II SA/Ol 722/11

Dnia 27 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2011 roku skargi A. M.-K. na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]" nr "[...]" w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy w obrębie "[...]" - oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że uchwałą Nr "[...]" z dnia 29 maja 2000 r. Rada Gminy w S. uchwaliła zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy S., w obrębie J. Pismem z dnia 1 czerwca 2011 r. A.M., zwana dalej skarżącą, wezwała Radę Gminy w S. do usunięcia naruszenia prawa przez zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przeznaczenie pod zabudowę letniskową działki nr x (obecnie działki o numerach: "[...]"), przeznaczonej dotychczas pod istniejącą zabudowę adaptowaną. Zarzuciła, że organ gminy z naruszeniem prawa nie zawiadomił jej o prowadzonych pracach planistycznych, pomimo że była współwłaścicielką nieruchomości objętej ustaleniami projektu planu miejscowego. Spowodowało to, że ustalone przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości jest niezgodne z jej zamiarami, gdyż wyklucza jakąkolwiek zabudowę. W ocenie skarżącej, Rada Gminy naruszyła także zasady sporządzania planu miejscowego, gdyż niezasadnie jej nieruchomość przeznaczyła na cel inny, niż pozostałe działki położone w bezpośrednim jej sąsiedztwie. Rada Gminy nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na uchwałę Rady Gminy w S. Nr "[...]" z dnia 29 maja 2000 r., w części przeznaczającej działkę nr x (obecnie działki o numerach "[...]") pod istniejącą zabudowę adaptowaną, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej części uchwały i zasądzenie na jej rzecz od organu gminy zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wyjaśniła, że na mocy umowy sprzedaży z dnia 7 czerwca 1991 r. została z J.N. współwłaścicielką nieruchomości rolnej nr x położonej w J. W 2004 r. przedmiotowa nieruchomość została podzielona na działki o numerach: "[...]", przy czym skarżąca nabyła na własność nieruchomość składającą się z działek nr "[...]", J.N. nieruchomość nr "[...]", a działka nr "[...]" (wydzielona pod drogę) pozostała ich współwłasnością. Skarżąca wywiodła istnienie swojego interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z faktu, że zaskarżoną uchwałą dawna działka nr x została przeznaczona pod istniejącą zabudowę adaptowaną, podczas gdy w jej interesie jako współwłaścicielki gruntu, było przeznaczenie tej nieruchomości pod zabudowę rekreacyjną. Uchwała wpłynęła zatem negatywnie na jej sytuację prawną, gdyż uniemożliwiła jej zagospodarowanie terenu w preferowany sposób. Uzasadniając zarzuty skargi skarżąca zarzuciła, że uchwała została podjęta z naruszeniem trybu przewidzianego w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Stwierdziła, że wbrew art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a powołanej ustawy nie została zawiadomiona na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu pomimo tego, że przysługiwało jej prawo współwłasności do nieruchomości objętej planem. Zdaniem skarżącej, użyty przez ustawodawcę zwrot "zawiadomienie na piśmie" należy rozumieć jako dostarczenie imiennie każdej z osób wskazanych w art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a powołanej ustawy pisemnej informacji, a nie przez ogłoszenie w miejscowej prasie, czy obwieszczenie w jakikolwiek inny sposób. Powyższe naruszenie uniemożliwiło jej udział w procedurze planistycznej i ochronę własnych interesów. Stosownie zaś do art. 27 powołanej ustawy, naruszenie trybu postępowania skutkuje nieważnością uchwały rady gminy. Skarżona uchwała, w ocenie skarżącej, została podjęta także z naruszeniem zasad zagospodarowania przestrzennego. Art. 1 ust. 2 pkt 5 i art. 3 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zobowiązywały organ gminy do uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym prawa własności. W ocenie skarżącej, każda regulacja zawarta w planie miejscowym, ograniczająca w jakiś sposób możliwość korzystania z nieruchomości (nawet w przyszłości), narusza uprawnienia właścicielskie chronione przez art. 140 kodeksu cywilnego. Pozbawiając skarżącą możliwości zagospodarowania nieruchomości w sposób, który jej odpowiadał, Rada Gminy naruszyła jej uprawnienia właścicielskie, przekraczając granice przysługującego gminie władztwa planistycznego. Nie podano bowiem, jakimi przesłankami kierował się organ gminy pozostawiając jedynie działki nr "[...]", znajdujące się w centrum obszaru, objętego uchwaloną zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z przeznaczeniem innym aniżeli pozostałe nieruchomości, objęte zaskarżoną uchwałą. Skarżąca stwierdziła, że ograniczenie jej prawa do zagospodarowania terenu i jednocześnie wykonywania prawa własności, stanowi naruszenie dopuszczalnych granic władztwa planistycznego i również powinno prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. W ocenie skarżącej, sposób przeznaczenia gruntów w planie zatwierdzonym zaskarżoną uchwałą narusza ponadto określoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji, zasadę proporcjonalności, gdyż w nieuzasadniony ze względów środowiskowych, społecznych lub ekonomicznych sposób ingeruje w jej prawo do zagospodarowania gruntów zgodnie z jej wolą i prawem własności. Żadna z wartości chronionych tym przepisem nie przemawiała bowiem za wyższością określonego w planie sposobu zagospodarowania gruntów nad sposobem ich zagospodarowania preferowanym przez skarżącą. Wywiodła również, że przeznaczenie działki nr x pod zabudowę letniskową w pełniejszy sposób respektowałoby zasadę uwzględniania ładu przestrzennego w zagospodarowaniu przestrzennym niż rozwiązania planistyczne zatwierdzone zaskarżoną uchwałą. Działka ta znajduje się bowiem w centrum obszaru objętego uchwałą, a zatem jej przeznaczenie w inny sposób, niż okalających ją działek, pozostaje w sprzeczności z powyższą zasadą. Ponadto, skoro przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w bezpośrednim sąsiedztwie działek przeznaczonych pod zabudowę letniskową i miała bliski dostęp do mediów, to była ekonomicznie predestynowana do przeznaczenia innego niż rolne i leśne. Z tego względu, zdaniem skarżącej, uchwała narusza także art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nakazujący uwzględnianie w zagospodarowaniu przestrzennym walorów ekonomicznych przestrzeni. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy S. wniosła o jej oddalenie. Wyjaśniła, że na mocy przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym do obowiązków zarządu gminy w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należało m.in. zawiadomienie o przystąpieniu do sporządzenia planu organów właściwych do uzgadniania projektu, wystąpienie o opinię do właściwych organów, uzgodnienie projektu planu z właściwymi organami oraz zawiadomienie na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu. Zarząd Gminy S. dopełnił tych czynności. Zawiadomił bowiem, że projekt przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będzie wyłożony do publicznego wglądu, w określonym terminie i miejscu. Informacja ta została zawarta w ogłoszeniu zamieszczonym w Gazecie O. z dnia 14 lipca 1998 r., a także została przekazana J.N., właścicielowi działek nr "[...]". Zarząd Gminy nie wiedział, że prawo własności tych działek przysługuje również skarżącej. W dokumentacji planistycznej nie ma bowiem informacji w tym zakresie, ponadto Zarząd Gminy nie otrzymał takiej informacji również od J.N. w toku prowadzonej z nim korespondencji. Zdaniem Rady Gminy, obowiązek zawiadomienia na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu właścicieli lub władających, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu, nie może być rozumiany w ten sposób, że dotyczy wszystkich, którym przysługuje chociaż ułamkowa część do danej nieruchomości. Obowiązek wynikający z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zostanie zatem zrealizowany, w przypadku powiadomienia chociażby jednego ze współwłaścicieli nieruchomości. Rada Gminy podniosła, że współwłasność przedmiotowej nieruchomości nie miała charakteru współwłasności łącznej, lecz współwłasności ułamkowej w częściach równych, zatem nie było konieczne występowanie w charakterze strony wszystkich współwłaścicieli. Skuteczne zawiadomienie o wyłożeniu projektu planu jednego ze współwłaścicieli nieruchomości stanowiło wywiązanie się przez organ planistyczny z obowiązku wynikającego z powołanego wyżej art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a. Organ administracji podkreślił, że zgłoszone przez J.N. w stosunku do działek nr "[...]" postulaty zostały w całości uwzględnione. Podjęcie zaś w ramach procedury planistycznej inicjatywy przez jednego ze współwłaścicieli wywarło wpływ na sytuację prawną drugiego z nich. Zgłoszenie zarzutów lub protestu w trybie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w ocenie Rady Gminy, nie wykraczało poza cywilistyczne ramy zwykłego zarządu rzeczą wspólną. Rada Gminy wywiodła, że wprawdzie art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przewidywał sankcję nieważności uchwały w całości lub w części podjętej z naruszeniem trybu postępowania, jednakże odstępstwo od warunków przewidzianych w art. 18 ust. 2, nie miało charakteru poważnego, wobec czego nie może skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały. Organ administracji stwierdził ponadto, że skutki zaniechania organu winny być rozpatrywane w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, którą uchylono ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym. W nowej ustawie ustawodawca odstąpił od wymogu zawiadamiania właścicieli nieruchomości o wyłożeniu projektu planu i uchylił sankcję stwierdzania nieważności uchwały podjętej z naruszeniem jakichkolwiek procedur planistycznych. Skoro zaś przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zostały uchylone to, w ocenie organu, nie wiążą, gdyż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera właściwych przepisów intertemporalnych. W ocenie Rady Gminy, podejmując przedmiotową uchwałę nie naruszyła przepisów związanych z tzw. władztwem planistycznym, rozumianym jako ustawowa kompetencja przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu w formie aktu prawnego wiążącego – miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśniła, że głównym atrybutem władztwa planistycznego jest kompetencja do wiążącego określania treści prawa własności nieruchomości. Niezasadny jest zatem zarzut dotyczący naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez nieuwzględnienie w zagospodarowaniu przestrzennym prawa własności nieruchomości skarżącej. Wskazała, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego ustala przeznaczenie danego terenu i jako taki ogranicza prawo własności, pomimo ochrony zagwarantowanej temu prawu w Konstytucji. Ustawodawca w art. 140 kodeksu cywilnego wskazał bowiem, że ograniczenie prawa własności może wynikać z ustawy, zaś ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym upoważniała organy planistyczne do stosowania władztwa planistycznego, które mogło prowadzić do ograniczenia właściciela w swobodnym korzystaniu z nieruchomości. Prawo własności może być więc ograniczane także przepisami prawa administracyjnego, co nie może jednak być utożsamiane z naruszeniem prawa. Rada Gminy zauważyła ponadto, że w postępowaniu dotyczącym uchwalenia projektu planu nie są przesądzane kwestie własności gruntu. W ocenie organu administracji, przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały kierowano się wszystkimi przesłankami i dyrektywami zawartymi w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności uwzględniono wymagania wskazane w art. 1 ust. 2 powołanej ustawy, tj. walory architektoniczne, krajobrazowe, wymagania ładu przestrzennego oraz prawo własności. Rada Gminy stwierdziła ponadto, że skarżąca nie wyjaśniła, na czym polega negatywny skutek uchwalenia przedmiotowego planu w postaci przeznaczenia jej działki pod istniejącą zabudowę adaptowaną, a nie pod zabudowę rekreacyjną. Podniosła również, że zaskarżona uchwała została wydana w 2000 r., zatem fakt częściowego zniesienia współwłasności w 2004 r. nie ma znaczenia prawnego. W dniu 27 października 2011 r., na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie, pełnomocnik skarżącej podniosła, iż fakt, że skarga na uchwałę Rady Gminy wniesiona została dopiero po 11 latach od jej uchwalenia wynika z tego, że skarżąca cały ten czas wnosiła o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz jej wnioski nie były respektowane. Wprawdzie jest opracowywana zmiana studium uwarunkowań co do przeznaczenia nieruchomości skarżącej, ale nie wiadomo kiedy będzie uchwalona. Pełnomocnik wskazała również, iż nie zawiadamiając skarżącej na piśmie o dokonywanych zmianach w planie, Zarząd Gminy nie dopełnił wszystkich wymaganych czynności przy uchwalaniu zmian w zapisach planu, a uniemożliwiając jej udział w postępowaniu Gmina naruszyła interes prawny skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, iż w świetle art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest jednak co do zasady wyłącznie pod względem zgodności z prawem. W konsekwencji, jeżeli zaskarżony akt nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd zobowiązany jest skargę oddalić. Wskazać należy, iż stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż skargę w trybie tego przepisu może wnieść skutecznie tylko ten, kto wykaże się naruszeniem przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia. Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym podlega zatem uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę – wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Składając skargę, musi on zatem wykazać nie tylko istnienie po jego stronie interesu prawnego, ale również naruszenie własnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Wbrew stanowisku skarżącej, Sąd nie stwierdził, aby w warunkach niniejszej sprawy doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), jednym z obowiązków zarządu gminy, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, było zawiadomienie na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny mógł być naruszony ustaleniami planu (art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a). Obowiązek ten obejmował zawiadomienie właścicieli, a zatem wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę także i współwłaścicieli, jeśli nieruchomości te były przedmiotem współwłasności. W warunkach niniejszej sprawy, Rada Gminy nie kwestionuje tego, że w toku procedury uchwalania zamiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy S., w obrębie J., który swoim zakresem obejmuje działkę nr x, skarżąca nie została zawiadomiona o terminie wyłożenia projektu zmiany tego planu pomimo tego, że była wraz z J.N. współwłaścicielką przedmiotowej nieruchomości. Zawiadomiony został natomiast spowinowacony ze skarżącą J.N. i on w toku procedury planistycznej składał odpowiednie wnioski. Niezależnie od przyczyn uchybienia obowiązkowi, wynikającemu z art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, naruszenie procedury planistycznej w tym zakresie nie stanowi jednak, w ocenie Sądu, wystarczającej podstawy do stwierdzenia w niniejszej sprawie nieważności zaskarżonej uchwały. Wprawdzie bowiem, stosownie do art. 27 ust. 1 powołanej ustawy, naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części, jednakże w sytuacji, gdy uchwała skarżona jest w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, naruszenie procedury planistycznej przy jej uchwalaniu nie stanowi samoistnej podstawy do stwierdzenia jej nieważności, jeśli podjęta w tym trybie uchwała nie wpłynęła negatywne na sytuację prawną strony – nie wywołuje negatywnych dla strony konsekwencji prawnych. W warunkach niniejszej sprawy, skarżąca nie wykazała, aby zaskarżona uchwała naruszyła jej interes prawny w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zauważyć należy, iż w wyniku uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w istocie nie doszło do zmiany sytuacji prawnej nieruchomości, której skarżąca była współwłaścicielką. Wskazać należy, iż z załączonej do skargi kopii aktu notarialnego z dnia 7 czerwca 1991 r., Rep. A Nr "[...]" (umowa sprzedaży), wynika, iż działka nr x w planie zagospodarowania przestrzennego przewidziana była już wówczas do użytkowania rolniczego. Działka nr x stanowiła bowiem nieruchomość rolną, którą zgodnie z załączoną do skargi kopią aktu notarialnego z dnia 5 maja 2004 r., Rep. A Nr "[...]" (umowa częściowego zniesienia współwłasności), została w 2004 r. podzielona na działki nr "[...]". Z załączonych do pisma procesowego z dnia 14 września 2011 r. kopii wypisów z rejestru gruntów wynika, iż stanowiące obecnie własność i współwłasność skarżącej działki stanowią nadal użytki rolne, w tym działka nr "[...]" – użytki rolne zabudowane (B-RVI). Mając to na uwdze podkreślić należy, iż jak wynika z załączonego do wezwania do usunięcia naruszenia prawa pisma Wójta Gminy S. z dnia 26 maja 2009 r., zaskarżoną uchwałą przyjęto zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które dotyczyły tylko zabudowy letniskowej, a nie mieszkalnej. Tereny, na których stały budynki mieszkalne zostały wyłączone z ustaleń planu. Z uwagi na fakt, że znajdowały się w centrum opracowywanego planu zostały objęte jego granicami (tereny objęte planem muszą być spójne), lecz pozostały z niezmienionym przeznaczeniem. Dotyczy to nie tylko nieruchomości skarżącej, ale i innych sąsiadujących. W warunkach niniejszej sprawy, z przyczyn wskazanych wyżej nie doszło zatem do zmiany sytuacji prawnej nieruchomości, stanowiącej współwłasność skarżącej. Z załącznika do zaskarżonej uchwały wynika bowiem, iż nie tylko działki nr "[...]", lecz również działki xx oraz nr xxx, oznaczone zostały w planie symbolem "M" (Istniejąca zabudowa mieszkaniowa adaptowana), co jak wskazał Wójt Gminy było konsekwencją znajdowania się na tym obszarze zabudowy mieszkaniowej. Z tej najprawdopodobniej przyczyny zastrzeżeń do zmiany planu nie wnosił w tym zakresie drugi współwłaściciel działki nr x, którego interes prawny musiał być również w toku procedury planistycznej uwzględniony. Nie jest tym samym uzasadnione twierdzenie skarżącej co do odmiennego przeznaczenia wszystkich działek sąsiadujących z działką nr x i naruszenia w tym zakresie zasady proporcjonalności i uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym ładu przestrzennego oraz walorów ekonomicznych przestrzeni i prawa własności. Działki objęte symbolem "M" stanowią bowiem zwartą całość, a brak wprowadzenia zmian w ich przeznaczeniu wynikał z akceptacji dotychczasowego ich przeznaczenia i wykorzystania. Zabudowa letniskowa jest bowiem pojęciem węższym niż zabudowa mieszkaniowa. W warunkach niniejszej sprawy trudno tym samym uznać, że organy gminy, którym na mocy przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przysługiwało prawo legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności podjęły uchwałę, która naruszyła istotę tego prawa. Dodatkowo zauważyć należy, iż uwzględnienie postulatu skarżącej co do zmiany przeznaczenia działki nr x z symbolu "M" na "ML" (Istniejący podział terenów rolnych na działki rolne z możliwością przeznaczenia wskazanych terenów na funkcję zabudowy letniskowej pod określonymi w planie warunkami) pociągałby za sobą konsekwencje w postaci braku możliwości jej podziału. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 3 zaskarżonej uchwały "Warunki architektoniczne oraz zagospodarowanie działki", budynki tworzące zabudowę letniskowa muszą odpowiadać określonym warunkom, w tym m.in.: na działce może być wzniesiony tylko jeden budynek letniskowy. Wyznaczone działki nie mogą być dzielone na mniejsze celem zagęszczenia zabudowy. Dopuszcza się łączenie działek sąsiednich celem uzyskania jednej działki o zwiększonej powierzchni. W warunkach niniejszej sprawy, stwierdzić zatem należy, iż nie brak objęcia działki nr x symbolem "ML", lecz w istocie dopiero mający miejsce po uchwaleniu zaskarżonej uchwały podział tej działki wpłynął na sytuację faktyczną skarżącej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało oddalić skargę.