendia są adresowane do wyróżniających się doktorantów, a do takich skarżąca nie należy. Podkreślił prorektor, że decyzje wydawane przez uczelnię w trybie art. 107 kpa są decyzjami indywidualnymi, co oznacza, że każda sprawa rozstrzygana decyzją, ma charakter indywidualny i inne rozstrzygnięcia w podobnych sprawach nie mogą przesądzać o niezgodności z prawem indywidualnego aktu, jeżeli znajduje on oparcie w przepisach prawa materialnego i wydany został zgodnie z przepisami prawa procesowego. Dlatego wniosek skarżącej o włączenie do akt rozpatrywanej sprawy, wniosków doktorantów o przyznanie stypendium doktoranckiego (złożonych w tym samym czasie, co K. G. wraz z decyzjami o przyznaniu stypendium), nie może mieć, zdaniem Prorektora żadnego wpływu na ocenę wniosku skarżącej o przyznanie jej stypendium doktoranckiego. W złożonej skardze na w/w decyzję Strona domaga się jej uchylenie z powodu naruszenia : 1. przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj. art. 32 Konstytucji RP, art. 200 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o Szkolnictwie Wyższym (Dz. U. 2005 Nr 164 poz. 1365 z późn. zm.) § 12, § 13 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez jednostki organizacyjne uczelni (Dz. U. 2007 Nr 1 poz. 3 z późn. zm.) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) poprzez niezastosowanie, ponieważ organ wydał decyzję o nieprzyznaniu skarżącej stypendium doktoranckiego mimo, iż nie dokonał - wbrew wytycznym zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 75/11 - oceny wniosku K. G. w oparciu o kryteria wynikające z w/w przepisów ustawy Prawo o Szkolnictwie Wyższym i Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez jednostki organizacyjne uczelni, które winny mieć zastosowanie w sprawie, nie uwzględniając pozytywnej opinii kierownika studiów doktoranckich, podczas gdy w stosunku do 21 doktorantów, którzy złożyli wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego w tym samym czasie co K. G. organ stypendia przyznał, co spowodowało, iż wydana decyzja jest wadliwa; 2. przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 k.p.a, poprzez nie dokonanie oceny wniosku skarżącej w odniesieniu do kryteriów wynikających z § 12 w/w Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez jednostki organizacyjne uczelni, art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 78 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 136 k.p.a., ponieważ organ winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy, a czego organ w przedmiotowej sprawie nie uczynił, gdyż nie przeprowadził dowodów wnioskowanych przez stronę i nie dołączył do akt sprawy wniosków i decyzji 21 doktorantów, którym przyznano stypendia doktoranckie mimo, iż przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, a tylko taki sposób postępowania organu posiada przymiot praworządnego działania, art. 75 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niemające podstawy w obowiązujących przepisach opinie sporządzone przez Prof. [...] z dnia 22 września 2011 r. i przez Dr hab. [...] z dnia 22 września 2011 r., zawierające nieprawdziwe zarzuty, art. 8 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie i wydanie decyzji przed upływem terminu do ustosunkowania się przez stronę do zebranego materiału w sprawie, art. 12 k.p.a. ponieważ organ nie działał w sprawie szybko i wnikliwie mimo, iż sprawa była ponownie rozpatrywana przez organ, art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów przewidzianych w tym przepisie, a w szczególności nie jest wiadome, które fakty organ uznał za udowodnione, na których dowodach się oparł, a którym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] oraz uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Rektor uniwersytetu W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał, że od 4 listopada 2011 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Nauki Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz.U. nr 225, poz. 1351), gdzie ustawodawca ustalił kryteria przyznawania stypendiów doktoranckich dla doktorantów pierwszego roku studiów. I tak w § 15 ust.2 cyt. rozp. postanowił, że Stypendium doktoranckie na pierwszym roku studiów doktoranckich może być przyznane doktorantowi, który osiągnął bardzo dobre wyniki w postępowaniu rekrutacyjnym" - uregulowanie to pokrywa się z zasadami przyznawania przez UWr stypendiów doktoranckich, doktorantom którzy dostali się na pierwszy rok studiów doktoranckich w czasie w którym dostała się na studia doktoranckie skarżąca. Dodatkowo podniósł, że rozpatrując niniejszą sprawę i mając na uwadze art. 200 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, Uniwersytet W. wziął pod uwagę fakultatywny charakter tego przepisu - doktorant może otrzymać stypendium doktoranckie, jeżeli spełnia warunki określone w obowiązującym prawie. Należy jednak stwierdzić, iż poza warunkami formalnymi, szkoła wyższa musi posiadać odpowiednie środki finansowe, umożliwiające wypłatę stypendium. Inna interpretacja prawa prowadziłaby w konsekwencji do tego, że liczba doktorantów przyjętych na studia wynikałaby ze stanu finansów uczelni, pozwalających przyznać stypendia doktoranckie wszystkim uczestnikom studiów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kryterium legalności przewidziane, w art. 1 §2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego – art. 145 §1 pkt 1 lit. a), lit. c) i lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej w skrócie p.p.s.a.). Zważyć także należy, że zgodnie z przepisem art. 3 § 3 p.p.s.a., poza przypadkami określonymi w § 2, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przepisem takim jest art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 164, poz. 1365 ze zm.) zwanej dalej ustawą, stanowiący, że do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 7 i 8, decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Na wstępie Sąd odnosząc się do przesłanej przez Rektora Uniwersytetu W. decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. o skreśleniu na wniosek samej Strony jej z listy uczestników stacjonarnych studiów doktoranckich pragnie zauważyć, że sadowoadministracyjna kontrola decyzji administracyjnych polega na ocenie jej poprawności z punktu widzenia przepisów procesowych i materialnych na dzień ich wydania. Strona wnosząca skargę ma prawo oczekiwać, że Sąd podda kontroli legalności rozstrzygnięcie administracyjne. Ponieważ w dacie wydania decyzji i złożenia skargi Strona była uczestniczką stacjonarnych studiów doktoranckich Sąd obowiązany jest ocenić merytorycznie zasadność skargi. Ponieważ zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po uchyleniu decyzji Rektora Uniwersytetu W. wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 26 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 75/11 w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art.153 p.p.s.a., a w konsekwencji także art.200 ust.1 i ust.3 ustawy o szkolnictwie wyższym oraz §12 i §13 rozporządzenia w sprawie studiów doktoranckich. We wskazanym powyżej wyroku Sąd wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę organ winien ocenić zasadność zgłoszonego wniosku skarżącej o przyznanie stypendium doktoranckiego w zakresie trybu, warunków, wysokości i kryteriów przyznania tego stypendium na podstawie przepisów ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz wydanego z jej upoważnienia rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez jednostki organizacyjne uczelni i dopiero wówczas wydać rozstrzygnięcie w postaci decyzji administracyjnej zawierającej elementy wymienione w art. 107 § 1 k.p.a., a uzasadnienie wydanej decyzji winno odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Przechodząc do kwestii dotyczących materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia sprawy zważyć należy, że problem stypendiów doktoranckich zawarty został w przepisach ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym w rozdziale 3 zatytułowanym Studia doktoranckie. Bezpośrednie regulacje dotyczące stypendium doktoranckiego ustawa zawiera tylko w przepisie art. 200. Z przepisu tego wynika, że uczestnik stacjonarnych studiów doktoranckich może otrzymywać stypendium doktoranckie (ust. 1). Przepis ten w ust. 2 określa minimalną wysokość stypendium, o którym mowa w ust. 1 stanowiąc, że nie może być ono niższe niż 60 % minimalnego wynagrodzenia zasadniczego asystenta ustalonego w przepisach o wynagradzaniu nauczycieli akademickich; w ust. 3 - właściwość rektora jako organu umocowanego do przyznania stypendium oraz okresie jego pobierania i wysokości; w ust. 4 dopuszcza możliwość podejmowania przez doktorantów otrzymujących stypendium, o którym mowa w ust. 1, pracy zarobkowej wyłącznie w niepełnym wymiarze czasu pracy, a w ust. 5 wskazuje środki, z których stypendia doktoranckie są finansowane. W art. 201 ustawodawca zawarł delegację dla ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego do określenia, w drodze rozporządzenia, warunków i trybu organizowania studiów doktoranckich, ich prowadzenia i odbywania oraz trybu, warunków, wysokości i kryteriów przyznawania stypendiów doktoranckich i świadczeń pomocy materialnej dla doktorantów, wskazując w dalszej części tego przepisu materię, jaką winno regulować rozporządzenie wydane na jego podstawie. Z przytoczonych wyżej regulacji wynika m.in., że tryb, warunki, wysokość i kryteria przyznawania stypendiów doktoranckich i świadczeń pomocy materialnej dla doktorantów winny być uregulowane w akcie rangi rozporządzenia wydanego na podstawie art. 201 ustawy. Na podstawie upoważnienia zawartego w art. 201 ustawy Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydał w dniu 19 grudnia 2006 r. rozporządzenie w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez jednostki organizacyjne uczelni (Dz. U. z 2007 r. nr 1, poz. 3 ze zm.). Według treści § 1, rozporządzenie to określa warunki i tryb organizowania studiów doktoranckich przez jednostki organizacyjne uczelni, ich prowadzenia i odbywania oraz tryb, warunki, wysokość i kryteria przyznawania stypendiów doktoranckich i świadczeń pomocy materialnej dla doktorantów. Problematyki stypendiów doktoranckich dotyczą przepisy §§ 5, 12, 13 i 14 tego rozporządzenia. Przepisy §§ 12, 13 i 14 rozporządzenia określają częściowo tryb, warunki, wysokość i kryteria przyznawania stypendiów doktoranckich. W myśl § 12, stypendium doktoranckie może otrzymać doktorant, który terminowo realizuje program studiów doktoranckich i wykazuje się zaangażowaniem w prowadzeniu zajęć dydaktycznych lub badawczych w ramach praktyk zawodowych albo zaangażowaniem w realizację badań naukowych prowadzonych przez jednostkę organizacyjną uczelni. W § 13 rozporządzenie wprowadza zasadę przyznawania stypendiów na wniosek doktoranta (ust. 1), składany kierownikowi studiów doktoranckich (ust. 3) przekazywany w terminie 14 dniu rektorowi wraz z opinią kierownika studiów doktoranckich rektorowi (ust. 4), przy czym doktorant wykonujący pracę zarobkową dołącza do wniosku oświadczenie o wymiarze czasu pracy i wysokości dochodów uzyskiwanych w związku z wykonywaniem tej pracy (ust. 2). Wbrew twierdzeniom Strony Prorektor Uniwersytetu W. oparł swoją decyzję z dnia [...] października 2011 r. zarówno na art.200 ust.3 ustawy o szkolnictwie wyższym jak i §12 rozporządzenia w sprawie studiów doktoranckich czemu dał wyraz zarówno w sentencji decyzji jak i jej uzasadnieniu. Ponieważ przywołany §12 rozporządzenia stanowił, że "stypendium doktoranckie może otrzymać doktorant, który terminowo realizuje program studiów i wykazuje się zaangażowaniem w prowadzeniu zajęć dydaktycznych lub badawczych w ramach praktyk zawodowych albo zaangażowaniem w realizację badań naukowych prowadzonych przez jednostkę organizacyjną uczelni" Prorektor przeprowadził postępowanie wyjaśniające w zakresie wypełnienia w/w przesłanek przez Skarżącą. Podkreślić należy, że życie przez prawodawcę w art.200 w ust.1 ustawy o szkolnictwie wyższym określenia "uczestnik stacjonarnych studiów doktoranckich może otrzymywać (podkr. Sądu) stypendium", a w ust.3 "decyzję o przyznaniu stypendium doktoranckiego, okresie jego pobierania oraz wysokości podejmuje rektor" wskazuje niewątpliwie, że decyzja Rektora w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego ma charakter uznaniowy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22.03.2011 r. sygn.. akt IV SA/ Po 945/10). Potwierdzeniem tego jest wydane na podstawie art.200 ust.4 tejże ustawy rozporządzenie w sprawie studiów doktoranckich, które w §12 wprost stanowi, że "stypendium doktoranckie może (podkr. Sądu) otrzymać doktorant". Uznaniowy charakter decyzji nie wyklucza wprawdzie sam przez się sądowej kontroli, ale zakres tej kontroli znacznie ogranicza, tzn. ogranicza się do kontroli zgodności decyzji z normami dopełnienia. Sprowadza się ona zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale 2 KPA. W szczególności sąd kontroluje, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany w kryteriach słuszności i celowości, pozostaje już poza kontrolą sądowo-administracyjną. Oznacza to, że sądowa kontrola tego rodzaju orzeczeń obejmuje samo postępowanie poprzedzające jego wydanie, ale już nie rozstrzygnięcie będące wynikiem dokonania przez właściwy organ wyboru jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. Sąd administracyjny nie jest bowiem władny kwestionować celowości rozstrzygnięcia organu, jeżeli organ administracji państwowej wydając decyzję rozważył wszystkie okoliczności i postępowanie prowadził zgodnie z regułami k.p.a. Decyzja taka powinna być zatem skontrolowana z punktu widzenia naruszenia przepisów postępowania. Normy te nie zostały w omawianej sprawie naruszone w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym bardziej, że Kodeks postępowania administracyjnego nie jest w omawianej sprawie stosowany wprost. Stosownie bowiem do treści art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego między innymi do decyzji podejmowanych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego, jak również przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. W związku z tym podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych ( por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 stycznia 2010r wydany w sprawie sygn. akt IV SA/Gl 482/09 ), że nie sposób oczekiwać, aby uczelnia publiczna działała tak, jak organ administracji publicznej, gdyż została powołana do zupełnie innych zadań, których zakres wynika z art. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Zatem odpowiednie stosowanie przepisów K.p.a. oznacza, iż pewne jego regulacje znajdą zastosowanie wprost, inne z pewnymi modyfikacjami, natomiast jeszcze inne z uwagi na specyfikę podmiotu jakim jest uczelnia publiczna nie będą miały zastosowania przed tym organem, który tylko pełni funkcję organu administracji publicznej w ściśle określonym zakresie spraw wyznaczonych w art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 23 lipca 2008 r wydanym w sprawie IV SA/Po 660/07 ( LEX nr 566517), w którym stwierdzono, że decyzje organów uczelni, w kontekście wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych, nie musi spełniać tak surowych kryteriów jak decyzja organu administracyjnego. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Mając na uwadze powyższe należy zatem ocenić, czy w przedmiotowej sprawie w/w reguły zostały zrealizowane. Przepis §12 ust.4 rozporządzenia w sprawie studiów doktoranckich stanowił, że kierownik studiów, w terminie 14 dni od otrzymania wniosku o przyznanie stypendium przekazuje go wraz ze swoją opinią rektorowi. Nie oznacza to jednak zdaniem Sądu, że Rektor nie może przeprowadzić dodatkowego postępowania celem ustalenia przed podjęciem decyzji, czy wnioskodawca/doktorant wykazuje się "zaangażowaniem" przy prowadzeniu zajęć dydaktycznych lub badawczych. Co więcej takie działania należy uznać za w pełni uzasadnione w sytuacji, gdy prawodawca wprowadza pewne kryteria "progowe", których spełnienie dopiero otwiera drogę do ewentualnego (uznaniowego) podjęcia decyzji pozytywnej. Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że takie działanie narusza art.6, 7, 77, 78, 80 i 136 k.p.a., bowiem przepis §12 ust.4 rozporządzenia w sprawie studiów doktoranckich jako obligatoryjny element wymienia jedynie opinie kierownika studiów. Ustalenie stanu faktycznego jest obowiązkiem organu wydającego decyzję (art.7 k.p.a.), a jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art.75§1 k.p.a.). Przepis art. 75 § 1 nakłada na organ administracji publicznej obowiązek dopuszczenia jako dowodu nie tylko środków dowodowych wymienionych w zdaniu drugim, lecz "wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem". Z brzmienia tego przepisu wynika, że przez pojęcie dowodu należy rozumieć także inne dowody niewymienione wyraźnie w tym przepisie. W tym sensie trafnie stwierdza się w piśmiennictwie, że art. 75 § 1 nie zawiera zamkniętego katalogu środków dowodowych dopuszczalnych w postępowaniu dowodowym, lecz że jest to jedynie wyliczenie przykładowe, na co wskazuje użycie zwrotu "w szczególności" w zdaniu drugim tego przepisu. Trudno zaś uznać, ze zasięgnięcie opinii o doktorantce ubiegającej się o przyznanie stypendium doktoranckiego u opiekuna naukowego i osoby odpowiedzialnej za przydzielanie zajęć dydaktycznych jest sprzeczne z prawem skoro ma na celu ustalenie stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia decyzji. Z opinii kierownika studiów doktoranckich prof. dr hab. [...] wynika, że skarżąca poza uzyskiwaniem zaliczeń w terminach, nie wygłaszała referatów na konferencjach naukowych, nie uzyskiwała grantów i nie odbywała staży naukowych, co powoduje, że nie wyróżnia się swoimi osiągnięciami. Nie można także stwierdzić czy wykazuje się zaangażowaniem w realizację badań naukowych prowadzonych przez jednostkę organizacyjną uczelni, skoro publikowane przez nią artykuły nie były akceptowane do publikacji przez jej opiekunkę naukową. Z opinii przedstawionej przez panią prof. dr hab. [...] z dnia 22.09.2011 r. wynika, że nastawienie doktorantki do współpracy - w zakresie działalności naukowej i dydaktycznej - z opiekunką naukową i potencjalną przyszłą promotorką jest utrudniona. Publikowane przez skarżącą artykuły nie zostały zaakceptowane do publikacji, Z opinii dr hab. [...] z dnia 22.09.2011 r. wynika, że skarżąca od początku swoich studiów doktoranckich okazywała swoją niechęć do prowadzenia zajęć dydaktycznych. Skarżąca nie uczestniczyła w zebraniach doktorantów poświęconych przydziałowi zajęć, nie potwierdzała wysyłanych do niej informacji, a nawet bez zgody przełożonych zamieniała swoje zajęcia z inną osobą. Doktorantka nie potwierdziła przyjęcia zajęć planowanych dla niej na rok akademicki 2011/2012 i nie powiadomiła osoby planującej proces dydaktyczny o podjętych staraniach w sprawie uzyskania urlopu. Wszystkie te okoliczności, w opinii dr hab. [...] dezorganizują czynności Zakładu związane z przydziałem zajęć dydaktycznych. W przeciwieństwie do innych doktorantów, mgr K. G. uchyla się od obowiązków organizacyjnych, np. udziału w przeprowadzanych egzaminach. Fakty te, uzasadniają wydanie opinii, że skarżąca nie wywiązuje się należycie ze swoich obowiązków. Takie opinie uprawniały Rektora do uznania, że Skarżąca nie "wykazuje zaangażowania w prowadzeniu zajęć dydaktycznych lub badawczych". Nie może mieć wpływu na tą ocenę polemika Skarżącej z treścią opinii bowiem pomijając nawet elementy subiektywne w nich zawarte wskazują niewątpliwie na brak "zaangażowania" zarówno dydaktycznego jak o badawczego . Sama terminowość w realizacji programu studiów doktoranckich jest podstawowym obowiązkiem doktoranta, którego niespełnienie upoważnia do skreślenia go z listy doktorantów, a nie jest przejawem "zaangażowania". Na marginesie zauważyć należy, że nawet spełnienie warunku "zaangażowania" nie obliguje do wydania decyzji pozytywnej. Nie można także uznać, że uzasadnienie decyzji Rektora nie zawiera elementów określonych w art.107§3 k.p.a. Z uzasadnienia decyzji ma wynikać argumentacja jaką kierował się organ, nie uwzględniając żądania strony. Elementem tej argumentacji ma być obok ustaleń faktycznych także uzasadnienie prawne polegające na wyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym ma wynikać ponadto, z jakich przyczyn organ drugiej instancji nie uwzględnił argumentacji podniesionej przez stronę w odwołaniu. Rektor w zaskarżonej decyzji przywołał przepisy prawa na których oparł swoje rozstrzygnięcie, odniósł się do całego zebranego w sprawie materiału jak również twierdzeń i żądań Strony zawartych w odwołaniu. W uzasadnieniu Rektor powołał się na ocenę przebiegu studiów doktoranckich skarżącej oraz opinie opiekuna naukowego prof. dr hab. [...] oraz Kierownika Studiów Doktoranckich Nauk Prawnych prof. dr hab. [...] a także opinię dr hab. [...]. Podkreślił, że zapoznał się również z kartami oceny przebiegu studiów doktoranckich skarżącej. Oceniając zawnioskowany przez skarżącą materiał dowodowy uznał, że dowody te, wobec regulacji prawnej zawartej w§ 12 cyt. rozp. nie stanowiłyby wystarczającej podstawy do przyznania skarżącej stypendium doktoranckiego ponieważ stypendia są adresowane do wyróżniających się doktorantów, a do takich skarżąca nie należy. Odnośnie wniosku skarżącej o dołączenie do akt sprawy wniosków doktorantów o przyznanie stypendium doktoranckiego (złożonych w tym samym czasie, co skarżąca) wraz z decyzjami o przyznaniu stypendium, stanął na stanowisku, że wydawane przez uczelnię decyzje w trybie art. 107 kpa są decyzjami indywidualnymi, co oznacza, że każda sprawa rozstrzygana decyzją, ma charakter indywidualny i inne rozstrzygnięcia w podobnych sprawach nie mogą przesądzać o niezgodności z prawem indywidualnego aktu. Dlatego wniosek ten, zdaniem Rektora nie ma żadnego wpływu na ocenę wniosku skarżącej o przyznanie jej stypendium doktoranckiego wobec czego pozostawiono go bez rozpoznania. W ocenie Rektora także wniosek skarżącej o wyłączenie z akt sprawy dokumentów dotyczących postępowania rekrutacyjnego na studia doktoranckie w roku akademickim 2009/2010, w tym listy rankingowej nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Jak wynika z powyższego rektor odniósł się do wniosków Strony, a okoliczność, że części z nich nie uwzględnił nie powoduje naruszenia art.107§3 k.p.a. Sąd w niniejszym składzie uznaje za prawidłowe stanowisko Rektora odnoście braku podstaw do włączenia w poczet materiału dowodowego tej sprawy dokumentów z innych postępowań w sprawie stypendium doktoranckich innych osób jak również odnośnie braku podstaw do wyłączenia materiału dowodowego dokumentów dotyczących postępowania rekrutacyjnego. Odnośnie tego pierwszego wniosku stwierdzić należy, że każda sprawa ma charakter indywidualny i niczym nieuzasadnione, a wręcz sprzeczne z prawem byłoby włączanie akt innych bowiem art.73 k.p.a. stanowi, że jedynie Strona ma prawo wglądu do akt sprawy. Skarżąca nie była stroną w postępowaniach dotyczących innych doktorantów zatem nie może domagać się do nich wglądu, ani tym bardziej żądać ich włączenia do przedmiotowej sprawy. Odnośnie zaś drugiego żądania stwierdzić należy, że skoro materiały dotyczące postępowania rekrutacyjnego były podstawą do wydania pierwotnej decyzji odmawiającej przyznania stypendium to mimo uchylenia decyzji przez Sąd nadal stanowią materiał dowodowy sprawy choćby w zakresie histograficznym. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art.8 i art.10§1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału przed wydaniem decyzji i wydanie decyzji przed upływem terminu do ustosunkowania się przez Stronę do zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazać należy, iż jakkolwiek zarzut ten jest częściowo zasadny to jednak zdaniem Sądu nie miało istotnego wpływu to naruszenie na wynik sprawy (art.145§1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.). Wykładnia art. 200 Ordynacji podatkowej, który jest odpowiednikiem art.10 ust.1 k.p.a. była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04 (opubl. w: ONSAiWSA 2005/4/66). W orzeczeniu tym wyrażono pogląd, że niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60) nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że jest podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 tej ustawy. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd w niniejszym składzie w pełni aprobuje tezy w/w uchwały. Na wstępie należy zauważyć, że w dniu 5 października 2011 r. wystosowano do pełnomocnika Strony zawiadomienie na podstawie art.10§1 k.p.a. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, które zostało odebrane w dniu 12.10.2011 r. W dniu 21 października 2011 r., a zatem już po wydaniu w dniu 20 października 2011 r. decyzji wpłynęło do Rektora pismo Strony, w którym stwierdza, że po zapoznaniu się z aktami sprawy w dniu 14 października 2011 r. wnosi o wyłączenie z akt sprawy opinii sporządzonych przez prof. dr hab. [...] i dr hab. [...] podnosząc, że nie znajdują one umocowania w prawie i są nieprawdziwe. Strona została zatem zapoznana przed wydaniem decyzji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a jedynie z uwagi na fakt, że pisemne wypowiedzenie się co do zgromadzonych dowodów wpłynęło do Rektora już po wydaniu decyzji nie mógł on odnieść się do niego w zaskarżonej decyzji. Jakkolwiek Rektor wykazał się pewną niefrasobliwością wydając decyzję w następnym dniu po upływie 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału, nie przewidując, że pismo mogło zostać nadane na poczcie to podkreślić należy, że Strona w skardze poza zarzutem naruszenia art.10§1 k.p.a. nie wskazała żadnych przesłanek wskazujących, aby to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Również Sąd działając na podstawie art.134§1 p.p.s.a. takich przesłanek nie dostrzegł. Na marginesie stwierdzić także należy, że z jednej strony Skarżąca wskazuje na naruszenie art.10 ust.1 k.p.a. a z drugiej zarzuca naruszenie art.12 k.p.a. zarzucając, że organ nie działał ani szybko ani wnikliwie. W ocenie Sądu, bez wpływu na wynik sprawy pozostaje zarzut dotyczący określonych w nim terminów załatwienia sprawy. Skarżąca nie wykazała też w skardze, by naruszenie owych przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy. Nie jest natomiast możliwe odniesienie się przez Sąd do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP a to z tego względu, że skarżąca nie sprecyzowała na czym owo naruszenie miałoby polegać. Mając na uwadze powyższe sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi zobligowany był ją oddalić na podstawie art.151 p.p.s.a.