II SA/Wa 2689/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Janusz Walawski Sędzia WSA Waldemar Śledzik Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi C. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. C. P., powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), wystąpił do Urzędu W. Biura Gospodarki Nieruchomościami Wydziału [...] z wnioskiem o udostępnienie mu zestawienia nieruchomości nabytych przez W. w roku 2009 i 2010 z podziałem na nieruchomości gruntowe i zabudowane, ze wskazaniem ich położenia (adresów), powierzchni oraz zapłaconej ceny. W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia [...] lutego 2011 r. Dyrektor Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W. udzielił zainteresowanemu ogólnych informacji na temat nabycia przez W. nieruchomości w latach 2009-2010, wskazując, że udostępnienie szczegółów transakcji nie jest możliwe z uwagi na ochronę danych osobowych i tajemnicę handlową. Kwestionując udzieloną odpowiedź, w piśmie z dnia [...] marca 2011 r. C. P. ponowił swoje żądanie z dnia [...] lutego 2011 r., domagając się ujawnienia konkretnych informacji. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. Dyrektor Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W. poinformował zainteresowanego, że szczegółowe informacje dotyczące nabycia przez W. nieruchomości w latach 2009-2010 nie mogą zostać udostępnione ze względu na prywatność osób fizycznych i tajemnicę przedsiębiorcy. Z kolei informacje o majątku publicznym jednostki samorządu terytorialnego zostały upublicznione w formie zbiorczych wiadomości o wykonaniu budżetu i znajdują się w Biuletynie Informacji Publicznej W. pod adresem internetowym www.bip. [...].pl. W piśmie z dnia [...] marca 2011 r. Zastępca Dyrektora Gabinetu Prezydenta W. poinformował Dyrektora Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W., że odmowa udostępnienia informacji publicznej – zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej – następuje w formie decyzji administracyjnej, co oznacza konieczność wydania stosownej decyzji w niniejszej sprawie. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Prezydent W., mając za podstawę art. 10 ust. 1, art. 16 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił C. P. udostępnienia żądanej informacji publicznej, tj. zestawienia nieruchomości nabytych przez W. w roku 2009 i 2010 z podziałem na nieruchomości gruntowe i zabudowane o powierzchniach od 500 m2 do 5000 m2, ze wskazaniem ich położenia (adresów), powierzchni oraz zapłaconej ceny. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że wniosek zainteresowanego nie dotyczył informacji prostej, co wiązałoby się tylko z sięgnięciem do materiałów źródłowych i stanowiłoby czynność czysto techniczną, dotyczył natomiast informacji, którą należy pozyskać w oparciu o posiadane dokumenty i utworzyć w formie odrębnego zestawienia, podejmując stosowne działania analityczne. W wyniku podjęcia tych działań powstanie nowa informacja, mająca charakter przetworzony, której udostępnienie następuje jedynie, gdy wnioskodawca wskaże powody, dla których spełnienie jego żądania jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Tymczasem – zdaniem organu – C. P. w swym wniosku nie wskazał, że uzyskanie żądanej informacji będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ponadto, ujawnienie szczegółów transakcji nie jest możliwe z uwagi na ochronę danych osobowych i tajemnicę handlową. Nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem, C. P. uczynił je przedmiotem odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., domagając się jego uchylenia i udostępnienia informacji publicznej, o którą się zwrócił. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 2 kpa, art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując na konieczność wezwania wnioskodawcy do wykazania interesu publicznego, bowiem osoba zainteresowana uzyskaniem informacji publicznej w chwili składania wniosku nie musi wiedzieć, że żądana informacja publiczna ma charakter informacji przetworzonej, zwłaszcza gdy organ twierdzi, że wniosek nie dotyczy informacji prostej. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Dyrektor Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W. wezwał C. P. do wykazania powodów, dla których spełnienie jego żądania udzielenia informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. wnioskodawca podniósł, że pozyskanie informacji publicznej, będącej przedmiotem jego zainteresowania, pozwoli mu na ocenę gospodarności władz publicznych oraz na weryfikację danych, którymi posługują się rzeczoznawcy majątkowi. W dniu [...] września 2011 r. Dyrektor Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W. ponownie wezwał C. P. do wskazania powodów, dla których spełnienie jego żądania udzielenia informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca został także poinformowany, że zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, osoba zainteresowana uzyskaniem informacji publicznej powinna w terminie 14 dni od otrzymania wezwania ustosunkować się do jego treści, bowiem w przeciwnym wypadku, brak odpowiedzi w tym terminie doprowadzi do umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej (wezwanie doręczone w dniu [...] września 2011 r.). Udzielając odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia [...] września 2011 r. C. P. wyjaśnił, że jest w trakcie postępowania egzekucyjnego, a pozyskana informacja publiczna pozwoli mu na ewentualną korektę operatu szacunkowego, który został sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego dla potrzeb toczącego się postępowania administracyjnego, zaś korekta operatu szacunkowego pozwoli uniknąć dużego uszczerbku majątkowego dla wnioskodawcy. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Prezydent W., stosując art. 10 ust. 1, art. 14 ust. 2, art. 16 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także art. 104 i art. 107 kpa, odmówił C. P. udostępnienia żądanej informacji publicznej, tj. zestawienia nieruchomości nabytych przez W. w roku 2009 i 2010 z podziałem na nieruchomości gruntowe i zabudowane o powierzchniach od 500 m2 do 5000 m2, ze wskazaniem ich położenia (adresów), powierzchni oraz zapłaconej ceny. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że informacja publiczna, o którą zwrócił się wnioskodawca, nie jest informacją prostą, gdyż organ nie dysponuje takim gotowym zestawieniem danych. Natomiast stworzenie odpowiedniego zestawienia, które odpowiadałoby treści jego żądania, wymaga sięgnięcia do dokumentacji źródłowej, w oparciu o którą powstanie nowy dokument. To zaś świadczy, że wniosek dotyczy informacji przetworzonej, która wprawdzie podlega udostępnieniu, ale tylko w sytuacji wykazania przez wnioskodawcę interesu publicznego. Zdaniem Prezydenta, w rozpoznawanej sprawie zainteresowany nie wskazał powodów, dla których spełnienie jego żądania udzielenia mu informacji publicznej byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wręcz przeciwnie, żądana informacja będzie służyć wyłącznie jego interesowi prywatnemu, a w takim przypadku odmawia się udzielenia informacji publicznej. C. P., kwestionując podjęte rozstrzygnięcie, złożył od niego odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., wnosząc o jego uchylenie i udostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. Podniósł, że – wbrew stanowisku organu – żądana informacja publiczna nie ma charakteru informacji przetworzonej i powinna zostać udostępniona bez względu na interes publiczny, choć i ten – zdaniem zainteresowanego – został w sprawie wykazany, wszak ocena gospodarności władz publicznych i weryfikacja danych, którymi posługują się rzeczoznawcy majątkowi, ma duże oddziaływanie społeczne, wpływające na funkcjonowanie organów jednostki samorządu terytorialnego. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając w oparciu o art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 39 ust. 5 ww. ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 1 i art. 2 ww. ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania i wskazując, że istotnie żądana przez zainteresowanego informacja publiczna jest informacją przetworzoną, zaś on sam nie wykazał, by jej udostępnienie było szczególnie istotne dla interesu publicznego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję C. P. wskazał, że odmowa udzielenia mu informacji publicznej jest sprzeczna z konstytucyjnym prawem dostępu do informacji publicznej, bowiem jako obywatel ma prawo do informacji na temat funkcjonowania władz publicznych. Dodatkowo, ocena gospodarności tych władz wypływa z zasady kontroli społecznej, określonej w art. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący nie zgodził się, że informacja, o którą się zwrócił, jest informacją przetworzoną, i że nie wykazał interesu publicznego. Podniósł zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji. Udzielając odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, odwołując się do stanowiska, jakie przedstawiło w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 18 kwietnia 2012 r. C. P. podtrzymał zarzuty i twierdzenia zawarte w skardze, wnosząc także o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W rozpoznawanej sprawie istotnie został spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy, co zresztą sporne nie jest. Sporna natomiast jest kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej. Orzekające w sprawie organy zgodnie twierdzą, że informacja dotycząca nieruchomości nabytych przez W. w roku 2009 i 2010 z podziałem na nieruchomości gruntowe i zabudowane, ze wskazaniem ich położenia (adresów), powierzchni oraz zapłaconej ceny, o którą zwrócił się skarżący do Prezydenta W., ma charakter informacji publicznej przetworzonej, natomiast odmowa jej udostępnienia podyktowana jest niewykazaniem przez zainteresowanego powodów, dla których spełnienie jego żądania udzielenia informacji publicznej byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przepis ten, będąc podstawą do uzyskania informacji publicznej przetworzonej, w istocie ogranicza do niej dostęp, wskazując na konieczność wykazania, że jej udzielenie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Nie chodzi zatem, by udzielenie informacji publicznej było jedynie istotne dla interesu publicznego, lecz ma być dla tegoż interesu publicznego szczególnie istotne. W przypadku bowiem informacji publicznej przetworzonej, jej udostępnienie poprzedzone jest procesem tworzenia nowej informacji, nieistniejącej w chwili skierowania wniosku w takim kształcie i w takiej postaci, jakiej oczekuje wnioskodawca. Wspomniany proces powstawania tej informacji skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Samo więc zanonimizowanie objętych wnioskiem dokumentów nie będzie stanowić procesu przetworzenia informacji publicznej, a jedynie świadczyć będzie o jej przekształceniu, co mimo wszystko nie odbierze tak przekształconej informacji jej prostego charakteru. Jeżeli jednak utworzenie nowego zestawienia w oparciu o informacje proste wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, a w szczególności, gdy wymaga to analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca, to czynności podejmowane w tym zakresie wskazywać będą na proces tworzenia jakościowo nowej informacji, a więc informacji przetworzonej. Nowe zestawienie informacji nie stanowi informacji przetworzonej tylko wtedy, gdy jego wytworzenie nie wymusza analizowania posiadanego zasobu dokumentów i wyboru tylko niektórych dokumentów z tego zasobu według określonych kryteriów. Jednak w rozpoznawanej sprawie tak nie jest, bowiem udzielenie informacji dotyczącej nieruchomości nabytych przez W. w roku 2009 i 2010 z podziałem na nieruchomości gruntowe i zabudowane, ze wskazaniem ich położenia (adresów), powierzchni oraz zapłaconej ceny istotnie wymaga sięgnięcia do dokumentacji źródłowej, w oparciu o którą powstanie jakościowo nowa informacja w formie zestawienia według wskazanych przez skarżącego kryteriów. Innymi słowy, informacja objęta wnioskiem fizycznie istnieje, lecz tylko w ujęciu cząstkowym, nie ma bowiem gotowego dokumentu, którego treść odpowiadałaby intencjom wnioskodawcy, natomiast dla zaistnienia informacji w ujęciu całościowym, odpowiadającym żądaniu wnioskodawcy, konieczne jest jej opracowanie (wytworzenie), by informacja mogła przyjąć taką treść i formę, jakiej oczekuje zainteresowany, to zaś wskazuje na proces jej przetworzenia. Jak już zostało zaznaczone, odmowa udostępnienia informacji przetworzonej – orzekana w drodze decyzji wydawanej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej – może nastąpić jedynie w przypadku, gdy wnioskodawca nie spełni warunku określonego w art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, którym jest konieczność wykazania, że udostępnienie żądanej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W niniejszej sprawie skarżący w rzeczy samej nie wykazał, by udostępnienie informacji publicznej, objętej jego wnioskiem, było szczególnie istotne dla interesu publicznego. Udzielając odpowiedzi na wezwanie organu do wykazania powodów, dla których udzielenie informacji publicznej będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego, w piśmie z dnia [...] września 2011 r. C. P. wyjaśnił, że jest w trakcie postępowania egzekucyjnego, a pozyskana informacja publiczna pozwoli mu na ewentualną korektę operatu szacunkowego, który został sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego dla potrzeb toczącego się postępowania administracyjnego, zaś korekta operatu szacunkowego pozwoli mu uniknąć dużego uszczerbku w jego majątku. Skarżący, oprócz powyższego, prezentuje w sprawie stanowisko, że ocena gospodarności władz publicznych i weryfikacja danych, którymi posługują się rzeczoznawcy majątkowi, ma duże oddziaływanie społeczne, wpływające na funkcjonowanie organów jednostki samorządu terytorialnego i wywodzi z tego, poprzez treść art. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, że udzielenie informacji publicznej będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednak ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw (tu prawa do informacji publicznej) mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym Państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Z przepisu tego wynika, że każdy obywatel może korzystać z konstytucyjnych wolności i praw w granicach zakreślonych przez ustawę, albowiem chroniąc sferę wolności obywatelskich, Konstytucja dopuszcza także ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw i wolności, stanowiąc, że "mogą być ustanawiane tylko w ustawie", jak choćby właśnie w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Istotne przy tym jest, że ograniczenia w zakresie korzystania z praw i wolności mogą być wprowadzane tylko wówczas, gdy są konieczne w demokratycznym Państwie w celu zapewnienia jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, ochrony wolności i praw innych osób. Omawiany wcześniej proces przetwarzania informacji koncentruje uwagę podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla zainteresowanego, nie pozwalając na realizację przypisanych mu zadań i kompetencji w chwili jej opracowywania, dlatego też prawodawca przyjął, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawodawca, ustanawiając zatem prawo do informacji publicznej, ma również na względzie potrzebę zapewnienia ładu i porządku publicznego, którego w tym przypadku należy upatrywać w zagwarantowaniu podmiotom zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej możliwości prawidłowego funkcjonowania w ramach przypisanych im kompetencji, tak, by ich powinności nie zostały zdeterminowane jedynie udzielaniem informacji publicznej. Tym samym, określając konstytucyjne wolności i prawa obywatela, prawodawca dostrzega potrzebę wprowadzania ograniczeń tych dóbr. Przedkłada jedno dobro konstytucyjne nad drugie, wytyczając tym samym granice korzystania z wolności i praw, tworząc swoistą hierarchię dóbr, mieszczącą się w ich konstytucyjnych relacjach. W tym kontekście nie bez znaczenia jest także treść ustępu 2 art. 31 Konstytucji, w myśl którego każdy jest obowiązany szanować wolności i prawa innych, nikogo też nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje. Ograniczając pewną sferę wolności konstytucyjnej obywatela, przepis ustawy musi czynić to w sposób, który przede wszystkim nie naruszy jej istoty i nie spowoduje zachwiania relacji konstytucyjnego dobra, które jest ograniczane (prawo do informacji publicznej), do celu, jaki temu przyświeca (ochrona porządku publicznego), który to cel musi być także kwalifikowany w kategoriach wartości konstytucyjnej (interes Państwa). Chodzi zatem o prawidłowe wyważenie proporcji, jakie muszą być zachowane, by przyjąć, że dane ograniczenie wolności obywatelskiej nie narusza konstytucyjnej hierarchii dóbr (zasada proporcjonalności). Ustawodawca, ograniczając w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej dostęp do informacji przetworzonej, czyni to więc w zgodzie z zasadą proporcjonalności i nie można w tym przypadku mówić o łamaniu konstytucyjnych uprawnień obywatela. Z kolei to, że władza zwierzchnia w Rzeczypospolitej Polskiej należy do Narodu, i że to Naród sprawuje władzę przez swoich przedstawicieli lub bezpośrednio (art. 4 Konstytucji RP), wcale nie oznacza, że na tej podstawie obywatel uzyskuje uprawnienie do realizacji swoich prywatnych celów, używając do tego ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie na tym polega udzielanie informacji publicznej przetworzonej ze względu na szczególnie istotny interes publiczny. Skarżący działa bowiem w mylnym przekonaniu, że jako obywatel ma prawo do uzyskania wszelkich informacji od organu władzy publicznej. Tymczasem ustawa o dostępie do informacji publicznej wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznych (i to też z ograniczeniami), a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji. Czyniąc zadość wymogom ustawy o dostępie do informacji publicznej, skarżący na wezwanie organu winien zatem wykazać, w jakim zakresie udzielenie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego i wyjaśnić, w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony tego interesu (interesu Państwa) lub poprawy funkcjonowania organów władzy publicznej. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 listopada 2011 r. o sygn. akt I OSK 1365/11 (publ. M. Prawn. 2011/23/1242), domaganie się dostępu do informacji publicznej, mającej charakter przetworzony, jest zasadne jedynie wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, iż jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jeśli zaś żądanie to związane jest z prywatnym interesem wnioskodawcy, zasadne jest wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. W przedstawionym stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu. Motywy ich podjęcia zostały w pełni wyjaśnione, zaś przytoczona argumentacja jest wyczerpująca. Zatem za nieuzasadnione należy uznać zarzuty zawarte w skardze. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł, jak w sentencji wyroku.