II SA/Wr 105/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant Agata Szlachetka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi P.B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] r., Nr [...], podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez P.B. od decyzji Starosty M. z dnia [...] r., Nr [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: budowa kontenera suszarni i czterech kontenerów magazynowych w C. przy ul. [...], na działce oznaczonej nr 208/7 AM2 obręb C., Wojewoda D. utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...] Starosta M. nałożył na P.B. obowiązek usunięcia w zakreślonym terminie nieprawidłowości w dołączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym. Wobec bezskutecznego upływu terminu do wykonania powyższego obowiązku decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Starosta M. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla w/w zamierzenia inwestycyjnego, wskazując, że projektowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu zamierzona przez inwestora działalność nie ma charakteru usługowego, a tylko taka obok zabudowy mieszkaniowej jest dopuszczalna na przedmiotowym terenie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu. Wskazał przy tym, że projektowana suszarnia będzie stanowić obiekt, w którym zachodzić będzie jeden z etapów produkcji oklein, a w kontenerach magazynowych będą składowane gotowe wyroby. Czynności technologiczne obejmują zaś cięcie surowca, namaczanie bloków, obróbki skrawania i prasowania oraz składowanie w kontenerach magazynowych. Organ I instancji wskazał ponadto, że opinia przedstawiona przez Biuro Usług projektowych "P." odnośnie zgodności projektowanej inwestycji z planem miejscowym została uznana i oceniona jako dokument prywatny. Ponadto projekt zagospodarowania terenu nie został uzupełniony o: wskazanie wjazdów, oznaczenie dróg wewnętrznych, miejsc postojowych, a projekt budowlany nie posiada kompletnej numeracji stron. Projekt budowlany nie spełnia także wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odwołanie od powyższej decyzji złożył P.B., zarzucając jej naruszenie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego przez jego zastosowanie. W ocenie odwołującego organ nie udowodnił, że w kontenerach magazynowych i suszarni będzie zlokalizowana uciążliwa usługa lokalna ani nie wykazał na czym polegać ma ewentualna uciążliwość. Wskazywał, że na sąsiedniej działce nr 207/2 obręb C., prowadzona jest działalność gospodarcza "Cięcie i wyrób oklein naturalnych". Podniósł ponadto, że w umowie sprzedaży przedmiotowej nieruchomości stwierdzonej aktem notarialnym działka nr 208/7 określona jest jako teren przemysłowy leżący na terenie zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej wraz z usługami. Wskazał, że przedmiotowe kontenery nie podlegają przepisom w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz, że przedłożony projekt jest kompletny i spełnia wymagania określone przepisami. Ponadto oświadczył, że w jego opinii, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania terenu usługi komercyjne obejmują wszelkie dziedziny działalności gospodarczej w tym o charakterze przemysłowym. Wojewoda D. rozpoznając powyższe odwołanie, powołując przepis art.35 Prawa budowlanego stwierdził, że Starosta M. słusznie wezwał inwestora w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do usunięcia wskazanych w postanowieniu z dnia [...]r. naruszeń, w szczególności usunięcia naruszeń projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu przestrzennego, a wobec bezskutecznego upływu zakreślonego terminu odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 20 ust. 1 uchwały Rady Gminy C. z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi C., gmina C. - w zakresie przeznaczenia terenu 2MNU, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja ustala się: 1) przeznaczenie podstawowe które stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z nieuciążliwymi usługami lokalnymi, usługi mogą być lokalizowane w adaptowanych pomieszczeniach budynku mieszkalnego lub gospodarczego, w pomieszczeniach dobudowanych do budynków lub w obiektach wolno stojących, 2) dopuszcza się lokalizację: a) zieleni urządzonej, w tym zadrzewień i zakrzewień, b) sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz komunikacji, pełniących służebną rolę wobec przeznaczenia podstawowego, miejsc parkingowych i garaży wolno stojących. Stosownie zaś do § 2 ust. 1 pkt 8 w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – przez nieuciążliwe usługi lokalne należy rozumieć funkcje usług komercyjnych lub publicznych związane z obsługą projektowanej i istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej oraz letniskowej, których uciążliwość mierzona zgodnie z przepisami odrębnymi nie przekracza swym zasięgiem granic terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Zgodnie zaś z § 2 ust. 1 pkt 9 przez usługi komercyjne należy rozumieć funkcje terenów i obiektów realizowane całkowicie lub z przewagą funduszy niepublicznych we wszelkich dziedzinach działalności gospodarczej. Zdaniem Wojewody, zgłoszone roboty budowlane w postaci postawienia kontenerów z przeznaczeniem na magazynowanie okleiny, na działce nr 208/7 obręb C. oznaczonej w planie symbolem 2MNU nie mieszczą się w katalogu inwestycji dopuszczonych do realizacji na tym terenie przez plan miejscowy. Organ wskazał przy tym, że projektowane obiekty tymczasowe, w których magazynowana będzie okleina naturalna, nie mają charakteru zabudowy mieszkaniowej ani też usługi lokalnej związanej z obsługą istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej i jednorodzinnej. W suszarni i kontenerach nie będzie prowadzona jakakolwiek działalność usługowa, dlatego powyższe obiekty naruszają ustalenia obowiązującego planu. W ocenie Wojewody D. "wszelkie dziedziny działalności gospodarczej", o których mowa w definicji usług komercyjnych § 2 ust. 1 pkt 9 planu, muszą być nierozerwalnie związane z obsługą projektowanej i istniejącej zabudowy. Nie można zaakceptować stwierdzenia, że obiekty budowlane przeznaczone do magazynowania bądź suszenia oklein drewnianych stanowią obsługę lokalnej zabudowy. W związku z powyższym nie mają znaczenia – w ocenie organu odwoławczego - rozważania na temat ewentualnej uciążliwości projektowanej zabudowy. Nie mają również w przedmiotowej sprawie znaczenia sformułowania użyte w umowie sprzedaży przedmiotowej nieruchomości zawartej w formie aktu notarialnego czy aktualne zagospodarowanie terenów sąsiednich, gdyż polityka przestrzenna kształtowana przez jednostki samorządu terytorialnego może być modyfikowana. Odnosząc się natomiast do załączonych do odwołania zaświadczeń o zgodności podobnych inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Wojewoda wskazał, że dokumenty te nie potwierdzają faktów albo stanu prawnego wynikającego z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu - co jest istotną cechą zaświadczenia (art. 217 k.p.a.). Ponadto podkreslił, że zaświadczenie zostało wydane na wniosek pełnomocnika inwestora w oparciu o interpretację zapisów autora miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Biura Usług Projektowych "P." W.H. - opinia nr [...] z dnia 6 października 2010 r.. Z tak sformułowanej treści wskazanego zaświadczenia, wynika, że jego celem nie było potwierdzenie istnienia uprawnienia czy obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji konstytutywnej lub deklaratoryjnej, a jedynie przeprowadzenie swoistej interpretacji zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kontekście przeznaczenia działki nr 207/2 AM 2 C., a więc innej działki niż wskazana we wniosku o pozwolenie na budowę. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Wojewoda wskazał, że postanowienie Starosty M. z dnia [...] r. wzywające inwestora do usunięcia naruszeń wskazanych w pkt 2 i 4, tj. nakładające na P.B. obowiązek usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego z wymaganiami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowaniu (Dz. U nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. nr 120, poz. 1133 ze zm.), nie wskazują precyzyjnie naruszenia konkretnych przepisów w/w aktów wykonawczych i sposobu ich usunięcia. Niemniej jednak powyższe kwestie nie mają większego znaczenia w sytuacji gdy przedmiotowa inwestycja jest w całości niezgodna z zapisami planu miejscowego. Odnosząc się do zarzutów odwołującego kwestionującego zasadność nałożonego obowiązku w powyższym zakresie tutejszy organ stoi na stanowisku, że przedmiotowe obiekty budowlane (budowle) stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowaniu podlegają przepisom tegoż rozporządzenia. W myśl powyższego przepisu przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie, i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych. Wskazać trzeba, że organ pierwszej instancji słusznie wskazał, że przedmiotowe kontenery spełniają funkcje użytkowe budynków. Ponadto Wojewoda zgodził się z organem I instancji, że projekt zagospodarowania terenu nie jest kompletny, gdyż rysunek projektu zagospodarowania terenu nie przedstawia układu komunikacji wewnętrznej w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej oraz zawiera nieponumerowane strony. W skardze na powyższą decyzję P.B. wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 35 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane polegające na odmówieniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę kontenera suszarni i czterech kontenerów magazynowych przy braku przesłanek do takiej odmowy, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego zastosowanie, - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie, - art. 7 i 80 k.p.a. przez błędną ocenę stanu faktycznego oraz art. 7-9 k.p.a. przez ich niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organy obu instancji popełniły błąd subsumcji. O żadnych naruszeniach w zakresie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nie może być mowy. Przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego bezpośrednio odnosi się do ust. 1 tego artykułu. Starosta Milicki nie wskazał konkretnie, który punkt (1-4) w/w przepisu art. 35 ust. 1 został naruszony. Zdaniem skarżącego, przedmiotowa budowa nie narusza ustaleń mpzp lub innych przepisów. Stwierdzenie Starosty M., że "w kontenerach tych nie będzie prowadzona jakakolwiek działalność usługowa" w aspekcie okoliczności sprawy - prowadzenia działalności od 1991 r. pn. "Cięcie i wyrób oklein naturalnych" z wykorzystaniem części pomieszczeń budynku gospodarczego, w których przedsiębiorca się już nie mieści, jest w ocenie skarżącego bulwersujące. Zaplecze magazynowe jest nie tylko naturalną potrzebą prawie każdej działalności usługowej, ale bardzo często koniecznością wynikającą z technologii produkcji - np. magazynowanie produktu finalnego - tu: naturalnej okleiny najczęściej dębowej, w tym także dla nieuciążliwych usług lokalnych. Rozstrzygnięcie organu jest wadliwe z tej to przyczyny, że Starosta M. popełnił błąd subsumcji, tj. niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w zastosowanym przepisie prawa - art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Tymczasem stan faktyczny odpowiada w istocie hipotezie normy prawnej art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, której Starosta M. nie zastosował. Ze względu na stan faktyczny sprawy organ winien umożliwić wykonanie robót budowlanych - budowę kontenera suszarni i czterech kontenerów magazynowych na działce nr 208/7 przy ul. [...] w C. i nie powinien odmówić zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W/w budowa suszarni i czterech kontenerów magazynowych objęta wnioskiem, wbrew stanowisku organu, w żaden sposób nie narusza ustaleń miejscowego planu gospodarowania przestrzennego lub innych przepisów. Organ nie wykazał, że w kontenerach magazynowych i suszarni będzie zlokalizowana uciążliwa usługa lokalna. Prowadzona od 1991r. działalność "Cięcie i wyrób oklein naturalnych" - nie pogarsza w ocenie skarżącego stanu środowiska i nie stwarza uciążliwości dla mieszkańców - nie stwierdzono, aby zostały przekroczone dopuszczalne dla zabudowy mieszkaniowej normy hałasu, emisji spalin itp.. Organ nie wyjaśnił, na czym ma polegać uciążliwość wynikająca z ustawienia kontenerów magazynowych na okleiny naturalne z drewna i suszarni (art. 7 k.p.a.). W akcie notarialnym Rep. A nr [...] umowy sprzedaży z dnia 28 października 2008 r. wpisano, że przedmiotowa działka nr 208/7 stanowi tereny przemysłowe i leży na terenie oznaczonym jako tereny zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej wraz z usługami. O zgodności prowadzonej działalności z mpzp zaświadczył Wójt Gminy C., lecz Starosta ten fakt przemilczał (patrz np. zaświadczenia: [...]; [...]; [...] z dnia 18.10.2010 r.; [...] i [...] z dnia 4.05.2011 r.). Zaświadczenia Wójta w kwestii planowania i zagospodarowania przestrzennego są wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej (tu: Starosty M.). Ponadto – zdaniem skarżącego - wbrew stanowisku organów należy stwierdzić, że przedmiotowe kontenery nie podlegają przepisom w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, kontener w żadnym wypadku nie jest budynkiem. Przedłożony zaś projekt zawiera wszystkie elementy; jest kompletny i spełnia wymagania określone przepisami. Fakt, że uciążliwości, jeśli już występują, to nie przekraczają swym zasięgiem granic terenu, do którego rodzina B. posiada tytuł prawny, wbrew stanowisku Wojewody D. ma znaczenie istotne. Skarżący zarzucił, że organy błędnie ustaliły, że prowadzony przez skarżącego zakład nie ma charakteru usługowego i tym samym lokalizacja spornej inwestycji stoi w sprzeczności z mpzp, co uniemożliwia wydanie pozwolenia na budowę. Tymczasem P.B. tnie powierzone drewno i wyrabia okleiny na zlecenie zakładów stolarskich i meblarskich. Działalność ta jest niewątpliwie usługą w rozumieniu Traktatów Unii Europejskiej (w załączeniu art. 57 wersji skonsolidowanej traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz ostatnie niektóre faktury i umowy) i służy do wyrobu i naprawy mebli, a więc niewątpliwie do obsługi istniejącej zabudowy. Także zdaniem skarżącego, Wojewoda zignorował moc dokumentu, jakim jest zaświadczenie (art. 217 k.p.a.). Zgodnie z orzeczeniem NSA z dnia 24 listopada 2006 r. (sygn. akt I OSK 88/06, publ. LEX nr 293177) zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego. Podobne stanowisko zostało zawarte w wyroku NSA z dnia 29 maja 2003r.,sygn. akt II SA 1439/02, w którym stwierdzono, że osoba, która kwestionuje treść wydanego zaświadczenia, może np. wnioskować o wydanie zaświadczenia o innej treści. To oznacza, że dopóty, dopóki w obrocie prawnym funkcjonują zaświadczenia o zgodności budowy obiektów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą z ustaleniami mpzp podważanie określonych w nich faktów jest niedopuszczalne - brak jest podstaw do kwestionowania ich treści. Ponadto w rejestrze gruntów przedmiotowa działka nr 208/7 (a po zmianie nr 692) figuruje jako "teren przemysłowy". W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269ze zm./ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwaną dalej p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a.. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a., nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty M. z dnia [...] r., Nr [...], którą odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: budowa kontenera suszarni i czterech kontenerów magazynowych w C. przy ul. [...], na działce oznaczonej nr 208/7 AM2 obręb C.. Wbrew bowiem zarzutom skargi, wydane w niniejszej sprawie, a opisane wyżej decyzje nie naruszają przepisów tak prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego, a które to uchybienia mogłyby dopiero stanowić podstawę do uwzględnienia skargi /art. 145 § 1 p.p.s.a./. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwaną dalej "Prawem budowlanym", w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. I tak w myśl z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę /art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego/. W sytuacji spełnienia wymagań określonych w cyt. wyżej przepisach organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę /art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego/. Niewątpliwe jest w sprawie, że Starosta M. decyzją z dnia [...] r., Nr [...] odmówił skarżącemu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla w/w zamierzenia inwestycyjnego, powołując jako podstawę materialnoprawną w/w przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Podstawową zatem kwestią jest udzielenie odpowiedzi, czy organ I instancji miał dostateczną podstawę do wydania w oparciu o cyt. wyżej przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego opisanej wyżej decyzji odmawiającej skarżącemu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia. Niesporne jest w sprawie, że teren będący przedmiotem potencjalnego zainwestowania objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy C. z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi C., gmina C. /Dz.Urz.Woj.D.. z [...]r.,Nr [...], poz. [...]/. I tak zgodnie z § 20 ust. 1 w/w uchwały Rady Gminy C. z dnia [...]r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi C., gmina C. w zakresie przeznaczenia terenu 2MNU, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja ustala się: 1) przeznaczenie podstawowe które stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z nieuciążliwymi usługami lokalnymi, usługi mogą być lokalizowane w adaptowanych pomieszczeniach budynku mieszkalnego lub gospodarczego, w pomieszczeniach dobudowanych do budynków lub w obiektach wolno stojących, 2) dopuszcza się lokalizację: c) zieleni urządzonej, w tym zadrzewień i zakrzewień, d) sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz komunikacji, pełniących służebną rolę wobec przeznaczenia podstawowego, miejsc parkingowych i garaży wolno stojących. Stosownie zaś do zapisu § 2 ust. 1 pkt 8 wyżej powołanej uchwały przez "nieuciążliwe usługi lokalne" należy rozumieć funkcje usług komercyjnych lub publicznych związane z obsługą projektowanej i istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej oraz letniskowej, których uciążliwość mierzona zgodnie z przepisami odrębnymi nie przekracza swym zasięgiem granic terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. W myśl § 2 ust. 1 pkt 9 przez "usługi komercyjne" należy natomiast rozumieć funkcje terenów i obiektów realizowane całkowicie lub z przewagą funduszy niepublicznych we wszelkich dziedzinach działalności gospodarczej. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że postanowieniem z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, Starosta M. rozpatrując wniosek skarżącego w sprawie wydania przedmiotowego pozwolenia nałożył na inwestora obowiązek usunięcia w określonym terminie nieprawidłowości w dołączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym w zakresie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazując w nim, że kontenery magazynowe i suszarni drewna planowane w ramach prowadzonej działalności są niezgodne z przeznaczeniem planu. Niewątpliwie skarżący nie wykonał powyższego obowiązku. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że zaświadczenie Wójta Gminy C. z dnia 18 października 2010r., w którym wskazano, że;, cyt: ""budowa czterech kontenerów magazynowych na działce nr 207/2 AM 2 C. jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" – dotyczy przede wszystkim innej działki niż będąca przedmiotem niniejszej sprawy nieruchomość, stąd nie stanowi dokumentu wiążącego Starostę M., gdy nadto zaświadczenie to zostało wydane na wniosek inwestora w oparciu o interpretację zapisów autora miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Biura Usług Projektowych "P." W.H. z dnia 6 października 2010 r., nr [...]. Ponadto znajdująca się w aktach sprawy interpretacja ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi C. z dnia 6 października 2010 r. (bo ta jako jedyna dotyczy działki nr 208/7) nie zawiera informacji, czy planowaną inwestycję można zaliczyć do nieuciążliwych usług lokalnych, o jakich mowa w § 2 ust. 1 pkt 8 wyżej powołanej uchwały, tj. czy są to usługi komercyjne lub publiczne związane z obsługą projektowanej i istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej oraz letniskowej. Zdaniem Sądu zgłoszone roboty budowlane polegające na posadowieniu przedmiotowych kontenerów i jak wynika z opisu technicznego w projekcie budowlanym mających pełnić funkcję magazynową i suszarni oklein, a która stanowi jeden z etapów produkcji oklein, na działce nr 208/7 obręb C. oznaczonej w planie symbolem 2MNU, nie mieści się w katalogu inwestycji dopuszczonych do realizacji na tym terenie przez zapisy planu zagospodarowania przestrzennego. Projektowane obiekty nie mają bowiem charakteru zabudowy mieszkaniowej ani też usług lokalnych związanych z obsługą projektowanej i istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej oraz letniskowej. W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, że skoro cyt. wyżej przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wymaga od organu sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w okolicznościach niniejszej sprawy zasadne było wydanie przez ten organ w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w/w postanowienia z [...] r.. Skoro zaś skarżący nie usunął stwierdzonych przez organ nieprawidłowości wyżej opisanych, to wobec niezgodności przedłożonego przez skarżącego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego/, zachodziły przesłanki do wydania w oparciu o cyt. wyżej przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na przedmiotową budowę. Przywołać w tym miejscu również należy poglądy doktryny, podzielane w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że negatywny wynik ustaleń organu co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę /por. Prawo budowlane. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, 2 wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2007, s. 424/. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, iż organ nie wykazał, że w kontenerach magazynowych i suszarni będzie prowadzona uciążliwa usługa lokalna, jak i nie wyjaśnił, na czym ma polegać uciążliwość wynikająca z ustawienia owych kontenerów, Sąd zauważa, że w okolicznościach niniejszej sprawy - kwestia uciążliwości planowanej inwestycji nie ma znaczenia wobec trafnego przyjęcia przez organy, że nie można jej zaliczyć zgodnie z cyt. wyżej postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do usług lokalnych związanych z obsługą projektowanej i istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej oraz letniskowej. Zdaniem Sądu zebrany w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy – wbrew zarzutom skargi - nie daje podstaw do przyjęcia, by w sprawie naruszone zostały przepisy prawa materialnego, jak i procesowego, a które to naruszenia – tak jak to już wyżej Sąd podkreślał - zgodnie z przepisem art. 145 § 1 p.p.s.a. mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanych decyzji. Z braku zatem uzasadnionych podstaw Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić skargi P.B. i wobec tego oddalił ją zgodnie z art. 151 p.p.s.a..