II SA/Ke 551/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2010r. sprawy ze skargi Fundacji "A" z siedzibą w W. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 maja 2010r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 166/10 ze skargi Fundacji "A" z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót I. wznawia postępowanie , II. oddala skargę o wznowienie postępowania. Decyzją z dnia [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania Fundacji "A" z siedzibą w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...], wnoszącą sprzeciw w sprawie zamiaru rekonstrukcji drewnianego budynku usytuowanego w K. na działce nr 40 przy ul. Z., objętego zgłoszeniem z dnia 19.11.2009r. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: Zgłoszeniem z dnia 19.11.2009r. (data wpływu do organu 24.11.2009r.) Fundacja A. w W., zwana w dalszej części Fundacją, reprezentowana przez prezesa B. B., poinformowała Wojewodę o zamiarze rekonstrukcji drewnianego budynku usytuowanego na działce nr 28/2 (obecnie nr 40) przy ul. Z. w K.. Postanowieniem z dnia 27 listopada 2009r. Wojewoda przekazał zgłoszenie według właściwości Prezydentowi Miasta K.. Zakres planowanej inwestycji określono jako rekonstrukcję budynku drewnianego z 1891r., polegającą na konserwacji elementów drewnianych oraz uzupełnieniu ubytków, uszkodzeń i zniszczeń według zamieszczonych rysunków. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, wniósł sprzeciw wobec zamierzonego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu wskazał, że zgłaszany zakres robót obejmuje w istocie odbudowę i z tego względu wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Organ zwrócił uwagę na znajdującą się w obrocie prawnym decyzję ostateczną Prezydenta Miasta K. z dnia [...] znak: [...] o wyłączeniu przedmiotowego budynku na stałe z użytkowania i nakazaniu jego rozbiórki w terminie 30 dni od dnia wykwaterowania lokatorów, ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, która podlega wykonaniu, przez każdoczesnego właściciela nieruchomości. Ponadto działka nr 40 znajduje się w liniach rozgraniczających teren przyszłej inwestycji, polegającej na budowie węzła drogowego u zbiegu ulic Z. i M., a obecnie toczy się postępowanie dotyczące przeniesienia własności przedmiotowej nieruchomości na rzecz Województwa. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, ze względu na zasadność wniesienia sprzeciwu, uznano za niecelowe wzywanie strony do uzupełnienia brakujących dokumentów, stosownie do wymogów określonych w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta K. Fundacja domagała się zawieszenia postępowania do czasu ustalenia organu właściwego do rozpatrzenia sprawy, a następnie rozpatrzenia sprawy zgodnie z prawem europejskim. Podniosła, że postanowienie Wojewody o przekazaniu sprawy według właściwości zostało zaskarżone do Ministra Infrastruktury, a Prezydent Miasta K. nie mógł wydać w przedmiotowej sprawie decyzji ze względu na konflikt interesów. Decyzji organu pierwszej instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania poprzez brak wezwania do uzupełnienia braków formalnych zgłoszenia. Podniesiono, że prawo budowlane w żaden sposób nie reguluje różnicy między "remontem a remontem na podstawie obszerności remontu", istotny jest jedynie brak zmian. Fundacja wskazała również, że decyzja o nakazie rozbiórki z 30 grudnia 1994r. wydana została na wniosek ojca B. B. J.N., a nie z urzędu. B. B. oświadczyła o wycofaniu wniosku o wydanie decyzji o nakazie rozbiórki przedmiotowego budynku. W odwołaniu podniesiono także, iż decyzja środowiskowa na węzeł drogowy wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślono, że wymianie podlegać będą elementy nienośne budynku i "być może jedna lub dwie belki stropowe będą musiały być wzmocnione." B. B. poinformowała ponadto o złożeniu wniosku o objęcie przedmiotowego budynku opieką konserwatora zabytków. Rozpatrując odwołanie Wojewoda nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, iż zasadniczym powodem wniesienia sprzeciwu jest to, że przedmiotowe zgłoszenie dotyczy robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Przytoczył brzmienie art. 3 pkt 6 oraz pkt 7 ustawy Prawo budowlane podkreślając, iż pod pojęciem budowy rozumie się m.in. odbudowę, zaś roboty budowlane obejmują prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Przepis art. 29 określa zakres robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że wyliczenie z art. 29 ma charakter enumeratywny, a stosowanie w takich sytuacjach wykładni rozszerzającej jest zabronione. Jednocześnie art. 30 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy określa roboty budowlane wymagające zgłoszenia właściwemu organowi. Wyjaśniając definicję użytego przez odwołującą w zgłoszeniu pojęcia "rekonstrukcja", organ powołał się na "Ilustrowaną encyklopedię dla wszystkich – Architektura i budownictwo", w myśl której jest to budowa polegająca na odtworzeniu całkowicie zniszczonego obiektu budowlanego w miejscu jego dotychczasowej lokalizacji albo też uzupełnieniu brakujących fragmentów budowli według ich pierwowzoru. Z opisu dołączonego do zgłoszenia wynika, że globalny stopień zużycia budynku określony po oględzinach w 1994r. wynosi 87,8%. Zatem w ocenie organu zgłoszenie dotyczy odbudowy (rekonstrukcji) 87,8% budynku. W tej sytuacji roboty budowlane w zakresie określonym w zgłoszeniu wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, co w konsekwencji stanowi przesłankę wniesienia sprzeciwu stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 64 § 1 k.p.a. organ niewłaściwy w sprawie niezwłocznie przekazuje podanie do organu właściwego. Ponadto postanowienie o przekazaniu zgłoszenia według właściwości Prezydentowi Miasta K. z dnia 27 listopada 2009r. zostało utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 stycznia 2010r. Odnosząc się do kwestii wyłączenia Prezydenta Miasta K. od rozpatrywania niniejszej sprawy organ wyjaśnił, że wskazywane przez Fundację argumenty nie mieszczą się w przesłankach wyłączenia organu, określonych w art. 25 § 1 k.p.a. Również pozostałe zarzuty pozostaję bez wpływu na zasadność podjętego rozstrzygnięcia. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze Fundacja wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i upoważnienie do ponownego rozpatrzenia sprawy innego organu, który nie ma interesu prawnego w negatywnym jej rozstrzygnięciu. W ocenie skarżącej również Wojewoda powinien wyłączyć się od rozstrzygania w niniejszej sprawie, albowiem jak sam stwierdził "obecnie toczy się postępowanie dotyczące przeniesienia własności przedmiotowej nieruchomości na rzecz Województwa". W skardze podniesiono, że w przypadku przedmiotowego budynku nie może być mowy o odbudowie, rozbudowie, czy nadbudowie. Budynek ten ma być bowiem remontowany. Zdaniem skarżącej, prywatna opinia biegłego, na którą powołuje się organ w uzasadnieniu decyzji nie istnieje, na skutek złożonego przez B. B. żądania jej zwrotu, zawartego we wniosku z dnia 19.12.2009r. Nadto o tym, że budynek nadaje się do użytkowania świadczy decyzja Urzędu Miasta K. w sprawie wymierzenia podatku za 2007r. Skarżąca poinformowała o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Rozwój systemu komunikacji publicznej w Kieleckim Obszarze Metropolitarnym – Budowa węzła drogowego u zbiegu ulic: Z. i M., Z. a wraz z przebudową ronda. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo wyjaśnił, że sformułowanie o postępowaniu dotyczącym przeniesienia własności przedmiotowej nieruchomości na rzecz Województwa znajduje się w decyzji organu pierwszej instancji, a w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej znalazło się jedynie w opisie stanu faktycznego dotyczącego zgłoszenia. Ponadto ewentualne przeniesienie własności przedmiotowej nieruchomości dotyczyć będzie Marszałka Województwa, a nie Wojewody. Pismem procesowym z dnia 6 maja 2010r. skarżąca poinformowała o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 maja 2010r., którym oddalono jej skargę w przedmiocie przekazania przez Wojewodę zgłoszenia planowanego remontu wg właściwości do Prezydenta Miasta K.. Podniosła, że Prezydent Miasta K. do sierpnia 2009r. nie wykonał wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 21 października 1999r. w przedmiocie dostarczenia lokalu socjalnego osobom zamieszkującym w przedmiotowym budynku przy ul. Żelaznej 9a. Wyjaśniła również, że w chwili składania wniosku o wyłączenie tego budynku z użytkowania jak i w chwili odbioru decyzji nakazującej rozbiórkę, jej ojciec J.N. był ciężko chory i nie był świadom skutków swojego działania. W ocenie skarżącej przedmiotowy budynek jest w stanie dobrym i nie zagraża życiu i mieniu, zaś sprzeciw Prezydenta Miasta K. stanowi naruszenie podstawowych atrybutów prawa własności chronionych Europejską Konwencją Praw Człowieka. Planowany remont nie stoi w sprzeczności z realizacją inwestycji drogowej, albowiem przedmiotowy budynek jest w całości wykonany z drewna i może być w każdej chwili rozłożony i złożony w innym miejscu. Wyrokiem z dnia 28 maja 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę. W uzasadnieni u swojego rozstrzygnięcia wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy bez znaczenia pozostaje faktyczny zakres planowanych przez skarżącą robót budowlanych, a w konsekwencji nie jest istotna dokonana przez organ ocena dotycząca kwalifikacji prawnej tych robót, skutkująca przyjęciem, że ich wykonanie wymaga pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia. Decydujący wpływ na zasadność wniesionego przez Prezydenta Miasta K. sprzeciwu ma bowiem okoliczność istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji tego organu z dnia 30 grudnia 1994r., o wyłączeniu budynku położonego przy ul. Żelaznej 9a w Kielcach na stałe z użytkowania i nakazaniu jego rozbiórki w terminie 30 dni od dnia wykwaterowania lokatorów, ze względu na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Ogólną zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych ustanawia przepis art. 16 § 1 k.p.a., w myśl którego decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Taka regulacja oznacza, że decyzje ostateczne obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję, opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Wydanie nowej decyzji jest więc jedynym sposobem całkowitego lub częściowego pozbawienia decyzji ostatecznej jej mocy obowiązu Wprawdzie Skarżąca podniosła na rozprawie, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji rozbiórkowej z dnia 30 grudnia 1994r. zostało na jej wniosek wszczęte, lecz z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że Sąd orzeka według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu, a wynikającego z akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Zmiana zaś stanu faktycznego czy prawnego już po wydaniu zaskarżonego aktu nie wpływa na wynik kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny. W dacie orzekania przez organ zarówno pierwszej jak i drugiej instancji ostateczna decyzja z dnia 30 grudnia 1994r. znajdowała się w obrocie prawnym i nie toczyło się żadne postępowanie nadzwyczajne, mające na celu wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W okolicznościach faktycznych i prawnych danej sprawy prowadzenie jakichkolwiek prac budowlanych polegających na odbudowie czy też remoncie budynku, co do którego istnieje obowiązek rozbiórki wynikający z ostatecznej decyzji administracyjnej stanowiłoby w ocenie Sądu obejście prawa. Decyzja orzekająca rozbiórkę obiektu budowlanego jest w istocie decyzją likwidującą stan niezgodności z prawem. Niedopuszczalne jest, aby zamiast rozbiórki, która ma prowadzić do tego, aby budynek przestał istnieć, inwestor wykonywał prace mające na celu pozostawienie obiektu budowlanego, a zatem utrwalał stan niezgodności z prawem. Właściwy do wniesienia sprzeciwu organ jest związany decyzją o rozbiórce, która w sposób istotny ogranicza możliwość prowadzenia w danym miejscu budowy lub wykonywania określonych robót budowlanych i z uwagi na skutki jakie wywołuje stanowi uzasadnioną podstawę do wniesienia sprzeciwu. Odnosząc się do zarzutu niewyłączenia od orzekania w niniejszej sprawie organów, tj. Prezydenta Miasta K. oraz Wojewody, Sąd wskazał, iż kwestie dotyczące wyłączenia pracownika i organu administracji publicznej uregulowane są w Rozdziale 5 k.p.a. (art. 24-27). Wyłączenia organu dotyczy przepis art. 25 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy, jeśli sprawa ta dotyczy interesów majątkowych jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 (pkt 1) oraz osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 (pkt 2). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodzi. Pozostałe zarzuty skarżącej zawarte w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia 6 maja 2010r. są również nieuzasadnione. Fakt, że B. B. zwrócono opinię biegłego, naliczono podatek od przedmiotowej nieruchomości, wszczęto postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji u zbiegu ulic Z. i M., Prezydent Miasta K. nie wykonał wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 21 października 1999r., oraz powoływanie się na dobry stan techniczny przedmiotowego budynku, nie mają wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia wobec podniesionej już okoliczności funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do oceny, czy ewentualne wady oświadczenia woli J.N. w toku postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej miały wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie rozbiórki, albowiem decyzja rozbiórkowa nie jest objęta zakresem rozstrzygnięć Sądu w niniejszym postępowaniu. Odnośnie zaś podnoszonej przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego kwestii rozpatrzenia sprawy zgodnie z prawem europejskim, Sad wskazał, że prawo Unii Europejskiej nie zawiera unormowań związanych z prawem budowlanym, która to materia regulowana jest wyłącznie przez ustawodawstwo państw członkowskich UE. W dniu 10 września 2010r. działając w imieniu Fundacji jej Prezes B. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach pismo, zatytułowane wniosek, a zawierające skargę o wznowienie postępowania. Swoje żądanie uzasadniła tym, iż podstawę prawną wyroku z dnia 18 maja 2010r., oddalającego jej skargę, stanowiła decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 31 grudnia 1994r. Ponieważ decyzja ta została w całości wycofana z obrotu prawnego decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], tym samym podstawa wyroku przestała istnieć. Skarżąca wskazała, że stwierdzenie nieważności decyzji skutkuje brakiem jej istnienia w czasie przeszłym, a więc również w momencie składania skargi na decyzję oprotestowującą remont budynku. W odpowiedzi na skargę o wznowienie Wojewoda wniósł o jej oddalenie wskazując, że nie zachodzą przesłanki z art. 2711, 272 i 273 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została złożona z zachowaniem trzymiesięcznego terminu, o jakim mowa w art. 277 P.p.s.a. Na podstawie art. 281 P.p.s.a. zdanie drugie Sąd połączył badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. Jak wynika z wyżej przytoczonego przebiegu postępowania, w szczególności uzasadnienia wyroku oddalającego skargę na decyzję Wojewody z dnia 1 lutego 2010r., jedyną okolicznością, jaka zaważyła na sposobie rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny było pozostawanie w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 31 grudnia 1994r., nakazującej rozbiórkę budynku mieszkalnego, położonego w K. przy ul. Ż.. Ponieważ decyzja ta ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] została wyeliminowana z obrotu poprzez stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, w ocenie Sądu zachodzi podstawa wznowienia postępowania przed sądem, o jakiej mowa w art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej następuje ze skutkiem ex tunc, co oznacza, iż taka decyzja, jako nieważna od samego początku, to jest chwili jej wydania, nie obowiązuje. Skoro, o czym była mowa wcześniej, powodem dla którego WSA w Kielcach wyrokiem z dnia 1 lutego 2010r. oddalił skargę było pozostawanie w obrocie prawnym decyzji nakazującej rozbiórkę, zaś z chwilą stwierdzenia nieważności tej decyzji należy ją traktować tak, jakby nigdy nie istniała, nieistnienie decyzji nakazującej rozbiórkę w dacie wydawania przez WSA w Kielcach wyroku jest nową okolicznością, o jakiej mowa w cytowanym art. 273 § 2 P.p.s.a. Dlatego też za zasadne Sąd uznał żądanie wznowienia postępowania. Rozpoznając sprawę na nowo, w granicach jakie zakreśla podstawa wznowienia ( art. 282 § 2 P.p.s.a.), wskazać należy, iż ponieważ decyzja Wojewody jest zgodna z prawem, dlatego też skarga o wznowienie jako niezasadna podlegała oddaleniu. Zauważyć bowiem należy, iż głównym powodem, dla którego organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K., wnoszącą sprzeciw do zgłoszonego zamierzenia budowlanego, było ustalenie, iż zakres prac, jaki w zgłoszeniu został opisany, przekracza pojęcie remontu. Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 21994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. Nr 156 z 2006r. poz. 1118 ze zm. ) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31. Zgodzić się należy z organem, iż rozważając zastosowanie przepisów art. 29 Prawa budowlanego nie można dokonywać ich wykładni rozszerzającej. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Tak więc organ rozważając, czy zgłoszone roboty wymagają uprzedniego wydania pozwolenia na budowę, dokonuje tego ustalenia w oparciu o opis tych prac, zawarty w zgłoszeniu. Skarżąca Spółka, reprezentowana przez jej Prezesa, w zgłoszeniu wskazała, iż dotyczy ono rekonstrukcji budynku drewnianego z 1891r., polegającej na konserwacji elementów drewnianych i uzupełnieniu ubytków, uszkodzeń i zniszczeń według zamieszczonych rysunków, ze wskazaniem, że konstrukcja i parametry wszystkich elementów nie ulegną zmianie. Jednocześnie do zgłoszenia został dołączony opis robót budowlanych oraz ocena stanu technicznego budynku. W opisie robót wskazano: "Zostanie dokonana rekonstrukcja budynku tak, aby przywrócić jego stan pierwotny z 1891r....Przy rekonstrukcji część elementów drewnianych zostanie poddana konserwacji natomiast ubytki uszkodzenia zostaną zrekonstruowane zgodnie z załączonymi rysunkami. Rekonstrukcji i konserwacji zostaną poddane wszystkie elementy budynku: ściany, stropy, dachy, schody, fundamenty oraz stolarka okienna i drzwiowa". Z kolei w ocenie stanu technicznego budynku wskazano: "kamienne ławy, mur fundamentowy i mur piwnicy oceniane w odkrywce (OBI) wykazują znaczne zużycie, o czym świadczą liczne ubytki powierzchniowe oraz miejsca z wypłukaną zaprawą. W wielu miejscach widoczne są znaczne przemieszczenia konstrukcji ścian . Wartości przemieszczeń wynoszą odpowiednio 3, 4, 10 i 9 cm. Wartości te zostały stwierdzone w 1994r. i do dnia dzisiejszego nie uległy zmianie. Fakt ten świadczy o osłabieniu nośności ścian jak również pogorszeniu stanu technicznego muru fundamentowego i nierównomiernym osiadaniu. (....) Na belkach konstrukcyjnych ścian zewnętrznych zauważalne są liczne uszkodzenia i ubytki będące wynikiem korozji biologicznej, braku odpowiedniej konserwacji (...). Dach. Konstrukcja więźby jest typu wieszarowego. Wsparte na ścianach zewnętrznych zastrzały, przenoszą obciążenie (główne z dachu). Widoczne są ugięcia i wyboczenia przestrzenne (...). Pokrycie dachowe uległo wyeksploatowaniu w stopniu średnim. (...) Stopień zużycia budynku. W roku 1994 wykonane zostało zestawienie zużycia budynku (...) Globalny stopień zużycia budynku określono na 87,8%. Przy oględzinach w 2009r. stwierdzono, że stan zużycia się praktycznie nie zmienił...". Przy tak opisanym zakresie zniszczenia budynku oraz wskazaniu, że ma nastąpić jego rekonstrukcja, prawidłowo organy uznały, że zgłoszony zakres robót budowlanych przekracza pojęcie remontu, którego przeprowadzenie możliwe jest na podstawie zgłoszenia, natomiast podpada pod pojęcie odbudowy, wymagającej pozwolenia na budowę. Przedłożone przez skarżącą na rozprawie decyzje: Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 4 maja 2010r. nie wnoszą do sprawy żadnych istotnych okoliczności. Nawet bowiem gdyby miało z nich wynikać ( a tak nie jest), że budynek nie wymaga aż takiego zakresu prac, jaki skarżąca zamierzała realizować dokonując zgłoszenia, to zauważyć należy, iż przedmiotem badania w niniejszej sprawie jest legalność decyzji wydanej w oparciu o zgłoszenie i dołączone do niego dokumenty. Te zaś, o czym była mowa, świadczyły o tym, że skarżąca zamierza faktycznie dokonać odbudowy zniszczonego w prawie dziewięćdziesięciu procentach budynku. Zauważyć należy, iż o ile Fundacja aktualnie zamierzałaby ograniczyć zakres robót tylko do prac ściśle remontowych, nic nie stoi na przeszkodzie, aby dokonała nowego zgłoszenia, oczywiście pod warunkiem, że budynek w międzyczasie nie zostanie wpisany do rejestru zabytków. Ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, w szczególności art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, której to oceny nie zmienia okoliczność wyeliminowania z obrotu prawnego, poprzez stwierdzenie jej nieważności, decyzji rozbiórkowej, i przy jej wydawaniu organ nie naruszył przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skargę o wznowienie należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 282 § 2 P.p.s.a.