II SA/Łd 1063/11

Dnia 18 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2012 roku sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Zaskarżoną decyzja z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (teksyt jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1070 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań A. K., M. B., G. W. i E. W., E. M. od decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...], znak: [...] w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o maksymalnej mocy 600 kW, przewidzianej do realizacji na działce nr ewid. 265 w miejscowości P., gmina S. - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jak ustalono w toku postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia 16 maja 2011 r. Wójt Gminy S. ustalił na wniosek E. M. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację wskazanego wyżej przedsięwzięcia. Od wspomnianej decyzji odwołali się: A. K., M. B., G. W. i E. W. oraz inwestor – E. M. A. K., M. B. i G. W. w jednobrzmiących odwołaniach wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji, podnosząc zarzut wydania jej z rażącym naruszeniem art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). Ich zdaniem. planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Gminy w S. z dnia [...] (Dz.Urz. Woj. [...]. nr [...], poz. [...] z dnia [...]). Zgodnie z planem teren, na której planowana jest budowa elektrowni wiatrowej, oznaczony jest w planie symbolem "R" - tereny upraw rolnych, jako przeznaczenie podstawowe oraz tereny zabudowy zagrodowej, jednorodzinnej oraz towarzyszącej zabudowy gospodarczej, jako przeznaczenie dopuszczalne (§ 31 planu). Na tym terenie, zgodnie z § 13 ust. 5 planu obowiązuje zakaz zabudowy. Odwołujący podnieśli również, że wnioskodawcą w przedmiotowej sprawie jest E. M., Gospodarstwo Rolne z siedzibą w P., czyli podmiot, który nie posiada osobowości prawnej, wobec czego, w myśl art. 29 k.p.a., nie powinna zostać wydana żadna decyzja. Nadto zarzucono, że organ I instancji nieprawidłowo ustalił krąg stron postępowania, ponieważ stronami postępowania w sprawie dotyczącej wydania decyzji środowiskowej są właściciele działek pozostających w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia (w przedmiotowej sprawie właściciele działek nr: 318, 319, 321, 322, 323, 324). Zdaniem odwołujących organ I instancji naruszył przepisy art. 9 i art. 10 k.p.a., zaś wydana przez niego decyzja nie precyzuje lokalizacji inwestycji. Z ustaleń raportu wynika jedynie, że inwestycja będzie usytuowana w południowym krańcu działki nr ewid. 265, nie określając bliżej odległości elektrowni wiatrowej od stałego punktu odniesienia, jak np. granic działki, co jest konieczne dla określenia zgodności projektu budowlanego z decyzją środowiskową. Decyzja nie spełnia więc wymogu art. 82 ust. 1 pkt 1a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...). E. M. w swoim odwołaniu zarzuciła błędne ustalenie kręgu stron postępowania. Jej zdaniem stroną postępowania powinien być inwestor wraz z małżonkiem, oraz S. K. i K. W., jako właściciele nieruchomości sąsiednich dotkniętych oddziaływaniem inwestycji. Obszar oddziaływania przedsięwzięcia, zgodnie z raportem, nie rozciąga się na siedliska ludzkie, ani tereny przewidziane pod przyszłą zabudowę dlatego też właściciele działek sąsiednich, aby uzyskać status strony musieliby wykazać istnienie interesu prawnego, co w konkretnej sytuacji wymaga wskazania konkretnego przepisu prawa materialnego uzasadniającego uzyskanie takiego statusu. Zdaniem odwołującej, brak jest w polskim porządku prawnym normy prawa materialnego, która ustalałaby dopuszczalny poziom hałasu na działce rolnej, bądź też dopuszczalne normy migotania cieni. Sztuczne rozszerzanie kręgu stron tylko w celu umożliwienia czynnikowi społecznemu protestowania oraz przedłużania postępowania jest, w ocenie odwołującej, niedopuszczalne oraz niezgodne z procedurą administracyjną. W opinii odwołującej bezzasadne jest także postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w części ograniczenia terminu realizacji przedsięwzięcia do okresu od początku września do końca lutego, tj. poza sezonem lęgowym ptaków, skoro inwestycja dotyczy terenów rolnych (ornych), na których prace agrotechniczne można prowadzić cały rok. Przedmiotowe postanowienie ogranicza – według strony - możliwość zainstalowania urządzenia innego niż wyprodukowane w 2001 r., co uniemożliwia w praktyce zainstalowanie urządzenia starszego bądź młodszego, a na tym etapie procesu inwestycyjnego trudno przesądzić jakie to będzie urządzenie. Strona, odnosząc się do zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stwierdziła, że - w jej ocenie - jest ono zgodne z planem, ponieważ plan w § 11 pkt 4b określa zasady budowy systemów infrastruktury technicznej w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną oraz rozbudowy istniejącego systemu zasilania w energię elektryczną. Co istotne, Wójt Gminy S. wydał wcześniej szereg decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację pojedynczych elektrowni wiatrowych, a Starosta P. wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej na działce nr 264, graniczącej z działką objętą inwestycją. Wobec tak sformułowanych zarzutów odwołująca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. E. W. podniosła w swoim odwołaniu, iż planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ponieważ na gruntach oznaczonych symbolem "R" obowiązuje całkowity zakaz zabudowy. Obszar objęty inwestycją znajduje się w bliskiej odległości od budynków mieszkalnych. Elektrownie wiatrowe wytwarzają - w jej ocenie - uciążliwy jednostajny hałas, jak również niesłyszalne dla ludzkiego ucha ultradźwięki o niskiej częstotliwości, zaś poruszające się skrzydła wiatraka wytwarzają efekt migotania cieni, co negatywnie wpływa na ludzi. Odwołująca zażądała ochrony jej interesów oraz interesów mieszkańców wsi P. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zarówno dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak i dla przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, uzależnione jest, poza wyjątkami przewidzianymi w zdaniu drugim art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) od podstawowego kryterium, jakim jest zgodność planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli został dla danego terenu uchwalony. Oznacza to, że w pierwszym rzędzie organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach winien zbadać zgodność planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego w gminie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzenie bowiem niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego zwalania organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym również z przeprowadzenia uzgodnień z organami specjalistycznymi. Jak wskazało Kolegium, na terenie Gminy S. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Gminy w S. uchwała Nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Wojew. [...] z dnia [...] Nr [...], poz. [...]), zmieniony uchwałą Nr [...] z dnia [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. (Dz. Urz. Wojew. [.] z dnia [...] nr [...], poz. [...]). Z załączonej do wniosku o wydanie decyzji mapy ewidencyjnej w skali 1:5000 wynika, że planowane przedsięwzięcie zostanie zlokalizowane na terenie oznaczonym w ewidencji gruntów jako grunty rolne (RIVb). Z wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działkę nr ewid. 265 (załącznik nr 2 do planu) wynika, że działka nr 265 w części północnej przylegającej do drogi, oznaczonej na planie symbolem 3 KD-Z1/2, przeznaczona jest pod zabudowę zagrodową (teren oznaczony symbolem RM) oraz w części pod grunty rolne (teren oznaczony symbolem R). Natomiast z załączonej do wniosku o wydanie decyzji mapy ewidencyjnej w skali 1:5000 wynika, że planowane przedsięwzięcie zostanie zlokalizowane w części działki nr ewid. 265 oznaczonej w ewidencji gruntów jako grunty orne (RIVb) oraz w planie miejscowym symbolem "R", co w pełni odpowiada rolnemu przeznaczeniu gruntu w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. O ile zatem dla części terenu działki nr 265, przeznaczonego w planie pod zabudowę zagrodową miejscowy plan dopuszcza przeznaczenie tego terenu pod urządzenia infrastruktury technicznej (§14 ust. 1 lit. e), to dla części terenu działki nr 265 o podstawowym przeznaczeniu terenu pod uprawy polowe, jako dopuszczalne plan określa przeznaczenie pod istniejącą zabudowę zagrodową jednorodzinną oraz towarzyszącą zabudowę gospodarczą (§ 31 pkt 1 lit. a i lit. b). Obowiązujący plan określa również dla całego obszaru objętego jego zakresem, wspólne zasady budowy systemów infrastruktury technicznej i obsługi technicznej, w tym również zasady zaopatrzenia w energię elektryczną (§11 pkt 4 lit. a-e). Organ I instancji ustosunkowując się na żądanie Kolegium do zarzutów zawartych w odwołaniach, w tym również do zarzutu niezgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w piśmie z dnia 8 lipca 2011 r., powołując się na postanowienie zawarte w § 11 pkt 4 lit. b planu miejscowego oraz wykładnię językową pojęcia "infrastruktury technicznej", stwierdził, że wiatrak, jako niezbędny do świadczenia dostaw energii elektrycznej wytwarzanej z wiatru, jest konieczny do funkcjonowania społeczności (także wiejskiej), w tym między innymi do produkcji rolnej i budowlanej. Powyższe stwierdzenie – w ocenie organu odwoławczego - nie wyjaśnia stanowiska organu I instancji w zakresie zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, a zwłaszcza z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie wynika, aby organ I instancji w ogóle zbadał zgodność planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro zatem z ogólnych oraz szczegółowych ustaleń planu miejscowego wynika, że teren, na którym planowana jest lokalizacja elektrowni wiatrowej (oznaczony w planie symbolem R), jest przeznaczony pod uprawy polowe (przeznaczenie podstawowe) oraz pod istniejącą zabudowę zagrodową jednorodzinną oraz towarzyszącą zabudowę gospodarczą (przeznaczenie dopuszczalne), to z punktu widzenia tych ustaleń planu lokalizacja elektrowni wiatrowej na tym terenie byłaby niedopuszczalna. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący na terenie Gminy S. określa również zasady budowy, na całym obszarze objętym planem, systemów infrastruktury technicznej i obsługi technicznej, w tym również w zakresie dotyczącym zaopatrzenia w energię elektryczną. Zasady te zostały określone w § 11 pkt 4 uchwały Nr [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S., a następnie zostały zmienione na mocy postanowień § 8 pkt 4 uchwały Nr [...] z dnia [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. Jak zauważyło Kolegium powyższe ustalenia (zarówno w tekście pierwotnym planu jak i w tekście zmieniającym) odnoszą się wyłącznie do zasad zaopatrzenia w energię elektryczną, co jasno wynika z brzmienia obu wskazanych wyżej przepisów. Innymi słowy w § 8 pkt 4 uchwały Nr [...] z dnia [...] zmienione zostały jedynie zasady zaopatrzenia w energię elektryczną obowiązujące na terenie objętym planem, przy niezmienionym ich zakresie, który nadal dotyczy zaopatrzenia w energię elektryczną. Ponieważ zarówno uchwała Nr [...] z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. jak i uchwała Nr [...] z dnia [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. nie definiują pojęcia "zaopatrzenie w energię elektryczną", to w celu wyłożenia znaczenia tego pojęcia uzasadnione jest odwołanie się do ustawowej definicji zawartej w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.). W myśl art. 3 pkt 8 tej ustawy przez zaopatrzenie w ciepło, energię elektryczną, paliwa gazowe należy rozumieć procesy związane z dostarczaniem ciepła, energii elektrycznej, paliw gazowych do odbiorców. W świetle wskazanej definicji pod pojęciem zaopatrzenia w energię elektryczną rozumieć należy wyłącznie dostarczanie energii elektrycznej do jej odbiorców, a nie jej wytwarzanie. Elektrownia wiatrowa jest urządzeniem służącym do wytwarzania energii elektrycznej przy wykorzystaniu siły wiatru. Nie można jej więc zaliczyć do urządzeń zaopatrzenia w energię elektryczną. Przeanalizowania wymaga zatem, czy w świetle postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w Gminie S. oraz wskazanej wyżej legalnej definicji pojęcia "zaopatrzenia w energię elektryczną" dopuszczalne jest usytuowanie na terenach oznaczonych symbolem "R" urządzeń służących do produkcji energii elektrycznej, do jakich bez wątpienia zalicza się elektrownie wiatrowe. Organ I instancji winien przy tym, dokonując analizy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wziąć pod uwagę zmiany do planu wprowadzone uchwałą Nr [...] z dnia [...], które dotyczą zasad wyposażenia i obsługi terenów objętych planem w zakresie infrastruktury technicznej, w tym również w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną. Wykładni ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ I instancji winien dokonać z uwzględnieniem powyższych wskazań. Na marginesie Kolegium podniosło, że o dopuszczalności wydania decyzji środowiskowej, z punktu widzenia przesłanki zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie może przesądzać fakt wydania wcześniej innych decyzji środowiskowych dla elektrowni wiatrowych na terenie o tym samym przeznaczeniu w planie miejscowym. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że organ I instancji nie ustalił z należytą starannością, czy zaistniały przesłanki uzasadniające wydanie decyzji ustającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, zwłaszcza zaś przesłanki zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Z tego też powodu postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie wymaga uzupełnienia w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygniecie, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia organowi I instancji, który powinien, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy uwzględnić wskazania zawarte w uzasadnieniu niniejszej decyzji. Odnosząc się następnie do zarzutów odwołań Kolegium wskazało, że bezzasadny jest zarzut błędnego ustalenia kręgu stron postępowania. Za strony postępowania organ I instancji prawidłowo uznał właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, określonym przez inwestora na mapie ewidencyjnej w skali 1:5000, załączonej do wniosku o wydanie decyzji, literami A, B, C, D. Z ustaleń raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu dla terenów chronionych akustycznie (terenów zabudowanych), a ponadto turbina wiatrowa zostanie przez inwestora zlokalizowana na południowym krańcu działki nr 265, z dala od terenów chronionych akustycznie. Według przyjętego w raporcie wariantu realizacji planowanego przedsięwzięcia turbina znajdować się będzie w odległości koło 504m od terenów chronionych akustycznie (terenów zabudowanych), a więc przyjęcie wskazanego na mapie zakresu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na nieruchomości znajdujące się w najbliższym sąsiedztwie działki objętej przedsięwzięciem jest prawidłowe. Niezrozumiały w tym kontekście wydaje się zwłaszcza, podniesiony przez E. M. postulat ograniczenia kręgu stron postępowania do inwestora, jego małżonka jako współwłaściciela działki objętej przedsięwzięciem oraz właścicieli nieruchomości graniczących z terenem inwestycji. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia ma na celu ustalenie, czy realizacja danego przedsięwzięcia jest dopuszczalna z punktu widzenia ochrony środowiska oraz na jakich warunkach. Jego celem nie jest natomiast wskazywanie szczegółowej lokalizacji planowanego przedsięwzięcia, ponieważ jest to przedmiotem postępowania budowlanego (w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę). Wobec tego zarzut dotyczący nieprecyzyjnego wskazania usytuowania turbiny wiatrowej na działce nr 265 jest również chybiony. Powołany przez odwołujących przepis art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy stanowi, że w decyzji środowiskowej określenia wymaga rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia. Chodzi tu jednak o określenie miejsca realizacji planowanego przedsięwzięcia poprzez wskazanie nieruchomości objętej inwestycją oraz jej geodezyjnego położenia nie zaś szczegółowego usytuowania przedsięwzięcia na nieruchomości objętej inwestycją. Według SKO rację ma także inwestorka, że organ I instancji zbędnie określił wnioskodawcę jako E. M. "Gospodarstwo Rolne", skoro podmiotem praw i obowiązków w niniejszym postępowaniu jest ona sama jako osoba fizyczna, nie zaś prowadzone przez nią gospodarstwo rolne. Niezrozumiały jest natomiast – zdaniem Kolegium - zarzut E. M., iż poprzez określenie w zaskarżonej decyzji roku wyprodukowania planowanej do zainstalowania turbiny wiatrowej jako 2001, organ I instancji ograniczył możliwość zainstalowania urządzenia wyprodukowanego w innym roku, w sytuacji, gdy sam inwestor w karcie informacyjnej załączonej do wniosku o wydanie decyzji określił rok wyprodukowania planowanej do zainstalowania turbiny na rok 2001 (s. 11 karty informacyjnej). Niezasadny jest także zarzut dotyczący postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w części ograniczenia terminu realizacji przedsięwzięcia, bowiem ograniczenie terminu realizacji robót budowlanych do okresu od początku września do końca lutego, tj. poza sezonem lęgowym ptaków, jest uzasadnione ochroną ptaków przebywających na terenie realizacji przedsięwzięcia przed negatywnymi skutkami prac budowlanych prowadzonych przy użyciu ciężkiego sprzętu budowlanego, co wynika z uzupełnienia raportu (opis prac budowlanych s. 15-17). Ponadto autor uzupełnienia do raportu, w załączniku nr 20 na s. 31, wskazał na konieczność przeprowadzenia prac budowlanych i montażowych generatorów wiatrowych w okresie sierpień-marzec, po okresie lęgowym ptaków, z uwagi na minimalizację wpływu farmy wiatrowej na awifaunę, co wskazuje na to, że sam inwestor dostrzegł potrzebę przeprowadzenia prac budowlanych z uwzględnieniem ochrony ptaków przed negatywnymi ich skutkami. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E. M. wniosła o "uchylenie uzasadnienia decyzji Kolegium" oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w zakresie wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy S. oraz ustaleń dotyczących kręgu stron postępowania administracyjnego, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, przeprowadzenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu, a w razie uznania okoliczności dowodzonych za pomocą załącznika nr 3 za nieudowodnione o powołanie biegłego z zakresu geodezji na okoliczność rzeczywistego położenia w terenie punktów A, B, C, D oznaczonych na mapie oraz ustalenia właścicieli nieruchomości wskazanych tymi punktami (punkty A, B, C, D zgodnie z raportem określone są za pomocą współrzędnych geograficznych). Strona zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego t.j. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Gminy S. (MPZP), poprzez bezprawne i bezpodstawne zinterpretowanie pojęcia "zaopatrzenie" w odniesieniu do infrastruktury technicznej, poprzez zapożyczenie znaczenia pojęcia "zaopatrzenie" z ustawy Prawo energetyczne, co narusza jedną z podstawowych zasad wykładni aktów prawnych, zgodnie z którą nie można nadawać pojęciu użytemu w akcie prawnym wielu znaczeń w ramach tego samego aktu prawnego, 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 28 k.p.a., poprzez niewłaściwe ustalenie kręgu stron postępowania wynikające z niezrozumienia pojęcia "interes prawny", jakim posługuje się rzeczony przepis, oraz nieprzeanalizowania wszystkich okoliczności faktycznych oraz dokumentów sprawy (w szczególności Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko) b) art. 7, 8 oraz art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych wynikające z niezrozumienia dokumentacji sprawy, załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu strony, nierozpoznanie sprawy na rozprawie, wobec szeregu wątpliwości i stopnia skomplikowania sprawy, jak również konieczności wykorzystania wiedzy specjalistycznej, wskutek czego nie zapewniono stronie w sposób należyty czynnego udziału w postępowaniu, nieuwzględnienie interesu społecznego przy rozpoznaniu sprawy (konsekwencje zmiany utrwalonej już wykładni postanowień MPZP), nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącej oraz niepodanie uzasadnienia prawnego w odniesieniu do wszystkich rozpoznanych zarzutów odwołania. c) art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. in fine, poprzez wydanie niewłaściwego rozstrzygnięcia w zestawieniu z uzasadnieniem decyzji, co prowadzi do przewlekłości postępowania. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2012r. pełnomocnik skarżącej podniósł, iż w miesiącu [...] wydana została kolejna decyzja Wójta S., odmawiająca, wobec sprzeczności z planem zagospodarowania przestrzennego, ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, od której skarżąca wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. Wskazała ponadto, iż na jej wniosek stwierdzona została nieważność decyzji środowiskowej wydanej na rzecz sąsiada, planującego realizację takiej samej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2) Po myśli art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a. wszakże, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono zbędne z przyczyn innych niż cofnięcie skargi lub śmierć strony. Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego oznacza przerwanie i zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego z powodu zaistnienia w jego toku zdarzeń, które uniemożliwiają osiągniecie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności staje się zbędne albo nawet niedopuszczalne. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego, w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia lub też na skutek zdarzeń, które zaistniały po wydaniu zaskarżonego orzeczenia, ocena jego legalności jest zbędna. W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem skargi E. M. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], wydana na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego. W miesiącu [...] organ I instancji, ponownie rozpatrując sprawę, rozstrzygnął wszakże ponownie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia planowanego przez skarżącą. Decyzja wspomniana została przez E. M. powtórnie zaskarżona do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. i jest przedmiotem toczącego się postępowania odwoławczego. Oznacza to, że na skutek rozstrzygnięć, wydanych w toku postępowania administracyjnego po dacie zaskarżonej decyzji, zbędna stała się ocena legalności tegoż orzeczenia (kasacyjnego). Przedmiotem badania w postępowaniu sądowym byłaby bowiem zgodność z prawem rozstrzygnięcia, które zostało "skonsumowane" na skutek wydania nowego orzeczenia w tym samym przedmiocie. Zaskarżeniu podlegają natomiast dalsze wydane w sprawie rozstrzygnięcia, po wyczerpaniu toku instancji w postępowaniu administracyjnym. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego jako bezprzedmiotowego. j.m.