VII SO/Wa 7/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. D. o wymierzenie grzywny Przewodniczącemu Krajowej Rady Sądownictwa w związku z nieprzekazaniem akt do sądu administracyjnego w ustawowym terminie postanawia: odrzucić wniosek. Pismem z dnia 24 lutego 2012 r. A. D. złożył wniosek o wymierzenie grzywny Przewodniczącemu Krajowej Rady Sądownictwa w związku z nieprzekazaniem akt do sądu administracyjnego w ustawowym terminie. Wniosek został złożony w oparciu o przepisy art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002.270 – dalej zw. p.p.s.a.). W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przedmiotem niniejszej sprawy, jak wyżej zaznaczono, jest wniosek o wymierzenie grzywny Przewodniczącemu Krajowej Rady Sądownictwa w związku z nieprzekazaniem akt do sądu administracyjnego w ustawowym terminie. Jak wynika z akt sprawy wniosek został złożony w związku ze skargą rozpoznawaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy postanowienia z dnia 26 marca 2012 r. odrzucił skargę w tej sprawie z uwagi na jej niedopuszczalność (sygn. akt VII SAB/Wa 43/12). Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 55 § 1 powołanej ustawy w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Następnie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 p.p.s.a. W indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej kontrola działalności organów obejmuje orzekanie w sprawach skarg: na decyzje administracyjne, na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, na inne niż określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, jak również na bezczynność organów administracji publicznej we wszystkich wymienionych wypadkach (art. 3 § 2 pkt 1-4a i 8 p.p.s.a.). Analizując pojęcie "administracji publicznej" w z zakresie podmiotowym, bo taki jest istotny z punktu wiedzenia obowiązków wynikających z art. 54 § 1 p.p.s.a. stwierdzić należy, że w tym znaczeniu oznacza ono ogół podmiotów (organów administracyjnych) wykonujących zadania z zakresu administracji publicznej. Jeżeli podmioty te wydają akty lub podejmują czynności opisane w art. 3 § 2 p.p.s.a., to w tym zakresie ich działalność podlega kontroli sądów administracyjnych z zastrzeżeniem wynikającym z art. 5 p.p.s.a. Zatem, aby w ogóle mogła być mowa o kontroli sądowoadministracyjnej, to przedmiotem skargi musi być działalność w prawnych formach określonych w art. 3 § 2 lub w przepisach szczególnych, a działalność ta musi być wykonywana przez organy administracji publicznej. Treść art. 54 § 2 p.p.s.a. i art. 55 § 1 p.p.s.a. jednoznacznie wskazuje na to, że obowiązek przekazania do Sądu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę spoczywa tylko na organie administracji, i że tylko na organ administracji można nałożyć grzywnę za niewywiązanie się z tego obowiązku. Dodatkowo wniosek musi dotyczyć skargi, której przedmiotem musi być działalność w prawnych formach określonych w art. 3 § 2 lub w przepisach szczególnych. Ustalenie, o którym mowa jest niezbędne dla oceny dopuszczalności wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., ponieważ nie sposób przyjąć, że obowiązki, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. spoczywają na każdym podmiocie, do którego wniesiono skargę, lub którego wniosek o wymierzenie grzywny dotyczy, niezależnie od tego, czy w ogóle posiada on określoną przez przepis powszechnie obowiązującego prawa kompetencję do wydawania decyzji (postanowienia), wydawania aktu lub podjęcia czynność, które podlegają kognicji sądu administracyjnego. Założenie takie jest niemożliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym. Nie sposób bowiem przyjąć, że w praktyce każda osoba fizyczna, osoba prawna, czy też inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, za pośrednictwem której wniesiono skargę do sądu administracyjnego, niezależnie od tego, jaką pozycję zajmuje jako podmiot prawa (czy jest organem administracji w znaczeniu ustrojowym) i niezależnie od tego, czy wyposażona jest w kompetencję do wydawania władczych aktów, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, musiałby przekazywać skargę do sądu administracyjnego i liczyć się z sankcją za niewykonanie tej czynności. Z przepisów ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa nie wynika by Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa posiadał kompetencje do podjęcia działań, które można by zakwalifikować do spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-4a i 8 p.p.s.a. Kompetencje Przewodniczącego Rady jako członka Prezydium Rady i organu Rady ograniczają się wyłącznie do funkcji reprezentacyjnych i organizacyjnych, ponieważ jako członek Prezydium Rady kieruje pracami Rady oraz zapewnia właściwe funkcjonowanie Rady między posiedzeniami plenarnymi, a w szczególności przygotowuje projekty porządku posiedzeń plenarnych Rady. Natomiast tylko w nagłych przypadkach, wymagających podjęcia działań między posiedzeniami plenarnymi Rady, Prezydium Rady może w jej imieniu podejmować czynności należące do kompetencji Rady, z wyjątkiem załatwiania spraw indywidualnych. Krajowa Rada Sądownictwa nie jest zaś organem administracyjnym. Jest to konstytucyjny organ stojący na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów (art. 186 Konstytucji RP). Z tego względu w niniejszej sprawie Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa, jako organ Rady nie był obowiązany do wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej. Tym samym, złożoną w sprawie głównej skargę na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy postanowienia z 26 marca 2012 r. (sygn. akt VII SAB/Wa 43/12) odrzucił. Stosownie do treści art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Postępowanie z wniosku o wymierzenie organowi grzywny wszczyna odrębne postępowanie sądowe (art. 63 i art. 64 p.p.s.a.) niezależne od postępowania wszczętego skargą na decyzję/bezczynność organu, mimo że jest z tym postępowaniem związane. Związanie postępowania w przedmiocie wymierzenia grzywny z postępowaniem głównym oznacza, że byt prawny postępowania w sprawie wymierzenia grzywny jest uzależniony od postępowania głównego. Nie może bowiem dojść do sytuacji, że postępowanie nie związane z meritum sprawy zostałoby zbadane merytorycznie (wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie akt), podczas, gdy sprawa główna odrzucona z uwagi na jej niedopuszczalność (skarga na bezczynność). Innymi słowy jeżeli niedopuszczalne jest wniesienie skargi głównej, to niedopuszczalnym jest wniesienie związanego z tą skargą wniosku o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie akt w ustawowym terminie. Stan taki wynika jak wyżej zaznaczono z przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Skoro do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, a o zakresie przedmiotowym skargi stanowi art. 3 p.ps.a., to wniosek którego przedmiot nie jest oparty na zakresie badania przez sąd administracyjny, podlega odrzuceniu tak samo jak niedopuszczalna skarga. Innymi słowy złożenie wniosku jest dopuszczalne tylko w takim zakresie w jakim jest dopuszczalne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. A jeżeli złożenie skargi jest niedopuszczalne to i wniosek związany ze skargą główną jest niedopuszczalny. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Ustalenie, że działanie Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa nie mieści się w katalogu orzeczeń, działań lub bezczynności organów administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz, że brak jest regulacji szczególnej, która dopuszczałaby możliwość zaskarżania tych orzeczeń lub bezczynności tego podmiotu do sądów administracyjnych, przesądza, że niedopuszczalny jest wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie akt administracyjnych w sprawie bezczynności. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a, sąd odrzuca wniosek, jeżeli wniosek jest niedopuszczalny. Z tego względu w niniejszej sprawie orzeczono jak w sentencji.