II SA/Op 21/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 14 listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Głubczyckiego, z dnia 4 października 2011 r., nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Wojewody Opolskiego na rzecz skarżącego D. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiot postępowania sądowego stanowi decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 14 listopada 2011 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Głubczyckiego z dnia 4 października 2011 r. dotyczącą wniesienia sprzeciwu do planowanych robót budowlanych opisanych w zgłoszeniu dokonanym przez D. K.. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu 9 września 2011 r. do Starostwa Powiatowego w Głubczycach wypłynęło zgłoszenie inwestora D. K. dotyczące budowy planowanej wiaty bez ścian bocznych o powierzchni ok. 15 m ². Do zgłoszenia dołączone zostało oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt wiaty obejmujący podstawowe parametry techniczne oraz mapa z oznaczeniem lokalizacji wiaty. Decyzją z dnia 4 października 2011 r., nr [...], Starosta Powiatowy w Głubczycach działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz.. 1623 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 K.p.a. zgłosił sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych wymienionych w zawiadomieniu z dnia 9 września 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wniesione zgłoszenie dotyczy wykonania robót budowlanych polegających budowie wiaty (zadaszenia), która jest połączona z budynkiem mieszkalnym i stanowić będzie integralną jego część. Planowana inwestycja nie może zostać uznana za wolno stojącą budowlę, o której stanowi przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, co, do której możliwe jest zastosowanie instytucji zgłoszenia. Forma wiaty zaproponowana przez zgłaszającego nosi znamiona robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego i stąd też planowane roboty wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji złożył D. i S. K.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zauważając, że planowana wiata spełnia wymogi tego przepisu i stanowi lekką konstrukcję wspartą na słupkach. Nadto powołując się na piśmiennictwo wskazali, że w przepisach brak jest ograniczenia związanego z tym czy wiata jest wolno stojąca, czy też nie. Jedynym ograniczeniem jest jej powierzchnia. Zaskarżoną decyzją z dnia 14 listopada 2011 r. Wojewoda Opolski działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, oraz podzielił stanowisko Starosty Powiatowego w Głubczycach dotyczące uznania, że planowana inwestycja nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Z treścią powyższego rozstrzygnięcia nie zgodził się D. K.. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skardze żądał uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane poprzez uznanie, że zgłoszenie dotyczyć może wyłącznie zamiaru budowy wolnostojącej wiaty oraz naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. w zakresie braku daty wydania decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący powołując się na piśmiennictwo dowodził, że organy obu instancji dokonały wadliwej wykładni art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, uznając, że planowane dostawienie wiaty do istniejącego budynku mieszkalnego stanowi jego rozbudowę. Wojewoda Opolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej dalej P.p.s.a.). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 P.p.s.a). Powyższe oznacza, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej, a badaniu podlega wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu. Zauważyć należy także, iż stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego była decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 14 listopada 2011 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Powiatowego w Głubczycach z dnia 4 października 2011 r. o wniesieniu sprzeciw w przedmiocie budowy wiaty. Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna, nie odpowiadają prawu. Kontrola w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie do rozstrzygnięcia sporu, czy zgłoszone przez skarżącego zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie wiaty, która nie jest wolnostojącym obiektem wymaga, jak to orzekły organy pozwolenia na budowę, czy też, jak to podnosi skarżący tylko zgłoszenia właściwemu organowi. Starosta Głubczycki wniósł sprzeciw do zamiaru rozpoczęcia wykonania ww. zamierzenia inwestycyjnego na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, uznając, iż rodzaj zgłoszonych prac będzie wiązać się z rozbudową istniejącego budynku mieszkalnego. Projektowana wiata nie stanowi, w ocenie organu obiektu wolnostojącego, gdyż jedna jej część oparta ma być na belce mocowanej do konstrukcji budynku. Takie zatem roboty budowlane, w ocenie organu, nie zostały ujęte w przepisie art. 29 i 30 Prawa budowlanego i stąd też wymagają one pozwolenia na budowę. Na wstępie zauważyć należy, iż przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 – zwanej dalej Prawo budowlane) wprowadziło zasadę wyrażoną w art. 28, zgodnie z którą budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 ustawy, które umożliwiają wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. budowa wolnostojących parterowych budynków, wiat i altan (...). Wykonanie takich robót budowlanych obciążone zostało jedynie obowiązkiem zgłoszenia w przypadku, gdy obiekty te nie przekraczają 25 m ² zabudowy i łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m ² powierzchni działki. Wykładnia w/w przepisu dokonana zgodnie z regułami wykładni językowej prowadzi do wniosku, że gdyby ustawodawca zamierzał odnieść sformułowanie "wolno stojące" do wszystkich wymienionych w art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego obiektów budowlanych uczyniłby to poprzez zamieszczenie znaku interpunkcyjnego dwukropka za powyższymi wyrazami. Brak użycia przez ustawodawcę takiego znaku interpunkcyjnego, na gruncie reguł gramatycznych języka polskiego, oznacza, że zwrot "wolno stojące" odnosi się wyłącznie do pierwszego następującego po nim rzeczownika tj. parterowych obiektów gospodarczych. Powyższe powoduje, że wymóg posiadania przez wiaty charakteru wolnostojącego nie musi być spełniony w odniesieniu do wiat, altan oraz przydomowych oranżerii. Tym samym budowa wiaty o powierzchni, która nie przekracza 25 m ² zabudowy i łączna liczba tych obiektów na działce nie przekracza dwóch na każde 500 m ² powierzchni działki nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Ustawodawca nie uzależnił, bowiem wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 1 pkt 2, a dotyczącego wiat, altan oraz przydomowych oranżerii od wymogu bycia obiektem wolnostojącym. W tym zakresie orzecznictwo sądowe nie jest rozbieżne (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 586/ 2010; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8 września 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 422/10; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/ Ol 863/08; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1171/09, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 30/2011 – wszystkie publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego nieuprawnione jest stanowisko organów architektoniczno-budowlanych, które wymogu uzyskania pozwolenia na budowę upatrują w tym, że planowana wiata nie jest obiektem wolnostojącym, gdyż zlokalizowana jest bezpośrednio przy istniejącym budynku, a jedna jej część mocowana ma być do budynku, a zatem stanowi w rzeczywistości rozbudowę budynku, która wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Takie stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno z projektu wiaty, jak i zaznaczenia jej lokalizacji nie sposób wywieść, iż dojdzie do rozbudowy istniejącego budynku. Jeśli przedstawiony przez inwestora projekt budził wątpliwości organu to był on zobowiązany do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a na gruncie przepisów Prawa budowlanego możliwość taką przewiduje przepis art. 30 ust. 2 tej ustawy oraz przepis art. 7 i art. 77 K.p.a. Organy z takiej możliwości nie skorzystały w niniejszym postępowaniu, a zatem stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie ocena taka została dokonana bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a tym samym wnioski, do który doszły organy obu instancji nie są uprawnione. Powyższe prowadzi do konstatacji, że skarżący nie był w takim stanie faktycznym zobowiązany do uzyskania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, albowiem zgłoszona przez niego inwestycja, polegająca na budowie wiaty o powierzchni mniejszej niż 25 m2 w zakresie, o którym stanowi art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego objęta była reżimem zgłoszenia. Decyzja organu I instancji została zatem wydana z naruszeniem przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Natomiast skoro decyzja organu II instancji utrzymała w mocy decyzję organu I instancji, to również i ona jest niezgodna ze wskazanym przepisem prawa materialnego. Wskazanie, co do dalszego postępowania przez organ wynika z powyższych rozważań. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. W kwestii wykonalności zaskarżonego orzeczono na zasadzie art. 152, zaś o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 P.p.s.a.