I FZ 333/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, , , po rozpoznaniu w dniu 5 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. M. "S." w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1659/12 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 26 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1659/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił S. M. "S." w W. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 26 stycznia 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Sąd pierwszej instancji przedstawiając stan faktyczny sprawy podał, że skarżąca wniosła dnia 13 kwietnia 2012 r., bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 26 stycznia 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Sąd pierwszej instancji przesłał Ministrowi Finansów ww. skargę przy piśmie z dnia 20 kwietnia 2012 r., nadanym w dniu 23 kwietnia 2012 r. w urzędzie pocztowym. Skarżącą poinformowano o tym fakcie pismem z dnia 20 kwietnia 2012 r., nadanym w dniu 23 kwietnia 2012 r. w urzędzie pocztowym. Skarżąca pismem z dnia 24 kwietnia 2012 r. (nadanym w dniu 25 kwietnia 2012 r.) zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 26 stycznia 2012 r., składając jednocześnie skargę z dnia 13 kwietnia 2012 r. na ww. interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 26 stycznia 2012 r. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniła, że w dniu 23 kwietnia 2012 r. otrzymała z Sądu informację, że skargę przekazano do Ministra Finansów. Strona wskazała, że przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia skargi było przesłanie skargi w wymaganym terminie, jednakże do niewłaściwego organu. Błąd ten nie był wynikiem świadomego działania, a jedynie wynikał z niewiedzy pracownika sekretariatu skarżącej, co do właściwego trybu składania tego rodzaju pism. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji powołując się na treść art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej jako P.p.s.a. stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Podkreślił przy tym, że skarżąca mimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej interpretacji indywidualnej wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i nie przedłożyła żadnych okoliczności, które mogłyby usprawiedliwić ten fakt. Wskazała jedynie, że przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia skargi było przesłanie skargi w wymaganym terminie, jednakże do niewłaściwego organu. Błąd ten wynikał z niewiedzy pracownika sekretariatu skarżącej co do właściwego trybu składania tego rodzaju pism. Sąd wyjaśnił, że powierzenie wysłania przesyłki konkretnemu pracownikowi powoduje, że niewywiązanie się przez niego z tego obowiązku w sposób prawidłowy, bez wyraźnych przeszkód obiektywnych, obciąża również osobę zlecającą czynność temu właśnie pracownikowi, ujmując zaś zagadnienie szerzej - skutki zaniedbania pracownika obciążają również pracodawcę. W ocenie Sądu wskazany powód uchybienia terminowi do wniesienia skargi z całą pewnością nie wskazywał na brak winy w uchybieniu, lecz wręcz przeciwnie – świadczył o co najmniej lekkim niedbalstwie skarżącej, a dopuszczenie się przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa w prowadzeniu własnych spraw wyłącza możliwość uwzględnienia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Nie godząc się z powyższym postanowieniem strona wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a., poprzez odmówienie przywrócenia terminu do wniesienia skargi, wynikające z błędnego ustalenia, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu zażalenia skarżącą ponownie podkreśliła, że skarga została wysłana w ustawowym terminie, a jedynie omyłkowo nie została skierowana bezpośrednio do organu odwoławczego. Pomyłka ta nie była wynikiem świadomego działania a jedynie wynikała z niewiedzy pracownika sekretariatu, co do właściwego trybu składania pism odwoławczych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W ocenie skarżącej skoro skarga została wysłana w ustawowym terminie to należy przyjąć, że wyłącznie omyłkowe skierowanie jej do organu odwoławczego nie powinno spowodować tak daleko idących konsekwencji dla strony skarżącej. W związku z powyższym, zdaniem strony nie ponosi ona winy w postaci niedbalstwa przy wnoszeniu skargi. Mając na uwadze powyższe wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez uwzględnienie wniosku i przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na interpretację Ministra Finansów z dnia 26 stycznia 2012 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i art. 87 P.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a.), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2 P.p.s.a.), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1 P.p.s.a.) i dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności, wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, iż strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, gdyż okoliczności podane zarówno we wniosku o przywrócenie terminu jak i powtórzone później w zażaleniu nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie to było niezawinione. Należy zauważyć, że o zasadności wniosku nie może przesądzać argument, iż uchybienie terminu było wynikiem błędu i niewiedzy pracownika sekretariatu skarżącej. Odwołując się bowiem do ugruntowanego w orzecznictwie poglądu, trzeba stwierdzić, że zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona powodują, że nie można uznać braku winy strony w uchybieniu terminowi (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 1999 r. sygn. I PKN 76/99, OSNP 2000 r. Nr 11, poz. 431; także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2000 r. sygn. II CKN 554/00, Lex nr 51986). Skarżąca ponosi tym samym odpowiedzialność za dobór osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu swoich spraw, a za zaniedbania pracowników strony odpowiedzialność ponosi sama strona (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2009 r., I FSK 853/08, LEX nr 537041). Odnośnie natomiast argumentu dotyczącego niewiedzy pracownika skarżącej o trybie wnoszenia pism do sądu administracyjnego również nie może zostać uwzględniony. Zauważyć bowiem należy, że w interpretacji indywidualnej Ministra Finansów zostało zawarte prawidłowe pouczenie o możliwości i trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W związku z tym skarżąca (jej pracownik) nie może tłumaczyć się brakiem wiedzy, bowiem o możliwości podjęcia czynności w trybie odwoławczym została prawidłowo pouczona przez organ. Skoro zatem za zaniedbania pracownika związane z obiegiem korespondencji odpowiedzialność ponosi strona to okoliczność podnoszona przez skarżącą, że przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia skargi było zaniedbanie i niewiedza pracownika sekretariatu skarżącej, co do trybu składania tego rodzaju pism nie może stanowić o braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.