II GSK 1385/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Joanna Kabat – Rembelska Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz (spr.) Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 49/12 w sprawie ze skargi K. S. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 49/12 w sprawie ze skargi K. S. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] września 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych – oddalił skargę. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym: K. S. (dalej także: Skarżący) złożył wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Jako planowany cel operacji wskazał zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na zakład stolarski, zakup wyposażenia w celu podwyższenia standardu obiektu, zagospodarowanie terenu i wyposażenie firmy w samochód dostawczy. W dniu 28 września 2011 r. po przeprowadzeniu weryfikacji formalnej wniosku organ odmówił przyznania pomocy finansowej. Pismem z 12 października 2011 r. Skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, wskazując na nieprawidłowość rozstrzygnięcia odmownego poprzez wadliwe rozpoznanie kompletności wniosku o przyznanie pomocy. W dniu 28 grudnia 2011 r. organ poinformował Skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu wezwania. K. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na rozstrzygnięcie organu z [...] września 2011 r. zarzucając naruszenie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. Nr 64, poz. 427, z późn. zm.; dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich) poprzez niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie materiału dowodowego oraz braki w uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. (dalej: Sąd I instancji lub Sąd) uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przystępując do rozpoznania skargi Sąd wskazał, że zasady przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" zostały określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.Urz. UE L 277 z 21 października 2005, str. 1) oraz w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 139, poz. 883; dalej: rozporządzenie). Następnie Sąd I instancji stwierdził, iż podniesiony zarzut prowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego w oparciu o wewnętrzną instrukcję wydaną w formie książeczki jest bezzasadny, albowiem charakterystyczne dla postępowań prowadzonych w przedmiocie przyznawania pomocy finansowej ze środków unijnych jest to, że dla ich wszczęcia niezbędne jest złożenie wniosku o przyznanie pomocy oraz wniosku o płatność w ramach działań objętych programem. Taki wniosek składa się na formularzu opracowanym przez organ i należy wypełnić go zgodne ze stosownymi objaśnieniami. Objaśnienia te natomiast stanowią swoistą instrukcję, co do tego, jakie treści i w jaki sposób powinny zostać zamieszczone we wniosku, a obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, nie przydzielają wnioskodawcom kompetencji w zakresie podważania takich instrukcji. Sąd podkreślił, że wnioskodawca ma obowiązek wypełnić wniosek zgodnie z instrukcją, co oznacza, że nie ma on możliwości podważania go od strony formalnej, a zarazem oznacza to, iż może on kwestionować merytoryczne rozstrzygnięcie organu, o ile uprzednio wypełnił wniosek w sposób należyty. Celem wypełnienia opisanych zasad wszyscy potencjalni wnioskodawcy otrzymali stosowne materiały informacyjne, w tym instrukcję oraz wniosek o przyznanie pomocy. Formularz wniosku o przyznanie pomocy również określa wykaz dokumentów, których dołączenie niezbędne jest do przyznania pomocy, a zatem umożliwia potwierdzenie lub wykluczenie spełniania przez wnioskodawcę i planowaną przez niego operację warunków przyznania pomocy. Dodatkowo wniosek o przyznanie pomocy, zawiera oświadczenie wnioskodawcy, iż znane mu są zasady przyznawania pomocy określone w przepisach rozporządzenia oraz wymagania uszczegółowione w instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy. Sąd I instancji wskazał ponadto, iż w rozpoznawanej sprawie podstawę odmowy przyznania pomocy stanowił § 18 ust. 5 rozporządzenia, co oznacza, że w ocenie organu skarżący nie usunął braków wniosku o przyznanie pomocy, pomimo kierowanych do niego wezwań. Postawiony zarzut naruszenia art. 21 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich poprzez niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego Sąd I instancji uznał za niezasadny, wskazując jednocześnie na charakterystykę postępowania w sprawie przyznania pomocy ze środków unijnych. Sąd podkreślił przy tym, że postępowanie to wykazuje cechy swoistego konkursu, w którym wiele podmiotów rywalizuje o udzielenie pomocy dla planowanej przez nie operacji ze środków finansowych przeznaczonych do podziału w ramach dostępnego limitu i w ramach kolejno organizowanych naborów wniosków o przyznanie pomocy. Zatem podmiot zainteresowany udzieleniem mu wsparcia, który chce skorzystać z pomocy finansowanej ze środków unijnych, wypełniając wniosek o przyznanie pomocy i kompletując niezbędną dokumentację winien wykazać się szczególną dbałością jak i podwyższonym poziomem staranności, albowiem ubiegając się o przyznanie pomocy działa on we własnym, szeroko pojmowanym interesie. Sąd zaznaczył ponadto, że w niniejszej sprawie organ trzykrotnie wzywał Skarżącego do uzupełnienia złożonego wniosku. Za niezasadne Sąd I instancji uznał także podniesione zarzuty odnoszące się do stawianego przez organ wymogu w zakresie niewyjaśnienia rozbieżności w dokumentacji dotyczącej powierzchni działki objętej operacją. Zdaniem Sądu w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ dostatecznie opisał istniejące rozbieżności, zaś braki w dokumentacji oraz brak spójnych wyjaśnień, nie mógł obciążyć organu, który wykonał obowiązki w zakresie wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Podobnie Sąd ocenił zarzuty z zakresu informacji o istnieniu przyłączy, określenia kosztów operacji we wniosku i Ekonomicznym Planie Operacji oraz wydzielenia kosztów kwalifikowanych w kosztorysie inwestorskim. Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z przepisami rozporządzenia w ramach realizowanej operacji mogą zostać zrefundowane wszystkie koszty kwalifikowane, o ile Skarżący wykaże ich wysokość. Koszty niekwalifikowane, co prawda nie mają wpływu na wysokość kosztów kwalifikowalnych operacji, jednakże w sytuacji, gdy są poniesione, warunkuje to kompletność zakresu rzeczowo-finansowego operacji i wówczas są brane pod uwagę. Dostarczone przez Skarżącego kosztorysy, zdaniem Sądu nie zawierały wydzielenia kosztów kwalifikowanych i niekwalifikowanych, nie ujęto płyty fundamentowej żelbetonowej pod urządzenie - silos na trociny w całościowych kosztach operacji i w kosztach niekwalifikowanych, ponadto nie wyjaśniono rozbieżności w dokumentacji dotyczącej powierzchni działki objętej operacją, jak również nie podano informacji o istnieniu przyłączy, nieprawidłowo określono koszty operacji we wniosku oraz Ekonomicznym Planie Operacji (EPO). Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniósł K. S. zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - § 18 ust. 4 rozporządzenia poprzez błędne uznanie, iż wnioskodawca nie usunął wszystkich nieprawidłowości lub braków; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez uznanie zapisów instrukcji do wypełnienia wniosku sporządzonej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa za przepis prawa powszechnie obowiązującego; - art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, poprzez uznanie, iż podmiot wdrażający nie naruszył prawa wydając odmowę przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu do skargi kasacyjnej Skarżący podniósł, że zgodnie z § 18 rozporządzenia przy rozpatrywaniu wniosków o przyznanie pomocy finansowej obowiązuje zasada niejako "podwójnej żółtej kartki". Oznacza to, iż wniosek sporządzony niewłaściwie, bądź niekompletny podlega uzupełnieniu i w tym celu podmiot wdrażający wzywa wnioskodawcę dwukrotnie do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Powyższy przepis nie daje jednak podmiotowi wdrażającemu prawa dodatkowego szukania błędów, bądź nieprawidłowości poza tymi, które stwierdził przed pierwszym wezwaniem w trybie § 18 ust. 3 rozporządzenia. Skarżący podkreślił, że w przedmiotowej sprawie wystąpiło trzykrotne wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku, a zakres wskazanych nieprawidłowości we wszystkich trzech wezwaniach znacząco się różnił. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z postanowieniami art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), a więc w tych granicach, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie. Wynikająca z art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w środku prawnym podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wobec takich regulacji nie ulega wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, lecz uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna została w sprawie oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. W pierwszej kolejności uzasadnione jest odniesienie się do zarzutu związanego z naruszeniem prawa materialnego. Autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie § 18 ust. 4 rozporządzenia poprzez błędne uznanie, iż wnioskodawca nie usunął wszystkich nieprawidłowości lub braków. Zgodnie z postanowieniami ww. regulacji jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania do usunięcia nieprawidłowości lub braków, o których mowa w ust. 3: 1) nie usunął w terminie żadnych nieprawidłowości lub braków, Agencja nie przyznaje pomocy, o czym informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, podając przyczyny nieprzyznania pomocy; 2) usunął w terminie nie wszystkie nieprawidłowości lub braki, Agencja wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków w terminie 21 dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodzić należy się ze stanowiskiem autora skargi kasacyjnej, zgodnie z którym wniosek sporządzony niewłaściwie, bądź niekompletny podlega uzupełnieniu i w tym celu podmiot wdrażający wzywa wnioskodawcę dwukrotnie do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Co do zasady zgodzić należy się również ze stanowiskiem, że Agencja nie ma uprawnienia do dodatkowego szukania błędów, bądź nieprawidłowości poza tymi, które stwierdził przed pierwszym wezwaniem w trybie § 18 ust. 3 rozporządzenia. Powyższe spostrzeżenia nie oznaczają jednak, że Agencja nie może dokonywać dodatkowych wezwań. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1055/11, zgodnie z którym skoro § 18 ust. 3 rozporządzenia obliguje Agencję do wezwania wnioskodawcy do usunięcia nieprawidłowości lub braków wniosku, zaś według regulacji zawartej w ust. 4 pkt 2 Agencja wzywa (w razie usunięcia nie wszystkich nieprawidłowości lub braków) do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków – to oczywiste jest, że chodzi o ponowienie wezwania odnośnie braków lub nieprawidłowości, o usunięcie których wnioskodawca był już wzywany. Co istotne, obowiązek Agencji określony w ust. 4 jednoznacznie odsyła do nieprawidłowości braków wniosku, o których mowa w ust. 3 – a zatem dotyczy nieprawidłowości i braków innych niż objęte dyspozycją ust. 1 ale jednocześnie tych, które były już przedmiotem poprzedniego wezwania. W orzeczeniu tym stwierdzono również, że w sytuacji opisanej w § 18 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, odmowa przyznania pomocy na podstawie § 18 ust. 5 tego aktu, może nastąpić dopiero po dwukrotnym, bezskutecznym wezwaniu do uzupełnienia tych samych nieprawidłowości lub braków. Z uwagi na skutek, jaki wywołuje nieuzupełnienie nieprawidłowości lub braków wniosku – jakim jest odmowa przyznania pomocy – uzasadniona jest teza, że wezwanie musi być sprecyzowane w sposób umożliwiający jego prawidłowe, bezbłędne wykonanie. W konsekwencji, mimo że rozporządzenie przewiduje dwukrotne wezwanie do poprawy wniosku, w świetle przytoczonych regulacji przyjąć należy, iż w przypadku wezwań nieprawidłowych – w tym zarówno nieprecyzyjnych jak i niepełnych – Agencja nie tylko może, ale i powinna dokonać dalszych wezwań. Zauważyć jednak należy, że może pojawić się odmienna sytuacja, a mianowicie w następstwie usuwania przez wnioskodawcę nieprawidłowości lub braków, mogą pojawić się kolejne wątpliwości (nieprawidłowości lub braki). W takim przypadku, według Naczelnego Sądu Administracyjnego Agencja jest uprawniona do kolejnego wezwania wnioskodawcy celem usunięcia tych nieprawidłowości lub braków. Taka też sytuacja zaistniała w tej sprawie. Przy czym działanie Agencji nie może być ocenione jako dodatkowe szukanie błędów, bądź nieprawidłowości poza tymi, które stwierdzono przed pierwszym wezwaniem w trybie § 18 ust. 3 rozporządzenia. Błędy te bądź też nieprawidłowości pojawiały się bowiem dopiero na etapie odpowiedzi na wezwania. Nie można zgodzić się z twierdzeniem autora skargi kasacyjnej, iż zakres nieprawidłowości w poszczególnych trzech wezwaniach, a mianowicie z dnia 12 stycznia 2011 r., z dnia 4 marca 2011 r. i z dnia 28 czerwca 2011 r. znacząco różni się. Otóż wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej treści poszczególnych wezwań są wzajemnie powiązane. Natomiast ewentualne różnice wynikają z wadliwego wypełniania przez wnioskodawcę obowiązków wynikających z poszczególnych wezwań. Nie jest trafny zarzut, że w piśmie kończącym postępowanie, tj. z dnia 28 września 2011 r., pojawiają się, jako uzasadnienie dokonanego negatywnego rozstrzygnięcia nowe elementy, o którym nie było mowy w ostatnim – trzecim wezwaniu, a mianowicie nieprawidłowości w zakresie powierzchni działki przeznaczonej do utwardzenia. Niewątpliwie zagadnienie nieprawidłowości w zakresie powierzchni działki przeznaczonej do utwardzenia nie pojawiło się po raz pierwszy w piśmie z dnia 28 września 2011 r. Wskazać należy, że już w wezwaniu z dnia 4 marca 2011 r. (pkt 3 lit. c) Agencja wyraziła wątpliwości odnośnie kosztorysu w związku z utwardzeniem, gdyż - jak wskazano - z dokumentacji wynika, iż utwardzenie istnieje. Mając na uwadze konstrukcję zarzutu naruszenia § 18 ust. 3 rozporządzenia oraz jego uzasadnienie wskazać należy, że zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutów naruszenia procedury w pierwszej kolejności wskazać należy, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez uznanie zapisów instrukcji do wypełnienia wniosku sporządzonej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa za przepis prawa powszechnie obowiązującego. Ani Agencja, ani tym bardziej Sąd I instancji nie miały nawet możliwości naruszenia tego przepisu, a to z tego powodu, że przepis ten nie miał zastosowania w sprawie. Autor skargi kasacyjnej pominął bowiem treść art. 22 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, zgodnie z którym do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 21 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Odnosząc się natomiast do kwestii posługiwania się "instrukcją", która według autora skargi kasacyjnej w istocie nie może stanowić źródła prawa powszechnie obowiązującego wskazać należy, że w doktrynie dostrzegane są wątpliwości, czy system reguł, według których następuje wyłonienie podmiotów – beneficjentów pomocy finansowej z Unii Europejskiej, można w ogóle rozpatrywać z punktu widzenia właściwego wyłącznie organom administracji publicznej. Powinno się bowiem również brać pod uwagę to, że taki dokument (np. instrukcja), na podstawie którego wyłaniani mają być potencjalni beneficjenci programu, nie jest zbiorem norm prawnych mających wiązać w sposób właściwy źródłom prawa, lecz norm, na których obowiązywanie godzi się każdy ubiegający się o udzielenie wsparcia (czyli regulaminu, ogólnych warunków umów itp.). Są to bowiem reguły stosowane w celu wyłonienia kontrahenta umowy cywilnoprawnej. Podobne rozwiązania stosowane były i są w obszarach świadczenie usług publicznych takich jak np. zaopatrzenie w wodę czy dostarczanie energii (zob. D.R. Kijowski, Programy, plany i strategie jako podstawa działań organów administracji publicznej, w: Wpływ przemian cywilizacyjnych na prawo administracyjne i administrację publiczną, red. J. Zimmermann, P.J. Suwaj, Warszawa 2013, s. 255). Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 21 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, poprzez uznanie, iż podmiot wdrażający nie naruszył prawa wydając odmowę przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Zgodnie z tym przepisem, w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Uzasadniając naruszenie powołanej wyżej regulacji, autor skargi kasacyjnej wskazał na nieprawidłowości w wezwaniach sprowadzające się do posługiwania się przez Agencję stwierdzeniami, które nie znajdują odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach. Zauważyć jednak należy, że autor skargi kasacyjnej konstruując uzasadnienie skargi kasacyjnej całkowicie pominął treść art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w związku z art. 176 P.p.s.a., zgodnie z którym skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, ponadto jej obligatoryjnym elementem, jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w żadnym jej fragmencie, nie wskazano dlaczego ww. naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Już tylko na marginesie dodać należy, że zarzuty skargi kasacyjnej odnosić się powinny do skarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego zgodność z prawem jest przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny, nie zaś do decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub czynności, podlegających kontroli sądowoadministracyjnej, wydanych przez organ administracji publicznej (por. wyrok NSA z 19 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2455/11). Natomiast w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia procedury w istocie odnoszą się do działania Agencji, a nie do zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 orzekł jak w sentencji wyroku.