II SA/Kr 254/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska NSA Anna Szkodzińska Protokolant: Anna Pałasz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 20 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu błędu pisarskiego w decyzji skargę oddala. Starosta N. decyzją z dnia [...] września 2011r., znak [...]na podstawie art. 30 ust. 2 w związku z art. 80 ust.1 pkt 1, art.81 ust. 1 pkt 2 i art.82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane ( tekst jednol. Dz. U. Nr. 243 z 2010r, poz. 1623) oraz art. 104 k.p.a., wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego przez J.K. zamiaru przystąpienia do wykonania altanki o pow. zab. do 25 m2 na działkach nr [...] i nr [...] położonych w miejscowości C. Orzekając w ten sposób podał, że wykonanie altanki na działkach nr [...]i nr [...] położonych w miejscowości C. , objęte zgłoszeniem z dnia 9 września 2011r., jest niemożliwe , gdyż jej realizacji nie dopuszczają ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w J. Nr [...] z dnia 22 marca 2004r. (Dz. Urz. Woj. [...] .), zmienioną uchwałami Rady Gminy w J. Nr [...] z dnia 17 marca 2006r. (Dz. Urz. Woj. [...] ), Nr [...] z dnia 29 kwietnia 2010r. ( Dz. Urz. Woj. [...] ), Nr [...] z dnia 20 października 2010r. (Dz. Urz. Woj. [...] ), oraz Nr [...] z dnia 2 lutego 2011r. Zgodnie zaś z treścią art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. J.K. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem, złożył w terminie odwołanie, w którym wnosił o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie art. 1, 8, 9,11 i 107 k.p.a. Skarżący wywodził , że organ pierwszej instancji nie wykazał dostatecznie, iż przedmiotowe działki znajdują się w terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolami RL, KD, RW, a także tego, że na tych terenach uchwała zabrania całkowicie wykonania nowych obiektów budowlanych, w szczególności objętej zgłoszeniem altanki. Po przekazaniu akt w raz z odwołaniem organowi drugiej instancji Starosta postanowieniem z dnia [...] listopada 2011r., znak [...] , wydanym na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., sprostował z urzędu błąd pisarski w decyzji własnej z dnia 14 września 2011r. , znak [...], stanowiącej sprzeciw w sprawie zgłoszenia robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę, tj. budowy altanki o pow. zab. do 25 m2 na działkach nr [...]. I nr [...] położonych w miejscowości C. , w ten sposób, że na stronie 1 decyzji wiersz 6 słowa "Na podstawie art. 30 ust. 2 w związku z art. 80 ust.1 pkt 1, art.81 ust.1 pkt 2 i art.82 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r." zastąpił słowami "Na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 2 w związku z art. 80 ust.1 pkt 1, art.81 ust.1 pkt 2 i art.82 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.". W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji państwowej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych decyzjach. Błędy zawarte w sprostowanej decyzji są oczywistymi pomyłkami pisarskimi. Decyzją z dnia [...] listopada 2011r., znak [...], Wojewoda na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( tekst jednol. z 2010 r. Dz. U. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, sprostowaną postanowieniem z dnia [...] listopada 2011r., znak [...] . Organ odwoławczy po omówieniu dotychczasowego przebiegu postępowania i powołaniu art. 4 Prawa budowlanego , wskazał następnie na treść art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, jako podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Za zasadnicze dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy uznał ustalenie, czy zgłaszane do realizacji zamierzenie inwestycyjne narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania. W tym zakresie po analizie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. w części obejmującej sołectwa: [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy J. z dnia 22 marca 2004 r. (Dz. Urz. Woj. [..]) dla działek , na których zgłoszono zamiar wzniesienia altanki stwierdził, że w ocenie organu odwoławczego, realizacja zgłaszanej przez J.K. inwestycji nie służy celom wskazanym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu, zaś Starosta N. wnosząc sprzeciw w sprawie przedmiotowego zgłoszenia postąpił prawidłowo. W dalszych wywodach poinformował skarżącego o trybie zaskarżenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdził ponadto, że złożone przez inwestora zgłoszenie jest niekompletne. Wśród braków przedmiotowego zgłoszenia wymienił : nieokreślenie odległości projektowanego obiektu od granic działek, niewrysowanie planowanego obiektu na przedłożonych mapach. Wskazał również dodatkowo, że z załączonych do wniosku szkiców wynika, iż planowana do realizacji inwestycja to budowa budynku, a nie altanki, jak napisał inwestor w treści wniosku.. Uznał także, że mimo wskazanych wyżej braków zgłoszenia odstąpienie organu pierwszej instancji od żądania jego uzupełnienia było prawidłowe, albowiem z samej już jego treści wynika, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. J.K. wniósł w terminie zażalenie z daty 29 listopada 2011r. na postanowienie Starosty z dnia [...] listopada 2011r., znak [...] Wskazał w nim, że w przedmiotowym postępowaniu organ pierwszej instancji wydał decyzję po przeprowadzeniu postępowania, działając w trybie wskazanym w decyzji , tj. na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane . Od przedmiotowej decyzji zostało wniesione w terminie stosowne odwołanie do Wojewody . O ile organ pierwszej instancji działając w trybie K.p.a. nie znalazł żadnych okoliczności faktycznych i prawnych uzasadniających zmianę czy uchylenie decyzji własnej, będąc związanym terminem procesowym art. 133 k.p.a., winien był akta administracyjne wraz z odwołaniem skarżącego przesłać do organu odwoławczego. Skarżący pozostawał przekonaniu, że dokonano czynności prawem nakazanej, jednakże otrzymane postanowienie o sprostowaniu decyzji wzbudza uzasadnione podejrzenie, że organ czynności tej w terminie ustawowym nie dokonał, a pomimo zastosowania art. 132 k.p.a. w dalszym ciągu badał przedmiotową sprawę, czym doprowadził do rażącej przewlekłości postępowania administracyjnego przed organem odwoławczym. Nie może być bowiem mowy o orzekaniu bez akt postępowania, tym samym wydane postanowienie wskazuje, że akta te posiadał, a odległy termin datowania postanowienia od daty wniesienia odwołania przekracza określony termin dni siedmiu z art. 133 k.p.a. Zdaniem skarżącego, tym samym organ działał z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego. J.K. podkreślał, że organ pierwszej instancji dokonał wprost modyfikacji wydanej decyzji o sprzeciwie. Tym samym faktyczna treść decyzji została zmieniona w toku kontynuowanego nadal postępowania administracyjnego, wszczętego w dniu dokonania zgłoszenia , a które to faktycznie zakończone zostało ostateczną decyzją tego organu w dacie skutecznego doręczenia postanowienia o sprostowaniu błędów. Modyfikacja trybu rozstrzygnięcia spowodowała zaistnienie w obiegu prawnym nowej decyzji organu, opartej o odmienne okoliczności prawne wpływające na istniejące okoliczności faktyczne, równocześnie niweczące wydane wcześniej w trybie art. 132 k.p.a postanowienie. Tym samym doszło do zmiany w trybie samokontroli biegnącego wciąż przed organem pierwszej instancji postępowania administracyjnego, co zważyć należy w trakcie rozpatrywania odwołania przed Wojewodą . Zdaniem skarżącego, organ pierwszej instancji niesłusznie podnosi, że posiada uprawnienia autorewizyjne w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Wykładnia powołanego przepisu stanowi wprost, że modyfikacji mogą podlegać wyłącznie błędy pisarskie, rachunkowe, lub inne oczywiste pomyłki. Oczywistość taka musi wprost wynikać nie z woli organu zmiany podstaw prawnych postępowania, lecz prostego zestawienia treści dokumentu i okoliczności faktycznych w sprawie. Sprostować w tym trybie można coś, co jest oczywiste, a nie wpływa na wynik rozstrzygnięcia, czy też legalność zaskarżonego już w trybie odwoławczym aktu. W tej sprawie modyfikacja nastąpiła na skutek postępowania odwoławczego zainicjowanego przez stronę i stanowi ciągłość tego postępowania administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie wydanych przez organ pierwszej instancji decyzji i postanowień oraz o umorzenie toczącego się przed tym organem postępowania administracyjnego wszczętego z wniosku strony jako bezprzedmiotowego z uwagi na niedopuszczalność orzekania . Skarżący podkreślił, że w toku rozpatrywanej sprawy żądanie winno zostać uwzględnione w całości, a w przypadku odmownym winno dojść do wydania przez organ nadzoru stosownego orzeczenia podlegającego procedurze odwoławczo-skargowej, ze szczegółowym uzasadnieniem prawnym i faktycznym w zakresie wszystkich wskazanych okoliczności . Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011r. , znak [...], Wojewoda na podstawie art. 113 §, art. 123 i asrt. 126 k.p.a. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w treści decyzji własnej z dnia [...] listopada 2011r. w ten sposób, że w wymienionych jej fragmentach zwrot zawierający błąd w pisowni nazwiska strony podanego jako "[...]", zastąpił właściwymi, gdzie brzmiało ono " [...]. W uzasadnieniu wskazał, że zaistniała omyłka jest oczywista omyłką pisarską, jak również zacytował treść art. 113 § 1 k.p.a. Rozpoznając zażalenie na postanowienie Starosty z dnia [...] listopada 2011r., znak [...] Wojewoda postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011r., znak [...], na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednol. z 2010 r. - Dz. U. Nr 243 ,poz. 1623 ze zm.), oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Orzekając w ten sposób podał, że w dniu 14 września 2011 r. Starosta , decyzją znak [...] wniósł sprzeciw w sprawie złożonego przez J.K,. zgłoszenia "zamiaru przystąpienia do wykonania altanki o pow. ząb. do 25 m2 na dz. ewid. ozn. nr [...] ,[...] położonych w miejscowości C". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji zacytował treść art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz wskazał, że "wykonanie przedmiotowej altanki jest niemożliwe, gdyż jej realizacji nie dopuszczają ustalenia (...) Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy J'". Z uwagi na błędne powołanie w podstawie prawnej powyższej decyzji art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego - zamiast art. 30 ust. 6 pkt 2 tejże ustawy, Starosta postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., znak [...] sprostował ten błąd w przedmiotowej decyzji. Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia biedy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie. Skarżący słusznie w zażaleniu wskazuje, że niedopuszczalne jest prostowanie omyłek polegające na zmianie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Jednakże, zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie doszło do omyłki pisarskiej polegającej na pominięciu zapisu: "6 pkt", co spowodowało, że w decyzji tej jako podstawę prawną wskazano art. 30 ust. 2 zamiast art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Z treści uzasadnienia decyzji Starosty jednoznacznie wynika, że podstawą sprzeciwu w sprawie przedmiotowego zgłoszenia był przepis 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewody z dnia [...] grudnia 2011r., znak [...] J.K. zaznaczał na wstępie, że postanowienie Starosty , utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem, znalazło już uznanie w decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2011 r., znak [...], w której uwzględniono zmiany podstawy prawnej poczynione przez organ pierwszej instancji. Wskazano bowiem, że integralną częścią decyzji Starosty jest postanowienie o jej sprostowaniu. Skarżący zarzucił, że działając w ten sposób Wojewoda faktycznie pozbawił go prawa do odwołania, przypisując postanowieniu Starosty bezpodstawnie natychmiastową wykonalność, czego ten w orzeczeniu swoim nie określił. Podnosił dalej, że organ pierwszej instancji poczynił w sprawie stosowne ustalenia faktyczne i dokonał zbadania przedłożonego materiału dowodowego, nie znajdując żadnego uzasadnienia do wezwania strony o uzupełnienie przedłożonej dokumentacji w trybie art. 30 ust. 2 . Ostatecznie, na podstawie przedłożonej dokumentacji wydał sprzeciw. Uznał bowiem, że na działce skarżącego nie może dojść do wzniesienia jakiegokolwiek obiektu, w tym również altanki, co do których plan zagospodarowania przestrzennego ich lokalizację dopuszczał. Decyzja wydana została w taki sposób, że skarżący posiadał szczególne wątpliwości co do intencji Starosty , który z jednej strony wskazał całkowity zakaz wzniesienia jakiegokolwiek obiektu na działce, a oparcie znajdował w przepisie dotyczącym braku uzupełnienia dokumentów, bez wydania w tym zakresie postanowienia o nałożeniu na skarżącego takiego obowiązku. Wobec wniesienia odwołania Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w której za podstawę prawną wskazano art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W orzeczeniu organu drugiej instancji widnieje już wprost wskazana całkowicie odmienna podstawa prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 6 punkt 2. W postanowieniu organ odwoławczy podkreśla, że strona skarżąca ma rację, w zakresie niedopuszczalności zmiany podstawy prawnej postanowieniem, jednakże przyjmuje, iż był to zwyczajny błąd pisarski, polegający na pominięciu zapisu "pkt. 6". Wobec takiego wyjaśnienia organu, należy uznać, że decyzja wydana została w formie sprostowania na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 6, który nieistniejącego w ustawie. Zmiana ' podstawy prawnej w formie sprostowania wydanego już po samokontroli dokonanej przed przesłaniem akt wraz z odwołaniem do Wojewody jest przejawem zmiany treści zaskarżonej decyzji Starosty . Obecne postanowienie opiera się o wskazane okoliczności faktyczne i prawne podniesione przez odwołującego się, a zbadane już i nieuwzglądnione przez organ w decyzji ostatecznej wydanej w tym zakresie, którą doręczono skarżącemu. W ocenie skarżącego, niedopuszczalnym jest ponowne wyrokowanie przez Starostę już po wydaniu decyzji o poddaniu orzeczenia samokontroli. Decyzja taka podlega już wyłącznie ocenie organu odwoławczego i tylko ten organ posiada uprawnienia rewizyjne. Wojewoda , dokonując kontroli decyzji organu pierwszej instancji nie jest upoważniony do dokonania również zmian podstawy prawnej. W zakresie błędów podstawy prawnej organ drugiej instancji jest uprawniony wyłącznie orzec o utrzymaniu decyzji w mocy - nawet z uwagi na wydanie jej z błędnie wskazaną podstawą, gdyż orzeczenie jest zgodne z prawem, a jedynie wydano je w rażącym naruszeniem prawa, właśnie poprzez wskazanie błędnej podstawy prawnej. Skarżący podkreślał, że nie zgadza się z orzeczeniem organu, jak również określeniem, że doszło wyłącznie do błędów pisarskich podstawy prawnej, bowiem nastąpiła jej zmiana. Tym samym organ pierwszej instancji w trybie samokontroli zmodyfikował całkowicie swoje orzeczenia, powodując wyeliminowanie z obiegu prawnego sprzeciwu i wydając faktycznie nowy akt, zbliżonej treści, zawierający całkowicie odmienne rozstrzygnięcie. Co za tym idzie przeprowadził ponowne postępowania i wydał nowe orzeczenia wywołujące skutki w dacie jego doręczenia stronie, tj. w dacie postanowienia o zmianie treści wydanego sprzeciwu. Zmiana podstawy prawnej znajduje również odzwierciedlenie w decyzji Wojewody . Organ ten wprost wskazuje, że złożone przez inwestora zgłoszenie jest niekompletne. Odwołuje się zatem wprost do art. 30 ust. 2, który to przepis nakłada na organ obowiązek wezwania do wezwania uzupełnienia dokumentów. Przepis jednak nie daje organowi prawa do odstąpienia od tego obowiązku. J.K. zarzucał dalej, że nastąpiła zmiana treści zaskarżonego postanowienia o wniesieniu sprzeciwu w sposób prawem niedopuszczalny, bez wezwania strony do uzupełnienia złożonej dokumentacji. Organy przeprowadziły czynności procesowo-orzecznicze w sposób stronniczy. W obecnym stadium sprawy uzasadnionym jest wnioskowanie, że doszło do ustalenia pomiędzy organami trybu działania, by utrzymać w mocy prawnej sprzeciw Starosty N. , gdyż z uwagi na upływ terminów zawitych organ nie jest uprawniony już do wydania sprzeciwu. Świadczy o tym wprost zmiana treści orzeczenia poprzez wskazanie innej podstawy prawnej. Treść orzeczenia niezgodnie prawem usiłował naprawić, czy też dointerpretować organ odwoławczy. Orzeczenie organu pierwszej instancji nastąpiło z naruszeniem art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, a w chwili obecnej zaistniało nowe orzeczenia poprzez niezgodną z prawem zmianę jego podstawy prawnej, mającą bezsprzeczny wpływ na treść aktu. Organ nie wyjaśnił w sprzeciwie wprost, że uznano altankę za obiekt wymagający pozwolenia na budowę, jak również jakimi okolicznościami się kierował w tym zakresie. Dokonano zatem niezgodnie z prawem zbadania sprawy bez wyjaśnienia wszystkich wątpliwości w toku wymaganego postępowania wezwania do jej uzupełnienia. Mając powyższe na uwadze skarżący wnosił o włączenie niniejszej skargi w zakres sprawy dotyczącej skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2011r., znak [...], uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanych nią w mocy orzeczeń organu pierwszej instancji, a także zastosowanie art. 152 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednol. Dz. U. z 2012r. Nr 270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. W sytuacji, gdy przedmiotem postępowania sądowodministracyjnego jest zaskarżalne w myśl art. 3 § 2 pkt 2, przewidziane w art. 123 § 1-2 k.p.a. postanowienie organu administracji publicznej nierozstrzygające o istocie sprawy, lecz dotyczące poszczególnych kwestii incydentalnych, kontrola ta ogranicza się li tylko do badania prawidłowości zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego jego wydanie postanowienia tego samego organu lub organu pierwszej instancji . Nie może ona dotyczyć niezwiązanych z nim bezpośrednio kwestii materialno prawnych, ani kontroli wydanych w sprawie decyzji. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności, bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nie stwierdzenia podstaw do wyeliminowania zaskarżonego aktu administracyjnego z obrotu prawnego sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Ustawodawca nie sprecyzował, jakie omyłki można uznać za oczywiste i sprostować na podstawie powołanego przepisu, wymieniając jedynie jako przykłady tych omyłek błędy pisarskie i rachunkowe. Należy jednak przyjąć, że oczywistą omyłką jest taki błąd, który można bez trudności zidentyfikować oraz skorygować bez rozbudowanych procesów myślowych, analiz czy też postępowania wyjaśniającego.. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji, czy też ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 maja 2011r., sygn. akt II SA/Gl 1074/10, Lex Omega nr 795653). W ocenie Sądu omyłka, jaką popełnił organ pierwszej instancji w decyzji z dnia [...] września 2011r., znak [...] nosiła cechy omyłki oczywistej i mogła zostać sprostowana w trybie art. 113 § 1 k.p.a. W pierwotnym brzmieniu osnowy ( sentencji ) decyzji zawierającej sprzeciw wobec zamierzenia budowlanego Starosta jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał między innymi art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Stosownie do tego przepisu, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika jednoznacznie, że wyłącznym motywem wniesienia sprzeciwu było stwierdzenie, że zgłoszone zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu decyzji nie znalazła się żadna wzmianka, która pozwalałaby na przyjęcie, że intencją organu było wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 2 zd. 3 Prawa budowlanego. Starosta nie wypowiedział się w ogóle na temat kompletności dokumentów dołączonych do zgłoszenia. Analiza akt postępowania wskazuje, że nie zostało wydane postanowienie, o którym mowa w art. 30 ust. 2 zd. 3, ani też organ nie zażądał od inwestora takich dokumentów w żadnej innej formie. Nadto, w końcowej części uzasadnienia decyzji powołano jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego , a nie art. 30 ust. 2 tej ustawy. Wszelkie zatem ustalenia i rozważania prawne organu pierwszej instancji zawarte w uzasadnieniu decyzji korespondują z treścią art. 30 ust. 6 pkt 2 Pb , w myśl którego właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Uzasadnienie decyzji zawiera analizę przeznaczenia w planie miejscowym terenów, w obrębie których znajdują się działki objęte zamierzeniem inwestycyjnym, ocenę zgodności zamierzenia z ustaleniami planu oraz wyraźne powołanie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego wraz z przytoczeniem jego treści. W tej sytuacji należy uznać, że wskazanie w osnowie ( sentencji ), w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepisu art. 30 ust. 2 - zamiast art. 30 ust. 6 pkt 2 Pb , nosi cechy omyłki oczywistej, sprowadzającej się do pominięcia ciągu znaków "...6 pkt ... ". (art. 30 ust. 6 pkt 2 ). W konkretnym stanie faktycznym niniejszej sprawy omyłka ta nie jest tego rodzaju, aby wyłączone było jej sprostowanie w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Sprostowanie nie powoduje bowiem w tym przypadku merytorycznej zmiany orzeczenia, w tym rozstrzygnięcia oraz jego uzasadnienia. Poza granicami niniejszej sprawy pozostaje ocena legalności decyzji organu drugiej instancji, która została wydana z uwzględnieniem sprostowania dokonanego przez Starostę postanowieniem z dnia [...] listopada 2011r., znak [...] przed momentem, gdy rozpoznano w drugiej instancji zażalenie na to postanowienie. Przekracza te granice również ocena skutków powołania w uzasadnieniu tej decyzji motywów szerszych niż prezentowane przez organ pierwszej instancji. W tym zakresie można jedynie powołać trafny pogląd wyrażony w orzecznictwie , że skoro sprostowanie aktu administracyjnego w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie może dotyczyć merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia, brak jest przeszkód, aby organ administracji dokonywał takiego sprostowania w każdym czasie, nawet po wniesieniu środków zaskarżenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 1993r.,sygn. akt I SA 1429/92, ONSA 1994/1/39). Podobna sytuacja ma miejsce, gdy termin do wniesienia zażalenia jeszcze biegnie. Organ prowadzący postępowanie w drugiej instancji nie jest natomiast uprawniony do ustalenia - z pominięciem trybu postępowania przewidzianego w art. 113 § 1 i 3 k.p.a. - że w decyzji tej nastąpiła oczywista omyłka. Dodatkowo, zgodnie ze słusznymi tezami Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonymi w wyroku dnia 26 marca 1993 r., sygn. akt I SA 1429/92 ( ONSA 1994, nr 1, poz. 39 ) : "1. Organ administracji może sprostować oczywistą omyłkę w wydanej przez siebie decyzji w każdym czasie, w tym również po upływie 30 dni od dnia wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a nawet po przekazaniu skargi do tego Sądu. 2. Naczelny Sąd Administracyjny, badając zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, jest obowiązany ocenić ją z uwzględnieniem sprostowania dokonanego przez organ administracji na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., bez względu na to, czy postanowienie organu w tym przedmiocie było, czy nie było przedmiotem zaskarżenia do Sądu". Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, że po przekazaniu odwołania organowi drugiej instancji Starosta nie mógł w konkretnym stanie faktycznym niniejszej sprawy sprostować omyłki, o której mowa w postanowieniu z dnia [...] listopada 2011r., znak [...] . Nadto, fakt wydania przez Wojewodę decyzji z dnia [...] listopada 2011r., znak [...], nie czynił bezprzedmiotowym postępowania zażaleniowego. W tej sytuacji również zaskarżone postanowienie Wojewody z dnia [...] grudnia 2011r., znak [...] nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi – jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.